God never changes, and therefore Adventism is judged in its fourth generation.

خدا هرگز تغییر نمی‌کند، و ازاین‌رو ادونتیسم در نسل چهارم خود داوری می‌شود.

“‘And he called to the man clothed with linen, which had the writer’s inkhorn by his side; and the Lord said unto him, Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof. And to the others he said in mine hearing, Go ye after him through the city, and smite: let not your eye spare, neither have ye pity: slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary. Then they began at the ancient men which were before the house.’

«او آن مردِ ملبس به کتان را که دواتِ کاتب بر پهلوی خود داشت ندا کرد؛ و خداوند بدو فرمود: از میان شهر، از میان اورشلیم، بگذر و بر پیشانی‌های مردانی که برای همهٔ رجاساتِ واقع‌شده در میان آن آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار. و به دیگران، در حالی که می‌شنیدم، گفت: در پی او از میان شهر بگذرید و بکشید؛ چشمتان ترحم نکند و شفقت نورزید: پیر و جوان را، هم دوشیزگان و هم کودکان خردسال و زنان را، بالکل هلاک سازید؛ اما به هیچ مردی که آن علامت بر اوست نزدیک مشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید. پس آنان از مشایخِ کهنسالی که پیشِ خانه بودند آغاز کردند.»

“Jesus is about to leave the mercy seat of the heavenly sanctuary to put on garments of vengeance and pour out His wrath in judgments upon those who have not responded to the light God has given them. ‘Because sentence against an evil work is not executed speedily, therefore the heart of the sons of men is fully set in them to do evil.’ Instead of being softened by the patience and long forbearance that the Lord has exercised toward them, those who fear not God and love not the truth strengthen their hearts in their evil course. But there are limits even to the forbearance of God, and many are exceeding these boundaries. They have overrun the limits of grace, and therefore God must interfere and vindicate His own honor.

«عیسی در شُرُف آن است که جایگاه رحمتِ قدسگاه آسمانی را ترک گوید تا جامه‌های انتقام را بر تن کند و خشم خود را در داوری‌ها بر کسانی فرو ریزد که به نوری که خدا به ایشان عطا کرده است پاسخ نداده‌اند. “چون حکمِ عملِ بد به‌سرعت اجرا نمی‌شود، از این‌رو دلِ بنی‌آدم در ایشان کاملاً بر انجام بدی مصمم می‌گردد.” به‌جای آنکه به‌سبب صبر و حلمِ درازمدتی که خداوند نسبت به ایشان به‌کار برده است نرم شوند، آنان که از خدا نمی‌ترسند و حقیقت را دوست نمی‌دارند، دل‌های خود را در راهِ شریرانهٔ خویش سخت‌تر می‌سازند. اما حتی برای حلمِ خدا نیز حد و مرزی هست، و بسیاری از این حدود فراتر می‌روند. آنان از مرزهای فیض گذشته‌اند، و ازاین‌رو خدا باید مداخله کند و حرمتِ خویش را اعاده نماید.»

“Of the Amorites the Lord said: ‘In the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full.’ Although this nation was conspicuous because of its idolatry and corruption, it had not yet filled up the cup of its iniquity, and God would not give command for its utter destruction. The people were to see the divine power manifested in a marked manner, that they might be left without excuse. The compassionate Creator was willing to bear with their iniquity until the fourth generation. Then, if no change was seen for the better, His judgments were to fall upon them.

«دربارۀ اموریان خداوند گفت: “در نسل چهارم ایشان بار دیگر به اینجا بازخواهند گشت، زیرا گناه اموریان هنوز کامل نشده است.” با آنکه این قوم به سبب بت‌پرستی و فساد خود زبانزد بود، هنوز جام گناه خویش را لبریز نکرده بود، و خدا فرمان هلاکت کامل آنان را صادر نمی‌کرد. مردم می‌بایست قدرت الهی را به گونه‌ای آشکار ببینند تا عذری برای ایشان باقی نماند. آفرینندۀ مشفق مایل بود تا نسل چهارم بی‌عدالتی ایشان را متحمل شود. سپس، اگر هیچ تغییری به سوی بهتر شدن دیده نمی‌شد، داوری‌های او بر آنان فرود می‌آمد.»

