کتاب دانیال — شماره پنجاه‌ونهم

اینجا حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را بشمارد؛ زیرا که آن عددِ انسانی است؛ و عدد او ششصد و شصت و شش است. … و در اینجاست ذهنی که حکمت دارد. آن هفت سر، هفت کوه‌اند که زن بر آنها نشسته است. مکاشفه 13:18، 17:9.

«تصویرِ حیوان» نمایانگر آن صورتِ پروتستانیسمِ مرتد است که هنگامی پدید خواهد آمد که کلیساهای پروتستان برای اجرای اجباریِ اصولِ اعتقادیِ خود در پیِ یاریِ قدرتِ مدنی برآیند. «نشانِ حیوان» هنوز باقی است تا تعریف شود. جدال عظیم، 445.

اعمالِ یکشنبه‌نگه‌داری از سوی کلیساهای پروتستان، اعمالِ پرستشِ پاپیّت است—یعنیِ وحش. آنان که با درکِ مطالباتِ فرمانِ چهارم، برمی‌گزینند که به جای سَبَتِ حقیقی، سَبَتِ کاذب را نگاه دارند، بدین‌سان به آن قدرتی ادایِ حرمت می‌کنند که تنها به‌واسطهٔ آن این امر فرمان داده شده است. اما کلیساها، درست در همان عملِ تحمیلِ یک تکلیفِ دینی به‌وسیلهٔ قدرتِ مدنی، خود برای وحش تمثالی خواهند ساخت؛ ازاین‌رو، اعمالِ یکشنبه‌نگه‌داری در ایالات متحده، اعمالِ پرستشِ وحش و تمثالِ او خواهد بود.» جدال عظیم، ۴۴۸، ۴۴۹.

«دنیا از طوفان و جنگ و نزاع آکنده است. با این حال، مردم زیر یک سر—قدرت پاپی—برای مخالفت با خدا در شخصِ شاهدانِ او متحد خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۷، ۱۸۲.

«پادشاهان و حاکمان و فرمانداران، نشانِ ضدّمسیح را بر خویشتن نهاده‌اند، و به‌صورت اژدهایی به تصویر کشیده شده‌اند که می‌رود تا با مقدّسان جنگ کند—با آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و ایمانِ عیسی را دارند.» Testimonies to Ministers, 38.

«به‌موجب فرمانی که تأسیس پاپیّت را برخلاف شریعت خدا به اجرا گذارد، ملت ما خود را به‌طور کامل از عدالت جدا خواهد ساخت. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت روم را بفشارد، هنگامی که از فراز این ورطه دست دراز کند تا با روح‌گرایی دست دهد، هنگامی که، تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، کشور ما هر اصل قانون اساسی خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد و برای گسترش دروغ‌ها و فریب‌های پاپی زمینه فراهم سازد، آنگاه خواهیم دانست که زمان عمل شگفت‌انگیز شیطان فرا رسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۱.

«اقوامِ غیر امریکہ کی مثال کی پیروی کریں گی۔ اگرچہ وہ پیش قدمی کرتی ہے، تاہم یہی بحران دنیا کے ہر حصے میں ہماری قوم پر بھی آ پڑے گا۔» Testimonies, volume 6, 395.

اور وہ دس سینگ جو تُو نے دیکھے، دس بادشاہ ہیں، جنہوں نے ابھی تک بادشاہی نہیں پائی؛ لیکن وہ درندہ کے ساتھ ایک گھڑی کے لیے بادشاہوں کی مانند اختیار پاتے ہیں۔ یہ ایک ہی رائے رکھتے ہیں، اور اپنی قدرت اور اختیار درندہ کو دے دیتے ہیں۔ یہ برّہ کے ساتھ جنگ کریں گے، اور برّہ اُن پر غالب آئے گا، کیونکہ وہ ربّ الارباب اور بادشاہوں کا بادشاہ ہے؛ اور جو اُس کے ساتھ ہیں وہ بلائے ہوئے، برگزیدہ، اور وفادار ہیں۔ مکاشفہ 17:12–14۔

