Nebuchadnezzar’s second dream marks the “time of the end,” when two classes of worshippers are called to come and investigate the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798. Daniel is then also identified as Belteshazzar, thus identifying him as God’s covenant people, for a change of name prophetically marks a covenant relation. Nebuchadnezzar acknowledged that Daniel had the presence of the Holy Spirit, and based upon his past experience with Daniel, he thought that “no secret” would trouble Daniel, but the secret of this dream did trouble Daniel.

دومین خوابِ نبوکدنصر «زمانِ آخر» را مشخص می‌سازد؛ زمانی که در آن، دو طبقه از پرستش‌کنندگان فراخوانده می‌شوند تا بیایند و «افزونیِ معرفت» را که در سال 1798 گشوده شد، بررسی کنند. سپس دانیال نیز به عنوان بَلتِشَصَّر شناسانده می‌شود، و بدین‌سان او به‌عنوان قومِ عهدِ خدا معرفی می‌گردد؛ زیرا تغییرِ نام، از نظر نبوی، نشانهٔ رابطه‌ای عهدی است. نبوکدنصر اذعان داشت که دانیال از حضورِ روح‌القدس برخوردار است، و بر اساس تجربهٔ پیشین خود با دانیال، می‌پنداشت که «هیچ رازی» دانیال را مشوش نخواهد ساخت؛ اما رازِ این خواب، دانیال را مشوش ساخت.

O Belteshazzar, master of the magicians, because I know that the spirit of the holy gods is in thee, and no secret troubleth thee, tell me the visions of my dream that I have seen, and the interpretation thereof. Thus were the visions of mine head in my bed; I saw, and behold, a tree in the midst of the earth, and the height thereof was great. The tree grew, and was strong, and the height thereof reached unto heaven, and the sight thereof to the end of all the earth: The leaves thereof were fair, and the fruit thereof much, and in it was meat for all: the beasts of the field had shadow under it, and the fowls of the heaven dwelt in the boughs thereof, and all flesh was fed of it. I saw in the visions of my head upon my bed, and, behold, a watcher and an holy one came down from heaven; He cried aloud, and said thus, Hew down the tree, and cut off his branches, shake off his leaves, and scatter his fruit: let the beasts get away from under it, and the fowls from his branches: Nevertheless leave the stump of his roots in the earth, even with a band of iron and brass, in the tender grass of the field; and let it be wet with the dew of heaven, and let his portion be with the beasts in the grass of the earth: Let his heart be changed from man’s, and let a beast’s heart be given unto him: and let seven times pass over him. This matter is by the decree of the watchers, and the demand by the word of the holy ones: to the intent that the living may know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will, and setteth up over it the basest of men. This dream I king Nebuchadnezzar have seen. Now thou, O Belteshazzar, declare the interpretation thereof, forasmuch as all the wise men of my kingdom are not able to make known unto me the interpretation: but thou art able; for the spirit of the holy gods is in thee. Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:9–19.

