کتابِ دانی ایل — نمبر پینسٹھ

بتاریخ ۱۸ جولائی، ۲۰۲۰ء، خدا کی آخری ایّام کی اصلاحی تحریک کے لیے پہلی مایوسی وارد ہوئی۔ اس نے تیسرے ہائے کی تاریخ میں ایک نشانِ راہ قائم کیا، جو بعد کی بارش کی تاریخ بھی ہے، اور ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی کی تاریخ بھی۔ اس تاریخ کی نمائندگی مقدس تاریخ کی ہر اصلاحی تحریک نے کی ہے، اور زیادہ خصوصیت کے ساتھ اس کی نمائندگی ملیری تحریک کی تاریخ نے کی، اور اسے دس کنواریوں کی تمثیل کے ذریعے واضح کیا گیا، اور یہ اُس نبوتی تاریخ کی نمائندگی کرتی ہے جس کی نشان دہی ہر نبی نے کی۔

۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نمایانگر نخستین ناامیدیِ این جنبش است، و از این‌رو، فرارسیدنِ زمانِ تأخیر را در مَثَلِ ده باکره و در حبقوق نشان می‌دهد. در تاریخِ میلریتی، همان شواهدی که به اعلامِ نادرستِ آنان انجامید، دیده شد که تاریخِ حقیقی را مشخص می‌سازد. آنگاه زمانِ تأخیرِ مَثَلِ ده باکره به‌عنوان حقیقتِ حاضر شناخته شد، و آن زمانِ تأخیر همان زمانِ تأخیرِ حبقوقِ بابِ دو بود. مَثَلِ ده باکره عیناً تا به حرف تکرار می‌شود، و این واقعیت نشان می‌دهد که تنها کسانی که در آن ناامیدی درگیر بوده‌اند، شایستگانِ آن هستند که یا باکره‌ای دانا باشند یا باکره‌ای نادان.

بدنهٔ عظیم ادونتیسمِ لائودیکیه با فرا رسیدن وایِ سوم در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آزموده شد، و هنگامی که پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ سپری گردید، ادونتیسمِ لائودیکیه جا ماند تا بی‌هدف به‌سوی روم بازگردد، همان‌گونه که پروتستان‌ها در تاریخ میلریتی چنین شدند.

मिलेरियों ने न केवल ठहरने के समय को दस कुँवारियों के दृष्टान्त की पूर्ति के रूप में पहचाना, बल्कि उन्होंने यह भी देखा कि हबक्कूक में दर्शन के लिये, यद्यपि वह विलम्ब करे, प्रतीक्षा करने की आज्ञा वही भविष्यद्वाणी-सूचक चिह्न थी। तब हबक्कूक यह पुष्टि करता है कि वह दर्शन, जो भूलवश प्रस्तुत किया गया था और जिसने पहली निराशा उत्पन्न की थी, वही दर्शन था जो अंत में “बोलेगा।”

پیامی که نخستین سرخوردگی را پدید آورد، همان پیامی بود که می‌بایست به‌عنوان پیامی در شُرُف تحقق در آینده‌ای نزدیک شناخته شود؛ اما بااین‌همه، این پیام همچنان بر همان استدلال‌های نبویِ پیشین استوار بود که در نخستین اعلام نادرست به کار گرفته شده بودند.

در تاریخ میلری، قومِ عهدِ پیشین نخست آزموده شدند؛ سپس قومِ عهدِ جدید آزموده شدند. این آزمون برای پروتستان‌ها زمانی آغاز شد که فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ده و فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ چهارده (زیرا هر دو همان یک فرشته‌اند) در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد. آزمون ایشان با نخستین نومیدی و با فرا رسیدن فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ چهارده به پایان رسید.

در تاریخ میلری، آزمونِ میلریان با فرارسیدنِ فرشتهٔ دوم در نخستین یأس آغاز شد و با فرارسیدنِ ندای نیمه‌شب به پایان رسید؛ ندایی که خواهر وایت آن را جماعتی کثیر از فرشتگان به تصویر می‌کشد که به فرشتهٔ دوم می‌پیوندند. تحت قدرتِ روح‌القدس، آن میلریانی که پیامِ ندای نیمه‌شب را تشخیص دادند و پذیرفتند، آنگاه از میلریانی که پیامی را که در همه‌سو بر ایشان فرو می‌ریخت تشخیص ندادند، جدا شدند. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، فرشتهٔ سوم فرا رسید و آن رؤیایی که درنگ کرده بود، آنگاه سخن گفت.

