When Jesus unseals a prophetic truth, He is represented as the Lion of the tribe of Judah, and at Caesarea Philippi, the Lion of the tribe of Judah began to unseal “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.” Those truths align with the message that He unsealed at the beginning of the sealing time of the one hundred and forty-four thousand, and then again at the end of the very same period. Those truths align with the message represented in verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven.

جڏهن يسوع ڪنهن نبوتي سچائيءَ کي کولي ظاهر ڪري ٿو، تڏهن هن جي نمائندگي يهوداہ جي قبيلي جي شير طور ڪئي وڃي ٿي، ۽ قيصريه فلپي وٽ يهوداہ جي قبيلي جي شير “ته هن کي يروشلم وڃڻو آهي، ۽ بزرگن، سردار ڪاھنن ۽ فقيهن جي هٿان گهڻيون تڪليفون سَهڻيون آهن، ۽ قتل ڪيو وڃڻ آهي، ۽ ٽئين ڏينهن ٻيهر جيئرو ڪيو وڃڻو آهي” کي کولڻ شروع ڪيو. اهي سچايون اُن پيغام سان هم آهنگ آهن، جيڪو هن هڪ لک چوئيتاليهه هزارن جي مُهر لڳڻ واري زماني جي شروعات ۾ کوليو، ۽ پوءِ وري بلڪل انهيءَ ساڳئي عرصي جي پڇاڙيءَ ۾ به. اهي سچايون دانيال جي يارهين باب جي تيرهين کان پندرهين آيتن ۾ پيش ڪيل پيغام سان هم آهنگ آهن.

When He unseals that truth to the one hundred and forty-four thousand, He does so through the methodology of line upon line, for it is there that the “keys” to the kingdom of God are found. Those truths must be eaten for they are the keys to the kingdom of God, and the kingdom of God is to be within His people.

Cuando Él desella esa verdad a los ciento cuarenta y cuatro mil, lo hace mediante la metodología de línea sobre línea, porque es allí donde se hallan las “llaves” del reino de Dios. Esas verdades deben ser comidas, pues son las llaves del reino de Dios, y el reino de Dios ha de estar dentro de Su pueblo.

And when he was demanded of the Pharisees, when the kingdom of God should come, he answered them and said, The kingdom of God cometh not with observation: Neither shall they say, Lo here! or, lo there! for, behold, the kingdom of God is within you. Luke 17:20, 21.

اور جب فریسیوں نے اُس سے پوچھا کہ خدا کی بادشاہی کب آئے گی، تو اُس نے اُن کو جواب میں کہا، خدا کی بادشاہی ظاہری نشانوں کے ساتھ نہیں آتی۔ اور نہ لوگ کہیں گے، دیکھو یہاں! یا، دیکھو وہاں! کیونکہ دیکھو، خدا کی بادشاہی تمہارے اندر ہے۔ لوقا 17:20، 21۔

The devils believe, and yet tremble, for it is not enough to simply believe the “truth.” It must become part of you as is the physical food that is eaten. In the history of verses thirteen to fifteen the Lion of the tribe of Judah unseals the truths connected with the soon coming Sunday law, and those truths impress the seal upon the foreheads of the wise virgins, in advance of the coming crisis. The Lion of the tribe of Judah knew full well the testimony of Matthew chapter sixteen, and His visit to Caesarea Philippi aligned with Daniel’s testimony of Panium, and He knew the shadow of the cross which He and His disciple stood under in Caesarea Philippi, represented the shadow of the coming Sunday law in the history of His last-day people.

شیاطین نیز ایمان دارند، و با این حال می‌لرزند، زیرا صرفاً ایمان آوردن به «حقیقت» کافی نیست. حقیقت باید جزئی از وجود تو گردد، همان‌گونه که خوراک جسمانیِ خورده‌شده بخشی از بدن می‌شود. در تاریخِ آیات سیزده تا پانزده، شیرِ سبطِ یهودا حقایقِ مرتبط با قانونِ یکشنبهِ قریب‌الوقوع را می‌گشاید، و آن حقایق مُهر را پیش از بحرانِ در شُرفِ وقوع، بر پیشانی‌های باکره‌های دانا نقش می‌زند. شیرِ سبطِ یهودا به‌خوبی از شهادتِ باب شانزدهمِ متی آگاه بود، و دیدار او از قیصریهٔ فیلپی با شهادتِ پانیوم در دانیال همسو بود، و او می‌دانست که سایهٔ صلیبی که او و شاگردش در قیصریهٔ فیلپی زیر آن ایستاده بودند، نمودارِ سایهٔ قانونِ یکشنبهٔ آینده در تاریخِ قومِ ایامِ آخرِ او بود.

From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Then said Jesus unto his disciples, If any man will come after me, let him deny himself, and take up his cross, and follow me. For whosoever will save his life shall lose it: and whosoever will lose his life for my sake shall find it. For what is a man profited, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? or what shall a man give in exchange for his soul? For the Son of man shall come in the glory of his Father with his angels; and then he shall reward every man according to his works. Verily I say unto you, There be some standing here, which shall not taste of death, till they see the Son of man coming in his kingdom. Matthew 16:21–28.

