کتاب دانیال — شمارهٔ بیست‌ویکم

ما در حال بررسی باب بیست‌وهفتمِ اشعیا هستیم، زیرا این باب زمینهٔ ابواب بعدی اشعیا را فراهم می‌سازد. آن ابوابِ بعدی، بارانِ آخر را به‌عنوان روش‌شناسیِ درستِ کتاب‌مقدسی معرفی می‌کنند. این روش‌شناسی، هنگامی که شناخته و به‌کار گرفته شود، پیامِ نبوی‌ای را آشکار می‌سازد که اگر پذیرفته شود، تجربه‌ای متناظر پدید می‌آورد.

در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، سرودی که باید برای قوم پیشینِ عهدِ خدا، که همان قوم ادونتیست‌های روز هفتم هستند، سروده شود این است که آنان به‌عنوان قوم خدا کنار گذارده می‌شوند، زیرا میوه‌هایی را که خدا قصد داشت تاکستان او به بار آورد، به بار نیاورده‌اند. این سرود می‌بایست بر رابطهٔ عهد مبتنی باشد؛ رابطه‌ای که به‌وسیلهٔ تاکستانی که خدا کاشته بود و نیز به‌وسیلهٔ رد کردنِ سنگِ لغزش در سال ۱۸۶۳ از جانب ایشان نمایان شده بود. آنان در سال ۱۸۵۶ لاودکیه شده بودند، و خدا به‌مدت هفت سال، یا «هفت زمان»، یا دو هزار و پانصد و بیست روز، طالبِ ورود بود، اما آنان در سال ۱۸۶۳ در را به روی او بستند.

از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آنان در دسته‌ها بسته می‌شوند تا پیشاپیش برای آن زمان آماده گردند که در قانون یکشنبه به‌طور کامل از دهان او بیرون افکنده شوند. پیامی که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ باید برای ادونتیسم سروده شود، پیام لائودیکیه است؛ همان پیام تاکستان که سنگِ لغزش را در بر دارد، سنگی که هر کس را که از «دیدن» و «چشیدنِ» آن سنگِ گران‌بها سر باز زند، درهم می‌شکند. وعده‌ای که در بخشِ اشعیا به لائودیکیان داده شده، این است که هر ادونتیستی که برگزیند این هشدار نهایی را بپذیرد، هنوز وقت دارد که به «قدرت» مسیح «تمسک جوید، تا» بتواند «با» مسیح «صلح کند»، زیرا مسیح هنوز مایل است که «با» ایشان «صلح کند». اما در فریادِ نیمه‌شب، درست اندکی پیش از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آن فرصت برای همیشه پایان می‌یابد.

در بازهٔ زمانی‌ای که از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، خدا وعده داد که آنان را که «در زمان گذشته قومی نبودند»، که «ریشه‌ای از زمین خشک» بودند، وادارد که «ریشه بدوانند»، «شکوفه آورند و جوانه زنند، و روی جهان را از میوه پر سازند.» آنچه سبب می‌شود ریشهٔ یَسّی شکوفه آورد و جوانه زند، بارانِ آخِر است؛ زیرا آن ریشه‌ای که باید شکوفه آورد و جوانه زند، از نظر نبوی مقدر شده است که همان عَلَمی باشد که برافراشته می‌شود، و آن عَلَم، ریشهٔ یَسّی است.

بارانِ آخر سبب شد که ریشهٔ یَسّی از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز به شکوفه‌دادن و جوانه‌زدن کند، و در قانون یکشنبهٔ نزدیک‌الوقوع، آن ریشه تمامی زمین را از میوه پُر خواهد ساخت. قانون یکشنبه در اشعیا باب بیست‌وهفت همان تاریخِ تدریجی‌ای است که در باب‌های یک تا سهِ کتاب دانیال نیز به تصویر کشیده شده است. بارانِ آخر، هنگامی که امت‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به خشم آمدند، با رها شدن و سپس مهارِ فوریِ اسلامِ وایِ سوم، آغاز به باریدنِ خفیف کرد.