“With unerring accuracy the Infinite One still keeps an account with all nations. While His mercy is tendered with calls to repentance, this account will remain open; but when the figures reach a certain amount which God has fixed, the ministry of His wrath commences. The account is closed. Divine patience ceases. There is no more pleading of mercy in their behalf.

«با دقّتی خطاناپذیر، آن وجودِ نامتناهی هنوز با جمیع امّت‌ها حسابی نگاه می‌دارد. تا هنگامی که رحمت او همراه با دعوت‌ها به توبه عرضه می‌شود، این حساب مفتوح خواهد ماند؛ امّا چون ارقام به مقدار معیّنی برسد که خدا آن را مقرّر فرموده است، خدمتِ غضبِ او آغاز می‌گردد. حساب بسته می‌شود. صبرِ الهی پایان می‌یابد. دیگر هیچ شفاعتِ رحمتی به سود ایشان در میان نخواهد بود.»

“The prophet, looking down the ages, had this time presented before his vision. The nations of this age have been the recipients of unprecedented mercies. The choicest of heaven’s blessings have been given them, but increased pride, covetousness, idolatry, contempt of God, and base ingratitude are written against them. They are fast closing up their account with God.

نبی نے زمانوں کے پار نگاہ کرتے ہوئے اس وقت کو اپنی رؤیا میں دیکھا تھا۔ اس دور کی قومیں بے مثال رحمتوں کی وارث رہی ہیں۔ آسمان کی برکات میں سے بہترین برکتیں انہیں عطا کی گئی ہیں، لیکن بڑھتا ہوا تکبر، لالچ، بت پرستی، خدا کی تحقیر، اور پست درجے کی ناشکری ان کے خلاف لکھی جا چکی ہے۔ وہ تیزی سے خدا کے ساتھ اپنا حساب بند کرنے کے قریب پہنچ رہی ہیں۔

“But that which causes me to tremble is the fact that those who have had the greatest light and privileges have become contaminated by the prevailing iniquity. Influenced by the unrighteous around them, many, even of those who profess the truth, have grown cold and are borne down by the strong current of evil. The universal scorn thrown upon true piety and holiness leads those who do not connect closely with God to lose their reverence for His law. If they were following the light and obeying the truth from the heart, this holy law would seem even more precious to them when thus despised and set aside. As the disrespect for God’s law becomes more manifest, the line of demarcation between its observers and the world becomes more distinct. Love for the divine precepts increases with one class according as contempt for them increases with another class.

«اما آنچه مرا به لرزه می‌اندازد این واقعیت است که آنان که از بزرگ‌ترین نور و امتیازات برخوردار بوده‌اند، به ناپاکیِ رایج آلوده شده‌اند. تحت تأثیر ناراستانِ پیرامون خود، بسیاری، حتی از میان آنان که مدعیِ حقیقت‌اند، سرد شده و زیر فشارِ جریان نیرومندِ شرّ از پا درآمده‌اند. تمسخرِ همگانی‌ای که بر دینداری و قدوسیتِ راستین روا داشته می‌شود، سبب می‌گردد کسانی که پیوندی نزدیک با خدا ندارند، حرمتِ شریعتِ او را از دست بدهند. اگر آنان از نور پیروی می‌کردند و از دل مطیعِ حقیقت بودند، این شریعتِ مقدّس، هنگامی که چنین خوار شمرده و کنار نهاده می‌شد، در نظرشان حتی گرانبهاتر می‌نمود. هرچه بی‌احترامی به شریعتِ خدا آشکارتر می‌شود، خطّ تمایز میان نگاه‌دارانِ آن و جهان روشن‌تر می‌گردد. محبت نسبت به احکامِ الهی در یک گروه، به همان نسبت افزایش می‌یابد که اهانت به آنها در گروهی دیگر فزونی می‌گیرد.»

