کتابِ دانی ایل — عدد انیس

در همان ساعت، انگشتانِ دستِ انسانی پدیدار شد و برابرِ شمعدان بر گچِ دیوارِ قصرِ پادشاه نوشت؛ و پادشاه آن بخش از دست را که می‌نوشت، دید. دانیال ۵:۵.

اور میں نے آسمان سے ایک اور آواز سنی جو کہتی تھی: اے میری اُمت، اُس میں سے نکل آؤ، تاکہ تم اُس کے گناہوں میں شریک نہ ہو، اور اُس کی آفتوں میں سے کچھ تم پر نہ آئے۔ کیونکہ اُس کے گناہ آسمان تک پہنچ گئے ہیں، اور خدا نے اُس کی بدکرداریوں کو یاد کیا ہے۔ جیسا اُس نے تمہیں بدلہ دیا، ویسا ہی تم بھی اُسے دو، بلکہ اُس کے کاموں کے مطابق اُسے دُگنا دو؛ جس پیالہ کو اُس نے بھرا، اُسی میں اُس کے لیے دُگنا بھر دو۔ جتنا اُس نے اپنے آپ کو سرفراز کیا اور عیش و عشرت میں زندگی بسر کی، اُتنا ہی اُسے عذاب اور ماتم دو؛ کیونکہ وہ اپنے دل میں کہتی ہے: میں ملکہ ہو کر بیٹھی ہوں، بیوہ نہیں، اور ہرگز ماتم نہ دیکھوں گی۔ اس لیے اُس پر ایک ہی دن میں یہ آفتیں آئیں گی: موت، اور ماتم، اور قحط؛ اور وہ آگ سے بالکل جلا دی جائے گی، کیونکہ زورآور ہے وہ خداوند خدا جو اُس کی عدالت کرتا ہے۔ اور زمین کے بادشاہ، جنہوں نے اُس کے ساتھ حرام کاری کی اور عیش و عشرت میں زندگی بسر کی، اُس کے لیے روئیں گے اور اُس پر نوحہ کریں گے، جب وہ اُس کے جلنے کا دھواں دیکھیں گے۔ وہ اُس کے عذاب کے خوف سے دور کھڑے ہو کر کہیں گے: ہائے! ہائے! اے عظیم شہر، بابل، اے زورآور شہر! کیونکہ ایک ہی گھڑی میں تیری عدالت آ پہنچی۔ مکاشفہ 18:4–10۔

و در آن روز، ریشهٔ یَسّی برپا خواهد شد تا عَلَمی برای قوم‌ها باشد؛ امت‌ها به سوی او خواهند آمد، و آرامگاه او پرجلال خواهد بود. و در آن روز واقع خواهد شد که خداوند بارِ دوم دست خود را دراز خواهد کرد تا باقیماندهٔ قوم خویش را که باقی مانده‌اند، از آشور و از مصر و از فَتروس و از کوش و از عیلام و از شِنعار و از حَمات و از جزایر دریا باز آورد. و او عَلَمی برای امت‌ها برافراشته، رانده‌شدگان اسرائیل را گرد خواهد آورد و پراکندگان یهودا را از چهار گوشهٔ زمین جمع خواهد کرد. اشعیا 11:10–12.

