William Miller’s dream was placed within the book Early Writings, and therefore subject to the same prophetic analysis and application that is required to be accomplished by a student who seeks to rightly divide the Word of truth. The dream has been presented many times through the years by Future for America, but here we are putting it into the study of the “increase of knowledge,” that was opened up at “the time of the end” in 1798. The dream addresses the history of the message that represented the knowledge that was increased. It illustrates a link between the movements of the first and third angel’s messages.

خوابِ وِلیَم میلر در کتابِ «نوشته‌های آغازین» قرار داده شده است، و از این‌رو تابعِ همان تحلیل و کاربردِ نبوی است که باید به‌وسیلهٔ دانشجویی که می‌کوشد «کلامِ حق را به‌درستی تقسیم کند» انجام پذیرد. این خواب در طول سال‌ها بارها به‌وسیلهٔ Future for America ارائه شده است، اما در اینجا ما آن را در مطالعهٔ «افزایشِ معرفت» قرار می‌دهیم؛ همان معرفتی که در «زمانِ آخر» در سال 1798 گشوده شد. این خواب به تاریخِ پیامی می‌پردازد که نمایانگرِ معرفتی بود که افزایش یافت. همچنین پیوندی میان جنبش‌های پیامِ فرشتهٔ اول و فرشتهٔ سوم را به تصویر می‌کشد.

William Miller’s dream identifies his work, and his work was typified by the work of Moses at the beginning of ancient Israel. The fulfillment of Miller’s dream in the last days, was typified by the work of Christ, in the last days of ancient Israel. The work that Christ accomplished at the end of ancient Israel, represented the work Christ accomplishes in the last days of spiritual Israel. In Miller’s dream the work accomplished in the last days is represented as being performed by the “Dirt Brush Man”. It is essential to recognize Miller’s dream as a prediction of the fulfillment of the Midnight Cry in the last days. It is also essential to recognize that the work of Christ for ancient Israel in their last days typified the work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream.

خوابِ ولیم میلر اُس کے کام کی نشان دہی کرتا ہے، اور اُس کا کام قدیم اسرائیل کے آغاز میں موسیٰ کے کام سے مماثلت رکھتا تھا۔ آخری ایّام میں میلر کے خواب کی تکمیل، قدیم اسرائیل کے آخری ایّام میں مسیح کے کام کے ذریعے ممثل ٹھہری۔ جو کام مسیح نے قدیم اسرائیل کے اختتام پر انجام دیا، وہ اُس کام کی نمائندگی کرتا ہے جو مسیح روحانی اسرائیل کے آخری ایّام میں انجام دیتا ہے۔ میلر کے خواب میں آخری ایّام میں انجام پانے والا کام “Dirt Brush Man” کے ذریعے انجام دیا جاتا ہوا ظاہر کیا گیا ہے۔ یہ نہایت ضروری ہے کہ میلر کے خواب کو آخری ایّام میں نِصفُ اللیل کی پکار کی تکمیل کی پیش گوئی کے طور پر پہچانا جائے۔ نیز یہ بھی نہایت ضروری ہے کہ قدیم اسرائیل کے آخری ایّام میں اُن کے لیے مسیح کے کام کو، میلر کے خواب میں “Dirt Brush Man” کے کام کا ممثل سمجھا جائے۔

One element of the work of Christ that is important to note is that He not only unsealed the buried truths from the time of Moses, but Christ simultaneously magnified those original truths. In doing so, He set an example that when God’s people fulfill Miller’s dream in the last days, the truths established through the work of Miller, will be expanded beyond their original understanding.

یکی از ابعاد مهمِ کارِ مسیح که شایستهٔ توجه است، این است که او نه تنها حقایقِ مدفون از زمانِ موسی را از مُهر و موم بیرون آورد، بلکه هم‌زمان همان حقایقِ اولیه را بزرگ و جلال‌مند ساخت. بدین‌سان، او نمونه‌ای برقرار کرد که هرگاه قومِ خدا در ایامِ آخر رؤیای میلر را به کمال رسانند، حقایقی که از طریقِ کارِ میلر استوار گردیده‌اند، فراتر از فهمِ آغازینِ آنها گسترش خواهند یافت.

“In the time of the Savior, the Jews had so covered over the precious jewels of truth with the rubbish of tradition and fable, that it was impossible to distinguish the true from the false. The Savior came to clear away the rubbish of superstition and long-cherished errors, and to set the jewels of God’s word in the framework of truth. What would the Savior do if he should come to us now as he did to the Jews? He would have to do a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony. The Jews were greatly disturbed when he did this work. They had lost sight of the original truth of God, but Christ brought it again to view. It is our work to free the precious truths of God from superstition and error. What a work is committed to us in the gospel!” Review and Herald, June 4, 1889.

«در زمانِ نجات‌دهنده، یهودیان آن‌چنان جواهراتِ گران‌بهای حقیقت را با زباله‌های سنّت و افسانه پوشانیده بودند که تشخیصِ راست از دروغ ناممکن شده بود. نجات‌دهنده آمد تا زباله‌های خرافه و خطاهای دیرینه و عزیزداشته‌شده را برطرف سازد، و جواهراتِ کلامِ خدا را در چارچوبِ حقیقت قرار دهد. اگر نجات‌دهنده اکنون نیز همان‌گونه که نزد یهودیان آمد، نزد ما می‌آمد، چه می‌کرد؟ او نیز ناگزیر می‌بود کاری مشابه انجام دهد و زباله‌های سنّت و تشریفات را بزداید. یهودیان هنگامی که او این کار را انجام داد، سخت پریشان شدند. آنان حقیقتِ اصیلِ خدا را از نظر دور داشته بودند، امّا مسیح آن را بار دیگر در معرض دید قرار داد. کارِ ما آن است که حقایقِ گران‌بهای خدا را از خرافه و خطا رهایی بخشیم. چه کار عظیمی در انجیل به ما سپرده شده است!» Review and Herald, June 4, 1889.

Today the dirt brush man (Christ) is accomplishing “a similar work in clearing away the rubbish of tradition and ceremony” as did the Lion of the tribe of Judah (Christ) accomplish in the time of the Jews. In Miller’s dream, the precious jewels of truth that were perfectly arranged in the casket of God’s word, became covered with rubbish and counterfeit jewels. Those jewels were to be brought out from the rubbish and placed back into the larger casket of God’s Word during the period of the Midnight Cry of the last days, for it was when Miller looked upon the restored jewels in the larger casket that he “shouted with very joy, and that shout awoke” him. Miller’s dream occurred in 1847, three years after the Midnight Cry of the first angel, so his awakening in the dream is the Midnight Cry of the last days. That Midnight Cry is proclaimed by the two witnesses who had been slain by the beast that ascended out of the bottomless pit, and were dead in the street for three and a half days, until they were formed together and then brought to life in the valley of dead dry bones and then lifted up as an ensign. Miller’s dream is fulfilled on that street, and in the same valley that he identifies as “his room”.