از آن زمان به بعد، عیسی آغاز کرد که به شاگردان خود نشان دهد که او باید به اورشلیم برود، و از مشایخ و رؤسای کاهنان و کاتبان رنج بسیار بکشد، و کشته شود، و در روز سوم برخیزانیده شود. آنگاه پطرس او را به کناری کشید و آغاز کرد به ملامت کردنش و گفت: خداوندگارا، این از تو دور باد؛ هرگز این بر تو واقع نخواهد شد. اما او برگشت و به پطرس گفت: ای شیطان، از پیش روی من دور شو؛ تو برای من سنگ لغزشی، زیرا نه امور خدا را در نظر داری، بلکه امور انسان را. سپس عیسی به شاگردان خود گفت: اگر کسی بخواهد از پی من آید، باید خود را انکار کند و صلیب خویش را بردارد و از پی من بیاید. زیرا هر که بخواهد جان خود را نجات دهد، آن را از دست خواهد داد؛ و هر که جان خود را به خاطر من از دست بدهد، آن را خواهد یافت. زیرا انسان را چه سود، اگر تمام جهان را ببرد و جان خویش را ببازد؟ یا انسان در عوض جان خویش چه خواهد داد؟ زیرا پسر انسان در جلال پدر خویش با فرشتگان خود خواهد آمد، و آنگاه هر کس را بر حسب اعمالش جزا خواهد داد. هرآینه به شما می‌گویم، بعضی از ایستادگان در اینجا هستند که تا پسر انسان را نبینند که در ملکوت خود می‌آید، ذائقه موت را نخواهند چشید. متی 16:21–28.

The first, and therefore based upon the rule of first mention, the most important thing Jesus told His disciples about the sufferings of the cross, is that they would need to take up their own cross, if they chose to follow Him. Sister White clearly states that the cross is also the yoke. The yoke and the cross are symbols of man’s personal will, and it all depends upon the correct exercise of the will. The power which upholds God’s temple is a Lamb that had been slain and hung upon a “pillar”. The Lamb that is slain represents the crucifixion of the lower fleshly nature, and the “pillar” that the dead flesh is hung upon is the will. Christ provided His example of how to overcome by always keeping His will in submission to His Father’s will, and for accomplishing that work, He sat down on the throne with His Father. The symbol of overcoming is the slain Lamb hung upon the pillar. All these truths are directly associated with those represented as Peter.

پہلی، اور اس لیے “پہلے ذکر کے اصول” کے مطابق، سب سے اہم بات جو یسوع نے اپنے شاگردوں کو صلیب کی تکالیف کے بارے میں بتائی، یہ تھی کہ اگر وہ اُس کی پیروی کرنا چاہتے ہیں تو اُنہیں اپنی اپنی صلیب اُٹھانی ہوگی۔ سسٹر وائٹ واضح طور پر بیان کرتی ہیں کہ جوّا بھی صلیب ہی ہے۔ جوّا اور صلیب انسان کی ذاتی مرضی کی علامتیں ہیں، اور سارا انحصار مرضی کے درست استعمال پر ہے۔ وہ قوت جو خدا کی ہیکل کو سنبھالے رکھتی ہے، ایک ایسا برّہ ہے جو ذبح کیا گیا تھا اور ایک “ستون” پر لٹکایا گیا تھا۔ ذبح کیا ہوا برّہ نچلی جسمانی فطرت کی مصلوبیت کی نمائندگی کرتا ہے، اور وہ “ستون” جس پر مُردہ جسم لٹکایا جاتا ہے، مرضی ہے۔ مسیح نے غالب آنے کا اپنا نمونہ یوں فراہم کیا کہ وہ ہمیشہ اپنی مرضی کو اپنے باپ کی مرضی کے تابع رکھتا تھا، اور اس کام کو پورا کرنے کے باعث وہ اپنے باپ کے ساتھ تخت پر جا بیٹھا۔ غالب آنے کی علامت وہ ذبح کیا ہوا برّہ ہے جو ستون پر لٹکایا گیا ہے۔ یہ تمام حقائق براہِ راست اُن لوگوں سے وابستہ ہیں جن کی نمائندگی پطرس کے طور پر کی گئی ہے۔

Unto Philadelphia, represented by the Exeter tent, it is stated:

به فیلادلفیا، که به‌وسیلهٔ خیمهٔ اکستر نمایانده شده است، چنین گفته می‌شود:

Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

جو غالب آئے، اُسے میں اپنے خدا کے ہیکل میں ایک ستون بنا دوں گا، اور وہ پھر کبھی باہر نہ جائے گا؛ اور میں اُس پر اپنے خدا کا نام، اور اپنے خدا کے شہر کا نام، یعنی نئے یروشلیم کا، جو میرے خدا کی طرف سے آسمان سے اُترتا ہے، لکھوں گا؛ اور میں اُس پر اپنا نیا نام بھی لکھوں گا۔ جس کے کان ہوں، وہ سنے کہ روح کلیسیاؤں سے کیا فرماتا ہے۔ مکاشفہ 3:12، 13۔

He that overcomes as Christ overcame will receive a new name, just as Simon Barjonah did, and they will become a pillar in God’s temple, just as Christ is the Lamb that was slain and hung upon a pillar in God’s temple. When they overcome as Christ overcame, they will also sit upon the throne in heavenly places, as did Christ.

آن‌که همان‌گونه که مسیح غالب شد، غالب آید، نامی تازه خواهد یافت، چنان‌که شمعون بار‌یونا یافت؛ و ستونی در هیکل خدا خواهد شد، همان‌گونه که مسیح آن برّه‌ای است که ذبح شد و بر ستونی در هیکل خدا آویخته گردید. و چون همان‌گونه که مسیح غالب شد، غالب آیند، ایشان نیز همچون مسیح بر تخت در جای‌های آسمانی خواهند نشست.

Unto Laodicea, represented by the Watertown tent, it is stated:

به لاودکیه، که به‌وسیلهٔ خیمهٔ واترتاون نمایانده شده است، چنین گفته می‌شود:

Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:20–22.

ਹੇਖੋ, ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਖਟਖਟਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਅੰਦਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ। ਜੋ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣੇ ਕਿ ਆਤਮਾ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 3:20–22.