اور انہوں نے آسمان سے ایک بلند آواز سنی جو اُن سے کہتی تھی: یہاں اوپر چلے آؤ۔ پس وہ بادل میں آسمان پر چڑھ گئے، اور اُن کے دشمن اُنہیں دیکھتے رہے۔ اور اسی گھڑی ایک بڑا زلزلہ آیا، اور شہر کا دسواں حصہ گر پڑا، اور اُس زلزلہ میں سات ہزار آدمی ہلاک ہوئے؛ اور باقی لوگ خوف زدہ ہوئے، اور آسمان کے خدا کو جلال دیا۔ دوسری ہلاکت گزر گئی؛ دیکھو، تیسری ہلاکت جلد آتی ہے۔ اور ساتویں فرشتہ نے نرسنگا پھونکا؛ اور آسمان پر بڑی بڑی آوازیں ہوئیں، جو کہتی تھیں: دنیا کی سلطنتیں ہمارے خداوند اور اُس کے مسیح کی سلطنتیں بن گئی ہیں؛ اور وہ ابدالآباد بادشاہی کرے گا۔ اور چوبیس بزرگ، جو خدا کے سامنے اپنی اپنی مسندوں پر بیٹھے تھے، منہ کے بل گرے اور خدا کو سجدہ کیا، اور کہا: اے خداوند خدا قادرِ مطلق، جو ہے، اور جو تھا، اور جو آنے والا ہے، ہم تیرا شکر کرتے ہیں؛ کیونکہ تُو نے اپنی عظیم قدرت اپنے ہاتھ میں لے لی ہے، اور بادشاہی کی ہے۔ اور قومیں غضبناک ہوئیں، اور تیرا غضب آن پہنچا، اور مُردوں کے انصاف کا وقت آ گیا، اور اس بات کا بھی کہ تُو اپنے بندوں یعنی نبیوں کو، اور مقدسوں کو، اور اُن کو جو تیرے نام سے ڈرتے ہیں، چھوٹے اور بڑے، اجر دے؛ اور اُن کو ہلاک کرے جو زمین کو ہلاک کرتے ہیں۔ مکاشفہ 11:12–18۔

ازاین‌رو در آن هنگام بعضی از کلدانیان پیش آمدند و بر یهودیان شکایت بردند. ایشان سخن گفته، به نبوکدنصرِ پادشاه گفتند: «ای پادشاه، تا ابد زنده باش. تو، ای پادشاه، فرمانی صادر کرده‌ای که هر کس آوازِ کَرنا و نی و بربط و رَباب و سِنتور و دُهل، و هر نوع موسیقی را بشنود، باید به خاک افتد و تمثال زرّین را سجده کند؛ و هر که به خاک نیفتد و سجده نکند، باید در میان کورهٔ آتشِ افروخته افکنده شود. مردانی یهودی هستند که ایشان را بر امور ولایتِ بابل گماشته‌ای، یعنی شَدْرَک و میشَک و عَبْدنَغو؛ این مردان، ای پادشاه، تو را اعتنا ننموده‌اند: خدایان تو را عبادت نمی‌کنند و تمثال زرّینی را که برافراشته‌ای سجده نمی‌نمایند.» دانیال ۳:‏۸–۱۲

آنگاه نبوکدنصر در خشم و غضب خود فرمان داد که شدرک، میشک و عبدنغو را حاضر کنند. پس این مردان را به حضور پادشاه آوردند. دانیال ۳:۱۳.

و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانب خدا در ایشان داخل شد، و بر پاهای خویش ایستادند؛ و خوفی عظیم بر آنان که ایشان را می‌دیدند فرو افتاد. و آوازی عظیم از آسمان شنیدند که بدیشان می‌گفت: بدین‌جا صعود کنید. پس در ابری به آسمان صعود نمودند؛ و دشمنان ایشان آنان را نگریستند. مکاشفه ۱۱:‏۱۱، ۱۲

کار در باتل کریک به همان ترتیب است. رهبران در آسایشگاه با بی‌ایمانان درآمیخته‌اند و آنان را کم‌وبیش به شوراهای خود راه داده‌اند، اما این همچون آن است که با چشمان بسته دست به کار شوند. ایشان از بصیرت لازم برای دیدن آنچه ممکن است در هر زمان بر ما فرود آید، بی‌بهره‌اند. روحی از درماندگی، از جنگ و خون‌ریزی وجود دارد، و آن روح تا واپسین پایان زمان فزونی خواهد گرفت. به‌محض آنکه قوم خدا بر پیشانی‌های خود مُهر شوند—و آن نه مُهر یا نشانی است که بتوان دید، بلکه استقرار یافتن در حقیقت است، هم از لحاظ فکری و هم روحانی، به‌گونه‌ای که نتوان ایشان را متزلزل ساخت—به‌محض آنکه قوم خدا مُهر شده و برای غربال شدن آماده گردند، آن واقع خواهد شد. در حقیقت، هم‌اکنون نیز آغاز شده است. احکام خدا اکنون بر این سرزمین نازل شده‌اند تا به ما هشدار دهند، تا بدانیم چه چیزی در پیش است.» Manuscript Releases, جلد 10، 252.

