I intend to demonstrate how the “seven times” of Leviticus twenty-six is “hidden in plain sight” in the book of Daniel, while also identifying that it was hidden through the human instruments which God employed in presenting “the stone” that is stumbled over in the book of Daniel. To follow the light of this presentation requires “integrity.” The definition of integrity that I am suggesting, would be defined as consistency in one’s actions, values, methods, and principles. It would demand that we adhere to what is revealed within God’s Word, even when it does not agree with human ideas that contradict God’s Word.
قصد دارم نشان دهم که چگونه «هفت زمان»ِ لاویان بیستوشش در کتاب دانیال «در برابر دیدگان، پنهان» است، و نیز مشخص سازم که این امر از طریق ابزارهای انسانیای که خدا در ارائهٔ «آن سنگ» که در کتاب دانیال موجب لغزش میشود به کار گرفت، پنهان شده بود. پیروی از نورِ این ارائه، مستلزم «صداقت» است. تعریفی از صداقت که من پیشنهاد میکنم، چنین است: سازگاری در اعمال، ارزشها، روشها و اصولِ شخص. این امر اقتضا میکند که به آنچه در کلام خدا آشکار شده است پایبند بمانیم، حتی هنگامی که با اندیشههای انسانیای که با کلام خدا در تضاد است موافق نباشد.
“Strict integrity should be cherished by every student. Every mind should turn with reverent attention to the revealed word of God. Light and grace will be given to those who thus obey God. They will behold wondrous things out of His law. Great truths that have lain unheeded and unseen since the day of Pentecost, are to shine from God’s word in their native purity. To those who truly love God the Holy Spirit will reveal truths that have faded from the mind, and will also reveal truths that are entirely new. Those who eat the flesh and drink the blood of the Son of God will bring from the books of Daniel and Revelation truth that is inspired by the Holy Spirit. They will start into action forces that cannot be repressed. The lips of children will be opened to proclaim the mysteries that have been hidden from the minds of men. The Lord has chosen the foolish things of this world to confound the wise, and the weak things of the world to confound the mighty.” The Fundamentals of Christian Education, 474.
«درستیِ سختگیرانه باید نزد هر دانشجو عزیز شمرده شود. هر ذهنی باید با توجهی آمیخته به حرمت به سوی کلامِ مکشوفِ خدا معطوف گردد. به آنان که بدینسان از خدا اطاعت میکنند، نور و فیض عطا خواهد شد. ایشان از شریعت او چیزهای شگفت خواهند دید. حقایق عظیمی که از روز پنطیکاست تاکنون بیاعتنا مانده و نادیده بودهاند، از کلام خدا در پاکیِ اصیلِ خود خواهد درخشید. به آنان که حقیقتاً خدا را محبت میورزند، روحالقدس حقایقی را آشکار خواهد ساخت که از ذهن محو شدهاند، و نیز حقایقی را که بهکلی نو هستند، مکشوف خواهد نمود. آنان که گوشت و خونِ پسر خدا را میخورند و مینوشند، از کتابهای دانیال و مکاشفه حقیقتی را بیرون خواهند آورد که از روحالقدس الهام یافته است. آنان نیروهایی را به حرکت درخواهند آورد که نتوان آنها را سرکوب کرد. لبهای کودکان گشوده خواهد شد تا اسراری را اعلام کنند که از ذهنهای آدمیان پنهان مانده است. خداوند چیزهای جاهلِ این جهان را برگزیده است تا حکیمان را رسوا سازد، و چیزهای ضعیفِ جهان را تا نیرومندان را رسوا کند.» مبانی آموزش مسیحی، 474.
An easy example of both the human error that is found in the book of Daniel, and the unwillingness to adhere to God’s Word, can be found in the word translated as “daily” in Daniel chapter eight. Integrity would demand that if Ellen White commented on that word, as she does, that as Seventh-day Adventists that profess to uphold the Spirit of Prophecy, we would automatically use her commentary on the word to direct our understanding.
نمونهای روشن از هر دو، یعنی خطای انسانیای که در کتاب دانیال یافت میشود و نیز بیمیلی به پایبندی به کلام خدا، را میتوان در واژهای یافت که در باب هشتم دانیال به «روزانه» ترجمه شده است. امانتداری اقتضا میکرد که اگر الن وایت بر آن واژه، چنانکه کرده است، توضیحی داده باشد، ما بهعنوان ادونتیستهای روز هفتم که به پشتیبانی از روح نبوت اقرار داریم، بهطور خودکار از توضیح او درباره آن واژه برای جهتدادن به فهم خود استفاده کنیم.
“Then I saw in relation to the ‘Daily,’ that the word ‘sacrifice’ was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text; and that the Lord gave the correct view of it to those who gave the judgment hour cry. When union existed, before 1844, nearly all were united on the correct view of the ‘Daily;’ but since 1844, in the confusion, other views have been embraced, and darkness and confusion has followed.” Review and Herald, November 1, 1850.
«سپس دربارهٔ «دائمی» دیدم که واژهٔ «قربانی» بهواسطهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ «دائمی» متفق بودند؛ اما از ۱۸۴۴ به اینسو، در میان آشفتگی، دیدگاههای دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.» Review and Herald، 1 نوامبر 1850.
We could spend a great deal of time on these two sentences, for when they finally get placed in the book Early Writings, the human editors have placed a misguided definition of what is stated, but that is another story. For our purposes we simply wish to point out two relevant points. The first point is that Sister White says “the word “sacrifice” was supplied by man’s wisdom, and does not belong to the text.”
ما میتوانستیم زمان بسیار زیادی را صرف این دو جمله کنیم، زیرا هنگامی که سرانجام در کتاب Early Writings گنجانده شدند، ویراستاران بشری تعریفی نادرست از آنچه بیان شده است ارائه کردهاند، اما آن داستان دیگری است. برای مقصود ما، تنها میخواهیم به دو نکتهٔ مرتبط اشاره کنیم. نکتهٔ نخست این است که خواهر وایت میگوید: «واژهٔ “sacrifice” بهوسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد.»
Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.
سپس شنیدم که یکی از قدیسان سخن میگفت، و قدیسی دیگر به آن قدیسِ معینی که سخن میگفت، گفت: این رؤیا دربارهٔ قربانیِ دائمی و تقصیرِ ویرانگر تا به کی خواهد بود، که هم قُدس و هم لشکر به پایمال شدن سپرده شوند؟ دانیال 8:13.