“The crisis is fast approaching. The rapidly swelling figures show that the time for God’s visitation has about come. Although loath to punish, nevertheless He will punish, and that speedily. Those who walk in the light will see signs of the approaching peril; but they are not to sit in quiet, unconcerned expectancy of the ruin, comforting themselves with the belief that God will shelter His people in the day of visitation. Far from it. They should realize that it is their duty to labor diligently to save others, looking with strong faith to God for help. ‘The effectual fervent prayer of a righteous man availeth much.’

"بحران به‌سرعت در حال نزدیک شدن است. ارقامِ به‌شتاب فزاینده نشان می‌دهند که زمانِ بازدیدِ خداوند نزدیکاً فرارسیده است. هرچند او به مجازات کردن بی‌میل است، بااین‌حال مجازات خواهد کرد، و آن هم به‌زودی. آنان که در نور گام برمی‌دارند، نشانه‌های خطرِ در حال نزدیک شدن را خواهند دید؛ اما نباید در آرامش و با بی‌اعتنایی، در انتظارِ خاموشِ ویرانی بنشینند و خود را با این باور تسلی دهند که خدا در روزِ بازدید، قومِ خود را محفوظ خواهد داشت. هرگز چنین نیست. آنان باید دریابند که وظیفهٔ ایشان است که با جدیتِ تمام برای نجاتِ دیگران کار کنند و با ایمانی استوار برای یاری به خدا بنگرند. «دعای مؤثرِ شدیدِ مردِ عادل بسیار کارگر است.»

“The leaven of godliness has not entirely lost its power. At the time when the danger and depression of the church are greatest, the little company who are standing in the light will be sighing and crying for the abominations that are done in the land. But more especially will their prayers arise in behalf of the church because its members are doing after the manner of the world.

«خمیرمایهٔ دینداری قدرت خود را به‌کلی از دست نداده است. در زمانی که خطر و افسردگیِ کلیسا به اوج خود می‌رسد، آن گروه اندک که در نور ایستاده‌اند، برای رجاست‌هایی که در سرزمین به‌جا آورده می‌شود، آه و ناله خواهند کرد. اما به‌ویژه دعاهای ایشان به‌خاطر کلیسا صعود خواهد کرد، زیرا اعضای آن به شیوهٔ جهان رفتار می‌کنند.»

“The earnest prayers of this faithful few will not be in vain. When the Lord comes forth as an avenger, He will also come as a protector of all those who have preserved the faith in its purity and kept themselves unspotted from the world. It is at this time that God has promised to avenge His own elect which cry day and night unto Him, though He bear long with them.

«دعاهای پرشورِ این اندکِ وفادار، بی‌ثمر نخواهد بود. هنگامی که خداوند به‌عنوان منتقم ظهور کند، همچنین به‌عنوان پاسدارِ همهٔ کسانی خواهد آمد که ایمان را در پاکیِ آن حفظ کرده‌اند و خویشتن را از آلودگیِ جهان بی‌لکّه نگاه داشته‌اند. در همین زمان است که خدا وعده داده است برگزیدگانِ خود را که شب و روز نزد او فریاد برمی‌آورند، هرچند مدتی در حق ایشان شکیبایی می‌ورزد، انتقام دهد.»

“The command is: ‘Go through the midst of the city, through the midst of Jerusalem, and set a mark upon the foreheads of the men that sigh and that cry for all the abominations that be done in the midst thereof.’ These sighing, crying ones had been holding forth the words of life; they had reproved, counseled, and entreated. Some who had been dishonoring God repented and humbled their hearts before Him. But the glory of the Lord had departed from Israel; although many still continued the forms of religion, His power and presence were lacking.” Testimonies, volume 5, 207–210.

