کتاب دانیال - شماره بیست‌وپنجم

«بر آخرین فرمانروای بابل، همچنان‌که به‌گونه‌ای نمادین بر نخستینِ آن، حکمِ دیده‌بانِ الهی فرود آمده بود: “ای پادشاه، ... به تو گفته می‌شود؛ سلطنت از تو گرفته شده است.” دانیال ۴:۳۱.» انبیا و پادشاهان، ۵۳۳.

و در آن روز واقع خواهد شد که صور هفتاد سال، موافق ایامِ یک پادشاه، به فراموشی سپرده خواهد شد؛ و پس از پایان هفتاد سال، صور چون فاحشه‌ای سرود خواهد خواند. اشعیا 23:15

و این است آن نوشته‌ای که نگاشته شد: «مِنِه، مِنِه، تِقِل، و اُوفَرسین». و تعبیر آن چنین است: «مِنِه»؛ خداوند پادشاهی تو را به شمار آورده و آن را به پایان رسانیده است. «تِقِل»؛ تو در ترازوها سنجیده شده‌ای و ناقص یافته شده‌ای. «فارس»؛ پادشاهی تو تقسیم شده و به مادیان و فارسیان داده شده است. دانیال ۵:‏۲۵–۲۸.

خداوند چگونه دختر صهیون را در خشم خویش به ابری پوشانیده است، و جلال اسرائیل را از آسمان به زمین افکنده، و در روز غضب خود پای‌انداز خویش را به یاد نیاورده است! خداوند همهٔ مسکن‌های یعقوب را فرو بلعیده و ترحّم ننموده است؛ او در غضب خویش دژهای استوار دختر یهودا را فرو افکنده؛ آنها را تا به زمین پست ساخته است؛ او مملکت و سرورانش را بی‌حرمت گردانیده است. او در شدّت خشم خود تمامی شاخ اسرائیل را قطع کرده است؛ دست راست خود را از پیش روی دشمن بازپس کشیده، و بر یعقوب همچون آتشی شعله‌ور سوخته است، آتشی که از هر سو می‌بلعد. او کمان خود را همچون دشمن خم کرده است؛ با دست راست خویش چون خصم ایستاده، و هر آنچه در نظر دلپذیر بود در خیمهٔ دختر صهیون کشته است؛ خشم خود را مانند آتش فرو ریخته است. خداوند همچون دشمن شده است؛ اسرائیل را فرو بلعیده، همهٔ قصرهای او را فرو بلعیده است؛ دژهای استوار او را ویران ساخته، و در دختر یهودا ماتم و نوحه را افزون کرده است. و خیمهٔ خود را به شدّت برکنده است، چنان‌که گویی خیمه‌ای باغی باشد؛ جای‌های اجتماع خویش را نابود ساخته است؛ خداوند عیدهای معیّن و سَبَّت‌ها را در صهیون به فراموشی سپرده، و در خشمِ غضبِ خود پادشاه و کاهن را خوار شمرده است. خداوند مذبح خود را ترک کرده، از مقدس خویش کراهت داشته، و دیوارهای قصرهای او را به دست دشمن تسلیم کرده است؛ آنان در خانهٔ خداوند بانگ برآورده‌اند، چنان‌که در روز عیدِ معیّن. خداوند قصد کرده است که دیوار دختر صهیون را هلاک سازد؛ ریسمان اندازه‌گیری را کشیده، و دست خود را از نابود کردن بازنداشته است؛ از این رو، خاکریز و دیوار را به ماتم واداشته است؛ هر دو با هم پژمرده شده‌اند. مراثی ۲:۱–۸.

و خداوند به‌واسطهٔ بندگان خویش، انبیا، سخن گفت و فرمود: «از آن‌رو که مَنَسّی، پادشاه یهودا، این رجاسات را به‌جا آورده و از هر آنچه اَموریانی که پیش از او بودند مرتکب شدند، شریرانه‌تر عمل کرده است، و یهودا را نیز به‌وسیلهٔ بت‌های خود به گناه کشانیده است؛ بنابراین، خداوند، خدای اسرائیل، چنین می‌فرماید: اینک من چنان بلایی بر اورشلیم و یهودا خواهم آورد که هر که خبر آن را بشنود، هر دو گوشش زنگ زند. و ریسمانِ سامره و شاقولِ خاندان اَخاب را بر اورشلیم خواهم کشید؛ و اورشلیم را چنان خواهم زدود که کسی ظرفی را می‌زداید، آن را می‌زداید و وارونه‌اش می‌کند. و باقی‌ماندگانِ میراث خویش را ترک خواهم کرد و ایشان را به دست دشمنانشان خواهم سپرد؛ و ایشان برای همهٔ دشمنان خود به غنیمت و تاراج بدل خواهند شد.» دوم پادشاهان ۲۱:‏۱۰–۱۴.

