کتابِ دانی ایل — نمبر بائیس

روشی که از جانب خدا تأیید شده است، به‌طور مشخص در فصل‌های بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم اشعیا معرفی می‌شود، جایی که این روش به‌صورت «حکم بر حکم» نمایش داده شده است. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، و بدین‌سان، فرودی را که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ انجام داده بود، تکرار کرد. در هر دو مورد، پس از فرود او، بابل سقوط‌کرده شناخته شد، و دعوتی صادر گردید، و به‌زودی بار دیگر نیز صادر خواهد شد، تا کسانی که هنوز در مشارکت او هستند، از آن بیرون آیند. در هر دو مورد، واقعه‌ای که پیشگویی را تحقق بخشید، تأثیری جهانی داشت؛ زیرا همان‌گونه که پیام فرشتهٔ اول در سال ۱۸۴۰ به «هر ایستگاه بشارتی در جهان» رسانده شد، تمام جهان نیز از واقعهٔ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ متأثر شد و آن را درک کرد. نبوتی که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تحقق یافت، نبوتی بود که مهاری را که بر اسلامِ وایِ دوم نهاده می‌شد مشخص می‌ساخت، و بلافاصله پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نیز مهاری بر اسلامِ وایِ سوم نهاده شد.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمایانگر اقتداربخشیدن به پیامی است که در زمان آخر، در سال ۱۷۹۸، مُهرگشایی شد؛ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نمایانگر اقتداربخشیدن به پیامی است که در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، مُهرگشایی شد. قاعدهٔ اصلیِ جنبش فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تأیید شد، و آن قاعده اصلِ «یک روز به‌جای یک سال» بود. قاعدهٔ اصلیِ جنبش فرشتهٔ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تأیید شد. این قاعده بدین معناست که حقیقت از طریق آوردن «خط بر خط» استوار می‌گردد، و نشان می‌دهد که پایان به‌وسیلهٔ آغاز به تصویر کشیده می‌شود، و تاریخ تکرار می‌گردد. رویداد نبویِ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نه تنها به‌وسیلهٔ سخنان مستقیم خواهر وایت تثبیت می‌شود، بلکه مهم‌تر از آن، به‌واسطهٔ این واقعیت که آن وقایع به‌گونه‌ای کامل با همان نشانهٔ راه در تاریخ میلریتی موازات داشتند. آنچه با رویداد ۱۱ اوت ۱۸۴۰ شناخته شد، چندان تحقق نبوت نبود، بلکه استواریِ روش‌شناسی‌ای بود که میلر و همکارانش اختیار کرده بودند.

در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که باران اخیر شروع به اندازه‌گیری شدن کرد، «مباحثه» بر سر روش‌شناسی درست یا نادرست بود و همچنان هست. نبوت‌های جنبش میلری بر هر دو نمودار ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ عرضه شده‌اند؛ نمودارهایی که خواهر وایت آن‌ها را به‌عنوان اموری که به‌وسیله خداوند طراحی شده‌اند تأیید می‌کند، و نیز به‌عنوان تحقق فصل دوم حبقوق. پیامی که میلری‌ها ارائه کردند و از طریق «اصول تفسیر نبوی که میلر و همکارانش پذیرفته بودند، و» که پس از آن «شتاب شگفت‌انگیزی» را پدید آورد که پیام فریاد نیمه‌شب را توان بخشید، بر آن دو نمودار مقدس به تصویر کشیده شده بود. نبوت‌هایی که بر آن دو نمودار مقدس به تصویر درآمده بودند، به‌وسیله قواعد نبوی میلر شناسایی و تثبیت شده بودند. آن نمودارها تحقق فرمانِ مذکور در حبقوق بودند تا نبوت‌هایی که به‌وسیله روش‌شناسی میلر بر «لوح‌ها»، به‌صورت جمع، تثبیت شده بودند، به‌گونه‌ای دیداری بازنمایی شوند. فصل دوم حبقوق، «مباحثه» فصل بیست‌وهفتم اشعیا را معرفی می‌کند و به‌طور مستقیم با آن مرتبط است.