The first truth Jesus told the disciples as He began to reveal the sufferings of the cross was the truth that men must overcome exactly as He had provided an example of overcoming. Men must crucify the flesh with the affections and lusts. When this is done they will be seated in heavenly places.

نخستین حقیقتی که عیسی هنگامی که آغاز به آشکار ساختن رنج‌های صلیب برای شاگردان کرد، به آنان گفت، این بود که انسان‌ها باید دقیقاً همان‌گونه غالب آیند که او نمونه‌ای از غلبه کردن را فراهم کرده بود. انسان‌ها باید جسم را با هوس‌ها و شهوات آن مصلوب سازند. چون این به انجام رسد، در جای‌های آسمانی نشانیده خواهند شد.

Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:5, 6.

حتی هنگامی که در گناهان مرده بودیم، ما را با مسیح زنده گردانید (که به فیض نجات یافته‌اید)، و با او برخیزانید، و در جای‌های آسمانی در مسیح عیسی با او نشانید. افسسیان ۲:۵، ۶.

After presenting the truth of the crucifixion, in terms of personal responsibility, The Lion of the tribe of Judah added another truth which addresses the last days.

پس از بیانِ حقیقتِ مصلوب‌شدن، از منظرِ مسئولیتِ شخصی، شیرِ قبیلۀ یهودا حقیقتی دیگر را افزود که به ایامِ آخر مربوط می‌شود.

For what is a man profited, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? or what shall a man give in exchange for his soul? For the Son of man shall come in the glory of his Father with his angels; and then he shall reward every man according to his works. Verily I say unto you, There be some standing here, which shall not taste of death, till they see the Son of man coming in his kingdom. Matthew 16:26–28.

زیرا انسان را چه سود که تمامی جهان را به دست آورد، اما جان خود را از دست بدهد؟ یا انسان چه چیزی خواهد داد تا جان خویش را بازخرد؟ زیرا پسر انسان در جلال پدر خویش با فرشتگانش خواهد آمد، و آنگاه هر کس را موافق اعمالش جزا خواهد داد. هرآینه به شما می‌گویم، بعضی از ایستادگان در اینجا طعم مرگ را نخواهند چشید تا پسر انسان را ببینند که در ملکوت خود می‌آید. متی 16:26–28.

When the message of the Midnight Cry is unsealed by the Lion of the tribe of Judah in the concluding period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand there would be some who did not die. He then addressed specifically the one hundred and forty-four thousand, His last-day people who do not taste of death. Therefore, six days after His visit to Caesarea Philippi the Lion of the tribe of Judah unsealed a truth that was to strengthen His disciples for the coming crisis of the cross, but it more importantly spoke to the soon coming Sunday law.

जब यहूदा के गोत्र के सिंह द्वारा एक लाख चवालीस हजार की मुहरबंदी की समाप्तिकालीन अवधि में मध्यरात्रि की पुकार का संदेश अनमुद्रित किया जाएगा, तब कुछ ऐसे होंगे जो मृत्यु का स्वाद न चखेंगे। तब उसने विशेष रूप से उन एक लाख चवालीस हजार पर ध्यान दिया, जो उसके अंतिम-दिवसों के लोग हैं और जो मृत्यु का स्वाद नहीं चखते। इसलिए, कैसरिया फिलिप्पी की उसकी भेंट के छह दिन बाद, यहूदा के गोत्र के सिंह ने एक ऐसे सत्य को अनमुद्रित किया, जो आनेवाले क्रूस के संकट के लिए उसके चेलों को दृढ़ करने वाला था, परन्तु उससे भी अधिक महत्त्वपूर्ण रूप से वह शीघ्र आनेवाले रविवार के विधान के विषय में बोलता था।

And after six days Jesus taketh Peter, James, and John his brother, and bringeth them up into an high mountain apart, And was transfigured before them: and his face did shine as the sun, and his raiment was white as the light. And, behold, there appeared unto them Moses and Elias talking with him. Then answered Peter, and said unto Jesus, Lord, it is good for us to be here: if thou wilt, let us make here three tabernacles; one for thee, and one for Moses, and one for Elias. While he yet spake, behold, a bright cloud overshadowed them: and behold a voice out of the cloud, which said, This is my beloved Son, in whom I am well pleased; hear ye him. And when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid. And when they had lifted up their eyes, they saw no man, save Jesus only. And as they came down from the mountain, Jesus charged them, saying, Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead. And his disciples asked him, saying, Why then say the scribes that Elias must first come? And Jesus answered and said unto them, Elias truly shall first come, and restore all things. But I say unto you, That Elias is come already, and they knew him not, but have done unto him whatsoever they listed. Likewise shall also the Son of man suffer of them. Then the disciples understood that he spake unto them of John the Baptist. Matthew 17:1–13.