امروز مردِ جاروبِ خاک (مسیح) همان‌گونه که شیرِ سبطِ یهودا (مسیح) در زمان یهودیان به انجام رساند، «کاری مشابه در زدودنِ آوارِ سنّت و تشریفات» را به انجام می‌رساند. در رؤیای میلر، جواهراتِ گران‌بهای حقیقت که به‌گونه‌ای کامل در صندوقچهٔ کلامِ خدا مرتب شده بودند، با آوار و جواهراتِ تقلبی پوشیده شدند. این جواهرات می‌بایست در دورانِ فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر از میانِ آوار بیرون آورده شوند و دوباره در صندوقچهٔ بزرگ‌ترِ کلامِ خدا قرار گیرند، زیرا هنگامی بود که میلر جواهراتِ بازگردانده‌شده را در صندوقچهٔ بزرگ‌تر نگریست که «از فرطِ شادی فریاد برآورد، و همان فریاد او را بیدار کرد». رؤیای میلر در سال 1847 روی داد، سه سال پس از فریادِ نیمه‌شبِ فرشتهٔ اول؛ از این‌رو بیدار شدنِ او در رؤیا، همان فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر است. آن فریادِ نیمه‌شب به‌وسیلهٔ دو شاهد اعلام می‌شود که به دستِ وحشی که از هاویه برمی‌آمد کشته شده بودند، و سه روز و نیم در کوچه افتاده مرده بودند، تا اینکه در درّهٔ استخوان‌های خشکِ مرده با هم شکل داده شدند و سپس حیات یافتند و آنگاه همچون عَلَمی برافراشته گردیدند. رؤیای میلر در همان کوچه، و در همان درّه‌ای تحقق می‌یابد که او آن را «اتاقِ خود» معرفی می‌کند.

In the history of the Millerites, Miller was used by the Lord to establish the original truths of Adventism, but his dream identified that over time those truths would be buried. This phenomenon of clearing away the rubbish of tradition and custom is what Christ accomplished at the end of ancient Israel, and in so doing he typified the final fulfillment of William Miller’s dream.

در تاریخ میلری‌ها، خداوند از میلر برای برپایی حقایق اولیهٔ ادونتیسم استفاده کرد، اما رؤیای او نشان داد که با گذشت زمان آن حقایق زیر آوارِ سنت و عادت مدفون خواهند شد. این پدیدهٔ زدودن زباله‌های سنت و رسم همان کاری است که مسیح در پایان اسرائیلِ باستان به انجام رساند، و با این کار، تحقق نهایی رؤیای ویلیام میلر را به‌صورت نمادین پیشاپیش مجسم ساخت.

The Jews had lost sight of “the original truth of God, but Christ brought it again to view,” and identified His work as “our work.” Our work is “to free the precious truths of God from superstition and error.” William Miller’s dream identifies the discovery, presentation and rejection, and restoration of the original truths. In order to accomplish the work of restoration, Christ placed the truth into “the framework of truth.” The “framework of truth” for William Miller was his understanding of the two desolating powers of paganism and papalism. In the last days the “framework of truth” is the three desolating powers of the dragon, the beast, and the false prophet.

یهودیان «حقیقتِ اصیلِ خدا» را از نظر دور کرده بودند، اما مسیح آن را بار دیگر در معرض دید قرار داد، و کارِ او را «کارِ ما» معرفی کرد. کارِ ما این است که «حقایقِ گران‌بهای خدا را از خرافات و خطا رهایی بخشیم.» رؤیای ویلیام میلر کشف، ارائه و رد شدن، و بازسازیِ حقایقِ اصیل را مشخص می‌کند. برای به انجام رساندنِ کارِ بازسازی، مسیح حقیقت را در «چارچوبِ حقیقت» قرار داد. «چارچوبِ حقیقت» برای ویلیام میلر، فهمِ او از دو قدرتِ ویرانگرِ بت‌پرستی و پاپ‌گرایی بود. در ایامِ آخر، «چارچوبِ حقیقت» عبارت است از سه قدرتِ ویرانگرِ اژدها، وحش، و نبیِ کذّاب.

“When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

«وقتی مسیح به جهان آمد تا دینِ حقیقی را مجسّم سازد و اصولی را که باید بر دل‌ها و اعمال آدمیان حاکم باشند، تعالی بخشد، دروغ چنان در میان کسانی که از چنین نور عظیمی برخوردار شده بودند ریشه دوانیده بود که دیگر نور را درک نمی‌کردند و هیچ میلی نداشتند که سنّت را برای حقیقت واگذارند. آنان معلّم آسمانی را رد کردند، خداوندِ جلال را مصلوب ساختند، تا بتوانند آداب و بدعت‌های خویش را حفظ کنند. همین روح امروز نیز در جهان آشکار است. آدمیان از بررسی حقیقت اکراه دارند، مبادا سنّت‌هایشان برهم خورَد و نظم تازه‌ای از امور پدید آید. در بشریت همواره قابلیتی مستمر برای خطا وجود دارد، و انسان‌ها به‌طور طبیعی متمایل‌اند که اندیشه‌ها و دانش بشری را بسیار ارج نهند، حال آنکه امر الهی و جاودانی نه تمییز داده می‌شود و نه ارج نهاده می‌شود.» Counsels on Sabbath School Work, 47.

If Christ came into the world today He would find “the very same spirit” of exaltation of human ideas and knowledge, that placed tradition in place of truth. In Miller’s dream, in the last days, Christ comes as the dirt brush man to accomplish that identical work. When His work as the dirt brush man is accomplished, the original jewels will shine ten times brighter than the sun, as the two witnesses, represented by Miller, awake at the shout of the loud cry.

اگر مسیح امروز به جهان می‌آمد، «همان روح» برکشیدن اندیشه‌ها و معرفت انسانی را می‌یافت که سنّت را به جای حقیقت نشانده بود. در رؤیای میلر، در ایّام آخر، مسیح به‌عنوان مردِ جاروی خاک می‌آید تا همان کارِ عیناً یکسان را به انجام رساند. هنگامی که کار او به‌عنوان مردِ جاروی خاک به انجام رسد، جواهراتِ اصلی، چون آن دو شاهد که به‌وسیلهٔ میلر نمایانده شده‌اند، با فریادِ ندای بلند بیدار می‌شوند و ده بار درخشان‌تر از خورشید خواهند درخشید.

The framework of truth given to Miller was the prophetic structure of two desolating powers, and the framework of truth given to Future for America is the prophetic structure of three desolating powers. The “key” that was attached to the casket was the particular methodology that was unsealed and given to Miller, and thereafter to Future for America.

چارچوب حقیقتی که به میلر داده شد، ساختار نبویِ دو قدرت ویران‌کننده بود؛ و چارچوب حقیقتی که به Future for America داده شده است، ساختار نبویِ سه قدرت ویران‌کننده است. «کلیدی» که به صندوقچه متصل بود، همان روش‌شناسیِ خاصی بود که از مُهر گشوده شد و به میلر داده شد، و پس از آن به Future for America.

“The key of knowledge in Christ’s day had been taken away by those who should have held it to unlock the treasure house of wisdom in the Old Testament Scriptures. The rabbis and teachers had virtually shut up the kingdom of heaven from the poor and the afflicted, and left them to perish. In His discourses Christ did not bring many things before them at once, lest He might confuse their minds. He made every point clear and distinct. He did not disdain the repetition of old and familiar truths in prophecies if they would serve His purpose to inculcate ideas.