در این آیه، واژۀ «توبیخ شد» به معنای «با او مجادله شد» است. حبقوق، که نمایندۀ هر دو گروه دیدبانانِ جنبشِ فرشتۀ اول و فرشتۀ سوم است، قرار بود با او مجادله شود، و او مایل بود بداند هنگامی که مباحثه آغاز می‌شود چه پاسخی باید بدهد. پاسخ در تاریخ فرشتۀ اول، تهیۀ دو نمودار مقدس بود، و پاسخ در تاریخ جنبشِ فرشتۀ سوم، ارائۀ سلسلۀ نبوی‌ای بود که عنوان آن «دو جدول حبقوق» است. نمودارها و آن سلسله بر پایۀ روشی بنا شدند که در هر یک از آن تاریخ‌های مربوطه به نمایش گذاشته شده است. در حبقوق، این روش‌شناسی بیانگر آن چیزی است که دیدبانان برای استوار ساختن پیام به کار می‌برند، و نیز مسئله‌ای را مشخص می‌سازد که مورد «مباحثه» قرار می‌گیرد، و این امر به نوبۀ خود دو طبقۀ پرستندگان را پدید می‌آورد.

एक वर्ग विश्वास के द्वारा धर्मी ठहराया जाता है, और दूसरा वर्ग आत्मा में घमण्डित हो उठता है, जैसा कि फ़रीसी और चुंगी लेनेवाले के द्वारा निरूपित किया गया है। फ़रीसियों ने ऐसी कार्यप्रणाली पर भरोसा रखा जो रीति और परंपरा पर आधारित थी, और फ़रीसी उस धार्मिक व्यवस्था का भी प्रतिनिधित्व करता था जो अपने झुंड पर नियंत्रण बनाए रखने के लिए एक पदानुक्रमिक तंत्र को लागू करती थी, जिसका शासन उन लोगों के हाथ में था जो अपने को परमेश्वर की चुनी हुई प्रजा और सत्य के रक्षक होने का दावा करते थे, परन्तु अंततः स्वयं सत्य के क्रूस पर चढ़ाए जाने में सहभागी हुए। यशायाह अध्याय सत्ताईस का भविष्यद्वक्तापरक “विवाद” सच्ची और झूठी बाइबिलीय कार्यप्रणाली के विषय में है। इस “विवाद” के प्रतिपक्षी वे हैं जो उस समय के एलिय्याह की कार्यप्रणाली का अनुसरण करते हैं, और धर्मशास्त्रीय विशेषज्ञों की उस दीर्घकाल से स्थापित व्यवस्था के भी, जिसका आदिरूप मसीह के समय की महासभा में पाया जाता है।

فصل بیست‌وهفتم مشخص می‌سازد که این «مباحثه» آنگاه آغاز می‌شود که او «بازمی‌ایستد»، یا هنگامی که خدا «باد سختِ خود» را در «روزِ بادِ شرقی» فرو می‌نشاند. «به اندازه، چون شاخه برآورد، با آن مباحثه خواهی کرد؛ او باد سختِ خود را در روزِ بادِ شرقی بازمی‌دارد. پس بدین‌وسیله عصیانِ یعقوب کفاره خواهد شد.» واژهٔ «کفاره خواهد شد» به معنای آمرزیده شدن است و نمایانگر محو شدن گناه در داوریِ تحقیقی می‌باشد. آن روشی که مورد مباحثه قرار می‌گیرد، نمایانگر آزمونی است که اگر قرار باشد گناهانِ قومِ خدا محو گردد، باید از آن سرافراز بیرون آمد. روشِ ایلیا به‌مثابهٔ یک آزمون، در تاریخِ مسیح نمود یافته است؛ جایی که از پیش به ما هشدار داده شده است که در آن زمان، کسانی که پیامِ یحییِ تعمیددهنده را رد کردند (که مسیح او را ایلیا معرفی کرد)، نمی‌توانستند از تعالیمِ عیسی بهره‌مند شوند.