پس من نیز با خشم با شما به مخالفت خواهم برخاست؛ و من، آری من، شما را به‌سبب گناهانتان هفت‌چندان تأدیب خواهم کرد. و شما گوشت پسران خود را خواهید خورد، و گوشت دختران خود را خواهید خورد. و بلندی‌های شما را ویران خواهم ساخت، و بت‌های شما را قطع خواهم کرد، و لاشه‌های شما را بر لاشه‌های بت‌هایتان خواهم افکند، و جانِ من از شما کراهت خواهد داشت. و شهرهای شما را ویران خواهم کرد، و مقدس‌های شما را به ویرانی خواهم کشانید، و بوی خوشِ عطرهای شما را استشمام نخواهم کرد. و آن سرزمین را به ویرانی خواهم کشانید، و دشمنانتان که در آن ساکن‌اند از آن در شگفت خواهند شد. و شما را در میان امت‌ها پراکنده خواهم ساخت، و شمشیری از پیِ شما برخواهم کشید؛ و سرزمین شما ویران خواهد شد، و شهرهایتان خراب. آنگاه آن سرزمین، مادام که ویران افتاده باشد و شما در سرزمین دشمنانتان باشید، از سَبَت‌های خود بهره‌مند خواهد شد؛ آری، آنگاه آن سرزمین آرام خواهد گرفت و از سَبَت‌های خود بهره‌مند خواهد شد. تمام مدتی که ویران افتاده باشد، آرام خواهد گرفت؛ زیرا در سَبَت‌های شما، هنگامی که بر آن ساکن بودید، آرام نگرفت. لاویان 26:28–35.

و آنان را که از شمشیر جان به در برده بودند، به بابل به اسیری برد؛ و ایشان تا هنگام سلطنت پادشاهیِ فارس، بندگان او و پسرانش بودند؛ تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود، به انجام رسد؛ تا زمین سَبَّت‌های خود را برخوردار شود؛ زیرا مادام که ویران افتاده بود، سَبَّت را نگاه داشت، تا هفتاد سال کامل شود. و در سال اوّل کورش، پادشاه فارس، تا کلام خداوند که به زبان ارمیا گفته شده بود، تحقّق یابد، خداوند روح کورش، پادشاه فارس، را برانگیخت، به‌طوری‌که در سراسر مملکت خویش ندا درداد و نیز آن را به نوشته آورد و گفت: «کورش، پادشاه فارس، چنین می‌گوید: یهوه، خدای آسمان، جمیع ممالک زمین را به من بخشیده است؛ و او مرا مأمور ساخته است که برای او خانه‌ای در اورشلیم که در یهوداست بنا کنم. از میان شما، از تمام قوم او، کیست که هست؟ یهوه، خدای او، با وی باد، و او برود.» ۲ تواریخ ۳۶:‏۲۰–۲۳.

اور تمام زمین کی ایک ہی زبان تھی اور ایک ہی بولی۔ اور یوں ہوا کہ جب وہ مشرق کی طرف سے سفر کرتے ہوئے آئے تو اُنہیں ملکِ شنعار میں ایک میدان ملا، اور وہیں آباد ہو گئے۔ اور اُنہوں نے ایک دوسرے سے کہا، آؤ، ہم اینٹیں بنائیں اور اُنہیں خوب پکائیں۔ سو اُن کے پاس پتھر کی جگہ اینٹیں تھیں، اور گارے کی جگہ رال تھی۔ پھر اُنہوں نے کہا، آؤ، ہم اپنے لیے ایک شہر اور ایک برج بنائیں جس کی چوٹی آسمان تک پہنچے، اور ہم اپنے لیے ایک نام پیدا کریں، ایسا نہ ہو کہ ہم تمام زمین کے رُوئے زمین پر منتشر ہو جائیں۔ تب خداوند اُس شہر اور اُس برج کو دیکھنے کے لیے اُتر آیا جسے بنی آدم بنا رہے تھے۔ اور خداوند نے فرمایا، دیکھو، یہ لوگ ایک ہیں اور ان سب کی زبان بھی ایک ہی ہے، اور یہ اُن کے کام کا آغاز ہے؛ اب جو کچھ بھی وہ کرنے کا ارادہ کریں گے، اُس سے باز نہ رکھے جائیں گے۔ آؤ، ہم اُتریں اور وہاں اُن کی زبان میں اختلاف ڈال دیں تاکہ وہ ایک دوسرے کی بات نہ سمجھ سکیں۔ چنانچہ خداوند نے اُنہیں وہاں سے تمام زمین کے رُوئے زمین پر منتشر کر دیا، اور اُنہوں نے شہر بنانا موقوف کر دیا۔ پیدایش 11:1–8۔