نبوکدنصر سخن گفت و به ایشان گفت: ای شدرک و میشک و عبدنغو، آیا راست است که خدایان مرا عبادت نمی‌کنید و تمثال زرّینی را که برپا داشته‌ام سجده نمی‌نمایید؟ اکنون اگر آماده باشید که هرگاه آواز کرنا و نای و بربط و رَباب و سنتور و نی‌انبان و هر گونه ساز و نوا را بشنوید، به خاک افتاده، تمثالی را که ساخته‌ام سجده کنید، نیکوست؛ اما اگر سجده نکنید، در همان ساعت به میان کوره‌ای از آتش سوزان افکنده خواهید شد؛ و کدام خداست که شما را از دست من رهایی دهد؟ شدرک و میشک و عبدنغو در پاسخ به پادشاه گفتند: ای نبوکدنصر، ما را در این امر حاجتی نیست که تو را پاسخ دهیم. اگر چنین است، خدای ما که او را عبادت می‌کنیم قادر است ما را از کوره آتش سوزان برهاند، و ای پادشاه، ما را از دست تو نیز خواهد رهانید. اما اگر نه، ای پادشاه، بر تو معلوم باشد که خدایان تو را عبادت نخواهیم کرد و تمثال زرّینی را که برپا داشته‌ای سجده نخواهیم نمود. دانیال ۳:‏۱۴–۱۸۔

پس نبوکدنصر از خشم لبریز شد و سیمای چهره‌اش نسبت به شدرک و میشک و عبدنغو دگرگون گردید؛ بنابراین سخن گفت و فرمان داد که کوره را هفت چندان بیش از آنچه معمول بود گرم کنند. و به نیرومندترین مردانی که در سپاهش بودند فرمان داد تا شدرک و میشک و عبدنغو را بسته، به اندرون کورهٔ آتش افروخته بیفکنند. آنگاه این مردان با قبای خود، شلوارهای خود، عمامه‌های خود، و دیگر جامه‌های خویش بسته شدند و به میان کورهٔ آتش افروخته افکنده گشتند. از این رو، چون فرمان پادشاه سخت فوری بود و کوره بسیار سوزان، شعلهٔ آتش آن مردانی را که شدرک و میشک و عبدنغو را برده بودند، کشت. و این سه مرد، شدرک و میشک و عبدنغو، بسته به میان کورهٔ آتش افروخته فرو افتادند. آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه متحیر شد و به شتاب برخاست و خطاب به مشیران خود گفت: آیا سه مرد بسته را به میان آتش نیفکندیم؟ ایشان در پاسخ به پادشاه گفتند: درست است، ای پادشاه. او در جواب گفت: اینک چهار مردِ رها را می‌بینم که در میان آتش راه می‌روند و هیچ آسیبی ندارند؛ و صورتِ چهارمی مانند پسر خداست. دانیال ۳:۱۹–۲۵.

“کار روح‌القدس این است که جهان را از گناه، و از عدالت، و از داوری ملزم سازد. جهان فقط هنگامی می‌تواند هشدار داده شود که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌وسیلهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، بر اساس اصولی والا و مقدس عمل می‌کنند، و به‌گونه‌ای برتر و متعالی، خط تمایز میان کسانی را که احکام خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آنها را زیر پای خود لگدمال می‌کنند، آشکار می‌سازند. تقدیسِ روح، تفاوت میان کسانی را که مُهر خدا را دارند و کسانی را که روزِ استراحتی جعلی را نگاه می‌دارند، برجسته می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا رسد، به‌روشنی آشکار خواهد شد که نشان وحش چیست. آن، نگاه‌داشتنِ یکشنبه است. کسانی که پس از شنیدن حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، امضای مردِ گناه را بر خود دارند، همان که در اندیشهٔ تغییر زمان‌ها و شریعت‌ها بود. Bible Training School, December 1, 1903.”