ای بَلتَشَصَّر، رئیسِ جادوگران، چون می‌دانم که روحِ خدایانِ قدوس در توست و هیچ رازی تو را درمانده نمی‌سازد، رؤیاهای خوابی را که دیده‌ام و تعبیر آن را برایم بیان کن. رؤیاهای سرم بر بستر خویش چنین بود: نگریستم، و اینک درختی در میانِ زمین بود و بلندیِ آن عظیم. درخت رشد کرد و نیرومند شد، و بلندیِ آن به آسمان رسید، و منظرِ آن تا کرانِ تمامِ زمین. برگ‌هایش زیبا بود و میوه‌اش فراوان، و در آن خوراک برای همه بود؛ وحوشِ صحرا زیرِ سایه‌اش می‌آرمیدند، و مرغانِ آسمان در شاخه‌هایش مسکن می‌گزیدند، و هر ذی‌جسدی از آن خوراک می‌یافت. در رؤیاهای سرم بر بستر خویش نگریستم، و اینک دیده‌بانی، یعنی قدوسی، از آسمان فرود آمد؛ به آوازِ بلند ندا درداد و چنین گفت: درخت را ببُرید و شاخه‌هایش را قطع کنید، برگ‌هایش را بتکانید و میوه‌اش را پراکنده سازید؛ بگذارید وحوش از زیرِ آن بگریزند و مرغان از شاخه‌هایش. لیکن کُندهٔ ریشه‌هایش را در زمین واگذارید، حتی با بندی از آهن و برنج، در علفِ تازهٔ صحرا؛ و بگذارید از شبنمِ آسمان تر شود، و نصیبش با وحوش در علفِ زمین باشد. دلِ او از دلِ انسان دگرگون شود، و دلِ حیوانی به او داده شود؛ و بگذارید هفت زمان بر او بگذرد. این امر به فرمانِ دیده‌بانان است، و این درخواست به کلامِ قدوسان، تا زندگان بدانند که حضرتِ اعلیٰ بر پادشاهیِ آدمیان حکم می‌راند و آن را به هر که بخواهد می‌بخشد، و فرومایه‌ترینِ مردمان را بر آن می‌گمارد. این خواب را من، نبوکدنصرِ پادشاه، دیده‌ام. اکنون تو، ای بَلتَشَصَّر، تعبیر آن را بیان کن، زیرا همهٔ حکیمانِ مملکت من قادر نیستند تعبیر آن را برایم آشکار سازند؛ اما تو قادری، زیرا روحِ خدایانِ قدوس در توست. آنگاه دانیال، که نامش بَلتَشَصَّر بود، ساعتی مبهوت ماند و افکارش او را مضطرب ساخت. پادشاه سخن گفت و فرمود: ای بَلتَشَصَّر، مبادا خواب یا تعبیر آن تو را مضطرب سازد. بَلتَشَصَّر در پاسخ گفت: ای سرورم، کاش این خواب برای آنان باشد که از تو نفرت دارند، و تعبیرش برای دشمنانت. دانیال ۴:‏۹–۱۹.

Daniel is “troubled” with the dream and interpretation, for he can understand how Nebuchadnezzar might be offended by the interpretation, but once Nebuchadnezzar encourages him to speak, Daniel provides Nebuchadnezzar with a warning of judgment to come. The warning of judgment to come, is symbolic of the warning of the first angel that arrived at the time of the end, in 1798.

دانیال از خواب و تعبیر آن «مضطرب» می‌شود، زیرا می‌تواند درک کند که چگونه ممکن است نبوکدنصر از این تعبیر آزرده گردد؛ اما هنگامی که نبوکدنصر او را تشویق می‌کند که سخن بگوید، دانیال هشداری دربارهٔ داوریِ در پیشِ رو به نبوکدنصر می‌دهد. این هشدارِ داوریِ آینده، نماد هشدارِ فرشتهٔ اول است که در زمانِ آخر، در سال 1798، فرا رسید.

Then Daniel, whose name was Belteshazzar, was astonied for one hour, and his thoughts troubled him. The king spake, and said, Belteshazzar, let not the dream, or the interpretation thereof, trouble thee. Belteshazzar answered and said, My lord, the dream be to them that hate thee, and the interpretation thereof to thine enemies. Daniel 4:19.

سپس دانیال، که نامش بلطشصر بود، تا ساعتی مبهوت ماند و افکارش او را مضطرب ساخت. پادشاه سخن گفت و گفت: «ای بلطشصر، خواب و تعبیر آن تو را مضطرب نسازد.» بلطشصر در پاسخ گفت: «ای سرورم، این خواب برای آنان باشد که از تو نفرت دارند، و تعبیر آن برای دشمنانت.» دانیال 4:19.

Daniel was “astonied for one hour.” The “hour” is one of five times that the word “hour,” occurs in the book of Daniel, and it is found nowhere else in the Old Testament. Here it represents the period of time that Daniel, representing the “wise” that understand the increase of knowledge, prepare to give the warning of the first angel, which announces the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. Daniel’s interpretation of the dream includes, not only the announcement of a coming judgment, but also a call for Nebuchadnezzar to cease from sin, representing the everlasting gospel of the first angel. The “hour” would be prophetically located at the time of the end, in 1798, when the first angel arrived into history. The first angel arrived into history in 1798, at the conclusion of the “seven times” of God’s vengeance brought against the northern kingdom, beginning in 723 BC.