«د مسيح په ورځو کې د پوهې کلي د هغو کسانو له خوا اخيستل شوې وه چې بايد يې په لاس کې لرلې وای، څو د زړې لوظنامې په سپېڅلو صحيفو کې د حکمت د خزانې کور پرانیزي. ربيانو او ښوونکو په عملي توګه د آسمانونو پاچاهي پر بېوزلو او ځپل شوو بنده کړې وه، او هغوی يې پرېښي وو چې هلاک شي. مسيح په خپلو ويناوو کې هغوی ته په يو وار ډېر څه نه وړاندې کول، هسې نه چې د هغوی ذهنونه مغشوش کړي. هغه هر ټکی روښانه او جلا بيانوه. هغه په نبوتونو کې د زړو او اشنا حقيقتونو له تکرار څخه کرکه نه کوله، که دا به د ده موخه پوره کوله چې مفکورې ور وټوکوي.»

“Christ was the originator of all the ancient gems of truth. Through the work of the enemy these truths had been displaced. They had been disconnected from their true position, and placed in the framework of error. Christ’s work was to readjust and establish the precious gems in the framework of truth. The principles of truth which had been given by Himself to bless the world had, through Satan’s agency, been buried and had apparently become extinct. Christ rescued them from the rubbish of error, gave them a new, vital force, and commanded them to shine as precious jewels, and stand fast forever.

«مسیح سرچشمه و پدیدآورندهٔ همهٔ جواهرات کهنِ حقیقت بود. به‌واسطهٔ عملِ دشمن، این حقایق از جای خود برکنده شده بودند. آن‌ها از موضع راستینِ خویش جدا گشته، در چارچوبِ خطا نهاده شده بودند. کارِ مسیح این بود که آن جواهرات گران‌بها را در چارچوبِ حقیقت دوباره تنظیم کرده، استوار سازد. اصولِ حقیقت که خودِ او برای برکتِ جهان عطا کرده بود، به‌واسطهٔ عاملِ شیطان مدفون شده و ظاهراً منقرض گشته بودند. مسیح آن‌ها را از زیرِ آوارِ خطا بیرون کشید، نیرویی تازه و حیاتی به آن‌ها بخشید، و فرمان داد که همچون جواهرات گران‌بها بدرخشند و تا ابد استوار بمانند.»

“Christ Himself could use any of these old truths without borrowing the smallest particle, for He had originated them all. He had cast them into the minds and thoughts of each generation, and when He came to our world He rearranged and vitalized the truths which had become dead, making them more forcible for the benefit of future generations. It was Jesus Christ who had the power of rescuing the truths from the rubbish, and again giving them to the world with more than their original freshness and power.” Manuscript Releases, volume 13, 240, 241.

«مسیح خود می‌توانست هر یک از این حقایق کهن را به‌کار گیرد، بی‌آنکه کوچک‌ترین ذره‌ای را از جایی وام گیرد، زیرا او پدیدآورندۀ همۀ آنها بود. او آنها را در ذهن‌ها و اندیشه‌های هر نسل افکنده بود، و هنگامی که به جهان ما آمد، حقایقی را که مرده شده بودند از نو ترتیب داد و حیات بخشید، و آنها را برای منفعت نسل‌های آینده نیرومندتر ساخت. این عیسی مسیح بود که قدرت آن را داشت که حقایق را از میان خاکروبه‌ها نجات دهد و بار دیگر آنها را با تازگی و قدرتی بیش از حالت نخستینشان به جهان عطا کند.» Manuscript Releases، جلد 13، 240، 241.

It is interesting to note in the last passage that the key that Christ employed at the end of ancient Israel was to open the Old Testament. The key of Miller’s methodology opened the casket of the Old and New Testaments, but in the last days, at the conclusion of his dream, the casket is larger. The key of methodology in the last days opens not only the Old and New Testaments, but also the Spirit of Prophecy. The unsealing of the Revelation of Jesus Christ, just before the close of probation is accomplished by the Lion of the tribe of Judah, who in Miller’s dream is represented as the dirt brush man. Sister White identifies that the work of the dirt brush man occurs just before the close of probation.

جالب توجه است که در بخش پایانی، کلیدی که مسیح در پایانِ اسرائیلِ باستان به کار برد، برای گشودنِ عهد عتیق بود. کلیدِ روش‌شناسیِ میلر صندوقچهٔ عهد عتیق و عهد جدید را گشود، اما در ایام آخر، در پایانِ رؤیای او، آن صندوقچه بزرگ‌تر است. کلیدِ روش‌شناسی در ایام آخر نه تنها عهد عتیق و عهد جدید، بلکه روح نبوت را نیز می‌گشاید. گشوده‌شدنِ مکاشفهٔ عیسی مسیح، درست پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش، به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا انجام می‌شود؛ کسی که در رؤیای میلر به‌صورتِ مردِ جاروی خاک‌روب به تصویر کشیده شده است. خواهر وایت تصریح می‌کند که کارِ آن مردِ جاروی خاک‌روب درست پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش رخ می‌دهد.

“The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

«خداوند در ۲۶ ژانویه رؤیایی به من عطا کرد که آن را بازگو خواهم کرد. دیدم که بعضی از قوم خدا کُندفهم و خفته‌اند؛ و تنها نیمه‌بیدارند، و زمانی را که اکنون در آن به سر می‌بریم درک نمی‌کنند؛ و اینکه آن “مرد” با “جاروی خاک‌روبی” داخل شده است، و بعضی در خطر آن‌اند که جاروب شده، از میان برده شوند. از عیسی التماس کردم که ایشان را نجات دهد، اندکی بیشتر بر آنان شفقت روا دارد، و بگذارد خطر هولناک خود را ببینند، تا پیش از آنکه برای همیشه بسیار دیر شود، آماده گردند. فرشته گفت: “هلاکت چون گردبادی عظیم در راه است.” از فرشته التماس کردم که بر کسانی که این جهان را دوست می‌دارند، و به اموال خود دل بسته‌اند، و حاضر نیستند از آنها دل بکنند و آنها را قربانی کنند تا قاصدان را در راهشان برای خوراک دادن به گوسفندان گرسنه، که از فقدان خوراک روحانی در حال هلاک شدن بودند، شتاب بخشد، ترحم کند و ایشان را نجات دهد.»

“As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

«هنگامی که مشاهده کردم جان‌های بیچارگی به سبب نداشتنِ حقیقتِ حاضر در حال هلاک شدن‌اند، و برخی که مدعیِ ایمان به حقیقت بودند، با دریغ داشتنِ وسایلِ لازم برای پیشبردِ کارِ خدا، آنان را می‌گذاشتند تا بمیرند، آن منظره چنان دردناک بود که از فرشته التماس کردم آن را از من دور سازد. دیدم که چون آرمانِ خدا بخشی از اموالِ ایشان را مطالبه می‌کرد، همچون آن جوانی که نزد عیسی آمد، [Matthew 19:16–22.] اندوهگین بازمی‌گشتند؛ و نیز اینکه به‌زودی بلایِ طغیان‌کننده از فراز خواهد گذشت و همه دارایی‌های ایشان را یکسره خواهد روبید، و آنگاه دیگر برای قربانی کردنِ اموالِ زمینی و اندوختنِ گنجی در آسمان، بسیار دیر شده خواهد بود.» Review and Herald, April 1, 1850.

