کتاب دانیال - شمارهٔ بیست‌وچهار

و مرا گفت: سخنان نبوّت این کتاب را مُهر مکن، زیرا زمان نزدیک است. آن که ناعادل است، همچنان ناعادل بماند؛ و آن که ناپاک است، همچنان ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، همچنان عادل بماند؛ و آن که مقدّس است، همچنان مقدّس بماند. و اینک، به‌زودی می‌آیم، و پاداش من با من است تا هر کس را برحسب اعمالش جزا دهم. منم آلفا و اُمگا، ابتدا و انتها، اوّل و آخر. مکاشفه ۲۲:‏۱۰–۱۳.

مکاشفۂ یسوع مسیح، جو خدا نے اُسے دیا تاکہ اپنے بندوں پر وہ باتیں ظاہر کرے جن کا جلد واقع ہونا ضروری ہے؛ اور اُس نے اپنے فرشتہ کے وسیلہ سے اپنے بندہ یوحنا پر اسے ظاہر کیا: جس نے خدا کے کلام، اور یسوع مسیح کی گواہی، اور اُن سب باتوں کی شہادت دی جو اُس نے دیکھیں۔ مبارک ہے وہ جو پڑھتا ہے، اور وہ جو اس نبوت کے کلام کو سنتے ہیں، اور اُن باتوں پر عمل کرتے ہیں جو اُس میں لکھی ہیں؛ کیونکہ وقت نزدیک ہے۔ مکاشفہ 1:1-3۔

«درنگ کنید و متحیّر شوید؛ فریاد برآورید و ناله کنید؛ ایشان مست‌اند، امّا نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، امّا نه از مسکرات. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته، و چشمان شما را بسته است؛ انبیا و رؤسای شما، یعنی بینایان را، پوشانیده است. و تمامی این رؤیا برای شما همچون سخنانِ کتابی مُهرشده شده است که آن را به شخصی عالم می‌دهند و می‌گویند: «خواهش می‌کنم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است.»»

«پس خداوند می‌فرماید: چون این قوم با دهان خویش به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خود مرا تکریم می‌کنند، اما دل‌های خویش را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از حکم آدمیان آموخته‌اند؛ بنابراین، اینک من بار دیگر کاری شگفت‌انگیز و اعجاب‌آور در میان این قوم خواهم کرد؛ و حکمت حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهم فهیمان ایشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که مشورت خویش را در ژرفا از خداوند پنهان می‌دارند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند، و چه کسی ما را می‌شناسد؟ یقیناً وارونه ساختن امور از جانب شما چون گلِ کوزه‌گر به شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا مصنوع دربارهٔ صانع خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا چیزی که ساخته شده است دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او فهمی نداشت؟»

«هر کلمهٔ این، تحقق خواهد یافت. کسانی هستند که دل‌های خود را در حضور خدا فروتن نمی‌سازند و به راستی سلوک نخواهند کرد. مقاصد حقیقی خود را پنهان می‌دارند و با آن فرشتهٔ ساقط، که دروغ را دوست می‌دارد و آن را پدید می‌آورد، در مشارکت باقی می‌مانند. دشمن، روح خود را بر مردانی می‌نهد که بتواند از ایشان برای فریب دادن آنان که تا اندازه‌ای در تاریکی‌اند، استفاده کند. بعضی در حال آمیخته شدن با ظلمتی هستند که حکم‌فرماست و حقیقت را به سود خطا کنار می‌نهند. روزی که نبوت به آن اشاره کرده بود، فرارسیده است. عیسی مسیح شناخته نشده است. عیسی مسیح برای ایشان افسانه‌ای بیش نیست. در این مرحله از تاریخ زمین، بسیاری چون مردان مست رفتار می‌کنند. «درنگ کنید و متحیر شوید؛ فریاد برآورید و نعره زنید؛ ایشان مست‌اند، اما نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، اما نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته، و چشمان شما را بسته است. انبیا و رؤسای شما، یعنی رائیان را، او پوشانیده است.» مستی‌ای روحانی بر بسیاری مستولی است که گمان می‌برند همان قومی هستند که باید سرافراز گردند. ایمان دینی ایشان دقیقاً همان‌گونه است که در این آیهٔ کتاب‌مقدس تصویر شده است. تحت تأثیر آن، نمی‌توانند راست گام بردارند. در سیر اعمال خود راه‌های کج می‌سازند. یکی پس از دیگری، به این سو و آن سو متمایل می‌شوند. خداوند با دلسوزی عظیم بر ایشان می‌نگرد. راه حقیقت را نشناخته‌اند. آنان نیرنگ‌بازانِ علم‌پیشه‌اند، و کسانی که می‌توانستند و می‌بایست به سبب بینایی روشن روحانی یاری رسانند، خود فریب خورده‌اند و از کاری شریرانه حمایت می‌کنند.»

«تحولاتِ این ایامِ آخر به‌زودی به‌گونه‌ای قاطع آشکار خواهد شد. هنگامی که این فریب‌های روح‌باورانه آن‌گونه که واقعاً هستند آشکار گردند—یعنی کارکردهای پنهانیِ ارواحِ شریر—آنان که در آنها نقشی ایفا کرده‌اند، همچون مردمانی خواهند شد که عقلِ خویش را از دست داده‌اند.»