اور چھ دن کے بعد یسوع پطرس اور یعقوب اور اُس کے بھائی یوحنا کو اپنے ساتھ لے گیا، اور اُنہیں الگ ایک اونچے پہاڑ پر چڑھا لے گیا۔ اور اُن کے سامنے اُس کی صورت بدل گئی؛ اور اُس کا چہرہ سورج کی مانند چمکا، اور اُس کے کپڑے نور کی مانند سفید ہو گئے۔ اور دیکھو، موسیٰ اور ایلیاہ اُنہیں دکھائی دیے، جو اُس کے ساتھ باتیں کر رہے تھے۔ تب پطرس نے یسوع سے کہا، اے خداوند، ہمارا یہاں ہونا اچھا ہے؛ اگر تو چاہے تو ہم یہاں تین جھونپڑیاں بنائیں، ایک تیرے لیے، ایک موسیٰ کے لیے، اور ایک ایلیاہ کے لیے۔ وہ ابھی بول ہی رہا تھا کہ دیکھو، ایک نورانی بادل نے اُن پر سایہ کر لیا؛ اور دیکھو، بادل میں سے ایک آواز آئی، جس نے کہا، یہ میرا پیارا بیٹا ہے، جس سے میں خوش ہوں؛ تم اُس کی سنو۔ اور جب شاگردوں نے یہ سنا تو اپنے منہ کے بل گر پڑے اور نہایت ڈر گئے۔ اور یسوع نے پاس آ کر اُنہیں چھوا، اور کہا، اُٹھو اور ڈرو نہیں۔ اور جب اُنہوں نے اپنی آنکھیں اٹھائیں تو یسوع کے سوا کسی کو نہ دیکھا۔ اور جب وہ پہاڑ سے اتر رہے تھے تو یسوع نے اُنہیں حکم دیا، کہ جب تک ابنِ آدم مُردوں میں سے جی نہ اٹھے، اِس رویا کو کسی سے نہ کہنا۔ اور اُس کے شاگردوں نے اُس سے پوچھا، پھر فقیہ کیوں کہتے ہیں کہ ایلیاہ کا پہلے آنا ضرور ہے؟ یسوع نے جواب میں اُن سے کہا، ایلیاہ البتہ پہلے آئے گا اور سب کچھ بحال کرے گا۔ لیکن میں تم سے کہتا ہوں کہ ایلیاہ تو آ چکا، اور اُنہوں نے اُسے نہ پہچانا، بلکہ جو کچھ چاہا اُس کے ساتھ کیا۔ اسی طرح ابنِ آدم بھی اُن کے ہاتھوں دکھ اٹھائے گا۔ تب شاگرد سمجھ گئے کہ اُس نے اُن سے یوحنا بپتسمہ دینے والے کی بابت کہا تھا۔ متی 17:1–13۔

In the passage the Lion of the tribe of Judah is unsealing the truths that seal the one hundred and forty-four thousand just before the close of probation, for the “time is at hand.” He first identified the suffering of the cross, and represented the experience as the defining difference between one class who would refuse to exercise their will in crucifying the flesh, and a class who would follow Christ’s example. Then He presented to them that they were representing the last generation of earth’s history, when there would be people who lived from the time of the unsealing that took place on September 11, 2001, until His return.

در این بخش، شیرِ سبطِ یهودا در آستانهٔ پایانِ مهلتِ آزمایش، حقایقی را که صد و چهل و چهار هزار را مُهر می‌زنند می‌گشاید، زیرا «وقت نزدیک است.» او نخست رنجِ صلیب را معرّفی کرد، و آن تجربه را به‌عنوان تفاوتِ تعیین‌کننده میان یک طبقه که از به‌کار گرفتنِ ارادهٔ خود برای مصلوب ساختنِ جسم سر باز می‌زدند، و طبقه‌ای که از نمونهٔ مسیح پیروی می‌کردند، به تصویر کشید. سپس به آنان ارائه کرد که ایشان نمایانگرِ آخرین نسلِ تاریخِ زمین بودند، آنگاه که مردمانی می‌بودند که از زمانِ گشوده شدنِ مُهرها که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ رخ داد، تا بازگشتِ او زندگی می‌کردند.

Then He presented a vision of His glorified being, and with Him were Moses and Elijah. The sealing message that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ, that is associated with Moses and Elijah, and that message began to be unsealed in July 2023, when the two witnesses of Revelation chapter eleven, who are Moses and Elijah, were established, line upon line, as the symbols that represented the sealing of the one hundred and forty-four thousand. When the three disciples saw the vision and heard God’s voice, “they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.”

سپس او رؤیایی از وجودِ جلال‌یافتهٔ خویش ارائه کرد، و موسی و ایلیا نیز با او بودند. پیامِ مُهر و موم که گشوده شده است، همان مکاشفهٔ عیسی مسیح است که با موسی و ایلیا مرتبط است، و آن پیام در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز به گشوده شدن کرد، زمانی که آن دو شاهدِ مکاشفه، باب یازدهم، که موسی و ایلیا هستند، سطر بر سطر، به‌عنوان نمادهایی که مُهر و مومِ یکصد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کردند، برقرار گردیدند. هنگامی که آن سه شاگرد رؤیا را دیدند و آوازِ خدا را شنیدند، «بر روی افتادند و سخت ترسان شدند. و عیسی نزدیک آمده، ایشان را لمس کرده، گفت: برخیزید و مترسید.»

The vision which the three disciples saw, represents a vision of Christ’s glory in the last days, and it is therefore the same vision which Daniel saw in chapter ten.

رویایی که آن سه شاگرد دیدند، نمودارِ رؤیای جلالِ مسیح در ایامِ آخر است؛ و ازاین‌رو همان رؤیایی است که دانیال در فصل دهم دید.

And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. Daniel 10:7–12.