The “overflowing scourge” is a symbol of the soon-coming Sunday law, and the work of the dirt brush man in Miller’s dream, takes place just before probation closes. It is when He has cleaned the room that He then casts the jewels back into the larger casket, and they then shine ten times brighter than the sun. Daniel and the three worthies were found ten times better than the others.

«تازیانهٔ جاری» نمادی از قانون یک‌شنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد، و کار مردِ برس‌به‌دست در رؤیای میلر درست اندکی پیش از بسته شدن زمانِ فیض رخ می‌دهد. هنگامی که او اتاق را پاک کرده است، آنگاه جواهرات را دوباره به درون صندوقچهٔ بزرگ‌تر می‌افکند، و آنان سپس ده برابر درخشان‌تر از خورشید می‌درخشند. دانیال و آن سه مردِ شایسته ده برابر بهتر از دیگران یافته شدند.

Now at the end of the days that the king had said he should bring them in, then the prince of the eunuchs brought them in before Nebuchadnezzar. And the king communed with them; and among them all was found none like Daniel, Hananiah, Mishael, and Azariah: therefore stood they before the king. And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:18–20.

پس در پایان روزهایی که پادشاه گفته بود ایشان را حاضر کنند، رئیس خواجه‌سرایان آنان را به حضور نبوکدنصر آورد. و پادشاه با ایشان سخن گفت؛ و در میان همهٔ آنان، کسی مانند دانیال، حننیا، میشائیل و عزریا یافت نشد؛ از این رو در حضور پادشاه ایستادند. و در هر امرِ حکمت و فهم که پادشاه از ایشان پرسش می‌کرد، آنان را ده چندان برتر از همهٔ مجوسان و منجمانی یافت که در سراسر مملکت او بودند. دانیال ۱:‏۱۸–۲۰

The “end of the days,” for Daniel represented the litmus test where Nebuchadnezzar passed judgment, and that test typifies the Sunday law in the last days. The original and foundational truths will shine ten times brighter when restored in the last days, than when they were first recognized. The truths, and the wise who understand those truths in the last days will shine ten times brighter during the latter rain, which is the repetition of the Midnight Cry.

«پایان ایام» برای دانیال نمایانگر آن محکِ نهایی بود که در آن نبوکدنصر داوری کرد، و آن آزمون، نمونه‌ای از قانون یک‌شنبه در ایام آخر است. حقایقِ اصیل و بنیادین، هنگامی که در ایام آخر اعاده شوند، ده برابر درخشان‌تر خواهند درخشید تا زمانی که نخستین بار شناخته شدند. این حقایق، و حکیمانی که در ایام آخر آن حقایق را درمی‌یابند، در هنگام باران آخر، که تکرارِ فریاد نیمه‌شب است، ده برابر درخشان‌تر خواهند درخشید.

“You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

«شما آمدن خداوند را بیش از حد دور می‌پندارید. من دیدم که بارانِ آخر همچون [ناگهان همانندِ] فریادِ نیمه‌شب، و با ده برابر قدرت، در حال آمدن بود.» Spalding and Magan, 5.

The restoration of the original truths is accomplished by the application of the latter rain methodology of “line upon line.” Once restored, the original truths shine “ten times” brighter than they did when Miller first looked upon them. The wise who employ the key of methodology to restore the original truths, obtain an experience that is “ten times” better than those who eat the methodology of Babylon. Those that are swept away by the dirt brush man, are those who have become attached to the traditions and customs that have covered up the original truth, and who are purged out with the errors of tradition and customs they have become attached to.

بازگردانیِ حقایقِ اصیل از طریقِ به‌کارگیریِ روش‌شناسیِ بارانِ آخر، یعنی «حکم بر حکم»، به انجام می‌رسد. چون این حقایق بازگردانده شوند، «ده چندان» درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که میلر نخستین بار بر آنها نظر افکند. حکیمانی که برای بازگرداندنِ حقایقِ اصیل، کلیدِ روش‌شناسی را به کار می‌برند، تجربه‌ای «ده چندان» بهتر از کسانی به دست می‌آورند که از روش‌شناسیِ بابل می‌خورند. آنان که به‌وسیلهٔ مردِ جاروبِ خاک روبیده می‌شوند، همان کسانی‌اند که به سنن و رسومى دل بسته‌اند که حقیقتِ اصیل را پوشانیده است، و با خطاهایِ همان سنن و رسومى که بدانها وابسته شده‌اند، پاک و برانداخته می‌گردند.

A false doctrine is an idol.

یک آموزهٔ کاذب، بُتی است.

“In rejecting the truth, men reject its Author. In trampling upon the law of God, they deny the authority of the Law-giver. It is as easy to make an idol of false doctrines and theories as to fashion an idol of wood or stone.” The Great Controversy, 584.

“در ردِ حقیقت، انسان‌ها پدیدآورندۀ آن را رد می‌کنند. در پایمال کردن شریعت خدا، اقتدارِ شریعت‌دهنده را انکار می‌نمایند. ساختن بتی از تعالیم و نظریه‌های باطل، همان‌قدر آسان است که ساختن بتی از چوب یا سنگ.” جدال عظیم، 584.

The pronouncement upon Ephraim that marked the close of probation for Ephraim, emphasizes the truth of what the dirt brush man accomplishes when he sweeps the floor.

اعلانِ عدالت بر افرایم، که پایانِ دورانِ فرصتِ افرایم را رقم زد، بر حقیقتِ آنچه مردِ فرچهٔ خاک‌روب هنگامی که کف را جارو می‌کند به انجام می‌رساند، تأکید می‌ورزد.

Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

اِفرائیم بُتوں سے ملا ہوا ہے؛ اُسے اکیلا چھوڑ دو۔ ہوسیع 4:17۔

You are what you eat, as demonstrated by Daniel and the three worthies. Sister White’s anxiety over those who were “stupid and dormant” was in relation to their lack of preparation, and their lack of discernment over the importance of “present truth.” Her anxiety was an expression of Christ’s concern for the quibbling Jews of his day and age, who had completely lost sight of the original truths. Miller’s dream identifies the end of modern spiritual Israel, which has been typified by ancient literal Israel.

شما آنچه را می‌خورید، همان می‌شوید، چنان‌که در مورد دانیال و آن سه جوانِ برگزیده آشکار شد. نگرانی خواهر وایت درباره کسانی که «کندذهن و خفته» بودند، به کمبود آمادگی آنان و نیز به فقدان تشخیص ایشان نسبت به اهمیت «حقیقت حاضر» مربوط می‌شد. نگرانی او جلوه‌ای از دل‌مشغولی مسیح برای یهودیانِ جدل‌پیشهٔ عصر خویش بود، که حقیقت‌های اصیل را یکسره از نظر دور ساخته بودند. رؤیای میلر پایان اسرائیل روحانیِ معاصر را مشخص می‌سازد؛ همان که اسرائیل باستانیِ تحت‌اللفظی نمونه و پیش‌نگار آن بوده است.