و در آن روز، هفت زن به یک مرد چنگ خواهند زد و خواهند گفت: «نانِ خود را خواهیم خورد و جامهٔ خود را خواهیم پوشید؛ فقط بگذار به نام تو خوانده شویم تا ننگِ ما برداشته شود.» در آن روز، شاخهٔ خداوند زیبا و جلال‌آفرین خواهد بود، و ثمرهٔ زمین برای بازماندگانِ اسرائیل نیکو و دلپسند خواهد بود. اشعیا ۴:۱، ۲

لیکن اَوقات اور زمانوں کے بارے میں، اے بھائیو، تمہیں اِس کی کچھ حاجت نہیں کہ میں تمہیں لکھوں۔ کیونکہ تم خود بخوبی جانتے ہو کہ خداوند کا دن اِسی طرح آتا ہے جیسے رات کو چور۔ کیونکہ جب وہ کہیں گے، سلامتی اور اَمن ہے؛ تو اُس وقت ناگہانی ہلاکت اُن پر آ پڑے گی، جیسے دردِ زہ حاملہ عورت کو؛ اور وہ ہرگز نہ بچیں گے۔ لیکن اے بھائیو، تم تاریکی میں نہیں ہو کہ وہ دن تم پر چور کی مانند آ پڑے۔ تم سب نور کے فرزند ہو اور دن کے فرزند: ہم نہ رات کے ہیں نہ تاریکی کے۔ 1 تھسلنیکیوں 5:1–5۔

و آن ده شاخی که بر آن وحش دیدی، از فاحشه نفرت خواهند داشت، و او را ویران و عریان خواهند ساخت، و گوشتش را خواهند خورد، و او را به آتش خواهند سوزانید. زیرا خدا در دل‌های ایشان نهاده است که ارادهٔ او را به‌جا آورند، و هم‌داستان شوند، و پادشاهیِ خود را به آن وحش بسپارند، تا کلام‌های خدا به انجام رسد. مکاشفه 17:16، 17.

ازاین‌رو بلاهای او در یک روز خواهد آمد: مرگ و ماتم و قحطی؛ و او به‌کلی به آتش سوخته خواهد شد، زیرا نیرومند است خداوندْ خدا که او را داوری می‌کند. و پادشاهان زمین، که با او زنا کرده و در عیش و عشرت با او زیسته‌اند، چون دود سوختن او را ببینند، برای او خواهند گریست و نوحه خواهند کرد؛ و از بیم عذاب او دور ایستاده، خواهند گفت: وای، وای بر آن شهر عظیم، بابل، آن شهر زورآور! زیرا داوری تو در یک ساعت فرارسید. و بازرگانان زمین بر او خواهند گریست و ماتم خواهند گرفت، زیرا دیگر هیچ‌کس کالاهای ایشان را نمی‌خرد. مکاشفه 18:8–11.

و دیدم و شنیدم فرشته‌ای را که در میان آسمان پرواز می‌کرد و به آواز بلند می‌گفت: وای، وای، وای بر ساکنان زمین، از سبب دیگر صداهای کرناهای آن سه فرشته‌ای که هنوز باید بنوازند! مکاشفه ۸:۱۳.

و پادشاهانِ زمین که با او زنا کرده و با او به عیش و تنعّم زیسته‌اند، چون دودِ سوختنِ او را ببینند، بر او خواهند گریست و برایش نوحه خواهند کرد؛ و از بیمِ عذابِ او دور ایستاده، خواهند گفت: وای، وای، بر آن شهرِ عظیمِ بابل، آن شهرِ نیرومند! زیرا در یک ساعت، داوریِ تو فرارسید. … بازرگانانِ این چیزها، که از او دولتمند شده بودند، از بیمِ عذابِ او دور خواهند ایستاد، در حالی که می‌گریند و ماتم می‌کنند، و می‌گویند: وای، وای، بر آن شهرِ عظیم، که به کتانِ لطیف و ارغوان و قرمزِ روشن ملبّس بود، و به طلا و سنگ‌های گرانبها و مرواریدها آراسته شده بود! زیرا در یک ساعت، این همه ثروت به نیستی گرایید. و هر ناخدا، و همهٔ مسافرانِ کشتی‌ها، و ملّاحان، و هر که به دریا تجارت می‌کند، دور ایستادند، و چون دودِ سوختنِ او را دیدند، فریاد برآوردند و گفتند: کدام شهر همانندِ این شهرِ عظیم است؟ و خاک بر سرِ خود ریختند و در حالی که می‌گریستند و ماتم می‌کردند، فریاد زده، گفتند: وای، وای، بر آن شهرِ عظیم، که به سببِ نفاستِ آن، همهٔ آنان که در دریا کشتی داشتند، دولتمند شدند! زیرا در یک ساعت، ویران گردید. مکاشفه 18:9-10، 15–19.