در تاریخ مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار، نخست قومِ عهدِ پیشین آزموده شدند، سپس قومِ عهدِ جدید. آزمونِ اَدونتیسمِ لائودیکیه هنگامی آغاز شد که نخستین صدای فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده و فرشتهٔ سومِ مکاشفهٔ چهارده (زیرا آن دو همان یک فرشته‌اند)، در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ نازل شد. آزمونِ ایشان با ناامیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ به پایان رسید.

در جنبشِ فرشتهٔ سوم، آزمونِ یک‌صد و چهل و چهار هزار تن با فرارسیدنِ نخستین نومیدی آغاز شد و با فرارسیدنِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب به پایان خواهد رسید. تحتِ قدرتِ روح‌القدس، آنان که اکنون پیامِ فریادِ نیمه‌شب را می‌شناسند و می‌پذیرند، آنگاه از جاهلان و شریرانی جدا می‌شوند که آن پیامِ چندوجهی را که اکنون از هر سو بر گرداگردِ ایشان فرود می‌آید، نشناختند.

در قانون یکشنبه که به‌زودی فرا خواهد رسید، دومین «صدا»ی فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده به سخن درمی‌آید؛ همان رؤیایی که «درنگ کرد» تا سخن گوید. این همچنین نمایانگر پیام فرشتهٔ سوم است که تا فریادِ بلند «اوج می‌گیرد».

فریاد نیمه‌شب به‌صورت فرشتگان بسیاری به تصویر کشیده شده است که با فرشتهٔ پیشین همراه می‌شوند. پیام فریاد نیمه‌شب دارای چندین عنصر است که در مجموع به پیام کامل آن یاری می‌رسانند، و فرشتگان نماد پیام‌ها هستند. در تاریخ میلریتی، پیشگامی که به‌عنوان رهبر در ارائه و گردآوردن پیام حقیقی فریاد نیمه‌شب شناخته شد، ساموئل اس. اسنو بود. در آن تاریخ، به‌خوبی مستند شده است که درک اسنو از پیام فریاد نیمه‌شب در طی دوره‌ای از زمان تکامل یافت.

اس تاریخ کی ہر ہر بات بعینہٖ دہرائی جا رہی ہے، اور آخری نصف‌شب کی پکار کا پیغام جولائی 2023 کے آخر سے علانیہ طور پر نشوونما پا رہا ہے۔ یہ محض اسلام کا پیغام نہیں، بلکہ اس میں ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر کیے جانے کا پیغام بھی شامل ہے۔ اس میں یہ مکاشفہ بھی شامل ہے کہ زمینی حیوان کے دونوں سینگ، حیوان کی صورت کے متوازی، دونوں ایک “موت اور قیامت” سے گزرتے ہیں، جو اسی تاریخ میں اس نبوی معمّے کو پورا کرتی ہے کہ “آٹھواں اُن سات میں سے ہے۔” اس میں سات گرجوں کی “پوشیدہ تاریخ” سے متعلق مکاشفات بھی شامل ہیں، اور یہ “پتھر” کے اس نبوی معمّے کو پورا کرتا ہے جو رد کیا گیا تھا مگر “کونے کے سرے” کا پتھر بن گیا، کیونکہ احبار چھبیس کے “سات وقت” اس دھاگے کے طور پر ظاہر ہوتے ہیں جو ملر کی تاریخ کی تمام صداقتوں کو اُن صداقتوں کے ساتھ باہم بُن دیتا ہے جو 1989 میں وقتِ آخر پر مُہر کھولے جانے کے ساتھ ظاہر کی گئیں۔ زبور نویس اسے یوں بیان کرتا ہے:

«سنگ»، که نخستین «گوهر»ی بود که ویلیام میلر کشف کرد (و گوهرها سنگ‌اند)، همان «روزی است که خداوند ساخته است.» در مقالات پیشین نشان داده شده است که ساختار و الفاظِ فرمانِ سَبَّت، با ساختارِ چرخهٔ مقدسِ هفت‌تایی، چنان‌که در باب بیست‌وپنجمِ لاویان بیان شده، یکسان است. آرام گرفتن در روز هفتم، نمونهٔ آرام گرفتنِ زمین در سال هفتم بود، و هنگامی که این دو فرمان بدین‌گونه در نظر گرفته شوند، گواهی فراهم می‌آورند بر اینکه در نبوتِ کتاب‌مقدس، یک روز نمایندهٔ یک سال است.

