کتابِ دانی ایل — باسٹھ نمبر

اکنون داوریِ این جهان است؛ اکنون رئیسِ این جهان بیرون افکنده خواهد شد. و من، اگر از زمین برافراشته شوم، همه را به سوی خود خواهم کشید. یوحنا 12:31، 32.

لیکن ساتویں فرشتے کی آواز کے دنوں میں، جب وہ نرسنگا پھونکنا شروع کرے گا، تو خدا کا بھید پورا ہو جائے گا، جیسا کہ اُس نے اپنے بندوں یعنی نبیوں پر ظاہر کیا ہے۔ مکاشفہ 10:7۔

جہاں رؤیا نہیں ہوتی، وہاں لوگ ہلاک ہو جاتے ہیں؛ لیکن جو شریعت پر عمل کرتا ہے، وہ مبارک ہے۔ امثال 29:18۔

ٹھہر جاؤ اور حیران رہو؛ فریاد کرو اور پکارو: وہ متوالے ہیں، پر مَے سے نہیں؛ وہ لڑکھڑاتے ہیں، پر نشہ آور مشروب سے نہیں۔ کیونکہ خداوند نے تم پر گہری نیند کی روح انڈیل دی ہے، اور تمہاری آنکھیں بند کر دی ہیں؛ انبیا اور تمہارے حاکموں کو، یعنی غیب بینوں کو، اُس نے ڈھانپ دیا ہے۔ اور سب کی رؤیا تمہارے لیے ایک مُہرشدہ کتاب کے کلام کی مانند ہو گئی ہے، جسے لوگ ایک عالم کے پاس لا کر کہتے ہیں، اِسے پڑھ، میں تیری منت کرتا ہوں؛ اور وہ کہتا ہے، میں نہیں پڑھ سکتا، کیونکہ یہ مُہرشدہ ہے۔ پھر وہی کتاب اُس کے پاس دی جاتی ہے جو اَن پڑھ ہے، اور کہا جاتا ہے، اِسے پڑھ، میں تیری منت کرتا ہوں؛ اور وہ کہتا ہے، میں اَن پڑھ ہوں۔ یسعیاہ 29:9–12۔

«واعظان و مردم به کتاب مکاشفه همچون کتابی رازآمیز و کم‌اهمیت‌تر از دیگر بخش‌های کتب مقدّس نگریسته‌اند. امّا من دیدم که این کتاب در حقیقت مکاشفه‌ای است که به‌طور ویژه برای فایدهٔ کسانی عطا شده است که باید در ایّام آخر زندگی کنند، تا ایشان را در تشخیص جایگاه حقیقی خویش و وظیفهٔ خود راهنمایی کند. خدا ذهن ویلیام میلر را به سوی نبوّت‌ها هدایت کرد و نور عظیمی بر کتاب مکاشفه به او بخشید.» Early Writings, 231.

«آن‌که در زیرِ ظاهر می‌بیند و دل‌های همهٔ آدمیان را می‌خوانَد، دربارهٔ کسانی که از «نور عظیم» برخوردار بوده‌اند، می‌گوید: “ایشان به سببِ وضعِ اخلاقی و روحانیِ خود در رنج و بهت نیستند.” آری، ایشان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جانِ ایشان از مکروهاتِ خویش لذت می‌بَرَد. “من نیز اوهامِ ایشان را برخواهم گزید، و آنچه از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ و چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه را در نظرِ من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را من از آن خشنود نبودم برگزیدند.” “و خدا به ایشان گمراهیِ نیرومند خواهد فرستاد تا دروغ را باور کنند”، زیرا “محبتِ راستی را نپذیرفتند تا نجات یابند”، “بلکه از ناراستی لذت بردند.” اشعیا 66:3، 4؛ 2 تسالونیکیان 2:11، 10، 12.