و آواز خود را بر ضدّ تو بلند خواهند کرد، و به تلخی فریاد خواهند زد، و خاک بر سرهای خویش خواهند افشاند، و در میان خاکستر خواهند غلطید. و برای تو خویشتن را یکسره کَل خواهند ساخت، و پلاس بر کمر خواهند بست، و برای تو با تلخیِ دل و نوحه‌ای جانکاه خواهند گریست. و در نوحه‌سراییِ خویش برای تو مرثیه‌ای برخواهند گرفت، و بر تو ماتم خواهند کرد و خواهند گفت: کدام شهر مانند صور است، مانند آن که در میان دریا هلاک گردیده است؟ هنگامی که کالاهایت از دریاها بیرون می‌رفت، قوم‌های بسیار را سیر می‌کردی؛ و پادشاهان زمین را با فراوانیِ دولت و تجارت خویش توانگر می‌ساختی. امّا در زمانی که به‌وسیلهٔ دریاها در اعماق آب‌ها شکسته شوی، تجارت تو و تمامی جماعتت که در میان تو هستند فرو خواهند افتاد. همهٔ ساکنان جزایر از تو مبهوت خواهند شد، و پادشاهان ایشان سخت هراسان خواهند گشت، و چهره‌هایشان پریشان خواهد شد. تاجران در میان قوم‌ها بر تو سوتِ استهزا خواهند زد؛ تو مایهٔ وحشت خواهی شد، و دیگر تا ابد نخواهی بود. حزقیال 27:30–36.

آیا این است آن شهرِ شادمانِ شما، که دیرینگی‌اش از روزگارِ باستان است؟ پاهای خودِ او وی را به دوردست خواهد برد تا در غربت اقامت گزیند. چه کسی این تدبیر را بر ضدِ صور، آن شهرِ تاج‌بخش، گرفته است؛ شهری که بازرگانانش شاهزادگان‌اند و سوداگرانش از شریفانِ زمین؟ یهوه صبایوت این را اراده فرموده است، تا غرورِ هر جلالی را بیالاید و همهٔ شریفانِ زمین را به خواری کشاند. اشعیا 23:7–9

به همان اندازه که خویشتن را جلال داده و به ناز و نعمت زیسته است، به همان اندازه به او عذاب و ماتم بدهید؛ زیرا در دل خود می‌گوید: «چون ملکه‌ای نشسته‌ام، و بیوه نیستم، و هرگز ماتم نخواهم دید.» مکاشفه ۱۸:۷

پھر مجھ پر خُداوند کا کلام نازل ہوا کہ، اے ابنِ آدم، صور کے لیے نوحہ اُٹھا۔ … ترسیس کے جہاز تیری منڈی میں تیرے گیت گاتے تھے؛ اور تُو سمندروں کے وسط میں معمور ہوئی اور نہایت جلالی بنی۔ تیرے ملاح تجھے بڑے پانیوں میں لے آئے؛ مشرقی ہوا نے تجھے سمندروں کے وسط میں توڑ ڈالا۔ حزقی ایل 27:1، 2، 25، 26۔

खूबसूरत उसकी स्थिति, समस्त पृथ्वी का आनंद, उत्तर की ओर स्थित सिय्योन पर्वत, उस महान राजा का नगर है। उसके महलों में परमेश्वर शरणस्थान के रूप में जाना जाता है। क्योंकि देखो, राजा इकट्ठे हुए; वे एक साथ आगे बढ़े। उन्होंने उसे देखा, और तब वे विस्मित रह गए; वे घबरा उठे, और शीघ्र भाग गए। वहाँ भय ने उन्हें पकड़ लिया, और पीड़ा ने भी, जैसे प्रसववेदना से तड़पती हुई स्त्री को। तू पूर्वी पवन से तर्शीश के जहाज़ों को तोड़ देता है। जैसा हमने सुना था, वैसा ही हमने सेनाओं के यहोवा के नगर में, अपने परमेश्वर के नगर में देखा है: परमेश्वर उसे सदा सर्वदा के लिए स्थिर करेगा। सेला। भजन संहिता 48:2–8।

Y en los días de estos reyes el Dios del cielo levantará un reino que no será jamás destruido; y el reino no será dejado a otro pueblo, sino que desmenuzará y consumirá a todos estos reinos, y permanecerá para siempre. Daniel 2:44.