در این بخش، خواهر وایت روشن می‌سازد که دوره‌ای کوتاه وجود دارد که در آن نجات هنوز گشوده است. «زمان تنگی» که او بدان می‌پردازد، از زمان تنگی عظیم متمایز است؛ زمانی که با بسته شدن کامل درِ آزمون آغاز می‌شود. در ادونتیسم، در نسبت با زمان تنگی عظیمی که هنگامی آغاز می‌شود که میکائیل برمی‌خیزد، به‌درستی از آن با عنوان «زمان تنگی کوچک» یاد می‌شود. «زمان تنگی کوچک» نمایانگر دوره‌ای است که در آن ویرانی ملی با قانون یکشنبه‌ایِ نزدیک‌الوقوع آغاز می‌شود و تا بسته شدن درِ آزمون ادامه می‌یابد.

در تاریخِ از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانونِ یکشنبه، تطهیر و داوریِ نهاییِ ادونتیسم به‌مثابه رخدادی در خلالِ «پاشیده شدنِ» بارانِ آخر به تصویر کشیده شده است. آن دوره‌ای که در آن بارانِ آخر، که همان «تازه‌شدگی» نیز هست، به‌صورتِ «پاشیده شدن» آغاز می‌شود، اما تا زمانِ قانونِ یکشنبه به ریزشِ کامل پیش می‌رود. در آن دوره، که با زمانی آغاز می‌شود که اسلامِ وایِ سوم ملت‌ها را به خشم می‌آورد، بارانِ آخر شروع به باریدن می‌کند، و برخی بارانِ آخر را تشخیص داده، آن را دریافت می‌کنند، و برخی بارانِ آخر را تشخیص نمی‌دهند. برخی درمی‌یابند که چیزی در حال وقوع است، اما درنمی‌یابند که آن چیست، و خود را در برابرِ آن آماده می‌سازند.

بارانِ اخیر اکنون در حال باریدن است و کسانی هستند که آن را تشخیص می‌دهند و بنابراین آن را دریافت می‌کنند، و کسانی نیز هستند که آن را تشخیص نمی‌دهند و ازاین‌رو آن را دریافت نمی‌کنند. بارانِ اخیر باید شناخته شود تا دریافت گردد. بارانِ اخیر صرفاً یک تجربه نیست؛ بلکه تجربه‌ای است که به‌وسیلهٔ پیامی پدید می‌آید، اما آن پیام فقط هنگامی می‌تواند دریافت شود که برای اثبات آن، روش‌شناسیِ درست به کار گرفته شود. بدون تشخیصِ روش‌شناسی‌ای که پیامِ بارانِ اخیر را استوار می‌سازد، فهمِ درس‌های نبوی‌ای که در عروج و سقوطِ پادشاهی‌هایی که در کتاب‌های دانیال و مکاشفه به تصویر کشیده شده‌اند، نمایان گردیده‌اند، عملاً ناممکن است.

وہ عَلَم جو دنیا کے لیے بلند کیا جاتا ہے، یسعیاہ اُس کی پہچان “یسّی کی جڑ” کے طور پر کراتا ہے، اور باب ستائیس میں جو “یعقوب سے آتے ہیں” وہ “جڑ پکڑتے” ہیں۔ جو “یسّی کی جڑ” ہیں، وہیں اُن کی پہچان “اسرائیل” کے طور پر بھی کرائی گئی ہے، اور وہی ہیں جو پہلے کھِلتے اور کونپلیں نکالتے ہیں، اور پھر اُس کے بعد دنیا کو پھل سے بھر دیتے ہیں۔ فطرت کے قوانین نبوت کے قوانین کے منافی نہیں، کیونکہ فطرت اور نبوت دونوں کا پیدا کرنے والا ایک ہی شارعِ قانون ہے۔ اس سے پہلے کہ کوئی پودا پھل لائے، لازم ہے کہ وہ پہلے خوابیدگی سے باہر آئے، جیسا کہ کونپلوں، اور پھر شگوفوں سے ظاہر ہوتا ہے۔ روحانی اسرائیل، جو “یسّی کی جڑ” ہے، بارش کے ایک تدریجی انڈیلاؤ کو حاصل کرتا ہے۔ یہ ایک “چھڑکاؤ” سے شروع ہوتا ہے اور پھر ایک کامل انڈیلاؤ تک پہنچتا ہے، جب دنیا اُس پھل سے بھر جاتی ہے جو اُس عَلَم کے وسیلہ سے پیش کیا جاتا ہے۔