The previous verse is the question that elicits the answer of verse fourteen, and that answer represents the central pillar and foundation of Adventism. And in the very question that produces that great light represented as the central pillar of Adventism, we are informed that human wisdom has made an error by placing an added word into the translation of the verse.
آیۀ پیشین همان پرسشی است که پاسخِ آیۀ چهاردهم را برمیانگیزد، و آن پاسخ، ستون اصلی و بنیاد ادونتیسم را تشکیل میدهد. و در همان پرسشی که آن نور عظیمِ نشاندادهشده بهمثابۀ ستون اصلی ادونتیسم را پدید میآورد، به ما آگاهی داده میشود که حکمت انسانی با وارد کردن واژهای افزوده در ترجمۀ آن آیه، مرتکب خطا شده است.
There are literally hundreds of added words in the translation of the 1611 KJV Bible, but there is only one time that God identifies any of those hundreds of added words as erroneous. And it is clear it was an error that was produced by the human side of the combination of humanity and divinity which produced the Word of God. More significant is that there would be no need for any inspired commentary on the added word “sacrifice” if it were not something that produced an incorrect understanding of the verse. It is clear that it does, for the inspired commentary not only identifies that the word should not be there, but also identifies that “those who gave the judgment hour cry,” were given “the correct view” of the “daily” by the Lord. Integrity demands that we use those two sentences just as they read.
در ترجمهٔ کتابمقدس KJV سال 1611 بهمعنای واقعی کلمه صدها واژهٔ افزوده وجود دارد، اما تنها یک بار خدا هر یک از آن صدها واژهٔ افزوده را خطا معرفی میکند. و روشن است که این خطا از سوی جنبهٔ انسانیِ آن ترکیبِ انسانیت و الوهیتی که کلام خدا را پدید آورد، بهوجود آمده است. مهمتر آنکه اگر واژهٔ افزودهٔ «قربانی» موجب برداشتی نادرست از آیه نمیشد، هیچ نیازی به هیچ تفسیر الهامشدهای دربارهٔ آن وجود نداشت. روشن است که چنین میکند، زیرا آن تفسیر الهامشده نهتنها مشخص میسازد که آن واژه نباید در آنجا باشد، بلکه همچنین تصریح میکند که «آنان که ندای ساعتِ داوری را دادند»، از سوی خداوند «برداشت درست» را از «دائمی» دریافت کردند. امانتداری اقتضا میکند که ما آن دو جمله را دقیقاً همانگونه که نوشته شدهاند بهکار ببریم.
Those who gave the judgment hour cry identified “the daily” as a symbol representing paganism or pagan Rome, depending on the context where it is located. The word translated as “daily” occurs five times in the book of Daniel. All five occurrences are as a noun. The word occurs one hundred and four times in God’s Word, and ninety-nine times it is used as an adjective, but in the book of Daniel alone, it is used as a noun. The men who translated the King James Bible saw the word ninety-nine times as an adjective, so when it came to the book of Daniel, they attempted to make it an adjective in order to agree with all the other times it occurred as an adjective. In order to do that, they added the word “sacrifice.” But God, through Ellen White, said that “sacrifice” should be omitted, which would mean that “the daily” is to be understood as a noun.
کسانی که ندای ساعتِ داوری را اعلان کردند، «دائمی» را نمادی دانستند که بسته به زمینهای که در آن قرار دارد، نمایانگر بتپرستی یا رومِ بتپرست است. واژهای که به «دائمی» ترجمه شده است، پنج بار در کتاب دانیال آمده است. هر پنج موردِ کاربرد آن بهصورت اسم است. این واژه در کلام خدا یکصد و چهار بار بهکار رفته است، و در نود و نه مورد بهعنوان صفت استعمال شده است؛ اما تنها در کتاب دانیال است که بهصورت اسم بهکار رفته است. مردانی که کتابمقدسِ نسخهٔ کینگ جیمز را ترجمه کردند، این واژه را در آن نود و نه مورد بهصورت صفت دیدند؛ ازاینرو، هنگامی که به کتاب دانیال رسیدند، کوشیدند آن را نیز بهصورت صفت درآورند تا با همهٔ موارد دیگر که بهصورت صفت آمده بود، موافقت داشته باشد. برای انجام این کار، آنان واژهٔ «قربانی» را افزودند. اما خدا، از طریق الن وایت، فرمود که «قربانی» باید حذف شود؛ و این بدین معناست که «دائمی» باید بهعنوان اسم فهمیده شود.
Those who stand opposed to God’s counsel on this word within Adventism define the word as a symbol of Christ’s heavenly sanctuary ministry, but those who gave the judgment hour cry correctly defined it as paganism. Adventism today uses a symbol of a satanic power to represent Christ!
آنان که در ادونتیسم در برابر مشورت خدا دربارهٔ این کلمه میایستند، آن کلمه را نمادی از خدمت مسیح در قدس آسمانی او تعریف میکنند؛ اما کسانی که ندای ساعت داوری را سردادند، آن را بهدرستی بتپرستی تعریف کردند. ادونتیسم امروز از نمادی متعلق به قدرتی شیطانی برای نمایاندن مسیح استفاده میکند!
Through erroneous human logic, the true understanding of the word translated as “the daily” has been hidden from Adventism. Adventists that base their prophetic study on subjects that occur randomly through the years in their Sabbath School quarterlies lazily drink the Kool-Aid that is dished out through those quarterlies, and which are confirmed by pastors who themselves have not the integrity necessary to allow any input from the comments on the subject by Sister White.
بهواسطهٔ منطق نادرستِ انسانی، فهمِ حقیقیِ واژهای که به «قربانیِ دائمی» ترجمه شده است، از ادونتیسم پنهان مانده است. آن ادونتیستهایی که مطالعهٔ نبوتیِ خود را بر موضوعاتی بنا مینهند که بهطور تصادفی در طول سالها در جزواتِ ربعسالهٔ مدرسهٔ سَبَت مطرح میشود، با کاهلی همان تلقیناتی را مینوشند که از طریق آن جزوات به ایشان خورانده میشود، و همانها نیز بهوسیلهٔ شبانانی تأیید میگردد که خود فاقد آن صداقت لازماند که هرگونه مدخلی از اظهارنظرهای خواهر وایت دربارهٔ این موضوع را بپذیرند.
The history of the controversy of “the daily” reached the turning point around 1911, where Sister White directly stated that those who had rejected the pioneer understanding of “the daily” as paganism, and who were teaching that “the daily” represented Christ’s sanctuary ministry, had received their understanding from “angels that were expelled from heaven” (20 MR 17).