“The scribes and Pharisees professed to explain the Scriptures, but they explained them in accordance with their own ideas and traditions. Their customs and maxims became more and more exacting. In its spiritual sense, the sacred Word became to the people as a sealed book, closed to their comprehension.” Signs of the Times, May 17, 1905.

«کاتبان و فریسیان ادعا می‌کردند که کتاب‌مقدس را تفسیر می‌کنند، اما آن را مطابق اندیشه‌ها و سنن خود تفسیر می‌نمودند. رسوم و اصول ایشان هرچه بیشتر سخت‌گیرانه و طاقت‌فرساتر می‌شد. در معنای روحانیِ خود، کلامِ مقدس برای مردم همچون کتابی مُهرشده شده بود که فهم آنان بر آن بسته بود.» Signs of the Times, May 17, 1905.

A progressive darkness has settled upon Laodicean Adventism since 1863, and the Bible and the Spirit of Prophecy has become to them as a book that is sealed. Just before probation closes the Revelation of Jesus Christ is unsealed, and it produces a three-step testing process that ends with those who refuse to relinquish their idols of custom and tradition being swept away at the soon-coming Sunday law.

از سال ۱۸۶۳ بدین‌سو، تاریکیِ تدریجی بر ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای سایه افکنده است، و کتاب مقدّس و روحِ نبوت برای ایشان همچون کتابی مُهرشده گشته است. درست پیش از آن‌که زمانِ آزمایش به پایان رسد، مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده می‌شود، و فرآیندی سه‌مرحله‌ای از آزمون پدید می‌آورد که سرانجام به آن‌جا می‌انجامد که کسانی که از واگذاشتنِ بت‌های خویش، یعنی رسوم و سنّت‌هایشان، سر باز می‌زنند، در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، جاروب شوند و از میان برداشته گردند.

“We have an infinite Redeemer, and how precious are the gems of truth that testify to this in God’s word. But these precious jewels have been buried beneath a mass of rubbish, of tradition, of heresies, which Satan himself has originated. His schemes are working with a strange power upon human minds to eclipse the value of Christ to those who believe in him. The enemy of God and man has cast a spell over those who profess to be the followers of Christ, until of many it can be said, They know not the time of their visitation.” Review and Herald, August 16, 1898.

«ما فدیه‌دهنده‌ای نامتناهی داریم، و چه گران‌بها هستند گوهرهای حقیقتی که در کلام خدا بر این امر شهادت می‌دهند. اما این جواهرات گران‌قدر زیر انبوهی از خاشاک، از سنّت‌ها، از بدعت‌ها، که خودِ شیطان آن‌ها را پدید آورده است، مدفون شده‌اند. نیرنگ‌های او با قدرتی شگفت بر ذهن‌های بشری عمل می‌کند تا ارزش مسیح را از دید کسانی که به او ایمان دارند، بپوشاند. دشمنِ خدا و انسان افسون خود را بر آنان که دعوی پیروی از مسیح دارند افکنده است، تا آنجا که درباره بسیاری می‌توان گفت: زمانِ تفقدِ خود را نشناخته‌اند.» Review and Herald, August 16, 1898.

Miller’s dream illustrates the history of the establishment of the “original truths,” their subsequent rejection, and then their ultimate restoration. Just before the close of probation the “Dirt Brush Man” enters into the scenario and re-establishes the original truths, and makes them “ten times” brighter. This takes place during the history of the Midnight Cry, which precedes the Loud Cry of the third angel at the Sunday law. The Midnight Cry awakens and separates the virgins in advance of the Sunday law, as did the Midnight Cry precede the opening of the investigative judgment in Millerite history. When the jewels are cast back into the larger, restored casket, it is too late, for that event takes place “after” the floor has been swept clean.

خوابِ میلر، تاریخِ برپاییِ «حقایقِ اصلی»، ردّ شدنِ بعدیِ آن‌ها، و سپس اعادۀ نهاییِ آن‌ها را به تصویر می‌کشد. اندکی پیش از پایانِ مهلتِ توبه، «مردِ برسِ خاک‌روبی» واردِ صحنه می‌شود و حقایقِ اصلی را دوباره برقرار می‌سازد و آن‌ها را «ده برابر» درخشان‌تر می‌کند. این امر در خلالِ تاریخِ فریادِ نیمه‌شب رخ می‌دهد، که بر فریادِ بلندِ فرشتۀ سوم در قانونِ یکشنبه پیشی می‌گیرد. فریادِ نیمه‌شب، پیشاپیشِ قانونِ یکشنبه، باکره‌ها را بیدار می‌سازد و از هم جدا می‌کند، همان‌گونه که در تاریخِ میلری، فریادِ نیمه‌شب پیش از آغازِ داوریِ تحقیقی آمده بود. هنگامی که جواهرات به صندوقچۀ بزرگ‌ترِ اعادۀافته بازافکنده می‌شوند، دیگر بسیار دیر شده است، زیرا آن رویداد «پس از» آن واقع می‌شود که کف کاملاً جارو شده است.

“The dust and rubbish of error have buried the precious jewels of truth, but the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe. Angels of God will be beside the humble worker, giving grace and divine enlightenment, and thousands will be led to pray with David, ‘Open thou mine eyes that I may behold wondrous things out of thy law.’ Truths that have been for ages unseen and unheeded, will blaze forth from the illuminated pages of God’s holy word. The churches generally that have heard, refused, and trampled upon the truth, will do more wickedly; but ‘the wise,’ those who are honest, will understand. The book is open, and the words of God reach the hearts of those who desire to know his will. At the loud cry of the angel from heaven who joins the third angel, thousands will awake from the stupor that has held the world for ages, and will see the beauty and value of the truth.” Review and Herald, December 15, 1885.

«خاک و خاشاکِ گمراهی، گوهرهای گران‌بهای حقیقت را مدفون ساخته است؛ اما کارگران خداوند می‌توانند این گنجینه‌ها را آشکار سازند، تا هزاران تن با شادمانی و هیبت بر آنها بنگرند. فرشتگان خدا در کنار آن کارگر فروتن خواهند بود و فیض و روشنایی الهی خواهند بخشید، و هزاران نفر به دعا با داود هدایت خواهند شد که: “چشمان مرا بگشا تا چیزهای شگفت‌انگیز را از شریعت تو مشاهده کنم.” حقایقی که قرن‌ها نادیده گرفته شده و مورد اعتنا واقع نشده‌اند، از صفحات منوّرِ کلام مقدّس خدا با درخششی فروزان پدیدار خواهند شد. کلیساها عموماً که حقیقت را شنیده، رد کرده و پایمال نموده‌اند، شریرانه‌تر عمل خواهند کرد؛ اما «دانایان»، یعنی آنان که صادق‌اند، خواهند فهمید. کتاب گشوده است، و کلمات خدا به دل‌های کسانی می‌رسد که خواهان دانستن ارادۀ او هستند. در هنگام فریاد بلند آن فرشته از آسمان که به فرشتۀ سوم می‌پیوندد، هزاران تن از رخوتی که قرن‌ها جهان را در بند نگاه داشته است بیدار خواهند شد و زیبایی و ارزش حقیقت را خواهند دید.» Review and Herald, December 15, 1885.

