In chapters seventeen and eighteen of Revelation an angel brings the vision of the judgment of the papacy to John. In the breakdown of her ultimate judgment the kingdoms of Bible prophecy are represented.

در باب‌های هفدهم و هجدهمِ مکاشفه، فرشته‌ای رؤیای داوری پاپیّت را به یوحنا نشان می‌دهد. در تبیینِ داوری نهاییِ آن، پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدّس به تصویر کشیده شده‌اند.

And here is the mind which hath wisdom. The seven heads are seven mountains, on which the woman sitteth. And there are seven kings: five are fallen, and one is, and the other is not yet come; and when he cometh, he must continue a short space. And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:9–11.

و این است آن ذهنی که حکمت دارد: هفت سر، هفت کوه‌اند که آن زن بر آنها نشسته است. و هفت پادشاه هستند: پنج تن سقوط کرده‌اند، و یکی هست، و دیگری هنوز نیامده است؛ و چون بیاید، باید اندک زمانی بماند. و آن وحشی که بود و نیست، خود او هشتمین است، و از آن هفت است، و به هلاکت می‌رود. مکاشفه ۱۷:‏۹–۱۱

John had been spiritually conveyed to 1798, where he is instructed that the seven heads on the beast that carried the papal woman were seven kings. A king is a kingdom, and a kingdom is also a head in Bible prophecy. In 1798, five kingdoms had fallen and one was then ruling. A seventh kingdom was yet future, and it was represented by ten kings. Then John was informed that the eighth kingdom was the papal beast, that was of the seven. The papacy was the fifth kingdom, and it had received a deadly wound, so that when its deadly wound is healed, it then becomes the eighth head that is of the seven.

یوحنا به‌طور روحانی به سال ۱۷۹۸ منتقل شده بود، جایی که به او تعلیم داده شد که هفت سرِ آن وحشی که زنِ پاپی را حمل می‌کرد، هفت پادشاه بودند. در نبوت کتاب‌مقدسی، پادشاه به معنای یک پادشاهی است، و پادشاهی نیز یک سر به‌شمار می‌آید. در سال ۱۷۹۸، پنج پادشاهی سقوط کرده بودند و یکی در آن زمان فرمان می‌راند. پادشاهی هفتم هنوز در آینده بود، و به‌وسیله ده پادشاه نشان داده شده بود. سپس به یوحنا اعلام شد که پادشاهی هشتم همان وحشِ پاپی است که از آن هفت بود. پاپیّت پنجمین پادشاهی بود، و زخمی مهلک دریافت کرده بود؛ پس هنگامی که آن زخمِ مهلکش شفا یابد، آنگاه به سرِ هشتمی تبدیل می‌شود که از آن هفت است.

In Daniel two the first four kingdoms are Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. Those four literal kingdoms also represent four spiritual kingdoms, and together they identify the eight kings, or heads of Revelation seventeen, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Daniel chapter two, is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, and Revelation seventeen is the last, so they must agree, for God never changes.

در دانیال باب دو، نخستین چهار پادشاهی عبارت‌اند از بابل، ماد و پارس، یونان و روم. این چهار پادشاهیِ تحت‌اللفظی همچنین نمایانگر چهار پادشاهیِ روحانی هستند، و با هم هشت پادشاه، یا سرهای مکاشفه هفده را مشخص می‌کنند، زیرا عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد. دانیال باب دو نخستین ذِکرِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس است، و مکاشفه هفده آخرینِ آن، پس باید با یکدیگر موافق باشند، زیرا خدا هرگز تغییر نمی‌کند.

The fifth kingdom that had fallen in 1798, was spiritual Babylon, the papacy. The sixth kingdom that was in power in 1798, was the two-horned kingdom that had been typified by the two-horned kingdom of the Medes and Persians. The seventh kingdom, which consists of ten kings, who in 1798 had not yet come, is the one-world government, that had been typified by Greece, the one-world government of Alexander the Great. The eighth head, who was of the seven was the fifth kingdom that had a deadly wound, yet lived again when the deadly wound was healed.

پنجمین پادشاهی که در سال ۱۷۹۸ سقوط کرده بود، بابلِ روحانی، یعنی پاپیّت، بود. ششمین پادشاهی که در سال ۱۷۹۸ در قدرت بود، همان پادشاهیِ دوشاخ بود که به‌واسطهٔ پادشاهیِ دوشاخِ مادها و پارسیان نمونه‌وار گردیده بود. هفتمین پادشاهی، که از ده پادشاه تشکیل می‌شود و در سال ۱۷۹۸ هنوز نیامده بودند، حکومتِ واحدِ جهانی است که به‌واسطهٔ یونان، یعنی حکومتِ واحدِ جهانیِ اسکندرِ کبیر، نمونه‌وار گردیده بود. سرِ هشتم، که از آن هفت بود، همان پنجمین پادشاهی بود که زخمیِ مهلک برداشت، اما چون آن زخمِ مهلک شفا یافت، بار دیگر زنده شد.

The judgment of the great whore occurs in the “hour” of the Sunday law crisis, that is a period of time beginning with the Sunday law in the United States and continuing through history until human probation closes. In that “hour,” which in Daniel is identified as “the days of these kings”, God will set up His kingdom. In that “hour” the latter rain is being poured out.