„آموزگارِ آسمانی پرسید: «چه فریبی نیرومندتر از این می‌تواند ذهن را اغوا کند که انسان وانمود کند بر بنیادِ درست بنا می‌نهد و خدا اعمال او را می‌پذیرد، حال آنکه در واقع بسیاری چیزها را بر وفقِ سیاستِ دنیوی به انجام می‌رساند و بر ضد یَهُوَه گناه می‌ورزد؟ آه، این فریبی عظیم است، ضلالتی افسونگر، که بر ذهن‌ها چیره می‌شود هنگامی که کسانی که ‘زمانی حقیقت را شناخته‌اند’، صورتِ دینداری را با روح و قدرتِ آن اشتباه می‌گیرند؛ هنگامی که می‌پندارند دولتمند شده و از نعمت‌ها فزونی یافته‌اند و به هیچ چیز محتاج نیستند، در حالی که در واقع به همه‌چیز محتاج‌اند.»” شهادت‌ها، جلد ۸، ۲۴۹، ۲۵۰.

«خادمانِ ناپاک خود را در برابر خدا صف‌آرایی می‌کنند. آنان در یک نفس، هم مسیح را می‌ستایند و هم خدای این جهان را. در حالی که به‌ظاهر اقرار می‌کنند که مسیح را می‌پذیرند، براباس را در آغوش می‌کشند، و با اعمال خود می‌گویند: «نه این مرد، بلکه براباس.» هر که این سطور را می‌خواند، برحذر باشد. شیطان به آنچه می‌تواند انجام دهد، فخر کرده است. او می‌پندارد که می‌تواند آن یگانگی را که مسیح دعا کرد در کلیسای او وجود داشته باشد، از هم بگسلد. او می‌گوید: «بیرون خواهم رفت و روحی دروغگو خواهم بود تا هر که را بتوانم، بفریبم، خرده‌گیری کنم، محکوم سازم، و حقیقت را تحریف نمایم.» اگر پسرِ فریب و شاهدِ دروغ، از سوی «کلیسایی که نور عظیم داشته است»، شواهد عظیم، پذیرفته شود، آن کلیسا پیامی را که خداوند فرستاده است رد خواهد کرد و بی‌معقول‌ترین ادعاها و پندارهای باطل و نظریه‌های کاذب را خواهد پذیرفت. شیطان بر حماقت ایشان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست.»

«بسیاری در منبرهای ما خواهند ایستاد، در حالی که مشعل نبوتِ دروغین را در دست دارند؛ مشعلی که از مشعلِ دوزخیِ شیطان افروخته شده است. اگر شک و بی‌ایمانی در دل پرورده شود، خادمانِ امین از میان مردمی برداشته خواهند شد که گمان می‌کنند بسیار می‌دانند. مسیح گفت: “اگر تو نیز، لااقل در این روزِ خود، چیزهایی را که متعلق به صلح توست می‌دانستی! اما اکنون این امور از چشمانت پنهان شده است.”»