اور میں، دانی ایل، اکیلا ہی وہ رویا دیکھتا رہا؛ کیونکہ جو آدمی میرے ساتھ تھے انہوں نے وہ رویا نہ دیکھی، لیکن ان پر ایک بڑی لرزش طاری ہوئی، یہاں تک کہ وہ اپنے آپ کو چھپانے کے لیے بھاگ گئے۔ پس میں اکیلا رہ گیا، اور میں نے یہ عظیم رویا دیکھی، اور مجھ میں کچھ قوت باقی نہ رہی؛ کیونکہ میری رونق مجھ میں بگڑ کر فساد میں بدل گئی، اور مجھ میں کوئی طاقت نہ رہی۔ توبھی میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی؛ اور جب میں نے اُس کے کلام کی آواز سنی تو میں اپنے منہ کے بل گہری نیند میں تھا، اور میرا منہ زمین کی طرف تھا۔ اور دیکھو، ایک ہاتھ نے مجھے چھوا، جس نے مجھے میرے گھٹنوں اور میرے ہاتھوں کی ہتھیلیوں پر سنبھال کر کھڑا کیا۔ اور اُس نے مجھ سے کہا، اے دانی ایل، اے نہایت محبوب مرد، اُن باتوں کو سمجھ جو میں تجھ سے کہتا ہوں، اور سیدھا کھڑا ہو جا؛ کیونکہ اب میں تیرے پاس بھیجا گیا ہوں۔ اور جب اُس نے یہ بات مجھ سے کہی تو میں کانپتا ہوا کھڑا ہو گیا۔ پھر اُس نے مجھ سے کہا، اے دانی ایل، خوف نہ کر؛ کیونکہ پہلے ہی دن سے جب تُو نے سمجھنے کے لیے اپنا دل لگایا اور اپنے خدا کے حضور اپنے آپ کو فروتن کیا، تیری باتیں سن لی گئی تھیں، اور میں تیری باتوں کے سبب آیا ہوں۔ دانی ایل 10:7–12۔

The vision of the transfiguration in Matthew chapter seventeen, is the looking-glass vision of Daniel chapter ten, that takes place when the dead dry bones of Ezekiel are resurrected. The vision, and the associated message, manifests two classes of worshippers, one in the Exeter tent, and the other in the Watertown tent, which is Jeremiah’s assembly of mockers, and John’s synagogue of Satan. As with the effects of the vision in Daniel’s testimony, so too “when the disciples heard it, they fell on their face, and were sore afraid. And Jesus came and touched them, and said, Arise, and be not afraid.” The vision was audible and visual in both cases, and it produced fear, in both examples. A “touch” was required to strengthen in both testimonies.

‫رویای تجلّی در متّی فصل هفدهم، رؤیای آینه‌وارِ دانیال فصل دهم است که در هنگامی واقع می‌شود که استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال قیام داده می‌شوند. این رؤیا، و پیامی که بدان وابسته است، دو طبقه از پرستندگان را آشکار می‌سازد: یکی در خیمهٔ اکستر، و دیگری در خیمهٔ واترتاون، که همان جماعتِ ریشخندکنندگانِ ارمیاست و کنيسهٔ شیطانِ یوحنّا. همان‌گونه که آثار این رؤیا در شهادتِ دانیال ظاهر شد، همچنین «چون شاگردان این را شنیدند، بر روی خود به خاک افتادند و بسیار ترسان شدند. و عیسی آمده، ایشان را لمس کرد و گفت: برخیزید و مترسید.» این رؤیا در هر دو مورد هم شنیدنی بود و هم دیدنی، و در هر دو نمونه ترس پدید آورد. در هر دو شهادت، «لمس»ی لازم بود تا قوّت بخشیده شود.‬

The vision of the transfiguration was evidence, among other things that the Word of God never fails, for in chapter sixteen of Matthew, in the final verse, Jesus had stated that “There be some standing here, which shall not taste of death, till they see the Son of man coming in his kingdom.” The transfiguration was an illustration of the coming of “the Son of man” in His kingdom.

دگرگونیِ هیئت، از جمله، گواهی بود بر این‌که کلامِ خدا هرگز فرو نمی‌افتد؛ زیرا در بابِ شانزدهمِ متّی، در آیهٔ پایانی، عیسی فرموده بود: «در اینجا بعضی ایستاده‌اند که تا پسرِ انسان را نبینند که در ملکوتِ خود می‌آید، ذائقهٔ مرگ را نخواهند چشید.» دگرگونیِ هیئت، نمونه‌ای از آمدنِ «پسرِ انسان» در ملکوتِ او بود.

“Moses upon the mount of transfiguration was a witness to Christ’s victory over sin and death. He represented those who shall come forth from the grave at the resurrection of the just. Elijah, who had been translated to heaven without seeing death, represented those who will be living upon the earth at Christ’s second coming, and who will be ‘changed, in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump;’ when ‘this mortal must put on immortality,’ and ‘this corruptible must put on incorruption.’ 1 Corinthians 15:51–53. Jesus was clothed with the light of heaven, as He will appear when He shall come ‘the second time without sin unto salvation.’ For He will come ‘in the glory of His Father with the holy angels.’ Hebrews 9:28; Mark 8:38. The Saviour’s promise to the disciples was now fulfilled. Upon the mount the future kingdom of glory was represented in miniature,—Christ the King, Moses a representative of the risen saints, and Elijah of the translated ones.” The Desire of Ages, 421.

«موسیٰ کوہِ تجلی پر مسیح کی گناہ اور موت پر فتح کا گواہ تھا۔ وہ اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو راستبازوں کے جی اُٹھنے کے وقت قبر سے نکلیں گے۔ ایلیاہ، جو موت دیکھے بغیر آسمان پر اُٹھا لیا گیا تھا، اُن لوگوں کی نمائندگی کرتا تھا جو مسیح کی دوسری آمد کے وقت زمین پر زندہ ہوں گے، اور جو “ایک دم میں، پلک جھپکتے میں، آخری نرسنگے پر” “بدل جائیں گے؛” جب “اس فناپذیر کو بقاپذیری پہننا ضروری ہے،” اور “اس فانی کو لافانیّت پہننا ضروری ہے۔” 1 کرنتھیوں 15:51–53۔ یسوع آسمان کے نور سے ملبس تھا، جیسا کہ وہ اُس وقت ظاہر ہوگا جب وہ “بغیر گناہ کے نجات کے لیے دوسری بار” آئے گا۔ کیونکہ وہ “اپنے باپ کے جلال میں مقدس فرشتوں کے ساتھ” آئے گا۔ عبرانیوں 9:28؛ مرقس 8:38۔ نجات دہندہ کا شاگردوں سے کیا گیا وعدہ اب پورا ہو گیا تھا۔ پہاڑ پر آئندہ جلالی بادشاہی کی ایک مختصر تمثیل پیش کی گئی تھی،—مسیح بادشاہ، موسیٰ جی اُٹھے ہوئے مقدسین کا نمائندہ، اور ایلیاہ اُن کا جو تبدیل کیے گئے ہیں۔» مخلصیِ عالم، 421۔