داوریِ فاحشهٔ عظیم در «ساعت»ِ بحرانِ قانون یکشنبه روی می‌دهد؛ یعنی در دوره‌ای از زمان که با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و در جریان تاریخ تا بسته شدنِ مهلتِ آزمایشِ بشر ادامه می‌یابد. در آن «ساعت»، که در دانیال از آن به عنوان «ایامِ این پادشاهان» یاد شده است، خداوند پادشاهیِ خود را برپا خواهد کرد. در آن «ساعت» بارانِ آخر در حال فرو ریختن است.

“The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

«باران آخر بر آنان که پاک‌اند فرومی‌آید—آنگاه همه آن را همچون پیش از این دریافت خواهند کرد.»

“When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can.” Spalding and Magan, 3.

«چون آن چهار فرشته رها کنند، مسیح پادشاهی خود را برقرار خواهد ساخت. هیچ‌کس بارانِ آخِر را دریافت نمی‌کند مگر آنان که هر آنچه در توان دارند انجام می‌دهند.» Spalding and Magan, 3.

The outpouring of the latter rain is progressive, for it corresponds to the judgment, and judgment is progressive. The Millerites understood they were living at the feet of the image of Daniel chapter two. They believed that Rome was the final earthly kingdom, and they were right, but limited in their understanding.

افاضۀ بارانِ آخر تدریجی است، زیرا با داوری مطابقت دارد، و داوری نیز تدریجی است. میلری‌ها دریافتند که در دورانِ پاهای آن تمثالِ مذکور در بابِ دومِ کتابِ دانیال زندگی می‌کنند. آنان بر این باور بودند که روم آخرین پادشاهیِ زمینی است، و در این باور درست می‌گفتند، اما فهمشان محدود بود.

The “days of these kings,” does occur in the history of the kingdom of Rome, but it is not the history of pagan or papal Rome, it is the history of modern Rome. The Millerites applied pagan and papal Rome as one kingdom, and in so doing they used a passage from the book of Ezekiel concerning the final king of Judah (Zedekiah), to uphold their understanding.

«روزهای این پادشاهان» در تاریخ پادشاهی روم رخ می‌دهد، اما این تاریخِ رومِ بت‌پرست یا رومِ پاپی نیست، بلکه تاریخِ رومِ مدرن است. میلری‌ها رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی را به‌عنوان یک پادشاهی واحد تطبیق دادند، و بدین‌سان برای تأیید برداشت خود از فرازی از کتاب حزقیال دربارهٔ آخرین پادشاه یهودا (صدقیا) استفاده کردند.

And thou, profane wicked prince of Israel, whose day is come, when iniquity shall have an end, Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: this shall not be the same: exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him. Ezekiel 21:25–27.

او تو، ای رئیس شریر و ناپاکِ اسرائیل، که روزت فرارسیده است، هنگامی که شرارت به پایان خواهد رسید، خداوند یهوه چنین می‌فرماید: عمامه را بردار، و تاج را از سر بردار؛ این دیگر همان نخواهد بود: آن را که پست است سرافراز کن، و آن را که بلند است خوار ساز. آن را واژگون خواهم کرد، واژگون، واژگون؛ و دیگر نخواهد بود، تا او بیاید که حق از آنِ اوست؛ و آن را به وی خواهم داد. حزقیال ۲۱:‏۲۵–۲۷

From Zedekiah there would be three kingdoms that would be “overturned,” that would lead to Christ, whose “right it is,” to rule. Babylon, Medo-Persia and Greece would all be overthrown until the kingdom of Rome, and during the history of that fourth kingdom, Christ would come and set up a kingdom. He did that very thing.

از صِدقیاه سه پادشاهی پدید می‌آمد که «واژگون» می‌شدند، و این امر به مسیح می‌انجامید، همان که «حقِّ اوست» که سلطنت کند. بابل، ماد و فارس، و یونان، همگی یکی پس از دیگری سرنگون می‌شدند تا نوبت به پادشاهی روم برسد؛ و در خلال تاریخ آن پادشاهیِ چهارم، مسیح می‌آمد و پادشاهی‌ای برپا می‌کرد. او دقیقاً همین کار را انجام داد.

“Foremost among those who were rapidly leading the nation to ruin was Zedekiah their king. Forsaking utterly the counsels of the Lord as given through the prophets, forgetting the debt of gratitude he owed Nebuchadnezzar, violating his solemn oath of allegiance taken in the name of the Lord God of Israel, Judah’s king rebelled against the prophets, against his benefactor, and against his God. In the vanity of his own wisdom he turned for help to the ancient enemy of Israel’s prosperity, “sending his ambassadors into Egypt, that they might give him horses and much people.’