«با این همه، بنیاد خدا استوار می‌ماند. خداوند آنان را که از آنِ اویند می‌شناسد. خادمِ تقدیس‌شده نباید هیچ مکر در دهان خود داشته باشد. او باید چون روز آشکار باشد، از هر آلودگیِ شر رها. خدمت و مطبوعاتِ تقدیس‌شده نیرویی خواهند بود برای تابانیدن نورِ حقیقت بر این نسلِ کج‌رفتار. نور، ای برادران، نورِ بیشتر نیاز داریم. در صهیون کرنا را بنوازید؛ در کوه مقدس بانگِ خطر سر دهید. لشکرِ خداوند را با دل‌های تقدیس‌شده گرد آورید تا بشنوند که خداوند به قومِ خود چه خواهد گفت؛ زیرا او نورِ فزون‌تری برای همه آنان که خواهند شنید افزون کرده است. بگذارید مسلح و مجهز شوند و به میدانِ نبرد برآیند—برای یاریِ خداوند در برابرِ زورآوران. خودِ خدا برای اسرائیل عمل خواهد کرد. هر زبانِ دروغگو خاموش خواهد شد. دست‌های فرشتگان نیرنگ‌های فریبنده‌ای را که در حال شکل گرفتن‌اند سرنگون خواهند ساخت. استحکاماتِ شیطان هرگز پیروز نخواهند شد. پیروزی همراهِ پیامِ فرشتهٔ سوم خواهد بود. همان‌گونه که سردارِ لشکرِ خداوند دیوارهای اریحا را فرو ریخت، قومِ فرمان‌نگه‌دارِ خداوند نیز چنین ظفر خواهند یافت، و همه عناصرِ مخالف مغلوب خواهند شد. هیچ نفسی از خادمانِ خدا که با پیامی فرستاده از آسمان نزد ایشان آمده‌اند شکایت نکند. دیگر بر آنان خرده مگیرید و نگویید: “ایشان بیش از حد قاطع‌اند؛ بسیار تند سخن می‌گویند.” ممکن است تند سخن بگویند؛ اما آیا نیاز نیست؟ اگر شنوندگان به آواز او یا به پیام او گوش فرا ندهند، خدا گوش‌های آنان را به خارش خواهد آورد. او آنان را که در برابر کلامِ خدا مقاومت می‌کنند، محکوم خواهد کرد.»

«شیطان هر تدبیر ممکنی را به کار بسته است تا چیزی در میان ما به‌عنوان یک قوم پدید نیاید که ما را توبیخ و سرزنش کند و برانگیزد که خطاهای خود را کنار بگذاریم. اما قومی هستند که تابوت خدا را حمل خواهند کرد. برخی از میان ما بیرون خواهند رفت که دیگر تابوت را حمل نخواهند کرد. اما اینان نمی‌توانند دیوارهایی بنا کنند تا راه حقیقت را سد نمایند؛ زیرا حقیقت تا پایان، به پیش و به بالا خواهد رفت. در گذشته خدا مردانی را برانگیخت، و اکنون نیز هنوز مردانِ فرصت را دارد که در انتظار ایستاده‌اند و آماده‌اند تا فرمان او را به‌جا آورند—مردانی که از محدودیت‌هایی خواهند گذشت که جز دیوارهایی اندودشده با گلِ نامرغوب نیستند. هنگامی که خدا روح خود را بر مردان قرار دهد، آنان کار خواهند کرد. ایشان کلام خداوند را اعلام خواهند نمود؛ آواز خود را مانند کرنا بلند خواهند کرد. حقیقت در دستان ایشان کاسته نخواهد شد و قدرت خود را از دست نخواهد داد. آنان به قوم، نافرمانی‌هایشان را نشان خواهند داد، و به خاندان یعقوب، گناهانشان را.» Testimonies to Ministers, 409–411.

«یک امر جان مرا سنگین می‌سازد: کمبود عظیم محبت خدا، که در اثر مقاومتِ پیوسته در برابر نور و حقیقت، و نیز در اثر نفوذِ کسانی که در کارِ فعال مشغول بوده‌اند و با وجودِ شواهدی انباشته بر شواهد، نفوذ خود را برای خنثی کردنِ کارِ پیامی که خدا فرستاده است به کار برده‌اند، از میان رفته است. آنان را به قوم یهود اشاره می‌کنم و می‌پرسم: آیا باید برادران خود را واگذاریم تا همان راهِ مقاومتِ کورکورانه را بپیمایند، تا به پایانِ بسیارِ مهلتِ آزمایش برسند؟ اگر قومی هرگز به دیده‌بانانِ راستین و امین نیاز داشته است، که خاموش نمانند و شب و روز ندا دردهند و هشدارهایی را که خدا داده است به صدا درآورند، آن قوم ادونتیست‌های روز هفتم‌اند. آنان که نورِ عظیم یافته‌اند، فرصت‌های مبارک داشته‌اند، و همچون کَپَرنائوم از حیثِ امتیاز تا آسمان سرافراز شده‌اند، آیا به سببِ به‌کار نبستنِ آن، در ظلمتی متناسب با عظمتِ نوری که به ایشان داده شده است واگذاشته خواهند شد؟»