در باب بیست‌وهفتم اشعیا، نقطۀ آغاز باریدنِ باران به‌صورت پاشیده چنین ترسیم شده است که هنگامی رخ می‌دهد که جوانه‌ها «می‌شکفد». هنگامی که نخست «می‌شکفد»، باران چنین معرفی می‌شود که «به اندازه» فرو ریخته می‌شود. «به اندازه، چون می‌شکفد.» در یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، باریدنِ پاشیدۀ بارانِ آخر «به اندازه» آغاز به فرو ریختن کرد، زیرا در آن زمان گندم و کرکاس، یا دانایان و نادانان، هنوز با یکدیگر آمیخته بودند.

اشعیا باب بیست‌وهفت تاریخ آغاز باریدنِ بارانِ آخِر را مشخص می‌کند، آنگاه که ریشه از زمین خشک جوانه می‌زند، و سپس تمام مسیر را تا زمانی که زمین از میوه پُر گردد. این باب بیان می‌دارد که «به اندازه، چون بیرون آید، با آن محاجّه خواهی کرد.» هنگامی که باران آخِر به‌عنوان «پاششی» سنجیده می‌شود، خواهر وایت اظهار می‌دارد که باران آخِر «ممکن است بر دل‌های اطراف ما در حال باریدن باشد، اما ما آن را تشخیص نخواهیم داد یا دریافت نخواهیم کرد.»

بدین‌سان، او کلیسایی را مشخص می‌سازد که با کسانی درآمیخته است که فروریختن باران را تشخیص می‌دهند و با کسانی که آن را تشخیص نمی‌دهند. در عبارت پیشین، او بیان می‌کند که هنگامی که خدا باران اخیر را بی‌پیمانه فرو می‌ریزد، این نشانگر زمانی است که دیگر هیچ آمیختگی‌ای از باکره‌های دانا و جاهل وجود ندارد، آنجا که می‌گوید: «هنگامی که ما تقدیسی کامل و از صمیم دل برای خدمت مسیح داشته باشیم، خدا این واقعیت را با ریزشی بی‌پیمانه از روح خود به رسمیت خواهد شناخت؛ اما این امر واقع نخواهد شد مادام که بخش اعظم کلیسا همکاران خدا در عمل نباشند.»

حصۂ بزرگِ کلیسیا، یا کلیسیا کی اکثریت، متی پچیس میں نادان کنواریوں کے طور پر ظاہر کی گئی ہے، کیونکہ بائبلی اعتبار سے “بہت سے” بلائے گئے ہیں مگر “تھوڑے” برگزیدہ ہیں۔ دانا اور نادان، الٰہی عنایت کے تحت، آدھی رات کے اُس بحرانی وقت میں جدا کیے جاتے ہیں جو عنقریب آنے والے اتوار کے قانون سے پہلے واقع ہوتا ہے۔ یہ جدائی ایک ایسی قوم پیدا کرتی ہے جو پھر پچھلی بارش میں روح کے کامل انڈیلے کو قبول کر سکتی ہے اور اُس “قوم” میں تبدیل ہو جاتی ہے جو “ایک ہی دن میں پیدا ہوتی ہے”۔ پھر یسّی کی جڑ ایک جھنڈے کے طور پر بلند کی جائے گی اور دنیا کو پھل سے بھر دے گی۔

یَسَعْیاهُ بابِ بیست‌وهفتم تصریح می‌کند که هنگامی که باران آخِر در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ «به اندازه» آغاز به ریخته شدن کرد، «تو با آن مُباحَثه خواهی کرد». «به اندازه، چون آن بیرون آید، با آن مُباحَثه خواهی کرد.» رویداد ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بی‌درنگ در جهان و در کلیسا به موضوعی برای مُباحَثه بدل شد. تا همین امروز ـ بیش از بیست سال بعد ـ هنوز استدلال‌هایی بر ضدّ نسبت دادن آن رویدادها به عملی از سوی اسلام وجود دارد، در مقابلِ این دیدگاه که آن را نوعی توطئهٔ جهانی‌گرایانه بدانند. مُباحَثهٔ مرتبط با فرارسیدنِ پاشیده شدنِ باران آخِر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، امّا مُباحثاتی که در جهان جریان دارند، آن «مُباحَثه»ای نیستند که در کلام نبوّتیِ خدا شناسایی شده است. آن مُباحَثه دربارهٔ پیشگویی‌هایی است مانند آنچه در پی می‌آید.