The “thousands” that then awake, represent God’s other flock that are still in Babylon, for the “loud cry” begins at the Sunday law. The work of the “Dirt Brush Man” has been under way since September 11, 2001, and even more so since July of 2023.

آن «هزاران»ی که سپس بیدار می‌شوند، نمایانگر گلهٔ دیگرِ خدا هستند که هنوز در بابل‌اند، زیرا «فریادِ بلند» از هنگامِ قانونِ یکشنبه آغاز می‌شود. کارِ «مردِ برسِ خاک» از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ در جریان بوده است، و از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ حتی بیشتر نیز.

“The apostle says, ‘All scripture is given by inspiration of God, and is profitable for doctrine, for reproof, for correction, for instruction in righteousness: that the man of God may be perfect, thoroughly furnished unto all good works.’ The Bible is its own expositor. One passage will prove to be a key that will unlock other passages, and in this way light will be shed upon the hidden meaning of the word. By comparing different texts treating on the same subject, viewing their bearing on every side, the true meaning of the Scriptures will be made evident.

“حواری می‌گوید: «تمام کتب مقدّس از الهام خداست و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح، و برای تربیت در عدالت سودمند است؛ تا مردِ خدا کامل گردد و برای هر کار نیکو به‌تمامی مهیّا شود.» کتاب مقدّس خودْ مفسّرِ خویش است. یک آیه کلیدی خواهد بود که آیات دیگر را خواهد گشود، و بدین‌سان نوری بر معنای نهفتهٔ کلام تابانیده خواهد شد. با سنجیدن متون گوناگونی که دربارهٔ یک موضوع سخن می‌گویند، و با نگریستن به دلالت آنها از هر سو، معنای حقیقیِ کتب مقدّس آشکار خواهد شد.

“Many think that they must consult commentaries on the Scriptures in order to understand the meaning of the word of God, and we would not take the position that commentaries should not be studied; but it will take much discernment to discover the truth of God under the mass of the words of men. How little has been done by the church, as a body professing to believe the Bible, to gather up the scattered jewels of God’s word into one perfect chain of truth! The jewels of truth do not lie upon the surface, as many suppose. The master mind in the confederacy of evil is ever at work to keep the truth out of sight, and to bring into full view the opinions of great men. The enemy is doing all in his power to obscure heaven’s light through educational processes; for he does not mean that men shall hear the voice of the Lord, saying, ‘This is the way, walk ye in it.’

“بسیاری می‌پندارند که برای فهمیدن معنای کلام خدا باید به تفسیرهای کتاب‌مقدس مراجعه کنند، و ما نیز بر آن نیستیم که تفسیرها نباید مطالعه شوند؛ اما برای آنکه حقیقت خدا از زیر انبوه سخنان انسان‌ها بازشناخته شود، بصیرتی بسیار لازم است. کلیسا، به‌عنوان جماعتی که اقرار می‌کند به کتاب‌مقدس ایمان دارد، چه اندک کرده است تا جواهرات پراکندۀ کلام خدا را گرد آورد و آنها را در یک زنجیر کاملِ حقیقت به هم پیوندد! جواهرات حقیقت، آن‌گونه که بسیاری گمان می‌کنند، بر سطح زمین قرار ندارند. ذهنِ مسلط در هم‌پیمانیِ شر، پیوسته در کار است تا حقیقت را از نظر پنهان نگه دارد و آراء مردان بزرگ را آشکارا در معرض دید قرار دهد. دشمن با تمام توان خود می‌کوشد نور آسمان را از طریق فرایندهای آموزشی تیره و مبهم سازد؛ زیرا قصد ندارد که انسان‌ها آواز خداوند را بشنوند که می‌گوید: «این است راه؛ در آن گام بردارید.»”

“The jewels of truth lie scattered over the field of revelation; but they have been buried beneath human traditions, beneath the sayings and commandments of men, and the wisdom from heaven has been practically ignored; for Satan has succeeded in making the world believe that the words and achievements of men are of great consequence. The Lord God, the Creator of the worlds, at infinite cost has given the gospel to the world. Through this divine agent, glad, refreshing springs of heavenly comfort and abiding consolation have been opened for those who will come to the fountain of life. There are veins of truth yet to be discovered; but spiritual things are spiritually discerned. Minds beclouded with evil cannot appreciate the value of the truth as it is in Jesus.” Review and Herald, December 1, 1891.

«جواهرِ حقیقت در سراسرِ میدانِ وحی پراکنده است؛ اما زیرِ سنّت‌های بشری، زیرِ گفته‌ها و احکامِ انسان‌ها مدفون شده است، و حکمتی که از آسمان است عملاً نادیده انگاشته شده؛ زیرا شیطان کامیاب شده است که جهان را بر آن دارد که باور کند سخنان و دستاوردهای انسان‌ها دارای اهمیتی عظیم‌اند. خداوندگار، آفرینندهٔ عالَم‌ها، به بهایی بی‌نهایت، انجیل را به جهان عطا کرده است. به‌واسطهٔ این عاملِ الهی، چشمه‌های شادمانه و طراوت‌بخشِ تسلّای آسمانی و تعزیتِ پایدار برای آنان که به سرچشمهٔ حیات خواهند آمد، گشوده شده است. هنوز رگه‌هایی از حقیقت هست که باید کشف شود؛ امّا امورِ روحانی به‌گونه‌ای روحانی ادراک می‌گردد. ذهن‌هایی که از شرارت تیره و تار شده‌اند، نمی‌توانند ارزشِ حقیقت را آن‌گونه که در عیسی است، دریابند.» Review and Herald, December 1, 1891.

The work of Christ as represented in Miller’s dream as the dirt brush man is two-fold. It is to remove the error, and to restore the original truths. The removal of error is also two-fold, for when the error is swept out the window, the error takes those who choose to remain attached to the errors with it. The work of separation accomplished by the dirt brush man is also addressed by Jeremiah, and his testimony agrees with Sister White, when she stated that, “the Lord’s workers can uncover these treasures, so that thousands will look upon them with delight and awe.”

مسیح کا کام، جیسا کہ ملر کے خواب میں مٹی جھاڑنے والے آدمی کے طور پر پیش کیا گیا ہے، دوہرا ہے۔ ایک یہ کہ خطا کو دور کرے، اور دوسرے یہ کہ اصل حقائق کو بحال کرے۔ خطا کو دور کرنا بھی دوہرا ہے، کیونکہ جب خطا کو کھڑکی سے باہر جھاڑ دیا جاتا ہے، تو وہ خطا اُن لوگوں کو بھی اپنے ساتھ لے جاتی ہے جو اُن غلطیوں سے وابستہ رہنے کا انتخاب کرتے ہیں۔ مٹی جھاڑنے والے آدمی کے ذریعے انجام پانے والا جدائی کا کام یرمیاہ بھی بیان کرتا ہے، اور اُس کی گواہی سسٹر وائٹ کے ساتھ موافق ہے، جب اُس نے کہا کہ، “خداوند کے کارکن اِن خزانوں کو آشکار کر سکتے ہیں، تاکہ ہزاروں لوگ اُن پر خوشی اور ہیبت کے ساتھ نگاہ کریں۔”

Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

پس خداوند چنین می‌فرماید: «اگر بازگردی، تو را بازخواهم آورد، و در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گران‌بها را از بی‌ارزش جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود. بگذار آنان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان باز مگرد.» ارمیا 15:19.