«آرزو دارم با برادران ما که در کنفرانس عمومی گرد خواهند آمد، استدعا کنم که به پیامی که به لائودیکیان داده شده است، توجه کنند. چه وضعیتِ کوری‌ای از آنِ ایشان است! این موضوع بارها و بارها به آگاهی شما رسانیده شده است، اما نارضایتی شما از وضعیت روحانی‌تان آن‌قدر عمیق و دردناک نبوده است که اصلاحی به بار آورد. “زیرا می‌گویی دولتمند هستم و توانگر شده‌ام و به هیچ چیز محتاج نیستم؛ و نمی‌دانی که تو همان شوربخت و مفلوک و فقیر و کور و عریان هستی.” گناهِ خودفریبی بر کلیساهای ما قرار دارد. حیات دینیِ بسیاری دروغ است.» Manuscript Releases, جلد 16، 106، 107.

«عیسی در کَفَرناحوم در فاصله‌های میان رفت‌وآمدهای خویش اقامت می‌گزید، و آن شهر به «شهر خود او» معروف شد. این شهر بر کرانه‌های دریای جلیل، و نزدیک به مرزهای دشت زیبای جِنِّیسارت، اگر نه دقیقاً بر خود آن، قرار داشت.» آرزوی اعصار، 252.

و به پسر او یک سبط خواهم داد، تا داود، بندهٔ من، همیشه پیش روی من در اورشلیم، شهری که آن را برای خویش برگزیده‌ام تا نام خود را در آنجا بگذارم، چراغی داشته باشد. اول پادشاهان ۱۱:۳۶.

«در میان کسانی که خود را فرزندان خدا می‌دانند، چه اندک بردباری ظاهر شده است، چه بسیار سخنان تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکومیت بر ضد آنان که هم‌ایمان ما نیستند، ابراز گردیده است. بسیاری به کسانی که به کلیساهای دیگر تعلق دارند همچون گناهکارانی بزرگ نگریسته‌اند، حال آنکه خداوند ایشان را بدین‌گونه نمی‌نگرد. آنان که به اعضای کلیساهای دیگر چنین می‌نگرند، نیاز دارند که زیر دست نیرومند خدا خویشتن را فروتن سازند. ممکن است کسانی که ایشان محکوم می‌کنند، از نور اندکی برخوردار بوده، فرصت‌ها و امتیازات کمی داشته باشند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند، ایشان نیز می‌داشتند، چه‌بسا با سرعتی بسیار بیشتر پیش می‌رفتند و ایمان خود را به گونه‌ای بهتر به جهان عرضه می‌کردند. مسیح درباره آنان که به نور خود می‌بالند، و با این همه در آن گام برنمی‌دارند، می‌گوید: «لیکن به شما می‌گویم، در روز داوری، تحملِ صور و صیدا از شما آسان‌تر خواهد بود. و تو، ای کَفَرناحوم [ادونتیست‌های روز هفتم، که نور عظیمی داشته‌اند]، که تا به آسمان [از حیث امتیاز] سرافراز شده‌ای، تا هاویه فرو افکنده خواهی شد؛ زیرا اگر معجزاتی که در تو ظاهر شد، در سدوم ظاهر می‌گردید، تا امروز برقرار می‌ماند. لیکن به شما می‌گویم که در روز داوری، تحملِ زمین سدوم از تو آسان‌تر خواهد بود.» در آن وقت، عیسی در پاسخ گفت: «ای پدر، ای خداوند آسمان و زمین، تو را سپاس می‌گویم که این امور را از دانایان و خردمندان [در گمان خود] پنهان داشته‌ای و آنها را بر کودکان آشکار ساخته‌ای.»