این فرمان است: «از میان شهر، از میان اورشلیم بگذر، و بر پیشانی‌های مردانی که برای همهٔ مکروهاتی که در میان آن به‌جا آورده می‌شود، آه می‌کشند و ناله می‌کنند، علامتی بگذار.» این آه‌کشان و ناله‌کنان، کلمات حیات را اعلام می‌کردند؛ توبیخ می‌نمودند، پند می‌دادند، و استدعا می‌کردند. برخی که خدا را بی‌حرمت ساخته بودند، توبه کردند و دل‌های خویش را در حضور او فروتن ساختند. اما جلال خداوند از اسرائیل departed شده بود؛ هرچند بسیاری هنوز به ظواهر دیانت ادامه می‌دادند، قدرت و حضور او مفقود بود.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۰۷–۲۱۰.

The illustration of God’s judgment that Sister White is identifying in the passage is the judgment brought upon the city of Jerusalem, which in the last days is the Seventh-day Adventist church. The judgment is finalized at the Sunday law, for it is there that the seal of God and mark of the beast are impressed. Ezekiel chapter eight identifies four escalating abominations. The first verse emphasizes the vision is to be understood just before probation closes by identifying the fifth day of the sixth month of the sixth year.

جس تمثیلِ عدالتِ الٰہی کی طرف سِسٹر وائٹ اس اقتباس میں اشارہ کر رہی ہیں، وہ وہ عدالت ہے جو شہرِ یروشلم پر نازل کی گئی، جو آخری ایام میں سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا ہے۔ یہ عدالت سنڈے لا کے وقت آخری طور پر مکمل ہو جاتی ہے، کیونکہ وہیں خدا کی مہر اور حیوان کا نشان ثبت کیے جاتے ہیں۔ حزقی ایل کے باب آٹھ میں چار بتدریج بڑھنے والی مکروہات کی نشان دہی کی گئی ہے۔ پہلی آیت اس امر پر زور دیتی ہے کہ اس رویا کو مہلتِ توبہ کے بند ہونے سے ذرا پہلے سمجھا جائے، کیونکہ اس میں چھٹے سال کے چھٹے مہینے کے پانچویں دن کی تعیین کی گئی ہے۔

Ezekiel did not need to include that historical point of reference. He could have simply written, “And it came to pass as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me.” The fact that he included the reference to the day before “666,” is a prophetic reference for students of prophecy. The reference for those who have the victory of the number of the beast’s name know “666,” is an element of the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes. They know this for they are the people of God, that according to Peter, “in times past were not the people of God.”

حزقی‌ئیل نیازی نداشت آن نقطهٔ ارجاع تاریخی را درج کند. او می‌توانست به‌سادگی بنویسد: «و واقع شد چون در خانهٔ خود نشسته بودم و مشایخ یهودا پیش روی من نشسته بودند، که دست یهوه خداوند در آنجا بر من فرود آمد.» این واقعیت که او اشاره به روزِ پیش از «666» را درج کرد، ارجاعی نبوتی برای شاگردان نبوت است. این اشاره، برای کسانی است که بر عددِ نامِ وحش غلبه یافته‌اند و «666» را می‌شناسند؛ عنصری از مکاشفهٔ عیسی مسیح است که اندکی پیش از بسته شدنِ مهلتِ آزمون گشوده می‌شود. آنان این را می‌دانند، زیرا ایشان قوم خدا هستند؛ همانان که بنا بر گفتهٔ پطرس، «در زمان گذشته قوم خدا نبودند.»

In 1 Peter chapter two the people who are now the people of God, “have tasted that the Lord is gracious.” They are those who have prophetically “eaten” the word of God, as opposed to those who refused to eat the word of God. All the prophets speak of the last days, and in John chapter six, Jesus gave the message that His disciples must eat His flesh and drink His blood. In that chapter the disciples that refused to eat His flesh and drink His blood, did so in verse sixty-six.