دانیال «به مدت یک ساعت مبهوت شد.» «ساعت» یکی از پنج موردی است که واژهٔ «ساعت» در کتاب دانیال آمده است، و در هیچ جای دیگری از عهد عتیق یافت نمی‌شود. در اینجا این واژه نمایانگر دورهٔ زمانی‌ای است که طی آن دانیال، که نمایندهٔ «حکیمانی» است که افزایش معرفت را درک می‌کنند، آماده می‌شود تا هشدار فرشتهٔ اول را اعلام کند؛ فرشته‌ای که گشایش داوریِ تحقیقی را در 22 اکتبر 1844 اعلام می‌نماید. تفسیر دانیال از رؤیا نه تنها اعلام یک داوریِ آینده را در بر دارد، بلکه همچنین دعوتی است از نبوکدنصر تا از گناه بازایستد، که نمایانگر انجیل جاودانیِ فرشتهٔ اول است. «ساعت» از لحاظ نبوی در زمان آخر، در سال 1798، جای می‌گیرد، هنگامی که فرشتهٔ اول وارد تاریخ شد. فرشتهٔ اول در سال 1798 وارد تاریخ شد، در پایان «هفت زمان» انتقام خدا که بر ضد پادشاهی شمالی وارد آمد و از 723 ق.م. آغاز شده بود.

For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:22–24.

زیرا این‌ها ایامِ انتقام است تا همهٔ آنچه مکتوب شده است به انجام رسد. اما وای بر آبستنان و شیردهندگان در آن روزها! زیرا در زمین تنگیِ عظیم خواهد بود و غضب بر این قوم. و ایشان به دمِ شمشیر خواهند افتاد و به اسیری در میان جمیع امت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم پایمالِ امت‌ها خواهد شد تا زمان‌های امت‌ها به کمال رسد. لوقا ۲۱:۲۲–۲۴

Nebuchadnezzar was to live with the heart of a beast for the period of God’s vengeance, that was brought upon the northern kingdom of Israel, for Nebuchadnezzar was the king of the north. Luke identifies that same period as “times” (“times of the Gentiles”), in the plural, when he marks the ending point of the trampling down of Jerusalem.

نبوکدنصر می‌بایست برای مدتِ انتقام خدا، که بر پادشاهی شمالیِ اسرائیل آورده شد، با دلِ حیوانی زندگی کند، زیرا نبوکدنصر پادشاه شمال بود. لوقا همان دوره را به صورت جمع «زمان‌ها» («زمان‌های امت‌ها») معرفی می‌کند، هنگامی که نقطهٔ پایانِ پایمال شدنِ اورشلیم را مشخص می‌سازد.

And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

و ایشان به دم شمشیر فرو خواهند افتاد، و به اسیری در میان جمیع امت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم پایمالِ امّت‌ها خواهد شد، تا زمان‌های امّت‌ها به کمال رسد. لوقا ۲۱:۲۴

In the book of Revelation, the times of the Gentiles trampling down the sanctuary and host was simply identified as twelve hundred and sixty years, for it was simply emphasizing the period of papal persecution.

در کتاب مکاشفه، زمان‌هایی که امّت‌ها مَقْدِس و لشکر را پایمال می‌کردند، به‌سادگی هزار و دویست و شصت سال معیّن شد، زیرا مقصود صرفاً تأکید بر دوران آزار و اذیّت پاپی بود.

But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

اما صحنِ بیرونِ معبد را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به امت‌ها داده شده است؛ و ایشان شهرِ مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهد خود قدرت خواهم داد، و ایشان هزار و دویست و شصت روز، پلاس‌پوش، نبوّت خواهند نمود. مکاشفه 11:2، 3

The warning message given by Daniel to Nebuchadnezzar, represents the warning of judgment to come. The arrival of that warning message is symbolically located in 1798, which is when the first angel arrived to warn of the approaching investigative judgment. The predicted judgment upon Nebuchadnezzar occurred in the second use of the word “hour” in chapter four.