«در میان کسانی که با شتاب قوم را به سوی هلاکت می‌کشاندند، صدقیا، پادشاه ایشان، از همه پیش‌تر بود. او با ترک کاملِ مشورت‌های خداوند که به‌وسیلهٔ انبیا داده شده بود، و با فراموش کردنِ دِینِ سپاسی که به نبوکدنصر بر عهده داشت، و با نقضِ سوگندِ رسمیِ وفاداریِ خود که به نام یهوه، خدای اسرائیل، یاد کرده بود، پادشاه یهودا بر ضدِ انبیا، بر ضدِ نیکوکارِ خویش، و بر ضدِ خدای خود عصیان ورزید. او در بطالتِ حکمتِ خویش، برای یاری به دشمنِ دیرینِ سعادتمندیِ اسرائیل روی آورد، «و رسولان خود را به مصر فرستاد تا به او اسبان و قومی بسیار بدهند.»

“‘Shall he prosper?’ the Lord inquired concerning the one who had thus basely betrayed every sacred trust; ‘shall he escape that doeth such things? or shall he break the covenant, and be delivered? As I live, saith the Lord God, surely in the place where the king dwelleth that made him king, whose oath he despised, and whose covenant he brake, even with him in the midst of Babylon he shall die. Neither shall Pharaoh with his mighty army and great company make for him in the war: … seeing he despised the oath by breaking the covenant, when, lo, he had given his hand, and hath done all these things, he shall not escape.’ Ezekiel 17:15–18.

«آیا او کامیاب خواهد شد؟» خداوند دربارهٔ آن کس که بدین‌گونه هر امانت مقدسی را به‌پستی خیانت کرده بود، سؤال فرمود؛ «آیا کسی که چنین کارها می‌کند، خواهد گریخت؟ یا آیا او عهد را خواهد شکست و رهایی خواهد یافت؟ به حیات خودم، می‌گوید یهوه خداوند، یقیناً در همان جایی که پادشاهی که او را پادشاه ساخت سکونت دارد، همان که او سوگندش را خوار شمرد و عهدش را شکست، با همان پادشاه در میان بابل خواهد مرد. و فرعون نیز با لشکر نیرومند و جمعیت عظیم خود در جنگ برای او کاری نخواهد کرد؛ ... چون او سوگند را با شکستن عهد خوار شمرد، و اینک دست خود را داده بود و همهٔ این کارها را انجام داده است، نخواهد گریخت.» حزقیال 17:15–18

“To the ‘profane wicked prince’ had come the day of final reckoning. ‘Remove the diadem,’ the Lord decreed, ‘and take off the crown.’ Not until Christ Himself should set up His kingdom was Judah again to be permitted to have a king. ‘I will overturn, overturn, overturn, it,’ was the divine edict concerning the throne of the house of David; ‘and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:25–27.” Prophets and Kings, 450, 451.

به «رئیس شریرِ بی‌حرمت» روزِ حسابرسیِ نهایی فرا رسیده بود. خداوند فرمان داد: «دستار را بردار» و «تاج را از سر برگیر.» تا زمانی که خودِ مسیح پادشاهی خویش را برپا سازد، دیگر به یهودا اجازه داده نمی‌شد که پادشاهی داشته باشد. «آن را واژگون خواهم کرد، واژگون، واژگون،» این بود فرمان الهی دربارهٔ تختِ خاندانِ داود؛ «و دیگر نخواهد بود، تا آن‌که صاحبِ حقِّ آن بیاید؛ و آن را به او خواهم داد.» حزقیال ۲۱:۲۵–۲۷. انبیا و پادشاهان، ۴۵۰، ۴۵۱.

Miller was correct, but his understanding was limited, for the kingdom Christ set up when he walked among men, was not the final earthly kingdom. There was yet to be four kings after the kingdom of pagan Rome. Yet Christ did establish the kingdom of “grace” at the cross, but that kingdom was not set up in the days of the ten kings of Revelation seventeen, nor was it set up during the time of the latter rain. The kingdom which Christ establishes in the last days, is his kingdom of “glory.” Sister White speaks directly of both of these kingdoms.

میلر درست می‌گفت، اما فهم او محدود بود؛ زیرا پادشاهی‌ای که مسیح هنگامی که در میان آدمیان راه می‌رفت برپا کرد، پادشاهی نهاییِ زمینی نبود. پس از پادشاهی رومِ بت‌پرست، هنوز چهار پادشاه دیگر در پیش بودند. با این همه، مسیح بر صلیب پادشاهیِ «فیض» را برقرار ساخت؛ اما آن پادشاهی در ایام ده پادشاهِ مکاشفه هفده برپا نشد، و نیز در زمان بارانِ آخر برقرار نگردید. پادشاهی‌ای که مسیح در ایام آخر برقرار می‌سازد، پادشاهیِ «جلال» اوست. خواهر وایت به‌صراحت درباره هر دوی این پادشاهی‌ها سخن می‌گوید.

The Millerites understood that Christ established a kingdom during the history of the fourth kingdom, and they were correct, but limited in their understanding. In the history of the fourth kingdom, Christ set up the kingdom of “grace,” and in the history of the eighth kingdom, He set up His kingdom of “glory.” In the history when He set up the kingdom of “grace,” the Holy Spirit was poured out at Pentecost. Pentecost typifies the outpouring of the latter rain, in the history where He sets up his kingdom of “glory.”