تاریخِ منازعۂ «قربانیِ دائمی» در حدود سال ۱۹۱۱ به نقطۀ عطف خود رسید؛ آنگاه که خواهر وایت بهصراحت اظهار داشت کسانی که فهمِ پیشگامان از «قربانیِ دائمی» را بهمثابۀ بتپرستی رد کرده بودند و تعلیم میدادند که «قربانیِ دائمی» نمایانگر خدمتِ مسیح در قدس آسمانی است، فهمِ خود را از «فرشتگانی که از آسمان رانده شدند» دریافت کرده بودند (20 MR 17).
The truth of “the daily” has been identified clearly by Sister White, and she teaches that “holy angels” guided the mind of William Miller and that “angels expelled from heaven” guide the minds of those who teach that “the daily” represents Christ’s heavenly sanctuary ministry. The truth of “the daily”, as presented by those who gave the judgment hour cry, was discovered by William Miller.
La verdad de «el continuo» ha sido identificada claramente por la Hermana White, y ella enseña que «ángeles santos» guiaron la mente de William Miller y que «ángeles expulsados del cielo» guían las mentes de quienes enseñan que «el continuo» representa el ministerio de Cristo en el santuario celestial. La verdad de «el continuo», tal como fue presentada por aquellos que dieron el clamor de la hora del juicio, fue descubierta por William Miller.
“I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take away;’ he shall take away the daily; ‘from the time the daily shall be taken away,’ &c. I read on, and thought I should find no light on the text; finally I came to 2 Thess. ii, 7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ &c. And when I had come to that text, O, how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is the daily! Well, now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ Popery is meant. Well, what is it which hinders Popery from being revealed? Why, it is Paganism; well, then, ‘the daily’ must mean Paganism.” Second Advent Manual, 66.
«بیشتر خواندم و هیچ مورد دیگری نیافتم که آن [قربانیِ دائمی] در جایی جز در دانیال آمده باشد. سپس [با یاریِ یک فرهنگِ همآیندیِ کتابمقدس] آن واژگانی را که با آن در پیوند بودند برگرفتم: «برداشتن»؛ او قربانیِ دائمی را برخواهد داشت؛ «از زمانی که قربانیِ دائمی برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم و میاندیشیدم که بر این متن هیچ نوری نخواهم یافت؛ سرانجام به دوم تسالونیکیان ۲:۷، ۸ رسیدم. «زیرا که سرِّ بیدینی الحال نیز عمل میکند؛ فقط آنکه اکنون مانع است، مانع خواهد بود تا از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر مکشوف خواهد شد»، و غیره. و چون به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و جلالآمیز به نظر آمد! اینجاست! آن همان قربانیِ دائمی است! بسیار خوب، اکنون پولس از «آنکه اکنون مانع است»، یا بازمیدارد، چه مراد میکند؟ از «مردِ گناه» و «شریر»، پاپیّت مراد است. بسیار خوب، آن چیست که مانع از آشکار شدن پاپیّت میشود؟ چرا، آن بتپرستی است؛ پس، در این صورت، «قربانیِ دائمی» باید به معنای بتپرستی باشد.» Second Advent Manual, 66.
What is really sobering about Miller’s discovery that “the daily” represented paganism, is where he found the truth. He found it in the passage of the apostle Paul’s writings where Paul not only defines “the daily” as paganism, but it is the passage identifying that those who received not the love of the truth, receive strong delusion. The acceptance of “the daily” as a symbol of Christ’s sanctuary ministry, the definition that came from angels that were expelled from heaven, is the symbol of those in Adventism who have not the integrity necessary to rightly divide the word of truth, and therefore are already destined to receive strong delusion.
آنچه در کشف میلر که «دائمی» نمایانگر بتپرستی است، حقیقتاً هشیارکننده است، جایی است که او این حقیقت را در آن یافت. او آن را در بخشی از نوشتههای رسول پولس یافت که در آن، پولس نه تنها «دائمی» را بهعنوان بتپرستی تعریف میکند، بلکه همان بخشی است که مشخص میسازد کسانی که محبتِ حقیقت را نپذیرفتند، به ضلالتِ شدید گرفتار میشوند. پذیرشِ «دائمی» بهعنوان نمادی از خدمتِ مسیح در قدس او، تعریفی که از فرشتگانی آمد که از آسمان اخراج شدند، نمادِ کسانی در ادونتیسم است که از راستی و امانتِ لازم برای درست تقسیم کردن کلامِ حقیقت برخوردار نیستند، و ازاینرو از پیش برای گرفتار شدن به ضلالتِ شدید معیّن شدهاند.
I do not want to sidetrack the point we are seeking to identify. That point is that the “seven times” that is identified in the same vision where “the daily” is located has been hidden by human hands, though it remains in plain sight. This was simply an easy example of how a human translation error made long centuries ago, that is thereafter manipulated in human minds by angels that were expelled from heaven, is used today at this crucial time just before the final crisis at the end of the world, to blind minds to truth that is actually in plain sight.
من نمیخواهم از مقصودی که در پی شناسایی آن هستیم منحرف شوم. آن مقصود این است که «هفت زمان» که در همان رؤیایی مشخص شده است که «مداوم» در آن قرار دارد، بهدست انسان پنهان شده است، هرچند همچنان آشکارا در برابر دیدگان باقی مانده است. این صرفاً نمونهای ساده بود از اینکه چگونه یک خطای انسانی در ترجمه که قرنهای درازی پیش رخ داده بود، و پس از آن در اذهان انسانها بهوسیلهٔ فرشتگانی که از آسمان رانده شدند دستکاری میشود، امروز در این زمان سرنوشتساز، درست پیش از بحران نهایی در پایان جهان، برای کور ساختن اذهان نسبت به حقیقتی به کار میرود که در واقع آشکارا در برابر دیدگان قرار دارد.
In the 1910 time period the rebellion of “the daily” was just getting under way, W. W. Prescott and A. G. Daniells were spearheading the satanic work of rejecting the foundational understanding of “the daily.” The following article is a letter from that very time, where Sister White addresses the satanic view that “the daily” in the book of Daniel represents Christ’s sanctuary work. At that time the two men were pushing the idea of going into the old pioneer books and changing the pioneer understanding to their new satanic definition. It is my hope that we can exercise integrity as we read the article.