پیامِ هشداری که دانیال به نبوکدنصر داد، نمایانگر هشدارِ داوریِ آینده است. فرارسیدنِ آن پیامِ هشدار به‌طور نمادین در سال 1798 قرار داده شده است، که همان زمانی است که فرشتهٔ اول برای هشدار دادن دربارهٔ داوریِ تحقیقیِ در شُرُف وقوع آمد. داوریِ پیشگویی‌شده بر نبوکدنصر در دومین کاربردِ واژهٔ «ساعت» در باب چهارم واقع شد.

All this came upon the king Nebuchadnezzar. At the end of twelve months he walked in the palace of the kingdom of Babylon. The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? While the word was in the king’s mouth, there fell a voice from heaven, saying, O king Nebuchadnezzar, to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee. And they shall drive thee from men, and thy dwelling shall be with the beasts of the field: they shall make thee to eat grass as oxen, and seven times shall pass over thee, until thou know that the most High ruleth in the kingdom of men, and giveth it to whomsoever he will. The same hour was the thing fulfilled upon Nebuchadnezzar: and he was driven from men, and did eat grass as oxen, and his body was wet with the dew of heaven, till his hairs were grown like eagles’ feathers, and his nails like birds’ claws. Daniel 4:28–33.

همهٔ این امور بر نبوکدنصرِ پادشاه واقع شد. پس از دوازده ماه، او در قصرِ مملکتِ بابل خرامان می‌گشت. پادشاه سخن گفت و گفت: «آیا این بابلِ عظیم نیست که من آن را به نیروی قدرتِ خویش، برای خانهٔ سلطنت، و برای جلالِ کبریاییِ خود بنا کرده‌ام؟» هنوز این سخن بر دهانِ پادشاه بود که ندایی از آسمان فرو افتاد، که می‌گفت: «ای نبوکدنصرِ پادشاه، به تو گفته می‌شود: پادشاهی از تو زایل شده است. و تو را از میانِ آدمیان خواهند راند، و مسکنِ تو با حیواناتِ صحرا خواهد بود؛ و تو را خواهند خورانید که مانندِ گاوان علف بخوری، و هفت زمان بر تو خواهد گذشت، تا بدانی که حضرتِ اعلیٰ در مملکتِ آدمیان فرمان می‌راند و آن را به هر که بخواهد می‌بخشد.» در همان ساعت این امر بر نبوکدنصر به انجام رسید؛ و او از میانِ آدمیان رانده شد، و مانندِ گاوان علف می‌خورد، و بدنش از شبنمِ آسمان تر می‌شد، تا آنکه موهایش چون پرهای عقابان بلند گردید و ناخن‌هایش همچون چنگال‌های مرغان شد. دانیال ۴:۲۸–۳۳.

The judgment that had been predicted came in the very “hour” that Nebuchadnezzar lifted up his heart to pride. The investigative judgment that had been predicted, came when the “hour” of God’s investigative judgment commenced.

داوری‌ای که پیشگویی شده بود، درست در همان «ساعتی» فرارسید که نبوکدنصر دل خود را به تکبر برافراشت. داوریِ تحقیقی‌ای که پیشگویی شده بود، هنگامی فرا رسید که «ساعت» داوریِ تحقیقیِ خدا آغاز شد.

The “hour” of God’s judgment on October 22, 1844, had produced two classes of worshippers, represented as the “wise” and the “wicked” in Daniel chapter twelve, and who were also represented as “wise” or “foolish” in the parable of the ten virgins, and who were also represented as those who were justified by faith in Habakkuk chapter two, who were contrasted with those that manifested the same character as had Nebuchadnezzar in the “hour” his judgment came.