میلریّت‌ها درک می‌کردند که مسیح در خلال تاریخِ پادشاهیِ چهارم، پادشاهی‌ای برپا ساخت، و در این امر درست بودند، امّا فهم ایشان محدود بود. در تاریخِ پادشاهیِ چهارم، مسیح پادشاهیِ «فیض» را برقرار کرد، و در تاریخِ پادشاهیِ هشتم، پادشاهیِ «جلال» خود را برقرار ساخت. در آن دوره از تاریخ که او پادشاهیِ «فیض» را برپا کرد، روح‌القدس در پنتیکاست فرو ریخته شد. پنتیکاست نمادِ فرو‌ریختنِ بارانِ آخِر است، در آن تاریخ که او پادشاهیِ «جلال» خود را برپا می‌سازد.

The message of Pentecost was the message of Christ’s literal resurrection. The message of the latter rain, at least partially, is the message of the symbolic resurrection represented by the prophetic riddle that the eighth being of the seven, which is fulfilled in the beast, and also the two horns of the earth beast. The fourth and the eighth kingdoms are where Christ establishes His kingdom.

پیام پنطیکاست، پیام قیامِ حقیقیِ مسیح بود. پیامِ بارانِ آخر، دست‌کم تا اندازه‌ای، پیامِ قیامِ نمادینی است که در معمای نبویِ آن هشتمینِ از هفت، که در وحش به تحقق می‌رسد، و نیز در دو شاخِ وحشِ زمین، نمود یافته است. پادشاهیِ مسیح در پادشاهیِ چهارم و هشتم استقرار می‌یابد.

“The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

«اعلامی که شاگردان به نام خداوند کرده بودند، از هر جهت درست بود، و رویدادهایی که به آن‌ها اشاره داشت، همان زمان نیز در حال وقوع بود. پیام آنان این بود: “وقت کامل شده است و ملکوت خدا نزدیک است.” با انقضای “آن زمان”—یعنی شصت‌ونه هفتهٔ مذکور در دانیال ۹، که تا مسیح، “آن مسح‌شده”، امتداد می‌یافت—مسیح پس از تعمید خود به‌دست یحیی در اردن، مسح روح را دریافت کرده بود. و “ملکوت خدا” که ایشان اعلام کرده بودند نزدیک است، با مرگ مسیح برقرار شد. این ملکوت، چنان‌که به آنان آموخته شده بود تا باور کنند، یک امپراتوری زمینی نبود. و نیز آن ملکوت آینده و جاودانه‌ای نبود که آنگاه برپا خواهد شد که “سلطنت و تسلط و عظمتِ مملکت زیر تمامی آسمان به قومِ مقدسانِ حضرتِ اعلی داده شود؛” آن ملکوت جاودانه‌ای که در آن “همهٔ سلطنت‌ها او را عبادت و اطاعت خواهند کرد.” دانیال ۷:۲۷. در کتاب‌مقدس، تعبیر “ملکوت خدا” برای اشاره به هر دو، یعنی ملکوت فیض و ملکوت جلال، به‌کار رفته است. پولس در رساله به عبرانیان، ملکوت فیض را به معرض دید می‌آورد. رسول، پس از اشاره به مسیح، آن شفیعِ دلسوزی که “از ضعف‌های ما متأثر می‌شود”، می‌گوید: “پس با دلیری به تختِ فیض نزدیک شویم تا رحمت بیابیم و فیضی حاصل کنیم.” عبرانیان ۴:۱۵، ۱۶. تختِ فیض نمایانگر ملکوت فیض است؛ زیرا وجود تخت، مستلزم وجود ملکوت است. مسیح در بسیاری از مَثَل‌های خود، تعبیر “ملکوت آسمان” را برای اشاره به عمل فیض الهی بر دل‌های آدمیان به‌کار می‌برد.»

“So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

“لہٰذا جلال کا تخت، جلال کی بادشاہی کی نمائندگی کرتا ہے؛ اور اسی بادشاہی کی طرف نجات دہندہ کے ان الفاظ میں اشارہ کیا گیا ہے: ‘جب ابنِ آدم اپنے جلال میں آئے گا، اور سب مقدس فرشتے اُس کے ساتھ ہوں گے، تب وہ اپنے جلال کے تخت پر بیٹھے گا: اور اُس کے سامنے سب قومیں جمع کی جائیں گی۔’ متی 25:31، 32۔ یہ بادشاہی ابھی مستقبل سے متعلق ہے۔ یہ مسیح کی دوسری آمد سے پہلے قائم نہ کی جائے گی۔

“The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.