در دورهٔ زمانی ۱۹۱۰، شورشِ «قربانیِ دائمی» تازه در حال آغاز شدن بود؛ دبلیو. دبلیو. پرسکات و اِی. جی. دنیلز پیشگامِ کار شیطانیِ ردِّ فهمِ بنیانیِ «قربانیِ دائمی» بودند. مقالهٔ زیر نامهای از همان زمان است که در آن خواهر وایت به دیدگاه شیطانیای میپردازد که بر اساس آن، «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمایانگرِ خدمتِ قدسیِ مسیح است. در آن زمان، آن دو مرد این اندیشه را پیش میبردند که به کتابهای قدیمیِ پیشگامان رجوع کنند و فهمِ پیشگامان را به تعریفِ جدیدِ شیطانیِ خود تغییر دهند. امید من این است که هنگام خواندن این مقاله، بتوانیم درستکاری را به کار بندیم.
“At this stage of our experience we are not to have our minds drawn away from the special light given [us] to consider at the important gathering of our conference. And there was Brother Daniells, whose mind the enemy was working; and your mind and Elder Prescott’s mind were being worked by the angels that were expelled from heaven. Satan’s work was to divert your minds that jots and tittles should be brought in which the Lord did not inspire you to bring in. They were not essential. But this meant much to the cause of truth. And the ideas of your minds, if you could be drawn away to jots or tittles, is a work of Satan’s devising. To correct little things in the books written, you suppose would be doing a great work. But I am charged, Silence is eloquence.
«در این مرحله از تجربهٔ ما، نباید ذهنهای ما از آن نور ویژهای که [به ما] داده شده بود تا در آن گردهمایی مهمِ کنفرانس خود مورد توجه قرار گیرد، منحرف شود. و در آنجا برادر دنیلز بود که دشمن بر ذهن او کار میکرد؛ و ذهن شما و ذهن الدر پرسکات نیز بهوسیلهٔ فرشتگانی که از آسمان رانده شدند، مورد کار قرار میگرفت. کار شیطان این بود که ذهنهای شما را منحرف سازد تا نکتهها و جزئیاتی مطرح شوند که خداوند شما را به مطرح کردن آنها الهام نکرده بود. آنها ضروری نبودند. اما این امر برای آرمانِ حقیقت اهمیت بسیار داشت. و اگر اندیشههای شما میتوانست به نکتهها یا جزئیات کشانده شود، این کاری بود از تدبیر شیطان. شما گمان میکنید که اصلاح چیزهای کوچک در کتابهای نوشتهشده، کاری بزرگ انجام خواهد داد. اما به من مأموریت داده شده است [بگویم]: سکوت، فصاحت است.»
“I am to say, Stop your picking flaws. If this purpose of the devil could only be carried out, then [it] appears to you [that] your work would be considered as most wonderful in conception. It was the enemy’s plan to get all the supposed objectionable features where all classes of minds did not agree.
«من مأمورم بگویم: از عیبجویی دست بردارید. اگر این مقصودِ ابلیس میتوانست به انجام رسد، آنگاه به نظر شما [چنین میآمد که] کار شما در طرح و تدبیر، بس شگفتانگیز تلقی میشد. نقشهٔ دشمن این بود که همهٔ ویژگیهای بهاصطلاح اعتراضبرانگیز را در جایی گرد آورد که همهٔ طبقاتِ اذهان با آن توافق نداشتند.»
“And what then? The very work that pleases the devil would come to pass. There would be a representation given to the outsiders not of our faith just what would suit them, that would develop traits of character which would cause great confusion and occupy the golden moments which should be used zealously to bring the great message before the people. The presentations upon any subject we have worked upon could not all harmonize, and the results would be to confuse the minds of believers and unbelievers. This is the very thing that Satan had planned that should take place—anything that could be magnified as a disagreement.
«و آنگاه چه؟ همان کاری که ابلیس را خشنود میسازد، به وقوع میپیوست. تصویری به بیگانگان ارائه میشد—نه از ایمان ما، بلکه درست آنچه با میل آنان سازگار بود—و این امر صفاتی از منش را پرورش میداد که موجب آشفتگی عظیم میشد و لحظات زرین را که باید با غیرت صرف رساندن آن پیام عظیم به مردم میگردید، به خود مشغول میساخت. بیانهایی که درباره هر موضوعی که بر آن کار کردهایم ارائه میشد، همگی نمیتوانستند با یکدیگر هماهنگ باشند، و نتیجه آن این میبود که اذهان ایمانداران و بیایمانان دچار سردرگمی گردد. این دقیقاً همان چیزی بود که شیطان نقشه کشیده بود که روی دهد—هر چیزی که بتوان آن را بهصورت اختلافی جلوهگر ساخت.»
“Read Ezekiel, chapter 28. Now, here is a grand work, where strange spirits can figure. But the Lord has a work to [be] done to save perishing souls; and the places which Satan, disguised, could fill in, bringing confusion into our ranks, he will do to perfection, and all those little differences will become enlarged, prominent.
«فصل ۲۸ حزقیئیل را بخوانید. اکنون، اینجا کاری عظیم در میان است، که در آن ارواح بیگانه میتوانند نقشآفرینی کنند. اما خداوند کاری دارد که باید انجام شود تا جانهای در حال هلاکت نجات یابند؛ و آن جایهایی را که شیطان، در هیأت مبدّل، میتواند در آنها رخنه کند و در صفوف ما آشفتگی پدید آورد، او به کمال انجام خواهد داد، و همهٔ آن اختلافات کوچک، بزرگ و آشکار خواهند شد.»
“And I was shown from the first that the Lord had given neither Elders Daniells nor Prescott the burden of this work. Should Satan’s wiles be brought in, should this “Daily” be such a great matter as to be brought in to confuse minds and hinder the advancement of the work at this important period of time? It should not, whatever may be. This subject should not be introduced, for the spirit that would be brought in would be forbidding, and Lucifer is watching every movement. Satanic agencies would commence his work and there would be confusion brought into our ranks. You have no call to hunt up the difference of opinion that is not a testing question; but your silence is eloquence. I have the matter all plainly before me. If the devil could involve any one of our own people on these subjects, as he has proposed to do, Satan’s cause would triumph. Now the work without delay is to be taken up and not a [difference] of opinion expressed.