«ساعت» داوری خدا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، دو طبقه از عبادت‌کنندگان را پدید آورده بود که در باب دوازدهم دانیال به‌صورت «حکیمان» و «شریران» نمود یافته‌اند، و نیز در مَثَلِ ده باکره به‌صورت «حکیم» یا «نادان» تصویر شده‌اند، و همچنین به‌صورت کسانی که در باب دوم حبقوق به‌واسطهٔ ایمان عادل شمرده شدند، در تقابل با آنان که همان سرشتی را آشکار ساختند که نبوکدنصر در «ساعتی» که داوری‌اش فرا رسید، از خود نشان داده بود.

Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

ببینید، آن‌که جانش در او متکبّر و برافراشته است، در وی راست‌کردار نیست؛ امّا عادل به ایمان خویش زیست خواهد کرد. حبقوق ۲:۴.

The two classes in each of the three lines were manifested when the “hour” of his judgment arrived on October 22, 1844, which is what Nebuchadnezzar’s “hour” of judgment represents. 1798 was the conclusion of the “first” indignation of “seven times,” when the papacy ceased to prosper, for she was delivered a deadly wound.

دو طبقه در هر یک از سه خط، هنگامی آشکار شدند که «ساعتِ» داوریِ او در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید؛ همان چیزی که «ساعتِ» داوریِ نبوکدنصر آن را نمایندگی می‌کند. سال ۱۷۹۸ پایانِ نخستین غضبِ «هفت زمان» بود، آنگاه که پاپیّت از کامیابی بازایستاد، زیرا به او زخمی مهلک وارد آمد.

And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

و پادشاه موافق ارادهٔ خود عمل خواهد کرد؛ و خویشتن را سرافراز خواهد ساخت و خود را برتر از هر خدایی بزرگ خواهد نمود، و بر ضدّ خدای خدایان سخنان شگفت‌انگیز خواهد گفت؛ و کامیاب خواهد شد تا زمانی که غضب به انجام رسد، زیرا آنچه مقدر شده است به وقوع خواهد پیوست. دانیال ۱۱:۳۶

1844, was the end of the “last” indignation:

۱۸۴۴ پایان «آخرین» غضب بود:

And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

پس گفت: «اینک تو را آگاه خواهم ساخت از آنچه در آخرِ غضب واقع خواهد شد؛ زیرا در وقتِ معیّن، پایان فرا خواهد رسید.» دانیال ۸:۱۹

The first use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1798; which was the end of the “first” of God’s indignation of “seven times” against the northern kingdom of Israel; the arrival of the first angel’s message at the time of the end; and the end of Nebuchadnezzar’s “seven times” at the “end of the days.”

نخستین کاربرد واژۀ «ساعت» در باب چهارم دانیال، نمایانگر سال ۱۷۹۸ است؛ که پایانِ «نخستین» دورۀ خشم خدا از «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالی اسرائیل، فرارسیدنِ پیام فرشتۀ اول در زمانِ آخر، و پایانِ «هفت زمان» نبوکدنصر در «پایانِ ایام» بود.

The second use of the word “hour,” in Daniel chapter four, represents 1844; which was the end of the “last” indignation of “seven times,” against the southern kingdom of Judah. It was also the arrival of the investigative judgment, and Nebuchadnezzar’s personal judgment.

استعمال دومِ واژۀ «ساعت» در فصل چهارمِ دانیال، نمایانگر سال ۱۸۴۴ است؛ سالی که پایانِ «آخرین» خشمِ «هفت زمان» بر ضدِّ پادشاهیِ جنوبیِ یهودا بود. همچنین زمانِ فرارسیدنِ داوریِ تحقیقی، و داوریِ شخصیِ نبوکدنصر نیز بود.

Chapter one identifies the history of the three-step testing process, and marks the empowerment of the first angel’s message on August 11, 1840. Chapter four represents the arrival of the first angel’s message at the time of the end in 1798, and is to be laid over chapter one. Chapter four emphasizes the message of the first angel and its warning of approaching judgment, and marks October 22, 1844, and the arrival of the third angel’s message.