اور میں نے ایک اور حیوان کو زمین سے برآمد ہوتے دیکھا؛ اور اُس کے دو سینگ برّہ کے مانند تھے، مگر وہ اژدہا کی مانند بولتا تھا۔ اور وہ پہلے حیوان کا سارا اختیار اُس کے سامنے کام میں لاتا ہے، اور زمین اور اُس کے باشندوں کو اُس پہلے حیوان کی پرستش کرنے پر مجبور کرتا ہے، جس کا جان لیوا زخم اچھا ہو گیا تھا۔ اور وہ بڑے بڑے عجائب دکھاتا ہے، یہاں تک کہ آدمیوں کے سامنے آسمان سے زمین پر آگ اُتار لاتا ہے۔ اور اُن معجزوں کے سبب سے، جنہیں کرنے کا اُسے حیوان کے سامنے اختیار دیا گیا تھا، وہ زمین کے باشندوں کو فریب دیتا ہے، اور زمین کے باشندوں سے کہتا ہے کہ وہ اُس حیوان کی ایک مورت بنائیں، جو تلوار کا زخم کھا کر بھی زندہ رہا تھا۔ اور اُسے یہ اختیار دیا گیا کہ وہ حیوان کی مورت میں جان ڈال دے، تاکہ حیوان کی مورت بولے بھی، اور یہ بھی کرائے کہ جو کوئی حیوان کی مورت کی پرستش نہ کرے وہ قتل کیا جائے۔ اور وہ سب کو، چھوٹوں اور بڑوں، دولتمندوں اور غریبوں، آزادوں اور غلاموں کو، اُن کے داہنے ہاتھ یا اُن کی پیشانیوں پر ایک نشان لگوا لینے پر مجبور کرتا ہے؛ اور یہ کہ کوئی شخص نہ خرید سکے نہ فروخت کر سکے، سوائے اُس کے جس کے پاس وہ نشان، یا حیوان کا نام، یا اُس کے نام کا عدد ہو۔ یہاں حکمت ہے۔ جسے سمجھ ہو، وہ حیوان کے عدد کو گنے، کیونکہ وہ ایک انسان کا عدد ہے؛ اور اُس کا عدد چھ سو چھیاسٹھ ہے۔ مکاشفہ 13:11–18۔

افسوس بر آنان که برای یاری به مصر فرود می‌روند، و بر اسبان تکیه می‌کنند، و بر ارابه‌ها اعتماد دارند، زیرا بسیارند؛ و بر سواران، زیرا بسیار نیرومندند؛ اما به قدوس اسرائیل نظر نمی‌کنند و خداوند را نمی‌جویند! با این همه، او نیز حکیم است، و بلا خواهد آورد، و سخنان خویش را باز نخواهد گرفت؛ بلکه بر ضد خاندان بدکاران، و بر ضد یاوریِ عاملانِ شرارت برخواهد خاست. اکنون مصریان انسان‌اند و نه خدا؛ و اسبان ایشان جسم‌اند و نه روح. چون خداوند دست خود را دراز کند، هم یاری‌دهنده خواهد لغزید و هم آن که یاری یافته است فرو خواهد افتاد، و همگی با هم نابود خواهند شد. زیرا خداوند چنین به من گفته است: همچنان‌که شیر و شیر ژیان بر شکار خویش غرش می‌کنند، و چون گروهی از شبانان بر ضد او فراخوانده شوند، از آواز ایشان هراسان نخواهد شد و از هیاهوی آنان خوار نخواهد گشت، همچنین یهوه صبایوت فرود خواهد آمد تا برای کوه صهیون و برای تلّ آن بجنگد. همچون پرندگانِ در حال پرواز، یهوه صبایوت اورشلیم را حمایت خواهد کرد؛ حمایت نیز خواهد کرد و آن را رهایی خواهد بخشید؛ و با گذر کردن، آن را محفوظ خواهد داشت. به سوی او بازگردید، ای کسانی که بنی‌اسرائیل از او سخت سرکشی کرده‌اند. زیرا در آن روز، هر کس بت‌های نقره‌ای خود و بت‌های زرّین خود را، که دست‌های خودتان برای گناه برای شما ساخته است، دور خواهد افکند. آنگاه آشوری به شمشیری خواهد افتاد که از مردی زورآور نیست؛ و شمشیری که از مردی فرومایه نیست او را خواهد بلعید؛ اما او از شمشیر خواهد گریخت، و جوانانش مغلوب خواهند شد. و او از ترس به دژ خود خواهد گذشت، و امیرانش از درفش هراسان خواهند شد، خداوند می‌گوید؛ آن که آتش او در صهیون است و کوره‌اش در اورشلیم. اشعیا 31:1–9.