«و از همان آغاز به من نشان داده شد که خداوند نه به مشایخ Daniells و نه به Prescott بارِ این کار را سپرده است. آیا باید حیلههای شیطان وارد شود؟ آیا این «Daily» باید چنان موضوع بزرگی گردد که مطرح شود تا اذهان را مشوش سازد و پیشرفت کار را در این برههٔ مهم از زمان بازدارد؟ چنین نباید بشود، هرچه که باشد. این موضوع نباید مطرح گردد، زیرا روحی که بدینسان وارد خواهد شد، روحی بازدارنده خواهد بود، و Lucifer هر حرکت را زیر نظر دارد. عوامل شیطانی کار خود را آغاز خواهند کرد و در صفوف ما آشفتگی پدید خواهد آمد. شما هیچ دعوتی ندارید که در پیِ اختلافِ نظر برآیید، اختلافی که مسئلهای آزمونگر نیست؛ اما سکوت شما فصاحت است. این امر به تمامی و بهروشنی در برابر من قرار دارد. اگر ابلیس میتوانست هر یک از افراد قوم ما را در این موضوعات، چنانکه قصد کرده است، درگیر سازد، آنگاه آرمانِ شیطان به پیروزی میرسید. اکنون کاری که باید بیدرنگ برگرفته شود، همین است، و نه آنکه [اختلافی] در نظر ابراز گردد.»
“Satan would inspire those men who have gone out from us to unite with evil angels and retard our work on unimportant questions, and what rejoicing [there] would be in the camp of the enemy. Press together, press together. Let every difference be buried. Our work now is to devote all our physical and brain-nerve power to put these differences out of the way, and all harmonize. If Satan could with his great unsanctified wisdom be permitted to get the least hold, [he would rejoice].
«شیطان کسانی را که از میان ما بیرون رفتهاند برمیانگیخت تا با فرشتگان شریر متحد شوند و کار ما را با طرح مسائل بیاهمیت به تأخیر اندازند؛ و چه شادیای [در آنجا] در اردوگاه دشمن برپا میشد. به یکدیگر نزدیک شوید، نزدیک شوید. بگذارید هر اختلافی به خاک سپرده شود. کار ما اکنون این است که تمامی نیروی جسمانی و نیروی اعصاب مغزی خود را وقف آن کنیم که این اختلافات را از میان برداریم و همه در هماهنگی باشند. اگر به شیطان با آن حکمت عظیمِ تقدیسنشدهاش اجازه داده میشد که کمترین دستاویزی بیابد، [او شادمان میشد].»
“Now, when I saw how you were working, my mind took in the whole situation and the results if you should go forward and give the parties that have left us the least chance to bring confusion into our ranks. Your lack of wisdom would be just what Satan would have it. Your loud proclamation was not under the inspiration of the Holy Spirit. I was instructed to say to you that your picking flaws in the writings of men that have been led of God is not inspired of God. And if this is the wisdom that Elder Daniells would give to the people, by no means give him an official position, for he cannot reason from cause to effect. Your silence on this subject is your wisdom. Now, everything like picking flaws in the publications of men who are not alive is not the work God has given any of you to do. For if these men—Elders Daniells and Prescott—had followed the directions given in working the cities, there would have been many, very many, convinced of the truth and converted, able men that [now] are in positions where they never will be reached.
"اور اب، جب میں نے دیکھا کہ آپ کیسے کام کر رہے تھے، تو میرے ذہن نے پوری صورتِ حال اور اس کے نتائج کو سمجھ لیا، اگر آپ آگے بڑھتے اور ان فریقوں کو، جو ہمیں چھوڑ کر جا چکے ہیں، ہماری صفوں میں انتشار پیدا کرنے کا ذرا سا بھی موقع دیتے۔ آپ کی بےحکمتی بالکل وہی چیز ہوتی جو شیطان چاہتا۔ آپ کا بلند اعلان روحُ القدس کے الہام کے تحت نہ تھا۔ مجھے ہدایت دی گئی کہ میں آپ سے کہوں کہ اُن لوگوں کی تحریروں میں عیب چننا، جو خدا کی راہنمائی میں چلائے گئے ہیں، خدا کی طرف سے الہام یافتہ نہیں ہے۔ اور اگر یہی وہ حکمت ہے جو ایلڈر ڈینیلز لوگوں کو دینا چاہیں، تو ہرگز انہیں کوئی سرکاری عہدہ نہ دیا جائے، کیونکہ وہ سبب سے نتیجہ تک استدلال نہیں کر سکتے۔ اس موضوع پر آپ کی خاموشی ہی آپ کی حکمت ہے۔ اب، ایسے ہر کام کی مانند، یعنی اُن اشخاص کی مطبوعات میں عیب چننا جو زندہ نہیں ہیں، وہ کام نہیں ہے جسے خدا نے آپ میں سے کسی کے سپرد کیا ہو۔ کیونکہ اگر یہ اشخاص—ایلڈرز ڈینیلز اور پریسکاٹ—شہروں میں کام کرنے کے بارے میں دی گئی ہدایات پر عمل کرتے، تو بہت سے، بلکہ نہایت بہت سے لوگ، سچائی سے قائل ہو کر ایمان لاتے، اور قابل آدمی، جو [اب] اُن مقامات پر ہیں جہاں تک کبھی اُن کی رسائی نہ ہو سکے گی، تبدیل ہو جاتے۔"
“All the world is to be regarded as one great family. And when you have such a fountain of knowledge to draw from, why have you left the world to perish for years with the testimonies given by our Lord Jesus Christ? True religion teaches us to regard every man and woman as a person to whom we can do good.
«تمام جهان را باید همچون یک خانوادهٔ بزرگ به شمار آورد. و هنگامی که چنین چشمهای از معرفت برای بهرهبرداری در اختیار دارید، چرا سالیان متمادی جهان را با شهادتهایی که خداوند ما عیسی مسیح عطا کرده است، واگذاشتهاید تا هلاک شود؟ دین راستین به ما میآموزد که هر مرد و زن را شخصی بدانیم که میتوانیم به او نیکی کنیم.
“This has been in print many years: ‘A Balanced Mind,’ testimony to Elder Andrews. The mind may be cultivated to become a power to know when to speak and what burdens to take up and to bear, for Christ is your teacher. And I feared greatly for you [when I saw you] exalting your wisdom and pursuing a course to bring in differences of opinion. The Lord calls for wise men who can hold their peace when it [is] wisdom for them to do so. If you would be a whole man, you need sanctification through Jesus Christ. Now there is a work just started, and let wisdom be seen in every minister, in every president of [a] conference. But here was a work for you to take hold of years ago where you were needed to lift your voice for this very work. Christ gave all His people special directions what they shall do and the things they shall not do. And there is a little time left us to work out the righteousness of the Lord. You can understand the way of the Lord. I saw your purpose of carrying things after your own devising after you were placed as president. You had thought you would do wonderful things, which would be a work God had not placed in your hands to do. Now, your work is not to oppress but to release every necessity possible if the Lord has accepted you to serve. But you have very early given evidence that wisdom and sanctified judgment have not been manifested by you. You blazed out matters that would not be received unless the Lord should give light.