باب اول تاریخچۀ روندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای را مشخص می‌کند و توانمندسازیِ پیامِ فرشتۀ اول را در 11 اوت 1840 نشان می‌دهد. باب چهارم بیانگرِ رسیدنِ پیامِ فرشتۀ اول در زمانِ آخر در سال 1798 است و باید بر باب اول منطبق گردد. باب چهارم بر پیامِ فرشتۀ اول و هشدارِ آن دربارۀ داوریِ نزدیک‌شونده تأکید می‌کند و 22 اکتبر 1844 و فرا رسیدنِ پیامِ فرشتۀ سوم را مشخص می‌سازد.

Together they represent the beginning of not only Adventism, but also of the United States. Chapters one through three also address the history at the end of Adventism, and the end of the United States. Chapter five, and the testimony of Belshazzar also aligns with those first three chapters.

آنان با هم نه تنها آغاز اَدونتیسم، بلکه آغاز ایالات متحده را نیز نمایندگی می‌کنند. فصل‌های یک تا سه همچنین به تاریخ در پایان اَدونتیسم، و پایان ایالات متحده نیز می‌پردازند. فصل پنجم و نیز شهادت بلشصر نیز با آن سه فصل نخست هم‌راستا است.

Chapter one, aligned with chapter four, represent the movement of the first angel, and the history when the book of Daniel was unsealed at the time of the end in 1798. The message that was then unsealed is symbolized with the vision of the Ulai River, that represents the increase of knowledge contained within chapters seven, eight and nine of Daniel.

باب اول، در پیوند با باب چهارم، حرکتِ فرشتهٔ اول و نیز تاریخِ زمانی را نشان می‌دهد که کتاب دانیال در وقتِ آخر، در سال 1798، گشوده شد. پیامی که در آن هنگام گشوده گردید، با رؤیای نهر اولای نمادین شده است؛ رؤیایی که نمایانگر فزونیِ معرفتِ مندرج در باب‌های هفت، هشت و نهِ دانیال است.

In the third year of the reign of king Belshazzar a vision appeared unto me, even unto me Daniel, after that which appeared unto me at the first. And I saw in a vision; and it came to pass, when I saw, that I was at Shushan in the palace, which is in the province of Elam; and I saw in a vision, and I was by the river of Ulai. Daniel 8:1, 2.

در سالِ سومِ سلطنتِ بلشصرِ پادشاه، پس از آن رؤیایی که در آغاز بر من ظاهر شده بود، رؤیایی دیگر بر من، یعنی بر من دانیال، ظاهر شد. و در رؤیا دیدم؛ و چون دیدم، واقع شد که من در شوشن، در قصر، که در ولایتِ عیلام است، بودم؛ و در رؤیا دیدم که نزد نهرِ اولای بودم. دانیال ۸:۱، ۲

Chapters one through three, aligned with chapter five; represent the movement of the third angel, and the history when the book of Daniel was unsealed in 1989. The message that was unsealed then is symbolized with the vision of the Hiddekel River, that represents the increase of knowledge contained within chapters ten, eleven and twelve.

فصل‌های یک تا سه، هماهنگ با فصل پنج، نمایانگر حرکت فرشتهٔ سوم و تاریخ زمانی هستند که کتاب دانیال در سال 1989 گشوده شد. پیامی که در آن هنگام گشوده شد، با رؤیای نهر حدّاقل نمادپردازی شده است، که نمایانگر افزایش معرفتِ مندرج در فصل‌های ده، یازده و دوازده است.

And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:4.

اور پہلے مہینے کے چوبیسویں دن، جب میں اُس بڑے دریا کے کنارے تھا، جو حدّاقل ہے۔ دانی ایل 10:4۔

We will continue our consideration of the line of Nebuchadnezzar and Belshazzar in the next article.