«پادشاهیِ فیض بی‌درنگ پس از سقوط انسان برقرار گردید، آنگاه که طرحی برای رستگاریِ نسلِ گناهکار ریخته شد. در آن زمان، این پادشاهی در قصد و به وعدۀ خدا وجود داشت؛ و انسان‌ها به‌واسطۀ ایمان می‌توانستند از اتباع آن گردند. با این حال، تا هنگام مرگِ مسیح عملاً استقرار نیافت. حتی پس از آنکه منجی مأموریت زمینیِ خویش را آغاز کرده بود، می‌توانست از قربانیِ جلجتا بازگردد، در حالی که از سرسختی و ناسپاسیِ انسان‌ها فرسوده شده بود. در جتسیمانی، جامِ اندوه در دست او می‌لرزید. او حتی در همان هنگام می‌توانست عرقِ خونی را از پیشانیِ خود پاک کند و نسلِ گناهکار را واگذارد تا در عصیانِ خویش هلاک شوند. اگر چنین می‌کرد، هیچ رستگاری‌ای برای انسانِ سقوط‌کرده ممکن نمی‌بود. اما هنگامی که منجی جانِ خود را تسلیم کرد و با واپسین دمِ خویش ندا درداد: «تمام شد»، آنگاه تحققِ طرحِ رستگاری تضمین گردید. وعدۀ نجاتی که در عدن به آن زوجِ گناهکار داده شده بود، مُهر تأیید یافت. پادشاهیِ فیض، که پیش از آن به وعدۀ خدا وجود داشت، در آن هنگام برقرار شد.»

“Thus the death of Christ—the very event which the disciples had looked upon as the final destruction of their hope—was that which made it forever sure. While it had brought them a cruel disappointment, it was the climax of proof that their belief had been correct. The event that had filled them with mourning and despair was that which opened the door of hope to every child of Adam, and in which centered the future life and eternal happiness of all God’s faithful ones in all the ages.

“Así, la muerte de Cristo —el mismo acontecimiento que los discípulos habían considerado como la destrucción final de su esperanza— fue lo que la aseguró para siempre. Aunque les había causado una cruel desilusión, fue la culminación de la prueba de que su fe había sido correcta. El acontecimiento que los había llenado de duelo y desesperación fue el que abrió la puerta de la esperanza a todo hijo de Adán, y en el cual se concentraban la vida futura y la felicidad eterna de todos los fieles de Dios en todas las edades.

“Purposes of infinite mercy were reaching their fulfillment, even through the disappointment of the disciples. While their hearts had been won by the divine grace and power of His teaching, who ‘spake as never man spake,’ yet intermingled with the pure gold of their love for Jesus, was the base alloy of worldly pride and selfish ambitions. Even in the Passover chamber, at that solemn hour when their Master was already entering the shadow of Gethsemane, there was ‘a strife among them, which of them should be accounted the greatest.’ Luke 22:24. Their vision was filled with the throne, the crown, and the glory, while just before them lay the shame and agony of the garden, the judgment hall, the cross of Calvary. It was their pride of heart, their thirst for worldly glory, that had led them to cling so tenaciously to the false teaching of their time, and to pass unheeded the Saviour’s words showing the true nature of His kingdom, and pointing forward to His agony and death. And these errors resulted in the trial—sharp but needful—which was permitted for their correction. Though the disciples had mistaken the meaning of their message, and had failed to realize their expectations, yet they had preached the warning given them of God, and the Lord would reward their faith and honor their obedience. To them was to be entrusted the work of heralding to all nations the glorious gospel of their risen Lord. It was to prepare them for this work that the experience which seemed to them so bitter had been permitted.” The Great Controversy, 347, 348.

«مقاصدِ رحمتِ نامتناهی، حتی از راه نومیدیِ شاگردان نیز، به سوی تحقق خود پیش می‌رفت. با آنکه دل‌های ایشان به‌وسیلهٔ فیض و قدرت الهیِ تعلیم او، که “هرگز انسانی چنین سخن نگفته بود”، مجذوب شده بود، با این همه، در میان طلای نابِ محبتشان به عیسی، آمیخته‌ای پست از غرور دنیوی و جاه‌طلبی‌های خودخواهانه نیز درهم آمیخته بود. حتی در حجرهٔ فصح، در آن ساعتِ پرهیبت که استاد ایشان از پیش در حال ورود به سایهٔ جتسیمانی بود، “در میان ایشان نزاعی افتاد که کدام‌یک از ایشان بزرگ‌تر شمرده شود.” لوقا 22:24. دیدگان ایشان از تخت و تاج و جلال پر شده بود، حال آنکه درست در برابرشان، ننگ و جانکاهیِ باغ، تالارِ محاکمه، و صلیبِ جلجتا قرار داشت. این غرورِ دلِ ایشان، این تشنگیِ ایشان برای جلال دنیوی، بود که آنان را بر آن داشت تا با چنان سرسختی‌ای به تعلیمِ باطلِ روزگار خود بچسبند، و سخنانِ نجات‌دهنده را که ماهیتِ حقیقیِ ملکوت او را آشکار می‌ساخت و به جانکاهی و مرگ او اشارت می‌کرد، بی‌اعتنا بگذرانند. و این خطاها به آن آزمون انجامید—آزمونی سخت، اما ضروری—که برای اصلاح ایشان اجازه داده شد. هرچند شاگردان معنای پیام خود را به خطا فهمیده بودند و در تحقق‌بخشیدن به انتظارات خود ناکام مانده بودند، با این حال، آن هشداری را که از جانب خدا به ایشان داده شده بود موعظه کرده بودند، و خداوند ایمان ایشان را پاداش خواهد داد و اطاعت ایشان را حرمت خواهد نهاد. کارِ بشارتِ انجیلِ پرجلالِ خداوندِ قیام‌کردهٔ ایشان به همهٔ امت‌ها، می‌بایست به آنان سپرده شود. برای آماده‌ساختنِ ایشان برای این کار بود که آن تجربه، که در نظر ایشان چنین تلخ می‌نمود، اجازه داده شده بود.» The Great Controversy, 347, 348.