«این سالیان بسیار بهصورت چاپی منتشر بوده است: “ذهنی متعادل”، شهادتی خطاب به کشیش اندروز. ذهن را میتوان پرورش داد تا به نیرویی بدل شود برای دانستنِ اینکه چه وقت باید سخن گفت و چه بارهایی را باید برگرفت و حمل کرد، زیرا مسیح آموزگار شماست. و من سخت برای شما هراسیدم [آنگاه که شما را دیدم] که حکمت خود را برمیافرازید و راهی را دنبال میکنید که به پدید آمدن اختلاف در آرا بینجامد. خداوند مردان حکیم را میطلبد که بتوانند در آن هنگام که سکوت برای ایشان حکمت است، خاموشی نگاه دارند. اگر بخواهید انسانی کامل باشید، به تقدیس از طریق عیسی مسیح نیاز دارید. اکنون کاری تازه آغاز شده است، و بگذارید حکمت در هر خادم، در هر رئیسِ کنفرانس، دیده شود. اما در اینجا کاری بود که سالها پیش میبایست شما به آن دست میگرفتید، جایی که بدان نیاز بود تا صدای خود را برای همین کار بلند کنید. مسیح به تمامی قوم خود رهنمودهای ویژه عطا کرد درباره آنچه باید انجام دهند و چیزهایی که نباید انجام دهند. و زمانی اندک برای ما باقی مانده است تا عدالت خداوند را به انجام رسانیم. شما میتوانید طریق خداوند را دریابید. من دیدم که قصد شما این بود که پس از آنکه به ریاست منصوب شدید، امور را بر وفق تدبیر خود پیش ببرید. شما پنداشته بودید که کارهای شگفتی خواهید کرد، کارهایی که خدا انجام آن را به دستهای شما نسپرده بود. اکنون کار شما این نیست که بر دیگران فشار آورید، بلکه این است که هر ضرورت ممکنی را برطرف سازید، اگر خداوند شما را برای خدمت پذیرفته است. اما شما از همان آغاز شواهدی نشان دادهاید که حکمت و داوریِ تقدیسشده از سوی شما ظاهر نشده است. شما مسائلی را با شتاب و تندی پیش کشیدید که پذیرفته نمیشد، مگر آنکه خداوند نور عطا میفرمود.»
“I have been instructed that such hasty movements should not have [been] made [such] as selecting you as president of the conference even another year. But the Lord forbids any more such hasty transactions until the matter is brought before the Lord in prayer; and as you have had the message come to you that the work of the Lord resting upon the president is a most solemn responsibility, you had no moral right to blaze out as you did upon the subject of the ‘Daily’ and suppose your influence would decide the question. There was Elder Haskell, who has carried the heavy responsibilities, and there is Elder Irwin and several men I might mention who have the heavy responsibilities.
«به من تعلیم داده شده است که چنین اقدامات شتابزدهای—مانند برگزیدن شما به ریاست کنفرانس، حتی برای یک سال دیگر—نباید انجام میگرفت. اما خداوند از هرگونه معاملات شتابزدهٔ دیگری از این دست منع میکند تا زمانی که این موضوع در دعا به حضور خداوند آورده شود؛ و چون این پیام به شما رسیده است که کاری که از جانب خداوند بر عهدهٔ رئیس گذاشته میشود، مسئولیتی بس جدی و خطیر است، شما از نظر اخلاقی هیچ حقی نداشتید که چنانکه دربارهٔ موضوع «Daily» برآشفتید، بر آن موضوع چنین فوران کنید و گمان برید که نفوذ شما مسئله را فیصله خواهد داد. الدر هسکل آنجا بود که مسئولیتهای سنگین را بر دوش کشیده است، و نیز الدر اروین، و چندین مرد دیگر که میتوانم نام ببرم، که بار مسئولیتهای سنگین را بر دوش دارند.»
“Where was your respect for the men of age? What authority could you exercise without taking all the responsible men to weigh the matter? But let us now investigate the matter. We must now reconsider whether it is the Lord’s judgment, in the face of the work that has been neglected, of showing your zeal to carry the work even another year. If you should carry the work another year with the help that shall unite with you, there should be a change take place in you and Elder Prescott. And humble your own hearts before God. The Lord will have to see in you a showing of a different experience, for if ever men needed to be reconverted at this present [time], it [is] Elder Daniells and Elder Prescott.
«احترام شما نسبت به مردان سالخورده کجا بود؟ بدون آنکه همهٔ مردان مسئول را برای سنجیدن این امر گرد آورید، چه اقتداری میتوانستید اعمال کنید؟ اما اکنون بگذارید این موضوع را بررسی کنیم. اکنون باید بار دیگر ملاحظه کنیم که آیا این داوریِ خداوند است، در برابر کاری که neglected مانده است، که غیرت شما را برای پیش بردن کار حتی یک سال دیگر ظاهر سازد. اگر قرار باشد شما با یاریِ کسانی که با شما متحد خواهند شد، کار را یک سال دیگر ادامه دهید، باید تغییری در شما و الدر پرسکات پدید آید. و دلهای خود را در حضور خدا فروتن سازید. خداوند باید در شما نمودِ تجربهای متفاوت را ببیند، زیرا اگر هرگز مردانی در این زمان حاضر نیازمندِ تجدیدِ ایمان و توبه بودهاند، آن دو، الدر دانیلز و الدر پرسکات، هستند.»
“Seven men should be chosen that are men of wisdom and through the working of the grace of God [give] evidence [of] a reconversion. For any men who are so blinded that they cannot reason from cause to effect, that they would ignore the men who have borne the responsibilities of the work and these presidents of conferences, [that] men [who] carry the work for over two years should be disregarded and such an impulsive consequence take place that men would neglect the very work kept before them for years—work the cities—and no, or but very little, attention [be] given to the old men for counsel, but proclaim the things they choose to give the people, bears its own testimony of the unsafety of the men to be entrusted with such a grand and wonderful work.