«بِلْشَصَّر کو خدا کی مرضی کو جاننے اور اُس پر عمل کرنے کے لیے بہت سے مواقع دیے گئے تھے۔ اُس نے اپنے دادا نبوکدنضر کو انسانوں کی معاشرت سے نکالا ہوا دیکھا تھا۔ اُس نے دیکھا تھا کہ وہ عقل، جس پر وہ مغرور بادشاہ فخر کرتا تھا، اُس ہستی نے اُس سے لے لی جس نے اُسے عطا کی تھی۔ اُس نے بادشاہ کو اپنی سلطنت سے نکالا گیا اور میدان کے جانوروں کا ساتھی بنایا گیا دیکھا تھا۔ لیکن بِلْشَصَّر کی تفریح پسندی اور خودستائی کی محبت نے اُن اسباق کو مٹا دیا جنہیں اُسے کبھی فراموش نہ کرنا چاہیے تھا؛ اور اُس نے اُنہی گناہوں جیسے گناہ کیے جنہوں نے نبوکدنضر پر نمایاں عدالتیں نازل کروائیں۔ اُس نے اُن مواقع کو، جو فضل سے اُسے عطا کیے گئے تھے، ضائع کر دیا، اور اُن مواقع سے فائدہ اُٹھانے میں غفلت برتی جو اُس کی دسترس میں تھے تاکہ حق سے واقف ہو سکے۔ ‘نجات پانے کے لیے مجھے کیا کرنا چاہیے؟’ یہ وہ سوال تھا جسے وہ عظیم مگر نادان بادشاہ بے پروائی سے ٹال گیا۔»

«این است خطرِ جوانیِ امروز که بی‌توجه و بی‌پرواست. دستِ خدا گناهکار را بیدار خواهد کرد، چنان‌که بَیلشَصَّر را بیدار کرد، اما برای بسیاری، برای توبه بسیار دیر خواهد بود.»

“பாபிலோனின் ஆட்சியாளருக்கு செல்வமும் கௌரவமும் இருந்தன; மேலும், தன் அகந்தையான சுயஇன்பத்தில், வானத்திற்கும் பூமிக்கும் தேவனுக்கு விரோதமாகத் தன்னை உயர்த்திக் கொண்டான். அவன் தன் சொந்த பலத்தில் நம்பிக்கை வைத்திருந்தான்; ‘நீ இதை ஏன் செய்கிறாய்?’ என்று யாரும் சொல்லத் துணிவார்கள் என்று அவன் நினைக்கவே இல்லை. ஆனால் மர்மமான கை அவன் அரண்மனையின் சுவரில் எழுத்துகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தபோது, பெல்ஷாத்சார் பயந்து மௌனமானான். ஒரு கணத்தில் அவன் தன் வல்லமையையெல்லாம் முற்றிலும் இழந்து, ஒரு சிறு குழந்தையைப்போல் தாழ்த்தப்பட்டான். பெல்ஷாத்சாரைவிட மேன்மையான ஒருவரின் இரக்கத்திலே தான் இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் பரிசுத்தமானவற்றைப் பரிகாசமாகக் கொண்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். இப்போது அவன் மனசாட்சி விழித்தெழுந்தது. தேவனுடைய சித்தத்தை அறிந்து அதைச் செய்வதற்கான சிறப்புரிமை தனக்குக் கிடைத்திருந்தது என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அவன் தாத்தாவின் வரலாறு, சுவரில் இருந்த எழுத்தைப் போலவே, அவன் முன்னால் உயிரோட்டமாகத் தெளிவாய் நின்றது.” Bible Echo, April 25, 1898.