پیامِ بارانِ آخر به‌منزلهٔ تعالیمِ عیسی به تصویر کشیده شده است، زیرا او کلمه است؛ و افزون بر این، بارانِ آخر به‌منزلهٔ «طراوت» نیز به تصویر کشیده شده است، که چنین تعریف می‌شود: «حضورِ خداوند».

خواهر وایت تصریح می‌کند که فرشته‌ای که در مکاشفه فصل دهم نازل شد، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، «کسی جز شخصِ عیسی مسیح نبود.» بنابراین، فرشته‌ای که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد نیز «کسی جز شخصِ عیسی مسیح» نبود. نزول او در هر یک از این دو تاریخ، آغاز «مباحثه» نبوی دربارهٔ روش‌شناسیِ درست یا نادرست را مشخص می‌سازد؛ زیرا این امر به‌وسیلهٔ کتابی که در دست او بود و قوم خدا مأمور شدند آن را بخورند، به تصویر کشیده شده است. هنگامی که عیسی در جلیل بود، به شاگردان تعلیم داد که باید گوشت او را بخورند و خون او را بنوشند، زیرا در آنجا اعلام کرد که او آن نانی است که از آسمان نازل شده است. او در آنجا بیش از هر مقطع دیگری در خدمت خود، شاگردان بیشتری را از دست داد، و آنان که رفتند، هرگز بازنگشتند. آنان که رفتند، از آن رو رفتند که برگزیدند تعالیم او را با روش‌شناسیِ نادرستِ حملِ سخنان او بر معنای تحت‌اللفظی‌شان تحلیل کنند، به‌جای آنکه آنها را در معنای روحانیِ صحیح به کار برند. «مباحثه» در اشعیا بیست‌وهفت، نشانه‌ای نبوی است که برای اثبات این‌که نمایانگرِ یک نظامِ تثبیت‌شده و معترفِ تحلیل کتاب‌مقدسی در مواجهه با روش‌شناسیِ ممثل در پیام‌آورِ ایلیا است، چندین شاهد دارد.

این، نقطه‌ای معین را در گذار تدریجیِ عهد پیشین و قوم برگزیدهٔ خدا نشان می‌دهد، و نیز آغاز رابطهٔ عهدی با کسانی را که «در زمان‌های گذشته، قوم خدا نبودند.» «مباحثه»، از همه مهم‌تر، نمایانگر آغاز آن دورهٔ زمانی است که با قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع به پایان می‌رسد. آلفا و اُمگا همواره پایان را با آغاز نمایندگی می‌کند، و بدین‌سان خودِ همان «مباحثه» به نمادی از یکی از گناهان پدران ما بدل می‌شود که باید بدان اذعان و اعتراف شود، تا دعای لاویان بیست‌وشش تحقق یابد.

دعای دانیال در فصل نهم، نمایانگر آن دعایی است که باید در پایان سه روز و نیمِ مکاشفه یازده تقدیم گردد. آن دورهٔ زمانی در اشعیا بیست‌وهفت به‌صورت دوره‌ای به تصویر کشیده شده است که در آن «شهرِ حصاردار ویران خواهد شد، و مسکن متروک و چون بیابان رها خواهد گردید؛ در آنجا گوساله خواهد چرید، و در آنجا خواهد خوابید، و شاخه‌های آن را خواهد خورد. چون شاخه‌هایش خشک شوند، شکسته خواهند شد؛ زنان می‌آیند و آنها را به آتش می‌کشند؛ زیرا این قومی بی‌فهم‌اند؛ ازاین‌رو آن که ایشان را آفرید بر آنان رحم نخواهد کرد، و آن که ایشان را صورت بخشید، به ایشان التفاتی نشان نخواهد داد.»