In the book of Revelation, the “mind that has wisdom” counts “the number of a man”, and recognizes that “the man” is also the eighth kingdom, that is of the seven. The “man of sin” is the head of the eighth kingdom that rules over the kings and merchants of the earth, who the seven churches join with to avoid the reproach of persecution, and who is seated upon many waters.

در کتاب مکاشفه، «ذهنی که حکمت دارد» «عددِ یک انسان» را می‌شمارد و درمی‌یابد که «آن انسان» همچنین همان پادشاهیِ هشتم است که از هفت است. «انسانِ گناه» سرِ پادشاهیِ هشتمی است که بر پادشاهان و تاجرانِ زمین فرمان می‌راند؛ همانانی که هفت کلیسا برای پرهیز از ننگِ جفا با ایشان می‌پیوندند، و او بر آب‌های بسیار نشسته است.

And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

اور اس نے مجھ سے کہا، وہ پانی جو تُو نے دیکھا، جہاں وہ فاحشہ بیٹھی ہے، قومیں اور ہجوم اور امتیں اور زبانیں ہیں۔ مکاشفہ 17:15۔

The “man of sin” rules over the political, monetary, religious, and civil world, and all men, except those who have obtained the victory over the beast, and his image, his mark and the number of his name.

«مردِ گناه» بر جهانِ سیاسی، مالی، دینی و مدنی فرمان می‌راند، و بر همهٔ مردمان، مگر آنان که بر وحش، و بر تصویرش، بر نشانش و بر عددِ نامش ظفر یافته‌اند.

And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

۽ مون هڪ اهڙو شيشي جهڙو سمنڊ ڏٺو، جيڪو باهه سان مليل هو؛ ۽ اهي، جن وحش تي، سندس تصوير تي، سندس نشان تي، ۽ سندس نالي جي عدد تي فتح حاصل ڪئي هئي، خدا جون سروديون کڻي، ان شيشي جهڙي سمنڊ تي بيٺا هئا. ۽ اهي خدا جي خادم موسىٰ جو گيت، ۽ برّه جي گيت ڳائين ٿا، چوندي: اي قادرِ مطلق خداوند خدا، تنهنجا ڪم عظيم ۽ عجيب آهن؛ اي مقدسن جا بادشاهه، تنهنجا رستا عادل ۽ سچا آهن. مڪاشفو 15:2، 3.

The “wise” who understand the “increase of knowledge,” when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, are those who have “understanding” and “count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six.” That “understanding” represents part of the three-step testing process that always occurs when Jesus unseals a prophecy. This is why it is noted that they have “gotten the victory over” “the number of his name.”

«خِرَدمندان»ی که «افزایش معرفت» را درمی‌یابند، هنگامی که مکاشفهٔ عیسی مسیح گشوده می‌شود، همان کسانی‌اند که «فهم» دارند و «عدد وحش را بشمارند، زیرا که عدد انسان است؛ و عدد او ششصد و شصت و شش است.» آن «فهم» بخشی از فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمون را نشان می‌دهد که هرگاه عیسی نبوتی را می‌گشاید، همواره رخ می‌دهد. از این‌رو گفته شده است که ایشان «بر» «عدد نام او» «غالب آمده‌اند.»

To obtain victory is to pass a test, and those who are “wise” and “understand” get the victory associated with the number 666, and the verse also identifies that there are eight kingdoms, and that the eighth is of the seven. That “secret” is represented in Daniel chapter two, for Daniel’s prayer was to understand “the secret.” The revelation that there are eight kingdoms, and the eighth kingdom is of the seven, and the number of that kingdom is 666, is the secret Daniel is represented as obtaining by his prayer, and Daniel represents the “wise” of God’s last days.

به‌دست‌آوردنِ پیروزی یعنی گذراندنِ یک آزمون، و آنان که «حکیم» هستند و «می‌فهمند»، پیروزیِ مرتبط با عدد 666 را به‌دست می‌آورند؛ و آن آیه همچنین مشخص می‌سازد که هشت پادشاهی وجود دارد، و هشتمی از آنِ هفت است. آن «راز» در باب دوم دانیال نمود یافته است، زیرا دعای دانیال برای فهمیدنِ «راز» بود. این مکاشفه که هشت پادشاهی وجود دارد، و پادشاهیِ هشتم از آنِ هفت است، و عددِ آن پادشاهی 666 است، همان رازی است که دانیال در اثر دعای خود به‌عنوان به‌دست‌آورندهٔ آن معرفی می‌شود، و دانیال نمایانگرِ «حکیمانِ» ایام آخرِ خداست.

Daniel represents the “wise” of the last days who have the secret of Daniel two unsealed unto them, and that secret is the revelation that the last and first reference to the kingdoms of Bible prophecy is that there are eight kingdoms in the image. That revelation upholds the Millerite understanding of Daniel chapter two, but shines ten times brighter, once it is recognized. Its brilliance, being ten times brighter, represents a test which the “wise” get victory over, for the eighth kingdom that is of the seven, is also the sixth kingdom which is a threefold union of the dragon, the beast and false prophet. As such, the dragon, the beast and the false prophet are all the sixth kingdom, and together represent 666.