The context of the passage in Jeremiah is addressing those who have experienced the first disappointment of July 18, 2020. It is not simply the dirt brush man that separates the precious from the vile, but it is also the work of those represented by Jeremiah, who are represented as making a decision of whether they will return to the Lord or not return. They have obviously not been with the Lord, for if they had been walking with him, there would be no reason for them to return. When they do return and stand before the Lord, and thereafter become His mouthpiece, they will have accomplished a work of separating the precious from the vile. The work of the “Dirt Brush Man”, requires the participation of the wise. The work of the “Dirt Brush Man” in Miller’s dream is also illustrated when Christ purges His floor through a refining process.

در این بخش از ارمیا، سخن متوجه کسانی است که نخستین نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ را تجربه کرده‌اند. این تنها «مردِ برسِ خاک» نیست که گران‌بها را از پست جدا می‌سازد، بلکه این همچنین کارِ کسانی است که ارمیا نمایندهٔ آنان است؛ کسانی که چنین تصویر شده‌اند که در حال تصمیم‌گیری‌اند آیا به سوی خداوند بازگردند یا بازنگردند. آشکار است که آنان با خداوند نبوده‌اند، زیرا اگر با او سلوک می‌کردند، هیچ دلیلی نداشت که بازگردند. هنگامی که بازگردند و در حضور خداوند بایستند، و پس از آن به دهانِ او بدل شوند، کاری را به انجام رسانده خواهند رساند که عبارت است از جدا ساختنِ گران‌بها از پست. کارِ «مردِ برسِ خاک» مستلزم مشارکتِ حکیمان است. کارِ «مردِ برسِ خاک» در رؤیای میلر همچنین آنگاه به تصویر کشیده می‌شود که مسیح خرمنگاهِ خود را از طریق فرایندی پالاینده پاک می‌سازد.

“Just how soon this refining process will begin I cannot say, but it will not be long deferred. He whose fan is in His hand will cleanse His temple of its moral defilement. He will thoroughly purge His floor.” Testimonies to Ministers, 372, 373.

«این فرایندِ تصفیه دقیقاً چه اندازه زود آغاز خواهد شد، نمی‌توانم بگویم، اما به درازا نخواهد کشید. او که غربالِ خود را در دست دارد، هیکلِ خویش را از آلودگیِ اخلاقی آن پاک خواهد ساخت. او خرمنگاهِ خود را به‌کلی تطهیر خواهد کرد.» Testimonies to Ministers, 372, 373.

The final “refining process” began in July of 2023, and it is the refining process of Malachi chapter three.

فرآیند نهاییِ «تصفیه» در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آغاز شد، و این همان فرآیند تصفیه‌ای است که در فصل سومِ ملاکی آمده است.

“Malachi 3:1–4 quoted.

«ملاکی ۳:۱–۴ نقل‌قول شد.»

“A refining, purifying process is going on among the people of God, and the Lord of hosts has set his hand to this work. This process is most trying to the soul, but it is necessary in order that defilement may be removed. Trials are essential in order that we may be brought close to our heavenly Father, in submission to his will, that we may offer unto the Lord an offering in righteousness. God’s work of refining and purifying the soul must go on until his servants are so humbled, so dead to self, that when called into active service, they may have an eye single to the glory of God.” Review and Herald, April 10, 1894.

«در میان قوم خدا فرایندی از پالایش و تطهیر در جریان است، و یهوهٔ صبایوت دست خود را بر این کار نهاده است. این فرایند برای جان بسیار سخت و جان‌آزماست، اما ضروری است تا آلودگی زدوده شود. آزمون‌ها ضروری‌اند تا ما در تسلیم به ارادهٔ او به پدر آسمانی خویش نزدیک گردانیده شویم، تا بتوانیم برای خداوند هدایتی در عدالت تقدیم کنیم. کار خدا در پالایش و تطهیر جان باید ادامه یابد تا خادمان او چنان فروتن شوند، چنان نسبت به خویشتن مرده باشند، که هنگامی که به خدمت فعّال فراخوانده می‌شوند، چشمشان فقط به جلال خدا دوخته باشد.» ریویو اند هرالد، ۱۰ آوریل ۱۸۹۴.

Miller’s second dream identifies the restoration of the original truths, and the simultaneous restoration of a people who have been scattered. Nebuchadnezzar’s second dream identifies the restoration of his kingdom. Miller’s dream addresses the burying up of the original truths in the terms of those truths being “scattered.” The word “scattered” is a symbol of the “seven times.” Nebuchadnezzar’s dream is about the “scattering” of the “seven times.” Nebuchadnezzar is placed at the time of the end in 1798, and is there representing a converted man. Miller is the symbol of “the wise” in 1798.

دومین رؤیای میلر، احیای حقایق اصیل و نیز احیای هم‌زمانِ قومی را که پراکنده شده‌اند، مشخص می‌سازد. دومین رؤیای نبوکدنصر، احیای پادشاهی او را مشخص می‌سازد. رؤیای میلر، مدفون شدنِ حقایق اصیل را با این تعبیر مطرح می‌کند که آن حقایق «پراکنده» شده‌اند. واژۀ «پراکنده» نمادی از «هفت زمان» است. رؤیای نبوکدنصر دربارۀ «پراکندگیِ» «هفت زمان» است. نبوکدنصر در سال 1798 در زمان آخر قرار داده می‌شود، و در آنجا نمایندۀ مردی ایمان‌آورده است. میلر نمادِ «حکیمان» در 1798 است.

We will continue Miller’s dream in the next article.

ماجرایي مقالې کې به د مېلر خوب ته دوام ورکړو.

“When we are called upon to differ with others, or others express their difference from our opinion, we should manifest a Christian spirit, and keep this fact prominent that we can afford to be quiet and fair; for the truth will bear investigation. The more it is studied, the more will its light shine forth. The Lord frowns upon everything that savors of harshness and severity, and puts his rebuke upon those who cast contempt and reproach upon those who differ with them in opinion, placing them in the worst possible light. All Heaven looks upon those who do this as Heaven looked upon the Pharisees, and pronounces them as ignorant both of the Scriptures and the power of God. The enemies of truth cannot make truth error. They may trample upon the truth, and think that because they have cast it down, and covered it with rubbish, it is overcome; but God will move upon some of his faithful ones to do as Christ did when he was upon earth,—brush away the rubbish, and restore the truth to its appropriate setting in the framework of truth.