«ہفت مرد باید برگزیده شوند که مردانِ حکمت باشند و بهواسطۀ عملِ فیضِ خدا [از] بازگشتی دوباره شواهدی [ارائه] دهند. زیرا هر مردی که چنان کور شده باشد که نتواند از علت به معلول استدلال کند، بهگونهای که مردانی را که مسئولیتهای کار را بر عهده داشتهاند و این رؤسای کنفرانسها را نادیده انگارد، [و] مردانی [که] بیش از دو سال بارِ کار را حمل کردهاند بیاعتنا شمرده شوند، و چنین نتیجۀ شتابزدهای رخ دهد که مردان همان کاری را که سالها پیشِ روی ایشان نگاه داشته شده بود—کار در شهرها—واگذارند، و هیچ، یا بسیار اندک، توجهی [به] پیرمردان برای مشورت [مبذول] گردد، بلکه چیزهایی را که خود برمیگزینند به مردم اعلام کنند، این خود گواهیِ خویش را بر ناامنبودنِ این مردان برای سپردنِ چنین کارِ عظیم و شگفتانگیزی به ایشان حمل میکند.»
“Christ is not dead. He will never suffer His work to be carried on in this strange way. Let the books alone. If any change is essential, God will have the harmony in that change consistent, but when a message has been entrusted to men with the large responsibilities involved, [God] demands faithfulness that will work by love and purify the soul. Elders Daniells and Prescott both need reconversion. A strange work has come in, and it is not in harmony with the work Christ came to our world to do; and all who are truly converted will work the works of Christ.
«مسیح مرده نیست. او هرگز اجازه نخواهد داد که کار او به این شیوهٔ غریب پیش برده شود. کتابها را به حال خود بگذارید. اگر هر تغییری ضروری باشد، خدا هماهنگیِ سازگار با آن تغییر را فراهم خواهد ساخت؛ اما هنگامی که پیامی با مسئولیتهای عظیمِ دربرگرفته به انسانها سپرده شده است، [خدا] امانتداریای را مطالبه میکند که به محبت عمل کند و جان را پاک سازد. مشایخ دانیلز و پرسکات هر دو نیازمند تجدیدِ ایماناند. کاری غریب وارد شده است، و با کاری که مسیح برای انجام آن به جهان ما آمد، در هماهنگی نیست؛ و همهٔ آنان که حقیقتاً ایمان آوردهاند، اعمال مسیح را بهجا خواهند آورد.»
“We are everyone [to] work out the work which shall glorify the Father. We have come to the crisis—either to conform to the character of Jesus Christ right in this preparatory time or not attempt [it]. Elder Daniells, [you are not] to feel at liberty to let your voice be heard on high as you have done under similar circumstances. And understand, the president of a conference is not a ruler. He works in connection with the wise men who occupy the position as presidents whom God has accepted. He has not liberty to meddle with the writings in printed books from the pens that God has accepted. They are no longer to bear sway unless they show less of the ruling, dominating power. The crisis has come, for God will be dishonored.
«ما همه باید آن کاری را به انجام رسانیم که پدر را جلال خواهد داد. ما به بحران رسیدهایم—یا باید درست در همین زمانِ تدارک، با سیرتِ عیسی مسیح همنوا و همشکل گردیم، یا اصلاً در پیِ آن نرویم. برادرِ سالخورده دانیلز، [شما نباید] خود را آزاد بدانید که، چنانکه در اوضاعِ مشابه کردهاید، آوازِ خود را از بالا بلند کنید. و این را دریابید که رئیسِ یک کنفرانس، فرمانروا نیست. او در پیوند با مردانِ حکیمی کار میکند که در مقامِ رؤسا قرار دارند و خدا آنان را پذیرفته است. او آزادی ندارد که در نوشتههای کتابهای چاپشده، از قلمهایی که خدا پذیرفته است، دخالت کند. آنان دیگر نباید سلطه برانند، مگر آنکه از این قدرتِ فرمانروایانه و سلطهجویانه کمتر نشان دهند. بحران فرا رسیده است، زیرا خدا بیحرمت خواهد شد.»
“How does the Lord look upon the unworked cities? Christ is in heaven. Now its acknowledgment is to be, ‘There is no kingly rule. And now is the crisis of this world. Now I am the Power to save or to destroy. Now is the time when the destiny of all is in My hands. I have given My life to save the world. And “I, if I be lifted up,” the saving grace I shall impart will prove that all who will be fashioned after the divine similitude and will be one with Me shall work as I work with My power of redeeming grace.’ Whoever will, [let him] take hold with his brethren to do the work given them to do when in responsible places under the counsel the Lord gives, and seek most earnestly to work in complete harmony with Him who so loved the world He gave His life a full sacrifice for the saving of the world. I speak to our ministers, that as they enter upon the work in our cities let there be a calm sacredness attending the ministry of the Word. We cannot make the proper impression upon the minds of the people if we . . . [Lower third of this page left blank.]
«خداوند به شهرهای کارناشده چگونه مینگرد؟ مسیح در آسمان است. اکنون اقرار آن باید این باشد: “هیچ فرمانرواییِ پادشاهانهای نیست. و اکنون بحران این جهان است. اکنون من آن قدرت هستم که نجات دهم یا هلاک کنم. اکنون زمانی است که سرنوشت همه در دستان من است. من جان خود را دادم تا جهان را نجات دهم. و «من اگر برافراشته شوم،» فیض نجاتبخشی که عطا خواهم کرد ثابت خواهد ساخت که همه آنان که به شباهت الهی شکل داده خواهند شد و با من یکی خواهند بود، همانگونه که من با قدرتِ فیضِ رهاییبخشِ خود عمل میکنم، عمل خواهند کرد.” هر که بخواهد، [باید] با برادران خود دست به کار شود تا آن کاری را که به ایشان سپرده شده است انجام دهند، آنگاه که در جایگاههای مسئولیت، تحت مشورتی که خداوند میدهد، قرار دارند، و با نهایت جدیت بکوشند تا در هماهنگی کامل با او عمل کنند؛ با او که جهان را چنان محبت نمود که جان خویش را قربانیِ کامل داد برای نجات جهان. به خادمان خود سخن میگویم که چون به کار در شهرهای ما وارد میشوند، وقاری آرام و مقدس همراه خدمتِ کلام باشد. ما نمیتوانیم تأثیر شایسته را بر ذهنهای مردم بگذاریم اگر ما... [ثلثِ پایینِ این صفحه سفید گذاشته شده است.]»