The sealing truth includes an identification that the one hundred and forty-four thousand are those represented in Revelation chapter seven, who do not die, and are represented by Elijah, and that the great multitude in Revelation chapter seven, are those represented by Moses, that do die. The one group is called at the first voice of Revelation chapter eighteen, and the other group is called at the second voice of Revelation chapter eighteen.

سچائیِ مُہر میں یہ شناخت بھی شامل ہے کہ ایک لاکھ چوالیس ہزار وہ ہیں جن کی نمائندگی مکاشفہ باب سات میں کی گئی ہے، جو موت نہیں چکھتے، اور جن کی نمائندگی ایلیاہ کرتا ہے؛ اور یہ کہ مکاشفہ باب سات کی بڑی جماعت وہ ہے جن کی نمائندگی موسیٰ کرتا ہے، جو وفات پاتے ہیں۔ ایک گروہ کو مکاشفہ باب اٹھارہ کی پہلی صدا پر بلایا جاتا ہے، اور دوسرے گروہ کو مکاشفہ باب اٹھارہ کی دوسری صدا پر بلایا جاتا ہے۔

After the touch, Jesus gave further instruction to the disciples when He said, “Tell the vision to no man, until the Son of man be risen again from the dead.” The vision of the transfiguration, which is the vision of the looking-glass, and the vision of Isaiah in chapter six, and Paul’s vision while in the third heaven, and Ezekiel’s vision of the wheels within the wheels was sealed up by the Lion of the tribe of Judah, until after the resurrection of Christ.

پس از آن لمس، عیسی آنگاه که گفت: «این رؤیا را به هیچ‌کس مگویید تا پسر انسان از مردگان برخیزد»، به شاگردان تعلیم بیشتری داد. رؤیای دگرگونیِ هیئت، که همان رؤیای آینه است، و رؤیای اشعیا در باب ششم، و رؤیای پولس در هنگامی که در آسمان سوم بود، و رؤیای حزقیال از چرخ‌ها در میان چرخ‌ها، به دست شیرِ سبطِ یهودا مُهر شده بود تا پس از قیام مسیح.

The resurrection of Christ represents the resurrection of the two witnesses that were with Christ in that very vision, and they were to be resurrected in July of 2023. At that point the sealing message would be unsealed to the two witnesses of Revelation eleven and the two groups of faithful, and it would be placed in the context of the looking-glass vision of Christ’s glory at the end of the world.

رستاخیز مسیح، نمودارِ رستاخیزِ آن دو شاهدی است که در همان رؤیا با مسیح بودند، و مقرر بود که ایشان در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ برخیزانیده شوند. در آن هنگام، پیامِ مهرشده برای آن دو شاهدِ مکاشفهٔ یازده و برای آن دو گروهِ امین گشوده می‌شد، و در چارچوبِ رؤیای آینه‌سانِ جلالِ مسیح در پایانِ جهان قرار داده می‌شد.

The sealing message will also be placed within the context of the first three verses of Revelation chapter one, where the chain of communication, that represents the combination of divinity with humanity is set forth in the step-by-step process of how the sealing message is presented to those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand.

پیامِ مُهر نیز در چارچوبِ سه آیهٔ نخستِ بابِ اوّلِ مکاشفه قرار داده خواهد شد؛ جایی که زنجیرهٔ ارتباطی‌ای که نمایانگرِ پیوندِ الوهیت با انسانیت است، در روندی گام‌به‌گام از چگونگیِ ارائه شدنِ پیامِ مُهر به کسانی که نامزدِ قرار گرفتن در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر هستند، بیان می‌شود.

The step-by-step process was from the Father, to the Son, to the angel Gabriel, to John, to the churches. From the Divine Father, to the Divine and human Son, to an unfallen creature (Gabriel), to a fallen creature (John) to the churches which are in Asia (the world.) The five steps are specifically identified at the very first mention of the Revelation of Jesus Christ, and to deny any step is to deny them all.

روند گام‌به‌گام چنین بود: از پدر، به پسر، به فرشته جبرائیل، به یوحنا، به کلیساها. از پدرِ الهی، به پسرِ الهی و انسانی، به مخلوقی ساقط‌نشده (جبرائیل)، به مخلوقی ساقط‌شده (یوحنا)، تا به کلیساهایی که در آسیا هستند (جهان). این پنج گام، به‌طور مشخص، در همان نخستین ذکرِ مکاشفهٔ عیسی مسیح معرفی شده‌اند، و انکار هر گام، انکار همهٔ آنهاست.

In agreement with that revelation the disciples then asked Jesus “Why then say the scribes that Elias must first come? And Jesus answered and said unto them, Elias truly shall first come, and restore all things. But I say unto you, That Elias is come already, and they knew him not, but have done unto him whatsoever they listed. Likewise shall also the Son of man suffer of them. Then the disciples understood that he spake unto them of John the Baptist.”