آنان همچنین نشان می‌دهند که آن برداشتی را که میلر دربارهٔ خشم خدا به مدتِ «هفت زمان»، در لاویان بیست‌وشش اعلام کرد، به‌صورتِ «یک روز» بازنموده شده است؛ زیرا خداوند چرخهٔ مقدّسِ هفت‌ساله را، همان‌قدر یقینی که آسمان‌ها و زمین را در شش روز آفرید و در روز هفتم آرام گرفت، برقرار ساخت.

چون عیسی مَثَلِ تاکستان را به پایان رسانید، از فریسیان سؤالی کرد.

تمثیلِ تاکستان، تمثیلِ وانهاده شدنِ قومِ برگزیدهٔ پیشین و سپرده شدنِ پادشاهی به قومی برگزیدهٔ جدید است. «سنگی» که بنا بر گفتهٔ عیسی رد شد، همان «سنگی» است که بسته به اینکه چگونه پذیرفته شود، یا نجات می‌بخشد یا هلاک می‌کند. این «سنگ» در سیاقی که عیسی به کار برده است، باید حقیقتی کتاب‌مقدسی باشد، زیرا توانایی آن را دارد که ثمرِ پارسایانه پدید آورد؛ و پارساییِ مسیح تنها زمانی در مردان و زنان پدید می‌آید که کلامِ حقیقتِ او را بپذیرند.

«سنگ» تعلیمی ہے جسے یا تو قبول کیا جاتا ہے یا ردّ، اور یسوع کلام ہے، اور اعمال کی کتاب میں پطرس «سنگ» کی شناخت مسیح کے طور پر کرتا ہے۔

سپس در اول پطرس، او نمادپردازیِ «سنگ» را باز هم فراتر می‌بَرَد، اما آن را همچنان در همان چارچوبِ کنار گذشتنِ قومِ عهدِ پیشین و برگزیده شدنِ قومی جدید و مختار حفظ می‌کند؛ قومی که، چنان‌که او بیان می‌دارد، «در زمان گذشته قومی نبودند، لیکن اکنون قوم خدا هستند؛ که رحمت نیافته بودند، اما اکنون رحمت یافته‌اند.»

پطرس دربارهٔ قومِ برگزیدهٔ پیشین می‌گوید: «برای آنان که نافرمان‌اند، همان سنگی که بنایان رد کردند، سرِ زاویه شده است؛ و سنگِ لغزش و صخرهٔ عثره، برای همانانی که به سبب نافرمانی در کلام می‌لغزند؛ و برای همین نیز مقرر شده بودند.»

عیسیٰ کی نمائندگی بنیاد کی ہر مقدس تمثیل کے ذریعے کی گئی ہے۔

بنیادی که میلری‌ها بنا کردند، صخرهٔ اعصار بود (سنگ).

اوّلین گوهرى که میلر کشف کرد و جزئى از بنیاد میلریتى شد، که همچون «صخرهٔ اعصار» است، «هفت زمان» در لاویان بیست‌وشش بود؛ و «هفت زمان» نخستین حقیقتِ بنیادى بود که از سوى آن پیشگامان میلریتى که تازه بنیاد میلریتى را بنا کرده بودند، کنار گذاشته شد. این معماران بودند که مى‌بایست سنگِ بنیادى را رد کنند. آن «سنگ» که مظهر مسیح است، همچنین همان روزى است که خداوند آن را ساخت؛ زیرا او روز هفتم را به‌عنوان روز آرامى، و سال هفتم را به‌عنوان سالى که در آن زمین آرام گیرد، قرار داد. در سال 1863، سنگِ بنیاد رد شد، امّا باید «سرِ زاویه» و «سنگِ لغزش» براى نافرمانان گردانیده شود.