“I copy from my Diary. The truth as it is in Jesus—talk it, pray it, believe every word in its simplicity. What would you gain if mistakes are brought before the men who have departed from the faith and given heed to seducing spirits, men who were not long ago with us in the faith? Will you stand on the devil’s side? Give your attention to the unworked fields. A world-wide work is before us. I was given representations of John Kellogg.
«از یادداشت روزانهام نقل میکنم. حقیقت آنگونه که در عیسی است—آن را بازگویید، آن را دعا کنید، و هر کلمهاش را در سادگیاش ایمان آورید. اگر خطاها نزد مردانی آورده شوند که از ایمان منحرف شدهاند و به ارواح فریبنده گوش فرا دادهاند، مردانی که تا همین اندک زمانی پیش با ما در ایمان بودند، چه سودی خواهید برد؟ آیا بر جانب ابلیس خواهید ایستاد؟ توجه خود را به میدانهای کارِ ناپیموده معطوف سازید. کاری جهانی در برابر ماست. دربارهٔ جان کلاگ به من مکاشفاتی داده شد.»
“A very attractive personage was representing the ideas of the specious arguments that he was presenting, sentiments different from the genuine Bible truth. And those who are hungering and thirsting after something new were advancing ideas [so specious] that Elder Prescott was in great danger. Elder Daniells was in great danger [of] becoming wrapped in a delusion that if these sentiments could be spoken everywhere it would be as a new world.
«شخصیتی بسیار جذاب، افکاری را که در قالب استدلالهای فریبندهای که عرضه میکرد نمایان میساخت، یعنی احساساتی متفاوت با حقیقت اصیل کتابمقدس. و آنان که برای چیزی تازه گرسنه و تشنه بودند، اندیشههایی [چنان فریبنده] پیش میبردند که الدر پرسکوت در خطری عظیم قرار داشت. الدر دنیلز در خطری عظیم [از] گرفتار شدن در فریبی بود که اگر این احساسات میتوانست در همهجا بیان شود، گویی جهانی نو پدید میآمد.»
“Yes, it would, but while their minds were thus absorbed I was shown that Brother Daniells and Brother Prescott were weaving into their experience sentiments of a spiritual[istic] appearance and drawing our people to beautiful sentiments that would deceive, if possible, the very elect. I have to trace with my pen [the fact] that these brethren would see defects in their delusive ideas that would place the truth in an uncertainty; and [yet] they [would] stand out as [if they had] great spiritual discernment. Now I am to tell them [that] when I was shown this matter, when Elder Daniells was lifting up his voice like a trumpet in advocating his ideas of the ‘Daily,’ the after results were presented. Our people were becoming confused. I saw the result, and then there were given me cautions that if Elder Daniells without respect to the outcome should thus be impressed and let himself believe he was under the inspiration of God, skepticism would be sown among our ranks everywhere, and we should be where Satan would carry his messages. Set unbelief and skepticism would be sown in human minds, and strange crops of evil would take the place of truth.—Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.
«بله، میبود؛ اما در حالی که ذهنهای ایشان بدینسان مشغول بود، به من نشان داده شد که برادر دانیلز و برادر پرسکات در تجربهٔ خود احساساتی با ظاهری روحانی[گری] میبافتند و قوم ما را به سوی احساسات زیبا میکشاندند که اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب میداد. بر من است که با قلم خود [این واقعیت را] ثبت کنم که این برادران در اندیشههای فریبندهٔ خویش نقایصی میدیدند که حقیقت را در وضعیّت عدم قطعیت قرار میداد؛ و [با این همه] آنان [چنان] بر جای میایستادند [که گویی] از بصیرت روحانی عظیمی برخوردارند. اکنون مأمورم که به ایشان بگویم [که] هنگامی که این امر به من نشان داده شد، زمانی که کشیش دانیلز صدای خود را همچون کرنا بلند میکرد و از نظریات خود دربارهٔ «قربانی دائمی» دفاع مینمود، نتایج بعدی نیز به من ارائه گردید. قوم ما دچار سردرگمی میشدند. من نتیجه را دیدم، و آنگاه هشدارهایی به من داده شد که اگر کشیش دانیلز، بیاعتنا به فرجام کار، بدینگونه تحت تأثیر قرار گیرد و خود را به این باور واگذارد که تحت الهام خداست، شکاکیت در همهجای صفوف ما افشانده خواهد شد، و ما در جایی قرار خواهیم گرفت که شیطان پیامهای خود را خواهد رسانید. بیایمانی و شکاکیتی راسخ در ذهنهای بشری افشانده خواهد شد، و محصولات غریبِ شر جای حقیقت را خواهد گرفت.—Ms 67, 1910, 1–8. Manuscript Release, volume 20, 17–22.»
Those that gave the judgment hour cry were given the correct view of “the daily” in the book of Daniel. Through the human hands which translated the book of Daniel, and thereafter by human beings that were being directed by angels that were expelled from heaven, the correct understanding of “the daily” has become hidden, though it is in plain sight. In Daniel when the word translated as “the daily” occurs, it is not to include the added human word “sacrifice.” In verse thirteen of Daniel eight we find one of the five times where this occurs in the book of Daniel. In that very verse, the “seven times” of Leviticus twenty-six is also identified, but through the same type of humanistic manipulation it has been hidden in plain sight.
کسانی که نَدایِ ساعتِ داوری را اعلام کردند، در بابِ «قُربانیِ دائمی» در کتابِ دانیال، فهمِ درست به ایشان داده شده بود. بهواسطهٔ دستهای انسانی که کتابِ دانیال را ترجمه کردند، و سپس بهوسیلهٔ انسانهایی که تحت هدایتِ فرشتگانی بودند که از آسمان اخراج شده بودند، فهمِ درستِ «قُربانیِ دائمی» پنهان شده است، هرچند در برابرِ دیدگان آشکار است. در دانیال، هرگاه واژهای که به «قُربانیِ دائمی» ترجمه شده است بهکار میرود، نباید واژهٔ افزودهٔ انسانیِ «قربانی» را در آن داخل دانست. در آیهٔ سیزدهمِ دانیال هشت، یکی از آن پنج موردی را مییابیم که این امر در کتابِ دانیال رخ میدهد. در همان آیه، «هفت زمان»ِ لاویان بیستوشش نیز مشخص شده است، اما بهوسیلهٔ همانگونه دستکاریِ انسانمحور، در برابرِ دیدگان پنهان شده است.
We will look at this fact in the next article.
در مقالهٔ بعدی به این واقعیت خواهیم پرداخت.