پس نبوکدنصر به دهانۀ کورهٔ آتشِ فروزان نزدیک آمد و سخن گفت و گفت: ای شدرک و میشک و عَبْدِنَغو، ای بندگان خدای متعال، بیرون آیید و به اینجا بیایید. آنگاه شدرک و میشک و عَبْدِنَغو از میان آتش بیرون آمدند. و ساتراپان و والیان و سرداران و مشاوران پادشاه، چون گرد آمدند، این مردان را دیدند که آتش بر بدن‌های ایشان هیچ قدرتی نداشت، و مویی از سر ایشان نسوخته بود، و جامه‌هایشان دگرگون نشده بود، و حتی بوی آتش نیز بر ایشان ننشسته بود. آنگاه نبوکدنصر سخن گفت و گفت: متبارک باد خدای شدرک و میشک و عَبْدِنَغو، که فرشتۀ خود را فرستاد و بندگان خویش را که بر او توکل داشتند رهانید؛ آنان فرمان پادشاه را تغییر دادند و تن‌های خود را تسلیم کردند، تا هیچ خدایی را جز خدای خود خدمت و عبادت نکنند. دانیال ۳:‏۲۶–۲۸.

پس من فرمانی صادر می‌کنم که هر قوم، ملت و زبانی که سخنی نابجا بر ضدّ خدای شدرک، میشک و عَبْدنَغو بگوید، پاره‌پاره خواهد شد و خانه‌های ایشان مزبله ساخته خواهد شد؛ زیرا خدای دیگری نیست که بتواند بدین‌گونه رهایی بخشد. آنگاه پادشاه شدرک، میشک و عبدنغو را در ولایت بابل سرافراز گردانید. دانیال ۳:۲۹، ۳۰

«بلشصر کو خدا کی مرضی کو جاننے اور اس پر عمل کرنے کے لیے بہت سے مواقع دیے گئے تھے۔ اُس نے اپنے دادا نبوکدنضر کو انسانوں کی معاشرت سے نکالا ہوا دیکھا تھا۔ اُس نے دیکھا تھا کہ وہ عقل، جس پر وہ مغرور بادشاہ فخر کرتا تھا، اُس ہستی نے اُس سے چھین لی جس نے اُسے عطا کی تھی۔ اُس نے دیکھا تھا کہ بادشاہ اپنی سلطنت سے نکال دیا گیا اور صحرائی جانوروں کا ساتھی بنا دیا گیا۔ لیکن بلشصر کی عیش و عشرت اور خودستائی کی محبت نے اُن اسباق کو مٹا دیا جنہیں اُسے کبھی فراموش نہ کرنا چاہیے تھا؛ اور اُس نے ویسے ہی گناہ کیے جیسے نبوکدنضر پر نمایاں عدالتیں لانے کا سبب بنے تھے۔ اُس نے اُن مواقع کو، جو فضلًا اُسے عطا کیے گئے تھے، ضائع کر دیا، اور اُن مواقع سے فائدہ اٹھانے میں غفلت برتی جو حق سے آشنائی حاصل کرنے کے لیے اُس کی دسترس میں تھے۔ ’میں نجات پانے کے لیے کیا کروں؟‘ یہ وہ سوال تھا جسے اُس عظیم مگر احمق بادشاہ نے بے پروائی سے نظرانداز کر دیا تھا۔» Bible Echo, April 25, 1898.