ما بررسیِ سلسلهٔ نبوکدنصر و بلشصر را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

«نیاز به مطالعه‌ای بسیار نزدیک‌ترِ کلامِ خدا وجود دارد. به‌ویژه باید به دانیال و مکاشفه، بیش از هر زمان دیگری در تاریخِ کارِ ما، توجه شود. ممکن است در برخی زمینه‌ها دربارهٔ قدرتِ روم و پاپیّت کمتر سخن بگوییم، اما باید توجه را به آنچه انبیا و رسولان تحت الهامِ روحِ خدا نوشته‌اند معطوف سازیم. روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در رویدادهای به‌تصویرکشیده‌شده، چنان شکل داده است که تعلیم دهد عاملِ انسانی باید از نظر دور نگاه داشته شود، در مسیح پنهان گردد، و یهوه خدای آسمان و شریعتِ او باید متعال گردند.»

“Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

«کتاب دانیال را بخوانید. تاریخِ پادشاهی‌هایی را که در آنجا به تصویر کشیده شده‌اند، جزء به جزء به یاد آورید. دولتمردان، شوراها، سپاهیانِ نیرومند را بنگرید، و ببینید که خدا چگونه عمل کرد تا غرورِ انسان را خوار سازد و جلالِ بشری را به خاک افکند. تنها خداست که عظیم نمایانده می‌شود. در رؤیای نبی، او دیده می‌شود که فرمانروایی قدرتمند را فرو می‌افکند و دیگری را برمی‌افرازد. او به‌عنوان پادشاهِ جهان هستی مکشوف می‌گردد، آن‌که در شُرُفِ برپا داشتنِ پادشاهی جاودانۀ خویش است—قدیم‌الایام، خدای زنده، سرچشمۀ همۀ حکمت، حاکمِ زمانِ حاضر، آشکارکنندۀ آینده. بخوانید و دریابید که انسان، در برکشیدنِ جانِ خویش به سوی بطالت، چه‌قدر فقیر، چه‌قدر ناتوان، چه‌قدر کوتاه‌عمر، چه‌قدر خطاکار، و چه‌قدر گناهکار است.»

“The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

روحُ‌القدس از طریقِ اشعیا ما را به سوی خدا، خدایِ زنده، به‌عنوانِ اصلی‌ترین موضوعِ توجه رهنمون می‌شود—به سوی خدا آن‌گونه که در مسیح مکشوف شده است. «زیرا برای ما طفلی زاده شده، و پسری به ما بخشیده شده است؛ و سلطنت بر دوش او خواهد بود؛ و نام او عجیب، مشیر، خدای قدیر، پدرِ سرمدی، و سرورِ سلامتی خوانده خواهد شد» [اشعیا ۹:۶].

“The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

نوری که دانیال مستقیماً از خدا دریافت کرد، به‌طور خاص برای این ایام آخر عطا شد. رؤیاهایی که او بر کرانه‌های اولای و حدّاقل، آن رودهای بزرگ شنعار، دید، اکنون در حال تحقق‌اند، و همهٔ وقایع پیشگویی‌شده به‌زودی به وقوع خواهند پیوست.

“Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.” Manuscript Releases, volume 16, 333, 334.

«به اوضاع قوم یهود در زمانی که نبوت‌های دانیال داده شد توجه کنید. اسرائیلیان در اسارت بودند، معبد ایشان ویران شده بود، و خدمت معبد متوقف گردیده بود. دین آنان بر مراسم نظام قربانی متمرکز شده بود. ایشان صورت‌های ظاهری را همه‌چیز شمرده بودند، حال آنکه روح عبادت حقیقی را از دست داده بودند. عباداتشان با سنن و اعمال بت‌پرستی فاسد شده بود، و در اجرای آیین‌های قربانی از سایه به حقیقت فراتر نمی‌نگریستند. آنان مسیح را، که قربانی حقیقی برای گناهان آدمیان است، تشخیص ندادند. خداوند عمل کرد تا قوم را به اسارت ببرد و خدمات معبد را متوقف سازد، تا مبادا مراسم ظاهری مجموع کامل دین ایشان گردد. اصول و اعمال آنان باید از بت‌پرستی پاک می‌شد. خدمت آیینی متوقف شد تا خدمت قلبی احیا گردد. جلال ظاهری برداشته شد تا امر روحانی آشکار شود.» Manuscript Releases, جلد 16، 333، 334.