پیام اسلامِ وایِ سوم، درون‌مایهٔ جنبش اصلاحیِ یکصد و چهل و چهار هزار است، و فرایند آزمون هنگامی آغاز شد که فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده فرود آمد، آنگاه که بناهای عظیم شهر نیویورک در 11 سپتامبر 2001 فرو افکنده شدند. ادونتیسم دربارهٔ شناساییِ نبویِ این حقیقت که 11 سپتامبر 2001، زمانِ فرارسیدنِ «روزِ بادِ شرقی» بود، خاموش ماند. در 18 ژوئیهٔ 2020، آنان置後 ماندند، آنگاه که آن دو شاهدِ باب یازدهمِ مکاشفه در کوچه‌های آن شهر عظیم کشته شدند. آزمونِ ادونتیسم به پایان رسیده بود، و آزمونِ کسانی که اقرار کرده بودند پیامِ اسلام را شناخته‌اند، در جریان بود.

پس از آن‌که استخوان‌های خشکِ مرده تا پایان ژوئیهٔ ۲۰۲۳ در کوچه‌ها افتاده بودند، آنگاه به‌واسطهٔ پیام نخستِ حزقیال برانگیخته شدند. پیام دومِ حزقیال، پیامِ چهار بادِ اسلامِ وایِ سوم است که بازنمایانندهٔ گشایشِ تدریجیِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب می‌باشد؛ همان رؤیایی که درنگ نمود و درون‌مایهٔ سراسرِ دورهٔ این جنبش بود. سپس حقایق گوناگونی گشوده شد، زیرا پیامِ فریادِ نیمه‌شب نمایانگرِ پیامی چندوجهی است. نخستین حقیقتی که استخوان‌های خشکِ مرده را مواجه ساخت، همان نخستین حقیقتی بود که ادونتیسمِ لائودیکیه آن را رد کرد، و آن نمایانگرِ حقیقتی است که گذارِ لائودیکیه به فیلادلفیا را مشخص می‌سازد.

حقیقت همان پیامِ مُهر است، و ازاین‌رو باید هم از حیث فکری و هم از حیث روحانی در آن استقرار یافت. کافی نیست که تشخیص دهیم دوره‌ای که آن دو شاهد در کوچه مرده افتاده بودند، نمادی از پراکندگیِ «هفت زمان» است؛ بلکه پذیرشِ تجربیِ حقیقت نیز لازم است.

جواهرُ ميلر، التي تُمثِّل الحقائقَ التي فُكَّ خِتمُها في زمنِ النهاية سنة 1798، تصيرُ امتحانًا لعذارى الأيام الأخيرة. وخبرةُ الرسوخِ في الحق «روحيًّا» تُمثِّلها الجوهرةُ الأولى لميلر، أمّا الرسوخُ في الحق «ذهنيًّا» فتُمثِّله رسالةُ الإسلام الخاصةُ بالويل الثالث. وإنّ الدعوةَ إلى التوبة والاعتراف، التي تُمثِّلها «المرّات السبع»، تُحدِّد عملًا يُنجَز بالاقتران مع المسيح في قدس الأقداس، وتُمثِّله رؤيا «المرأه».

برداشتِ «عقلانی» از اسلامِ وایِ سوم با رؤیای «chazon» نمایانده می‌شود، و هر دو برای کسانی که مُهر خواهند شد، ضروری‌اند. در سال 1863، ادونتیسمِ لائودیکیه بر آن شد که اَریحا را از نو بنا کند، و کارِ خود را در بازسازی اورشلیم واگذاشت. اَریحا نمادِ رفاه است، چنان‌که در کوریِ لائودیکیه نیز بازنمایی شده است.