«وقتی از ما خواسته می‌شود که با دیگران اختلاف نظر داشته باشیم، یا دیگران اختلاف خود را با رأی ما اظهار می‌کنند، باید روحی مسیحی از خود ظاهر سازیم و این حقیقت را برجسته نگه داریم که می‌توانیم آرام و منصف باشیم؛ زیرا حقیقت تابِ بررسی را دارد. هرچه بیشتر مطالعه شود، نور آن بیشتر خواهد درخشید. خداوند بر هر آنچه رنگ و بوی تندی و سختگیری دارد، اخم می‌گیرد و توبیخ خویش را متوجه کسانی می‌سازد که بر آنان که در عقیده با ایشان اختلاف دارند، اهانت و سرزنش روا می‌دارند و آنان را در بدترین صورت ممکن جلوه می‌دهند. تمامی آسمان بر کسانی که چنین می‌کنند، همان‌گونه می‌نگرد که بر فریسیان نگریست، و آنان را جاهل به کتب مقدس و نیز به قدرت خدا اعلام می‌دارد. دشمنان حقیقت نمی‌توانند حقیقت را به خطا بدل کنند. آنان ممکن است حقیقت را پایمال کنند و بپندارند که چون آن را به زیر افکنده و با آوار پوشانده‌اند، مغلوب شده است؛ اما خدا بر برخی از امینان خویش تأثیر خواهد نهاد تا همان کنند که مسیح هنگامی که بر زمین بود کرد،—یعنی آوار را کنار زنند و حقیقت را به جایگاه شایسته‌اش در چارچوب حقیقت بازگردانند.»

“In companies where the truth is a matter of discussion, there will be those who will oppose everything that they have not held as truth; and while they flatter themselves that they are only battling with error, they have need to hear with unprejudiced ears, that they may understand what is truth, and not misrepresent and misinterpret that which is spoken. They have the example of the men in all ages who have fought against truth, and who in so doing, have rejected the council (sic) of God against themselves. Heavy will be the responsibility that will rest upon men who have had great light, and great opportunities, and who have yet failed to be wholly on the Lord’s side. Should they venture to be wholly on the Lord’s side, they would be preserved in integrity, even when they were called upon to stand alone. He would enable them to stand courageously, in purity and fairness, contending for uncorrupted principles of righteousness. He would sustain them in battling for the right because it is right, though justice were fallen in the street, and equity could not enter. They would understand what would be pure and undefiled, and in accordance with the life of Christ, and would not turn from the purest principles of Christianity in spirit, word, or action, even though they stood in opposition not only to ignorance, but to those who were cultivated and experienced, and who used the weapons of sophistry to silence them. Through all this strife of error against truth, they would be preserved, and enabled to keep such a course that their enemies could not gainsay or resist them. They would stand as a rock to principle, refusing to compromise with any man, and yet preserving the spirit that would characterize every Christian.

«در محافلی که حقیقت موضوع بحث و گفت‌وگوست، کسانی خواهند بود که با هر آنچه تاکنون آن را حقیقت ندانسته‌اند، مخالفت خواهند ورزید؛ و حال آنکه خود را چنین می‌فریبند که فقط با خطا می‌جنگند، نیاز دارند که با گوش‌هایی فارغ از تعصب بشنوند، تا دریابند حقیقت چیست و آنچه گفته می‌شود را نادرست واننمایند و بد تعبیر نکنند. ایشان نمونهٔ مردان همهٔ اعصار را پیش روی دارند که با حقیقت ستیز کردند و بدین‌سان، مشورتِ خدا را بر ضد خویشتن رد نمودند. سنگین خواهد بود مسئولیتی که بر دوش مردانی قرار خواهد گرفت که از نور بسیار و فرصت‌های عظیم برخوردار بوده‌اند، و با این همه، از آن فرو مانده‌اند که به تمامی در جانب خداوند باشند. اگر جرئت آن را می‌داشتند که به تمامی در جانب خداوند باشند، حتی آنگاه که فراخوانده می‌شدند تا تنها بایستند، در راستی محفوظ می‌ماندند. او ایشان را قادر می‌ساخت که با شجاعت، در پاکی و انصاف، ایستادگی کنند و برای اصول فسادناپذیرِ عدالت مجاهده نمایند. او ایشان را در پیکار برای حق، از آن‌رو که حق است، پایدار می‌داشت، هرچند عدالت در کوچه‌ها به خاک افتاده باشد و انصاف نتواند داخل شود. آنان درمی‌یافتند که چه چیز پاک و بی‌آلایش است و با حیات مسیح موافق، و از خالص‌ترین اصول مسیحیت در روح، کلام یا عمل روی برنمی‌تافتند، هرچند نه تنها در برابر جهل، بلکه در برابر آنان که تعلیم‌یافته و باتجربه بودند و برای خاموش ساختن ایشان از سلاح‌های مغالطه استفاده می‌کردند، قرار می‌گرفتند. در میان تمامی این کشاکشِ خطا بر ضد حقیقت، محفوظ می‌ماندند و قادر می‌شدند چنان مسیری را نگاه دارند که دشمنانشان نتوانند بر سخن ایشان خرده گیرند یا در برابرشان مقاومت کنند. آنان همچون صخره‌ای بر اصل استوار می‌ایستادند، از سازش با هر انسانی سرباز می‌زدند، و در عین حال آن روحی را حفظ می‌کردند که باید مشخصهٔ هر مسیحی باشد.»

“He who is a follower of Christ will distinguish between the sacred and the common, and will cling to the true evidence of a man’s character and work, for Christ has said, ‘By their fruits ye shall know them.’ The Christian will move forward amid all manner of opposition. He will despise flattery because it is born of Satan. He will detest accusation because it is the weapon of the evil one. They will not cherish envy or indulge in self-exaltation because these are the characteristics of the adversary of God and man. They will not be found as spies; for Satan used the despised Jews in doing this work against Jesus. They will not follow their brethren with a flood of questions as the Jews followed Christ for the purpose of entangling him in his words, and provoking him to speak of many things in order that they might make him an offender for a word.” Home Missionary, September 1, 1894.

«کسی که پیروِ مسیح است، میان مقدّس و معمولی تمایز خواهد نهاد، و به شواهدِ راستینِ سیرت و کارِ انسان متمسّک خواهد شد؛ زیرا مسیح فرموده است: “از میوه‌های ایشان، ایشان را خواهید شناخت.” مسیحی در میان هرگونه مخالفت، به پیش خواهد رفت. او تملّق را خوار خواهد شمرد، زیرا از شیطان زاده شده است. او اتهام‌زنی را منفور خواهد داشت، زیرا سلاحِ شریر است. آنان حسد را در دل نخواهند پرورانید و به خودبرتری‌جویی مجال نخواهند داد، زیرا اینها ویژگی‌های دشمنِ خدا و انسان است. آنان در مقامِ جاسوس یافت نخواهند شد؛ زیرا شیطان در انجام این کار بر ضدّ عیسی، از یهودیانِ خوارشمرده بهره گرفت. آنان برادرانِ خود را با سیلی از پرسش‌ها دنبال نخواهند کرد، چنان‌که یهودیان مسیح را دنبال می‌کردند تا او را در سخنانش به دام اندازند و او را برانگیزند که از امور بسیار سخن گوید، تا بتوانند به سببِ سخنی او را خطاکار بشمارند.» Home Missionary, September 1, 1894.