دو شاهد را «هیچ التفاتی» نشان داده نمی‌شود، زیرا پیشگوییِ کاذبی را اعلام کردند که دورهٔ «بیابان»ِ سه روز و نیم را آغاز کرد. سپس آنان «قومی بی‌فهم» شدند، هرچند پیش‌تر «شهرِ حصاردار» بودند. آنگاه آن شهر «ویران» شد و «مسکنی» گشت که «متروک» بود. آن به استخوان‌های خشکِ مرده‌ای بدل شد که در کوچهٔ شهرِ سدوم و مصر افتاده بودند. سپس هنگامی که به مردگان ندا داده می‌شود که برخیزند، آنان به‌وسیلهٔ گناهانِ پدرانِ خویش آزموده می‌شوند؛ که این، «مجادله» در آغازِ دوره‌ای را نیز دربر می‌گیرد که با توانمندسازیِ پیامِ نخست آغاز می‌شود و با رسیدنِ پیامِ سوم پایان می‌یابد. موضوعِ مجادله این است که آیا روش‌شناسیِ ممثَّل در ایلیایِ تاریخِ ایشان پذیرفته شود یا رد گردد. در سال 1863، پدرانِ ادونتیسم پیامِ «هفت زمان»ِ موسی را که به‌وسیلهٔ ایلیا ارائه شده بود، رد کردند.

با آغاز ژوئیهٔ ۲۰۲۳، شاخه‌های خشکیدهٔ اشعیا بیست‌وهفت باید تصمیم بگیرند که آیا گناهان کلیسا در جلیل، و تاریخ ۱۸۶۳، و نیز تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را تکرار خواهند کرد یا نه. رد کردن روش‌شناسی‌ای که در حبقوق باب دو، و اشعیا بیست‌وهفت، و در ایلیا، یحیی تعمیددهنده و ویلیام میلر نمود یافته است، یعنی تکرار کردن گناهان پدران ما، به‌جای آنکه از نمونه‌های مقدسی که برای کسانی که انتهای جهان‌ها بر ایشان رسیده است به ثبت رسید، بهره‌مند گردیم.

مقدّس طرزِ کار نصفُ اللیل کے نعرے کا پیغام قائم کرتا ہے، جو بارانِ اخیر کا پیغام ہے۔ یہ پیغام، جب روحانی طور پر کھایا جائے، تو لازماً اُس کے مطابق ایک تجربہ پیدا کرتا ہے، جس طرح دانی ایل اور اُس کے تین رفیقوں کی دال کی غذا نے زیادہ شاداب اور فربہ چہرہ پیدا کیا۔ لیکن حبقوق باب دو میں، اُن لوگوں کے لیے جو ایمان کے وسیلہ سے راستباز ٹھہرائے جانے کی پیشکش کو رد کرتے ہیں، ٹھوکر کا باعث تکبّر ہے، جو اُنہیں خداوند کو جاننے کے لیے آگے بڑھنے سے باز رکھتا ہے۔ اگر کبھی ایسا وقت ہے کہ خدا کے لوگ سچے مقدّس طرزِ کار کو قبول کرنے کے کام کو ملتوی نہیں کر سکتے، اور فرشتے کے ہاتھ سے پیغام کو نہیں کھا سکتے، تو وہ اب ہے!

کلام نبویِ خدا آشکار ساخته است که هنگامی که بناهای عظیم شهر نیویورک فرو افکنده شوند، فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود خواهد آمد و «مکاشفه هجده، آیات یک تا سه، به انجام خواهد رسید.» اشعیا بیست‌وهفت آن زمان را «روزِ باد شرقی» معرفی می‌کند، و آن زمانی است که «بادِ تند» بازداشته می‌شود. «به اندازه، چون آن را روانه سازد، با آن محاجّه خواهی کرد؛ او بادِ تند خود را در روزِ باد شرقی بازمی‌دارد.» خواهر وایت همان زمان را نیز معیّن می‌سازد.