دانیال نمایانگر «خردمندان» ایام آخر است که رازِ دانیالِ دو بر ایشان گشوده شده است، و آن راز این مکاشفه است که آخرین و نخستین اشاره به پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس آن است که در آن صورت، هشت پادشاهی وجود دارد. آن مکاشفه، فهمِ میلِریِ دانیال باب دو را تأیید می‌کند، اما هنگامی که شناخته شود، ده بار درخشان‌تر می‌تابد. درخششِ آن، که ده بار روشن‌تر است، نمایانگر آزمونی است که «خردمندان» بر آن غلبه می‌یابند؛ زیرا پادشاهیِ هشتم، که از آنِ هفت است، همان پادشاهیِ ششم نیز هست که اتحادی سه‌گانه از اژدها، وحش و نبیِ کذّاب است. از این‌رو، اژدها، وحش و نبیِ کذّاب، همگی همان پادشاهیِ ششم‌اند، و در کنار هم نمایانگر ۶۶۶ هستند.

Nebuchadnezzar was tested by the revelation of Daniel chapter two, and he failed the test. In Daniel two, Daniel represents the “wise” who pass the test of the secret of the image. Nebuchadnezzar in chapter three represents the wicked that fail the very same test. Nebuchadnezzar, as the first king of the first kingdom, represents the last king of the last kingdom. He therefore represents the “man of sin,” the man of prophecy that the seven churches take hold of. Man was created on the sixth day, and the number six is therefore the number of mankind. The number of Nebuchadnezzar is six. Nebuchadnezzar failed the test of the number 666, and represented the wicked of the last days. As a symbol of the man of sin, his number is six.

نبوکدنصر به‌واسطۀ مکاشفۀ باب دوم دانیال آزموده شد، و در این آزمون ناکام ماند. در دانیال ۲، دانیال نمایندۀ «حکیمان» است که در آزمونِ رازِ تمثال کامیاب می‌شوند. نبوکدنصر در باب سوم نمایندۀ شریرانی است که در همان آزمون دقیقاً شکست می‌خورند. نبوکدنصر، به‌عنوان نخستین پادشاهِ نخستین پادشاهی، نمایندۀ آخرین پادشاهِ آخرین پادشاهی است. ازاین‌رو او نمایندۀ «مرد گناه» است، همان مردِ نبوت که هفت کلیسا به او تمسک می‌جویند. انسان در روز ششم آفریده شد، و ازاین‌رو عدد شش، عددِ نوع بشر است. عددِ نبوکدنصر شش است. نبوکدنصر در آزمونِ عدد ۶۶۶ شکست خورد، و نمایندۀ شریرانِ ایام آخر بود. به‌عنوان نمادی از مرد گناه، عدد او شش است.

Nebuchadnezzar the king made an image of gold, whose height was threescore cubits, and the breadth thereof six cubits: he set it up in the plain of Dura, in the province of Babylon. Daniel 3:1.

نَبُوخَذْنَصَّرُ الْمَلِكُ صَنَعَ تِمْثَالًا مِنْ ذَهَبٍ، طُولُهُ سِتُّونَ ذِرَاعًا وَعَرْضُهُ سِتُّ أَذْرُعٍ، وَأَقَامَهُ فِي بُقْعَةِ دُورَا فِي وِلَايَةِ بَابِلَ. دانيال 3:1.

The golden image was sixty cubits, by six cubits and it was made by Nebuchadnezzar, whose number is six. The image was erected in rebellion to the light of the image of chapter two, and the threefold description of the image, when you understand the number of Nebuchadnezzar is six, equates to six, six, six.

تصویرِ زرّیں ساٹھ ہاتھ بلند اور چھ ہاتھ چوڑی تھی، اور اسے نبوکدنضر نے بنوایا تھا، جس کا عدد چھ ہے۔ یہ تصویر دوسرے باب کی تصویر کے نور کے خلاف بغاوت میں قائم کی گئی تھی، اور جب آپ یہ سمجھتے ہیں کہ نبوکدنضر کا عدد چھ ہے، تو تصویر کی تین گنا توصیف چھ، چھ، چھ کے مساوی قرار پاتی ہے۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“The thought of establishing the empire and a dynasty that should endure forever, appealed very strongly to the mighty ruler before whose arms the nations of earth had been unable to stand. With an enthusiasm born of boundless ambition and selfish pride, he entered into counsel with his wise men as to how to bring this about. Forgetting the remarkable providences connected with the dream of the great image; forgetting also that the God of Israel through His servant Daniel had made plain the significance of the image, and that in connection with this interpretation the great men of the realm had been saved an ignominious death; forgetting all except their desire to establish their own power and supremacy, the king and his counselors of state determined that by every means possible they would endeavor to exalt Babylon as supreme, and worthy of universal allegiance.