در باب دومِ اول پطرس، مردمی که اکنون قومِ خدا هستند، «چشیده‌اند که خداوند مهربان است». آنان کسانی‌اند که به‌گونه‌ای نبوی کلامِ خدا را «خورده‌اند»، در مقابلِ کسانی که از خوردنِ کلامِ خدا سر باز زدند. همهٔ انبیا از ایامِ آخر سخن می‌گویند، و در باب ششمِ یوحنا، عیسی این پیام را داد که شاگردانِ او باید گوشتِ او را بخورند و خونِ او را بنوشند. در آن باب، شاگردانی که از خوردنِ گوشتِ او و نوشیدنِ خونِ او امتناع کردند، این کار را در آیهٔ شصت‌وشش انجام دادند.

From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

از آن زمان بسیاری از شاگردان او بازگشتند و دیگر با او راه نرفتند. یوحنا ۶:۶۶.

The wise who eat the flesh and drink the blood of Christ in the last days, understand that Christ as Palmoni, is the Wonderful Numberer, and they recognize His signature when it is presented. The number “665,” in the opening verse of Ezekiel eight, is there, for any who wish to see, that it is identifying at least two important prophetic points. The first is that the message is to be understood as covering a period of time before the Sunday law. The second is that the number “666” is in one of only two verses in the book of Revelation, that is qualified by identifying that the “wise” would understand in the last days.

حکیمانی که در ایّام آخر گوشت مسیح را می‌خورند و خون او را می‌نوشند، درمی‌یابند که مسیح، به‌عنوان پَلمونی، شمارندهٔ شگفت‌انگیز است، و هنگامی که امضای او عرضه می‌شود، آن را بازمی‌شناسند. عدد «665» در آیهٔ افتتاحی حزقیال باب هشت، برای هر که بخواهد ببیند، در آنجا قرار دارد تا دست‌کم دو نکتهٔ مهم نبوی را مشخص سازد. نخست آن‌که این پیام باید چنین فهمیده شود که دوره‌ای از زمان پیش از قانون یکشنبه را در بر می‌گیرد. دوم آن‌که عدد «666» در یکی از تنها دو آیه در کتاب مکاشفه آمده است که با تصریح به این‌که «حکیمان» در ایّام آخر خواهند فهمید، مقیّد شده است.

Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:18.

اینجا حکمت است. هر که فهم دارد، عدد وحش را بشمارد؛ زیرا آن عددِ انسانی است؛ و عددش ششصد و شصت و شش است. مکاشفه ۱۳:۱۸

The “wise” who understand the increase of knowledge in the last days, when the Revelation of Jesus Christ is unsealed will know that “666,” is an important prophetic symbol for they will have gotten victory over the number. Ezekiel therefore introduces an escalating rebellion in chapter eight, that is represented by four increasing abominations. The final identifies the foolish as bowing down to the sun, thus marking the judgment of Jerusalem (Adventism), in the last days. That judgment takes place in the fourth generation. The four abominations are the symbols of the four generations of Laodicean Adventism.

«خردمندان»ی که افزایش معرفت را در ایام آخر، هنگامی که مکاشفۀ عیسی مسیح مُهرگشایی می‌شود، درک می‌کنند، خواهند دانست که «666» نمادی مهمِ نبوی است، زیرا بر آن عدد غلبه یافته‌اند. ازاین‌رو، حزقیال در فصل هشتم شورشی فزاینده را معرفی می‌کند که با چهار رجاستِ رو به افزایش نمایش داده شده است. رجاستِ نهایی، ابلهان را چون کسانی معرفی می‌کند که در برابر خورشید سجده می‌برند، و بدین‌سان داوری اورشلیم (ادونتیسم) را در ایام آخر نشان‌گذاری می‌کند. آن داوری در نسل چهارم واقع می‌شود. آن چهار رجاست، نمادهای چهار نسلِ ادونتیسمِ لائودیکیه‌اند.