قدرتی که ملت‌ها را به خشم آورد، هنگامی پدیدار شد که بارانِ آخر آغاز به باریدن کرد. اما به‌محض آنکه آن قدرت ملت‌ها را به خشم آورد، مهار شد، زیرا اشعیا ثبت کرده است که او «بادِ سختِ خود را بازمی‌دارد». بادِ سخت، همان بادِ شرقی است، و آن باد زمانی بازداشته می‌شود که بارانِ آخر آغاز به باریدن می‌کند و کارِ نجات در حال پایان یافتن است. کارِ پایانیِ نجات، زمانِ مُهر کردن است. «حکم بر حکم» آن بادِ سخت، یا بادِ شرقی، که در هنگامِ مُهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر بازداشته می‌شود، همان چهار بادِ مذکور در مکاشفه فصل هفت است.

مُهر شدنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن، به‌واسطهٔ ورودِ ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم به‌صورت نمادین پیش‌نمایانده شد. در آنجا، مسیح تنها برای همان یک بار در سراسر زندگی خویش، بر الاغی سوار شد (نمادی از اسلام)، و ایلعازر پیشاپیشِ کاروان، آن را به درون اورشلیم رهبری کرد. خواهر وایت، ایلعازر را در آن واقعه نمادِ مُهر معرفی می‌کند.

زمانِ تأخیری که در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آغاز شد، با درنگِ مسیح پیش از آن‌که ایلعازر را برخیزاند، نمود یافته است. زمانِ تأخیریِ مکاشفه فصل یازدهم، در پایانِ سه روز و نیم به سر می‌رسد. در طی آن ایام، آن دو شاهد در کوچه افتاده و مرده بودند. و همان‌گونه که قرار بود ایلعازر پس از زمانی از تأخیر برخیزانده شود، همچنین دو شاهدِ یوحنا نیز چنین بودند. چون برخیزانده شدند، پیشاپیشِ کاروان به سوی اورشلیم رهبری می‌کنند، و نمایانگر «مُهرِ خدا» و «معجزهٔ تاج‌بخش» هستند که بر الوهیتِ مسیح شهادت می‌دهد. این رستاخیز، پایانِ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد، که در زمانی واقع می‌شود که چهار باد، بادِ شرقی، بادِ سخت، که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ وزیدن گرفت، بازداشته شده است.

در ساعتی که همان قانون یکشنبه است، آن بادها رها می‌شوند تا داوریِ کیفر‌دهنده را بر وحشِ زمینیِ مکاشفه سیزده نازل سازند. آنان هم‌اکنون نیز از میان انگشتان آن چهار فرشته‌ای که در دوران مُهر کردن ایشان را بازمی‌دارند، به‌تدریج در حال لغزیدن‌اند. یکی از عمیق‌ترین اشارات در روحِ نبوت، در ارتباط با روزِ بادِ شرقی، در جلد نهمِ «شهادت‌ها» یافت می‌شود. آن جلد، سخنانِ الهام‌شده را از صفحه یازده آغاز می‌کند؛ از این‌رو، به‌طور نمادین بر «نه-یازده» آغاز می‌گردد. عنوانِ آن فصل «بحران نهایی» است، اما همچنین نخستین فصل از بخشی با عنوانِ «برای آمدنِ پادشاه» نیز هست.

هیچ شواهدی وجود ندارد که بخش و عنوانِ فصل عمداً از سوی ویراستارانی که آن مجلد را گردآوری کردند دست‌کاری شده باشد؛ با این همه، آمدنِ پادشاه به‌آسانی به‌منزلهٔ آمدنِ داماد شناخته می‌شود؛ همان امری که در مَثَلِ ده باکره، با بحرانِ نیمه‌شب رخ می‌دهد؛ بحرانی که در باکره‌ها، به‌واسطهٔ وجود یا فقدانِ روغن در ظرف‌هایشان، پدید می‌آید. بحرانِ نیمه‌شبی که اکنون در حال فرا رسیدن است، همان است که عنوان نشان می‌دهد—آخرین بحران برای ده باکره. در آن بحران، ایشان آشکار می‌سازند که آیا روغن دارند یا ندارند. روغن صرفاً روح‌القدس نیست، بلکه به‌طور دقیق به‌عنوان روح‌القدس، و نیز به‌عنوان پیامِ درست، و نیز به‌عنوان سیرتِ درست، تعریف شده است.