مطابق آن مکاشفه، شاگردان آنگاه از عیسی پرسیدند: «پس چرا کاتبان می‌گویند که الیاس باید نخست بیاید؟» عیسی در پاسخ ایشان گفت: «بی‌گمان الیاس نخست خواهد آمد و همه‌چیز را اعاده خواهد کرد. اما به شما می‌گویم که الیاس پیش از این آمده است، و او را نشناختند، بلکه هر آنچه خواستند با او کردند. به همین‌سان، پسر انسان نیز از ایشان رنج خواهد کشید.» آنگاه شاگردان دریافتند که او با ایشان دربارهٔ یحییِ تعمیددهنده سخن می‌گفت.

The prophetic role of John the Baptist and John the Revelator is an element of the sealing message, and those in the Watertown tent who chose to disregard the message of Samuel Snow, represent those who are unwilling to acknowledge that the Lord selects the men He chooses to select. The voice that was selected in 1989, who first published its message two hundred and twenty years after 1776, in 1996, who was the watchman who identified that the third woe had arrived on September 11, 2001, who presented the sinful message of July 18, 2020, is part of the sealing message, and his role is represented by John the Baptist.

نقش نبویِ یحییِ تعمیددهنده و یوحنای مکاشفه‌گر عنصری از پیامِ مُهر است، و آنان که در خیمهٔ واترتاون برگزیدند که پیامِ ساموئل اسنو را نادیده بگیرند، نمایانگرِ کسانی هستند که مایل نیستند اذعان کنند که خداوند مردانی را که خود برمی‌گزیند، برمی‌گزیند. آن صدا که در سال 1989 برگزیده شد، که نخستین بار پیام خود را دویست و بیست سال پس از 1776، در 1996، منتشر کرد، که آن دیده‌بانی بود که تشخیص داد وایِ سوم در 11 سپتامبر 2001 فرا رسیده است، که پیامِ گناه‌آلودِ 18 ژوئیهٔ 2020 را عرضه کرد، بخشی از پیامِ مُهر است، و نقش او به‌وسیلهٔ یحییِ تعمیددهنده نمایانده می‌شود.

We shall continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

«من گروهی را دیدم که نیکو پاسداری‌شده و استوار ایستاده بودند و هیچ مجال و اعتباری به کسانی که می‌خواستند ایمانِ استوارِ بدنه را متزلزل سازند، نمی‌دادند. خدا با رضامندی بر آنان نظر افکند. سه گام به من نشان داده شد—پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم. فرشته‌ای که همراه من بود گفت: “وای بر آن‌که از این پیام‌ها قطعه‌ای را جابه‌جا کند یا حتی سوزنی را به حرکت درآورد. فهم راستینِ این پیام‌ها اهمیتی حیاتی دارد. سرنوشتِ جان‌ها به چگونگیِ دریافتِ آن‌ها وابسته است.” بار دیگر از خلال این پیام‌ها به پایین آورده شدم، و دیدم که قومِ خدا تجربهٔ خود را به چه بهای گزافی به دست آورده بودند. این تجربه از میان رنج بسیار و کشمکشی سخت حاصل شده بود. خدا آنان را گام‌به‌گام هدایت کرده بود تا آن‌که ایشان را بر سکویی استوار و تغییرناپذیر قرار داده بود. دیدم افرادی به آن سکو نزدیک شدند و بنیاد آن را بررسی کردند. برخی با شادمانی بی‌درنگ بر آن گام نهادند. برخی دیگر آغاز به خرده‌گیری از بنیاد کردند. آنان خواهان آن بودند که اصلاحاتی صورت گیرد، و آنگاه سکو کامل‌تر خواهد بود و مردم بسیار شادتر خواهند شد. برخی از سکو پایین رفتند تا آن را بررسی کنند و اعلام داشتند که آن به خطا بنا شده است. اما دیدم که تقریباً همه بر سکو استوار ایستاده بودند و آنان را که از آن پایین رفته بودند، ترغیب می‌کردند که از شکایت‌های خود دست بردارند؛ زیرا خدا معمارِ اعظم بود و آنان بر ضد او می‌جنگیدند. آنان کارِ شگفت‌انگیزِ خدا را که ایشان را به آن سکوی استوار رسانده بود بازگو کردند و در یگانگی چشمان خود را به آسمان برافراشتند و با آوازی بلند خدا را جلال دادند. این امر بر برخی از کسانی که شکایت کرده و سکو را ترک گفته بودند، تأثیر گذاشت، و آنان نیز با چهره‌ای فروتن بار دیگر بر آن گام نهادند.»

“I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

«مرا به اعلان آمدنِ نخستِ مسیح بازگردانده شد. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راهِ عیسی را مهیا سازد. آنان که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعلیماتِ عیسی بهره‌مند نشدند. مخالفتِ ایشان با پیامی که آمدنِ او را پیشگویی می‌کرد، آنان را در وضعیتی قرار داد که نتوانند به‌آسانی نیرومندترین شواهد را که او همان مسیحا بود، بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کرده بودند، پیش راند تا باز هم فراتر روند و مسیح را رد کنند و به صلیب کشند. با این کار، خود را در وضعیتی قرار دادند که نتوانند در روزِ پنتیکاست آن برکت را دریافت کنند؛ برکتی که راهِ ورود به مقدسِ آسمانی را به ایشان می‌آموخت. دریده شدنِ پردهٔ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و آیین‌های یهودی دیگر پذیرفته نخواهد شد. آن قربانیِ عظیم تقدیم شده و پذیرفته شده بود، و روح‌القدسی که در روزِ پنتیکاست نازل شد، اذهانِ شاگردان را از مقدسِ زمینی به مقدسِ آسمانی معطوف ساخت؛ جایی که عیسی به واسطهٔ خونِ خویش داخل شده بود تا فوایدِ کفارهٔ خود را بر شاگردانش فرو ریزد. اما یهودیان در تاریکیِ کامل واگذاشته شدند. آنان تمام نوری را که می‌توانستند دربارهٔ نقشهٔ نجات داشته باشند از دست دادند، و همچنان بر قربانی‌ها و هدایای بی‌فایدهٔ خود اعتماد می‌کردند. مقدسِ آسمانی جایِ مقدسِ زمینی را گرفته بود، با این حال آنان از این تغییر هیچ آگاهی نداشتند. از این‌رو، نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند.»

“Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare. Some he deceives in one way, and some in another. He has different delusions prepared to affect different minds. Some look with horror upon one deception, while they readily receive another. Satan deceives some with Spiritualism. He also comes as an angel of light and spreads his influence over the land by means of false reformations. The churches are elated, and consider that God is working marvelously for them, when it is the work of another spirit. The excitement will die away and leave the world and the church in a worse condition than before.

«بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد کردن و مصلوب ساختن مسیح می‌نگرند؛ و چون تاریخ بدرفتاری شرم‌آور با او را می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست دارند و اگر به جای پطرس بودند، او را انکار نمی‌کردند، یا همچون یهودیان او را مصلوب نمی‌ساختند. اما خدایی که دل‌های همگان را می‌خواند، آن محبتی را که مدعی بودند نسبت به عیسی احساس می‌کنند، به آزمون آورده است. سراسر آسمان با عمیق‌ترین علاقه، نحوهٔ پذیرش پیام فرشتهٔ اول را نظاره می‌کرد. اما بسیاری که مدعی محبت به عیسی بودند، و چون سرگذشت صلیب را می‌خواندند اشک می‌ریختند، مژدهٔ آمدن او را به ریشخند گرفتند. آنان به جای آنکه پیام را با شادی بپذیرند، اعلام کردند که آن فریبی بیش نیست. ایشان کسانی را که ظهور او را دوست می‌داشتند دشمن داشتند و آنان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام نخست را رد کردند، از پیام دوم نیز نتوانستند بهره‌مند شوند؛ و نیز از فریاد نیمه‌شب، که برای آماده ساختن ایشان بود تا به‌وسیلهٔ ایمان، همراه با عیسی، به قدس‌الاقداسِ قدس آسمانی داخل شوند، بهره‌ای نبردند. و با رد کردن آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تاریک ساخته‌اند که هیچ نوری را در پیام فرشتهٔ سوم، که راه ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، نمی‌توانند ببینند. من دیدم که همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را مصلوب ساخته‌اند؛ و از این‌رو، هیچ شناختی از راه ورود به قدس‌الاقداس ندارند، و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. همچون یهودیان که قربانی‌های بی‌فایدهٔ خود را تقدیم می‌کردند، ایشان نیز دعاهای بی‌فایدهٔ خود را به آن بخشی تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از این فریب خشنود است، سیمایی دینی به خود می‌گیرد و ذهن این مسیحیانِ مدعی را به سوی خود رهبری می‌کند، و با قدرت خود و آیات و شگفتی‌های دروغین خویش، آنان را در دام خود استوار می‌سازد. بعضی را به یک شیوه فریب می‌دهد و بعضی را به شیوه‌ای دیگر. برای تأثیر نهادن بر ذهن‌های گوناگون، گمراهی‌های متفاوتی آماده کرده است. برخی با وحشت به یک فریب می‌نگرند، حال آنکه فریب دیگری را به‌آسانی می‌پذیرند. شیطان بعضی را به‌وسیلهٔ اسپیریتیسم می‌فریبد. او همچنین همچون فرشته‌ای از نور می‌آید و نفوذ خود را از طریق اصلاحات کاذب در سراسر سرزمین می‌گستراند. کلیساها به وجد می‌آیند و می‌پندارند که خدا به‌طرزی شگفت‌انگیز برای ایشان عمل می‌کند، حال آنکه این کارِ روحی دیگر است. این هیجان فرو خواهد نشست و جهان و کلیسا را در وضعی بدتر از پیش بر جای خواهد گذاشت.»

“I saw that God has honest children among the nominal Adventists and the fallen churches, and before the plagues shall be poured out, ministers and people will be called out from these churches and will gladly receive the truth. Satan knows this; and before the loud cry of the third angel is given, he raises an excitement in these religious bodies, that those who have rejected the truth may think that God is with them. He hopes to deceive the honest and lead them to think that God is still working for the churches. But the light will shine, and all who are honest will leave the fallen churches, and take their stand with the remnant.” Early Writings, 258–261.

«من دیدم که خدا در میان ادونتیست‌های اسمی و کلیساهای سقوط‌کرده، فرزندان صادقی دارد؛ و پیش از آنکه بلاها فرو ریخته شوند، خادمان و مردم از این کلیساها فراخوانده خواهند شد و با شادی حقیقت را خواهند پذیرفت. شیطان این را می‌داند؛ و پیش از آنکه فریادِ بلندِ فرشتهٔ سوم داده شود، در این محافل مذهبی هیجانی برمی‌انگیزد، تا آنان که حقیقت را رد کرده‌اند، گمان کنند که خدا با ایشان است. او امید دارد صادقان را بفریبد و آنان را به این اندیشه بکشاند که خدا هنوز برای کلیساها در کار است. اما نور خواهد درخشید، و همهٔ آنان که صادق‌اند، کلیساهای سقوط‌کرده را ترک خواهند کرد و در کنارِ باقی‌ماندگان جای خواهند گرفت.» Early Writings, 258–261.