«سنگی» که بنّایان در سال ۱۸۶۳، هنگام بازسازی اریحا، رد کردند، همان «هفت زمان» بود که در ایام آخر به حقیقت (جواهر) تبدیل می‌شد؛ حقیقتی که «سرِ زاویه» می‌گردد، زیرا این همان حقیقتی است که آغاز اَدونتیسم را در جنبش میلری‌ها با پایان اَدونتیسم در جنبش صد و چهل و چهار هزار به هم می‌بافد. آن جواهر، که همان «هفت زمان» است، همچنین «روزی است که خداوند ساخته است»، و خودِ مسیح است، زیرا او کلمه است و او «حق» است. موضوع اسلام مضمونی است که تطهیر هر دو قوم برگزیده، یعنی قوم برگزیده پیشین و قوم برگزیده جدید، را پدید می‌آورد، و این تطهیر دوگانه در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، که «روزِ باد شرقی» بود. در آن روز، دیده‌بانان می‌بایست همان سرودی را بسرایند که مسیح سرود، هنگامی که مَثَلِ تاکستان را اعلام کرد. صد و چهل و چهار هزار، سرود موسی (یعنی «هفت زمان») و سرود برّه را می‌سرایند.

“برّه” همان مسیح است که ذبح شد، و او در میانهٔ دو هزار و پانصد و بیست روز ذبح گردید؛ و بدین‌سان قربانیِ حیات و خونِ خویش را ــ که در آن، عهد را استوار ساخت ــ با «مخاصمهٔ عهدِ او»ی موسی در لاویان بیست‌وشش به هم می‌پیوندد. سرودِ موسی و برّه، سرودِ حازونِ تاریخِ نبوی و سرودِ مَرهِ «ظهور» اوست. این، سرودِ فهمی عقلی و روحانی است، چنان‌که در دو رؤیای باب هشتمِ دانیال بازنموده شده است. این، سرودِ قومی عهدی است که داوری می‌شوند و از ایشان درمی‌گذرند، در حالی که قومی برگزیدهٔ جدید انتخاب می‌شوند. فرایندِ انتخاب، و بنابراین آن سرود، در 11 سپتامبر 2001 آغاز شد.

این آیات، اگر به‌درستی فهمیده شوند، دورهٔ زمانیِ یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یکشنبهٔ قریب‌الوقوع را مشخص می‌کنند. آیهٔ ششم، با مشخص ساختن آغازِ گیاه که ریشه می‌دواند، سپس شکوفه می‌آورد و جوانه می‌زند، و سرانجام زمین را از میوه پُر می‌سازد، تمام این تاریخ را معرفی می‌کند. میوه‌ای که زمین را پُر می‌سازد، این کار را در خلال «ساعت» انجام می‌دهد، که همان بحرانِ قانون یکشنبه است. در حالی که مسیح در آن هنگام میوهٔ خود را به انبار خویش جمع می‌کند، هم‌زمان داوری را نیز بر بابِل فرود می‌آورد. داوری‌ای که در زمانی رخ می‌دهد که زمین از میوه پُر می‌شود، در آیهٔ هفتم به تصویر کشیده شده است، آنگاه که این دو پرسش مطرح می‌شوند: «آیا او را زده است، چنان‌که زنندگانِ او را زده بود؟ یا او کشته شده است، موافقِ کشتارِ کسانی که به‌دست او کشته شدند؟»

سپس در آیهٔ هشت، پاشیده‌شدنِ بارانِ آخر با عبارتِ «به اندازه» مشخص شده است. آنچه سبب می‌شود گیاهان سر برآورند، باران است؛ و هنگامی که آغازِ بارانِ آخر مشخص می‌گردد، این آغاز چنین مشخص می‌شود: «به اندازه، هنگامی که می‌رویاند.» وقتی بارانِ آخر آغاز می‌شود، «به اندازه» فرو ریخته می‌شود؛ زیرا اگر محصول، آمیزه‌ای از راستین و دروغین باشد، آن باران بی‌حد و اندازه فرو ریخته نمی‌شود.

خواهر وایت این بخش را همان لحظه‌ای می‌داند که فرشتهٔ مکاشفه فرود می‌آید، زیرا می‌گوید: «افاضهٔ عظیم روح خدا، که تمام زمین را با جلال او روشن می‌سازد.» در بخش دیگری که در این مقالات بارها به آن استناد کرده‌ایم، او تصریح کرد که هنگامی که «بناهای عظیم نیویورک» «فرو افکنده شوند»، «مکاشفه باب هجده، آیات یک تا سه، تحقق خواهد یافت.»

ہم اگلے مضمون میں ان خیالات کو جاری رکھیں گے۔