«دیدم که همه‌چیز با شدّت تمام در انتظار است و اندیشه‌های خود را به سوی بحران قریب‌الوقوعی که در پیش روی ایشان است، کشیده است. گناهان اسرائیل باید پیش از آن به داوری برده شود. هر گناه باید در قُدس اعتراف گردد، آنگاه کار پیش خواهد رفت. این کار باید اکنون انجام شود. باقی‌ماندگان در زمان تنگی فریاد خواهند زد: خدای من، خدای من، چرا مرا واگذاشته‌ای؟»

“بارانِ آخر بر آنان که پاک هستند نازل می‌شود—آنگاه همه آن را همچون سابق دریافت خواهند کرد.”

«آنگاه که آن چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهی خویش را برپا خواهد ساخت. هیچ‌کس باران آخر را دریافت نخواهد کرد مگر آنان که هر آنچه را در توان دارند انجام می‌دهند. مسیح ما را یاری خواهد کرد. همه می‌توانند به‌وسیله فیض خدا و از طریق خون عیسی غالب شوند. تمامی آسمان به این کار علاقه‌مند است. فرشتگان نیز علاقه‌مندند.» Spalding and Magan, 3.

«تا زمانی که کسانی که به حق اعتراف می‌کنند در خدمتِ شیطان باشند، سایۀ دوزخیِ او دیدگاه آنان را نسبت به خدا و آسمان خواهد پوشاند. آنان همچون کسانی خواهند بود که محبت نخستین خود را از دست داده‌اند. ایشان قادر نخواهند بود واقعیاتِ ابدی را مشاهده کنند. آنچه خدا برای ما مهیا ساخته است، در زکریا، باب‌های ۳ و ۴، و ۴:۱۲–۱۴ چنین به تصویر کشیده شده است: “و بار دیگر پاسخ داده، به او گفتم: این دو شاخۀ زیتون که از طریقِ دو لولۀ زرین، روغنِ طلایی را از خود جاری می‌سازند، چیستند؟ و او در پاسخ به من گفت: آیا نمی‌دانی اینها چیستند؟ و گفتم: نه، ای سرورم. پس گفت: اینان آن دو مسح‌شده‌اند که در حضورِ خداوندِ تمامیِ زمین می‌ایستند.”»

«خداوند سرشار از امکانات است. او هیچ کمبودی در وسایل ندارد. این به سبب کمبود ایمان ما، دنیازدگی ما، سخنان سست و بی‌ارزش ما، و بی‌ایمانی ماست که در گفتارمان آشکار می‌شود، که سایه‌های تاریک بر گرد ما گرد می‌آیند. مسیح در کلام یا منش آشکار نمی‌گردد به‌عنوان آن یگانه سراپا دل‌انگیز و ممتازتر از ده‌هزار. هنگامی که جان خشنود است که خود را به سوی بطالت برافرازد، روح خداوند برای آن اندک کاری می‌تواند انجام دهد. دید کوتاه‌بین ما سایه را می‌بیند، اما جلالِ آن‌سوتر را نمی‌تواند ببیند. فرشتگان چهار باد را نگاه داشته‌اند، که به اسبی خشمگین تشبیه شده است که می‌کوشد رها شود و بر سراسر روی زمین بتازد و در مسیر خود ویرانی و مرگ به بار آورد.»

«آیا بر لبۀ همان جهان جاودان به خواب رویم؟ آیا کُند و سرد و مرده باشیم؟ آه، کاش در کلیساهای ما روح و نَفَسِ خدا در قوم او دمیده شود، تا بر پای‌های خود بایستند و زنده گردند. ما نیاز داریم ببینیم که راه تنگ است و دروازه باریک. اما هنگامی که از آن دروازۀ تنگ می‌گذریم، فراخیِ آن را حدّی نیست.» Manuscript Releases, volume 20, 217.