«ازاین‌رو خداوند می‌فرماید: چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا حرمت می‌نهند، اما دل‌های خود را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از حکم انسان آموخته‌اند؛ بنابراین، اینک من بار دیگر در میان این قوم کاری شگفت‌انگیز به‌عمل خواهم آورد، آری، کاری شگرف و عجیب؛ زیرا حکمت حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهم فهیمانشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که مشورت خویش را در ژرفا از خداوند پنهان می‌دارند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند، و چه کسی ما را می‌شناسد؟ یقیناً وارونه‌ساختن امور از سوی شما همچون گلِ کوزه‌گر به‌شمار خواهد آمد؛ زیرا آیا ساخته دربارهٔ سازندهٔ خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا آنچه صورت یافته دربارهٔ صورت‌دهندهٔ خود خواهد گفت: او فهمی نداشت؟»

«بر من آشکار شده است که در تجربهٔ ما، با همین وضعیت امور روبه‌رو بوده‌ایم و هستیم. مردانی که از نور عظیم و امتیازات شگفت‌انگیز برخوردار بوده‌اند، سخنِ رهبرانی را پذیرفته‌اند که خود را حکیم می‌پندارند؛ کسانی که از سوی خداوند بسیار مورد لطف و برکت واقع شده‌اند، اما خویشتن را از دستان خدا بیرون کشیده و در صفوف دشمن جای گرفته‌اند. جهان باید از مغالطاتِ فریبنده لبریز شود. ذهنی انسانی که این مغالطات را بپذیرد، بر دیگر اذهان انسانی اثر خواهد گذاشت؛ اذهانی که شواهد گران‌بهای حقیقتِ خدا را به دروغ مبدل ساخته‌اند. این مردان به‌وسیلهٔ فرشتگانِ سقوط‌کرده فریب خواهند خورد، حال آنکه می‌بایست چون پاسبانانی امین استوار می‌ماندند و برای جان‌ها بیدار می‌بودند، همچون کسانی که باید حساب پس دهند. آنان سلاح‌های پیکارِ خود را بر زمین نهاده‌اند و به ارواحِ اغواگر گوش فرا داده‌اند. ایشان مشورتِ خدا را بی‌اثر می‌سازند و هشدارها و توبیخ‌های او را کنار می‌نهند، و به‌راستی در جانبِ شیطان ایستاده‌اند و به ارواحِ اغواگر و تعالیمِ دیوها گوش می‌سپارند.»

«مستیِ روحانی اکنون بر مردمانی عارض شده است که شایسته نیست همچون کسانی که تحتِ تأثیرِ شرابِ شدیدند، تلوتلو بخورند. جنایت‌ها و بی‌نظمی‌ها، تقلب، فریب، و معاملهٔ ناعادلانه جهان را پر کرده است، مطابق با تعلیمِ آن پیشوایی که در صحن‌های آسمانی سر به شورش برداشت.»

«تاریخ تکرار خواهد شد. می‌توانستم مشخص سازم که در آیندهٔ نزدیک چه خواهد بود، اما هنوز زمان آن نرسیده است. اشکالِ مردگان، به‌واسطهٔ حیلهٔ مکارانهٔ شیطان، ظاهر خواهند شد، و بسیاری با آن کسی پیوند خواهند یافت که دروغ را دوست می‌دارد و به‌عمل می‌آورد. قوم خود را هشدار می‌دهم که درست در میان خودِ ما، برخی از ایمان روی‌گردان خواهند شد و به ارواحِ گمراه‌کننده و تعالیمِ دیوها گوش خواهند سپرد، و به‌سبب ایشان، بر حقیقت بد گفته خواهد شد.» Battle Creek Letters, 123–125.

«بر آخرین فرمانروای بابل، همان‌گونه که به‌طور نمونه‌وار بر نخستینِ آن، حکمِ ناظرِ الهی فرود آمده بود: “ای پادشاه، ... به تو گفته می‌شود که سلطنت از تو برچیده شده است.” دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

«بلشاصر که از این نمودِ قدرتِ خدا به شگفت آمده بود—که نشان می‌داد آنان، هرچند خود نمی‌دانستند، شاهدی داشته‌اند—فرصت‌های بزرگی برای شناختن اعمال خدای زنده و قدرت او و برای به‌جا آوردن ارادهٔ او در اختیار داشت. او از نور بسیار برخوردار شده بود. پدربزرگش، نبوکدنصر، دربارهٔ خطرِ فراموش کردن خدا و تمجیدِ خویشتن هشدار یافته بود. بلشاصر از تبعید او از جامعهٔ آدمیان و همنشینی‌اش با حیواناتِ صحرا آگاهی داشت؛ و این حقایق، که می‌بایست برای او درسی می‌بود، چنان نادیده گرفته شد که گویی هرگز رخ نداده بود؛ و او به تکرار گناهان پدربزرگش ادامه داد. او جرأت کرد همان جنایت‌هایی را مرتکب شود که داوری‌های خدا را بر نبوکدنصر فرود آورد. محکوم شد، نه فقط از آن رو که خود شرارت می‌ورزید، بلکه از آن رو نیز که از فرصت‌ها و توانایی‌هایی که، اگر پرورش می‌یافت، می‌توانست او را بر طریقِ راستی بدارد، بهره‌ای نگرفت.» Testimonies to Ministers, 436.