روش درست، پیام درستِ فریاد نیمه‌شب را برقرار می‌سازد، و آن پیام، هنگامی که پذیرفته شود و بر طبق آن عمل گردد، شخصیتِ درست را پدید می‌آورد. آن شخصیت در بحرانِ آخر، همان شخصیتی است که مُهر خدا را دریافت می‌کند. فرایندِ مُهر نهادن بر قومِ خدا با فرارسیدنِ روزِ بادِ شرقی، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، آغاز شد. پیامِ آن زمان می‌بایست سپس خورده شود. اینکه بخورند یا نخورند، به‌وسیلهٔ «مباحثه»‌ی اشعیا نشان داده شده است، و نیز به‌وسیلهٔ پرسشِ حبقوق دربارهٔ اینکه دیده‌بانان در آن مجادله چه پاسخی باید بدهند. زمانِ تأخیرِ متی بیست‌وپنج و حبقوق با نمودار شدنِ دو طبقه از پرستندگان به پایان می‌رسد. زمانِ تأخیر، که در باب یازدهم مکاشفه به‌وسیلهٔ سه روز و نیم به تصویر کشیده شده است، نزدیک به پایان است.

آن زمانِ تأخیر همچنین در آغاز آن فصل در جلد نهم، با عبارتی از عبرانیان، نمایانده شده است؛ جایی که پولس آیهٔ چهارِ باب دومِ حبقوق را به‌گونه‌ای بازگویی می‌کند. ارجاع پولس، حبقوق ۲ را در جنبشِ فرشتهٔ سوم قرار می‌دهد، زیرا در همان تاریخ بود که مسیح به مکانِ اقدس داخل شد، و در همان تاریخ نورِ خدمتِ کهانتِ اعظمِ او آشکار گردید، و در کتابِ عبرانیان است که پولس روشن‌ترین مکاشفه از خدمتِ کهانتِ اعظمِ مسیح را در کلامِ خدا آشکار می‌سازد.

حبقوق ٢ في حركة الملاك الأول لم يكن قد أدرك بعدُ حركة المسيح إلى قدس الأقداس، لأن ذلك لم يحدث إلا عند نهاية إعلان صراخ نصف الليل. ووقت الإبطاء الذي أشار إليه بولس هو وقت الإبطاء المذكور في حبقوق ومتى، لكنه هو وقت الإبطاء الذي كان سيبدأ في 18 يوليو 2020. وتمثل الآية الأخيرة من حبقوق ٢ ختام صراخ نصف الليل في التاريخ الميليري، ومجيء الملاك الثالث:

شهادات، جلد نهم، از صفحه یازده (نه-یازده) آغاز کرده، بر مَثَلِ ده باکره، زمانِ تأخیر و ارتباط آن با حبقوق و متی، و نیز بحران نهایی و یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱، هنگامی که مناظرهٔ نبوی فرا رسید، تأکید می‌ورزد.

«مباحثه‌ای» که در آغاز دوره‌ای که باب اول دانیال آن را به تصویر می‌کشد رخ داد؛ و نیز در آنچه باب‌های اول تا سوم دانیال نمایندگی می‌کنند؛ و نیز در تاریخی که از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز می‌شود؛ و نیز در تاریخِ باب ششم یوحنا، در بحران جلیل؛ و نیز در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ (تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰) بازنمایی شده است، اکنون بار دیگر تکرار می‌شود؛ نه در درون ادوِنتیسم به‌طور کلی، بلکه در میان استخوان‌های خشکِ مرده‌ای که به‌وسیلهٔ «آوازی» که در بیابان ندا می‌دهد از رخوت خویش بیدار می‌شوند.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی این موضوع خواهیم پرداخت که روش‌شناسی، همان بارانِ آخر است، چنان‌که در فصل‌های بیست‌وهشت و بیست‌ونهمِ کتاب اشعیا به تصویر کشیده شده است.