«و اکنون، چون همهٔ این اعمال را به‌جا آورده‌اید، خداوند می‌فرماید، و من به شما سخن گفتم، بامدادان برخاسته و سخن رانده، اما شما نشنیدید؛ و شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ پس با این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بر آن اعتماد دارید، و با این مکانی که آن را به شما و پدرانتان بخشیدم، همان خواهم کرد که با شیلوه کردم. و شما را از حضور خویش به دور خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادرانتان، یعنی تمامی نسل افرایم، را به دور افکندم.»

«خداوند در میان ما مؤسساتی بس مهم برقرار کرده است، و این مؤسسات باید اداره شوند، نه چنان‌که مؤسسات دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظم خدا. باید با چشمی یگانه به جلال او اداره شوند، تا به هر وسیله ممکن، جان‌های در حال هلاکت نجات یابند. شهادت‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این همه، بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها، و اندرزها اعتنا نکرده‌اند.»

«اکنون این را بشنوید، ای قومِ احمق و بی‌فهم؛ که چشم دارید و نمی‌بینید، و گوش دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌فرماید: آیا از حضور من نمی‌لرزید؟ من که ریگ را به‌عنوان حدّ دریا به فرمانی جاودانه قرار داده‌ام تا از آن تجاوز نکند؛ و هرچند امواجش خود را به تلاطم افکنند، نمی‌توانند غلبه یابند؛ و هرچند خروش کنند، نمی‌توانند از آن بگذرند. امّا این قوم را دلی سرکش و یاغی است؛ برگشته‌اند و رفته‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از یهوه، خدای خود، بترسیم، که باران را، هم باران نخستین و هم باران پسین را، در موسم آن می‌بخشد؛ و هفته‌های معیّنِ حصاد را برای ما محفوظ می‌دارد. گناهان شما این چیزها را بازگردانیده، و خطاهای شما چیزهای نیکو را از شما بازداشته است.... ایشان به دعوی، به دعوی یتیم، رسیدگی نمی‌کنند، و بااین‌حال کامیاب می‌شوند؛ و حقّ نیازمندان را داوری نمی‌نمایند. آیا به سبب این امور مکافات نخواهم کرد؟ خداوند می‌فرماید؛ آیا جان من از چنین امّتی چون این انتقام نخواهد گرفت؟»

«آیا خداوند ناگزیر خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد و استغاثه برمیاور، و نزد من شفاعت منما، زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “پس باران‌ها بازداشته شده، و باران آخر نباریده است.... آیا از این زمان نزد من نخواهی نالید که: ای پدر من، تو راهنمای جوانی من هستی؟”» ریویو اند هرالد، ۱ اوت ۱۸۹۳.

«وقتی مسیح به جهان آمد تا دینِ راستین را به‌مثابه نمونه بنمایاند و اصولی را که باید بر دل‌ها و اعمالِ انسان‌ها حاکم باشد، تعالی بخشد، باطل چنان ریشه‌ای ژرف در کسانی دوانیده بود که از نوری بس عظیم برخوردار شده بودند، که دیگر نور را درنمی‌یافتند و هیچ میلی نداشتند که سنّت را به سودِ حقیقت واگذارند. آنان معلّم آسمانی را رد کردند، خداوندِ جلال را مصلوب ساختند، تا آداب و بدعت‌های خود را حفظ کنند. همین روح، امروز نیز در جهان ظاهر است. انسان‌ها از بررسیِ حقیقت اکراه دارند، مبادا سنّت‌هایشان برهم خورَد و نظمی تازه پدید آید. در نوعِ بشر، همواره قابلیتی مستمر برای خطا کردن وجود دارد، و انسان‌ها بالطبع گرایش دارند که اندیشه‌ها و معرفتِ بشری را بسی برکشند، حال آنکه امرِ الهی و ازلی نه تمییز داده می‌شود و نه قدر می‌بیند.» Counsels on Sabbath School Work, 47.