«فکر برپا ساختن امپراتوری و دودمانی که تا ابد پایدار بماند، به‌نیرومندی تمام بر آن فرمانروای مقتدر اثر گذاشت؛ همان کسی که ملت‌های زمین در برابر بازوانش توان ایستادگی نداشتند. او با شور و شوقی زادهٔ جاه‌طلبی بی‌کران و غرور خودخواهانه، با حکیمان خویش به مشورت پرداخت تا دریابد چگونه می‌توان این مقصود را به انجام رسانید. آنان با فراموش کردن عنایات شگفت‌انگیز الهیِ مرتبط با رؤیای آن تمثال عظیم؛ و نیز با فراموش کردن این حقیقت که خدای اسرائیل به‌واسطهٔ خادم خود دانیال، معنای آن تمثال را آشکار ساخته بود، و اینکه در پیوند با این تفسیر، بزرگان مملکت از مرگی خفت‌بار نجات یافته بودند؛ و با از یاد بردن هر چیز جز اشتیاق خویش به استوار ساختن قدرت و برتری خود، پادشاه و مشاوران دربارش مصمم شدند که به هر وسیلهٔ ممکن بکوشند بابل را به‌عنوان قدرت برتر تمجید کنند و آن را شایستهٔ وفاداری همگانی سازند.»

“The symbolic representation by which God had revealed to king and people His purpose for the nations of earth, was now to be made to serve for the glorification of human power. Daniel’s interpretation was to be rejected and forgotten; truth was to be misinterpreted and misapplied. The symbol designed of Heaven to unfold to the minds of men important events of the future, was to be used to hinder the spread of the knowledge that God desired the world to receive. Thus through the devisings of ambitious men, Satan was seeking to thwart the divine purpose for the human race. The enemy of mankind knew that truth unmixed with error is a power mighty to save; but that when used to exalt self and to further the projects of men, it becomes a power for evil.

وہ تمثیلی تمثیل جس کے ذریعے خدا نے بادشاہ اور لوگوں پر زمین کی قوموں کے لیے اپنا مقصد ظاہر کیا تھا، اب انسانی قدرت کی تمجید کے لیے استعمال کی جانے والی تھی۔ دانی ایل کی تعبیر رد کر دی جانے اور فراموش کر دیے جانے والی تھی؛ حق کو غلط معنی پہنائے جانے اور غلط طور پر برتا جانے والا تھا۔ وہ نشان جو آسمان نے اس لیے مقرر کیا تھا کہ انسانوں کے ذہنوں پر مستقبل کے اہم واقعات منکشف کرے، اُس علم کے پھیلاؤ کو روکنے کے لیے استعمال کیا جانے والا تھا جسے خدا چاہتا تھا کہ دنیا حاصل کرے۔ یوں بلندپرواز آدمیوں کی تدبیروں کے ذریعے شیطان نسلِ انسانی کے لیے الٰہی مقصد کو ناکام بنانے کی کوشش کر رہا تھا۔ نوعِ انسان کا دشمن جانتا تھا کہ حق، جب خطا سے آمیختہ نہ ہو، نجات دینے کے لیے ایک زبردست قوت ہے؛ لیکن جب اسے خودستائی کے لیے اور انسانوں کے منصوبوں کو آگے بڑھانے کے لیے استعمال کیا جائے، تو وہ بدی کی قوت بن جاتا ہے۔

“From his rich store of treasure, Nebuchadnezzar caused to be made a great golden image, similar in its general features to that which had been seen in vision, save in the one particular of the material of which it was composed. Accustomed as they were to magnificent representations of their heathen deities, the Chaldeans had never before produced anything so imposing and majestic as this resplendent statue, threescore cubits in height and six cubits in breadth. And it is not surprising that in a land where idol worship was of universal prevalence, the beautiful and priceless image in the plain of Dura, representing the glory of Babylon and its magnificence and power, should be consecrated as an object of worship. This was accordingly provided for, and a decree went forth that on the day of the dedication all should show their supreme loyalty to the Babylonian power by bowing before the image.” Prophets and Kings, 504, 505.

«نبوکدنصر از خزانهٔ سرشار خود فرمان داد تمثالی بزرگ از طلا ساخته شود، که در ویژگی‌های کلی خود همانند آنچه در رؤیا دیده شده بود، باشد، جز در یک نکته، یعنی جنسی که از آن ساخته شده بود. کَلدانیان، با آنکه به نمودهای باشکوهِ خدایان بت‌پرستانهٔ خویش خو گرفته بودند، هرگز پیش از آن چیزی به آن اندازه باابهت و جلال‌مند پدید نیاورده بودند که این پیکرهٔ درخشان، با شصت ذراع بلندا و شش ذراع پهنا. و شگفتی ندارد که در سرزمینی که پرستش بت‌ها در آن رواجی همگانی داشت، آن تمثال زیبا و گران‌بها در دشت دورا، که جلال بابل و عظمت و قدرت آن را مجسم می‌ساخت، به‌عنوان موضوع پرستش تقدیس شود. ازاین‌رو چنین تدارک دیده شد، و فرمانی صادر گردید که در روز تدشین، همگان باید با سجده کردن در برابر تمثال، عالی‌ترین وفاداری خود را به قدرت بابلی نشان دهند.» انبیا و پادشاهان، ۵۰۴، ۵۰۵.