The first generation began in 1863, with the rebellion against Moses’ oath of “seven times.” Twenty-five years later, the rebellion of 1888 was manifested. Thirty-one years later the rebellion of 1919 occurred, represented by W. W. Prescott’s book, “The Doctrine of Christ”. Thirty-eight years after that, in 1957, the rebellion represented by the book, “Questions on Doctrine” took place. We will now begin to demonstrate why these four waymarks align with the four abominations of Ezekiel eight.

نسلِ اوّل در سال ۱۸۶۳ آغاز شد، با شورش بر ضدّ سوگندِ «هفت زمان» موسی. بیست و پنج سال بعد، شورشِ ۱۸۸۸ ظاهر شد. سی و یک سال بعد، شورشِ ۱۹۱۹ رخ داد که به‌وسیلهٔ کتابِ W. W. Prescott، «The Doctrine of Christ» بازنمایی می‌شود. سی و هشت سال پس از آن، در ۱۹۵۷، شورشی که به‌وسیلهٔ کتابِ «Questions on Doctrine» بازنمایی می‌شود، به وقوع پیوست. اکنون آغاز خواهیم کرد به نشان دادن این‌که چرا این چهار نشانه با آن چهار مکروه در حزقیال هشت هم‌راستا هستند.

In 1863, Laodicean Adventism introduced a new chart to replace the two charts that were fulfillments of Habakkuk chapter two’s command to, “write the vision and make it plain upon tables.” The 1863 chart dropped the “seven times” from the prophetic illustration, as it had been on the two sacred charts along with the 1260, 1290, and 1335. In Habakkuk the command identified that the tables (in the plural) would be published in a fashion that, “he may run that readeth it.” The 1863 chart was so far off the mark, that it required a handout of explanation to go with it. It was not possible to look at the 1863 chart and “run” without an extra handout.

در سال ۱۸۶۳، ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای نمودار تازه‌ای را برای جایگزین ساختنِ آن دو نموداری معرفی کرد که تحققِ فرمانِ باب دومِ حبقوق بودند: «رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها واضح بساز.» نمودارِ ۱۸۶۳ «هفت زمان» را از تصویرِ نبوی حذف کرد، در حالی که این بخش بر آن دو نمودارِ مقدس، همراه با ۱۲۶۰، ۱۲۹۰ و ۱۳۳۵، وجود داشت. در حبقوق، این فرمان مشخص می‌ساخت که آن لوح‌ها (به صیغهٔ جمع) به گونه‌ای منتشر خواهند شد که «تا هر که آن را می‌خواند، بدود.» نمودارِ ۱۸۶۳ تا آن اندازه از مقصود دور بود که برای همراهی با آن، برگه‌ای توضیحی لازم می‌شد. ممکن نبود کسی به نمودارِ ۱۸۶۳ بنگرد و بدون یک برگهٔ اضافی «بدود».

And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. Habakkuk 2:2.

اور خداوند مرا پاسخ داد و گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها به‌روشنی نقش کن، تا هر که آن را بخواند، بدود. حبقوق ۲:۲.

The 1863, chart was a counterfeit designed to cover up the true, just as William Miller saw in his dream. The two sacred charts were the symbol of the covenant that Christ made with the people who had just taken the position as the true Protestant horn of the earth beast. Those two charts represented a symbol of the covenant relationship between the Millerites and Christ, who suddenly came to His temple in 1844, and when He came, He came as the Messenger of the Covenant. Ancient Israel illustrates modern Israel, and when Christ took ancient Israel out of the bondage of Egypt, He typified the time when He was to take modern Israel out of the bondage of twelve hundred and sixty years of papal rule. Sister White repeatedly upholds these two histories as parallel histories.