کلیسای ادونتیست بلافاصله پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ کوشید تا بخش‌هایی از این دست را از جهان پنهان سازد. چگونه ممکن است این متن دربارهٔ شهر نیویورک و آن ساختمان‌های به‌غایت بلند نباشد که ماشین‌های آتش‌نشانی نتوانستند آتش‌های پس از آن را مهار کنند؟ چگونه ممکن است عبارتی مانند این، از نوشته‌هایی که کلیسای ادونتیست مدعی است به قلم یک نبیّه نگاشته شده‌اند، پس از چنین تحققی، از بام‌ها اعلام نگردد؟

ورودِ بارشِ پراکندۀ بارانِ آخِر، که نشانگرِ آغازِ «مجادلۀ» نبوی است، همچنین شورشِ نهاییِ ادونتیسم را مشخص می‌سازد؛ زیرا در همان‌جاست که آنان به‌طور کامل سخنانِ روشن و سادۀ کسی را که او را نبیّهٔ باقی‌ماندگان می‌شناسند، رد می‌کنند.

بستنِ نبوتیِ هم گندم و هم کَرکاس‌ها در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، با شورش بر ضدّ روح نبوت؛ شورشی که پایانِ تمرّدی تدریجی را رقم زد که در سال ۱۸۶۳ بر ضدّ کتاب‌مقدّس آغاز شده بود.

ایڈونٹزم اس درجِ ذیل عبارت کو کیسے نظرانداز کر سکتا تھا، جو براہِ راست یہ بیان کرتی ہے کہ جب یہ عمارتیں گر پڑیں گی تو مکاشفہ اٹھارہ، آیت ایک سے تین، پوری ہو جائے گی؟

اس مسئلہ میں جس پر ہم یہاں گفتگو کر رہے ہیں، سوال یہ نہیں ہے کہ آیا یہ اقتباسات 11 ستمبر 2001 کو پورے ہوئے تھے یا نہیں، کیونکہ وہ یقیناً پورے ہوئے تھے؛ بلکہ جس مسئلہ کو ہم زیرِ بحث لانا چاہتے ہیں وہ وہ “مباحثہ” ہے جو اسی وقت شروع ہونا تھا۔ یہ مباحثہ صحیح یا غلط منہج کے بارے میں تھا۔ ایڈونٹسٹ کلیسیا نے 1863 میں ولیم ملر کے نبوت کی تفسیر کے چودہ اصولوں کو رد کرنا شروع کیا، اور اب وہ اس مقام تک پہنچ چکے ہیں کہ آپ ایڈونٹسٹ الٰہیات دانوں کی لکھی ہوئی بائبلی مطالعہ کی کوئی ایسی کتاب خرید نہیں سکتے جس کی بار بار تائید مرتد پروٹسٹنٹ ازم اور رومن کیتھولک ازم کے الٰہیات دانوں نے نہ کی ہو۔ 1863 سے 2001 تک، اور آج بھی، وہ منہج جو اصل میں ولیم ملر کے نبوتی تفسیر کے اصولوں میں ممثل تھا، اسے ایک طرف رکھ کر اس کی جگہ رومن کیتھولک ازم اور مرتد پروٹسٹنٹ ازم کے منہج کو اختیار کیا گیا۔ وہ نبوتی “مباحثہ” جو مکاشفہ اٹھارہ، آیات ایک سے تین، کی تکمیل کے وقت شروع ہوا، وہ سچے یا جھوٹے منہج کے بارے میں تھا۔

ما در مقالۀ بعدی به بررسی «مجادله» باب بیست‌وهفتم اشعیا ادامه خواهیم داد.