نمودار ۱۸۶۳ جعلی‌ای بود که برای پنهان ساختن حقیقت طراحی شد، درست همان‌گونه که ویلیام میلر در رؤیای خود دید. آن دو نمودارِ مقدس، نمادِ عهدی بودند که مسیح با مردمی بست که تازه جایگاهِ شاخِ حقیقیِ پروتستانِ وحشِ زمین را اختیار کرده بودند. آن دو نمودار، نمادی از رابطهٔ عهدی میان میلیری‌ها و مسیح بودند؛ همان که در سال ۱۸۴۴ ناگهان به معبد خود آمد، و چون آمد، به‌عنوان رسولِ عهد آمد. اسرائیلِ باستان، اسرائیلِ جدید را به تصویر می‌کشد، و هنگامی که مسیح اسرائیلِ باستان را از بندگیِ مصر بیرون آورد، آن عمل نمونه‌ای از زمانی بود که او می‌بایست اسرائیلِ جدید را از بندگیِ هزار و دویست و شصت سالهٔ حاکمیت پاپی بیرون آورد. خواهر وایت بارها و بارها این دو تاریخ را به‌عنوان تاریخ‌های موازی تأیید می‌کند.

“Upon us is shining the accumulated light of past ages. The record of Israel’s forgetfulness has been preserved for our enlightenment. In this age God has set His hand to gather unto Himself a people from every nation, kindred, and tongue. In the advent movement He has wrought for His heritage, even as He wrought for the Israelites in leading them from Egypt. In the great disappointment of 1844 the faith of His people was tested as was that of the Hebrews at the Red Sea.” Testimonies, volume 8, 115, 116.

«بر ما نورِ انباشتهٔ اعصار گذشته می‌تابد. گزارشِ فراموش‌کاریِ اسرائیل برای روشن‌سازیِ ما محفوظ مانده است. در این عصر، خداوند دستِ خود را دراز کرده است تا برای خویش قومی را از هر امت و قبیله و زبان گرد آورد. در نهضتِ ظهور، او برای میراثِ خویش عمل کرده است، چنان‌که برای بنی‌اسرائیل عمل کرد آنگاه که ایشان را از مصر بیرون آورد. در ناامیدیِ بزرگِ سال 1844، ایمانِ قومِ او آزموده شد، همان‌گونه که ایمانِ عبرانیان نزد دریای سرخ آزموده گردید.» شهادت‌ها، جلد 8، صفحات 115، 116.

When the Lord entered into covenant with ancient Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. When the Lord entered into covenant with modern Israel, He gave two tables to represent the covenant relationship. The two tables of the Ten Commandments typify Habakkuk’s two tables. He gave them the two tables shortly after the Red Sea crossing, which Sister White aligns with the great disappointment of 1844. Shortly after 1844, in terms of prophetic history, the Lord produced the second table. Ancient Israel was made the depositaries of God’s law, and modern Israel was made the depositaries of not only God’s law, but also those great prophetic truths.

هنگامی که خداوند با اسرائیلِ باستان عهد بست، دو لوح عطا کرد تا رابطهٔ عهد را نمایان سازند. هنگامی که خداوند با اسرائیلِ جدید عهد بست، دو لوح عطا کرد تا رابطهٔ عهد را نمایان سازند. دو لوحِ ده فرمان، مُمَثِّلِ دو لوحِ حبقوق‌اند. این دو لوح را اندکی پس از عبور از دریای سرخ به ایشان داد، واقعه‌ای که خواهر وایت آن را با ناامیدی بزرگِ سال 1844 هم‌سو می‌داند. اندکی پس از 1844، از منظر تاریخِ نبوی، خداوند لوحِ دوم را پدید آورد. اسرائیلِ باستان امینانِ شریعتِ خدا گردانیده شد، و اسرائیلِ جدید امینانِ نه تنها شریعتِ خدا، بلکه نیز آن حقایقِ عظیمِ نبوی گردانیده شد.

“God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world.” Testimonies, volume 5, 455.

خدا کلیسای خود را در این روزگار فراخوانده است، همان‌گونه که اسرائیلِ باستان را فراخواند، تا چون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساطورِ نیرومندِ حقیقت، به‌واسطهٔ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم، ایشان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا آنان را به تقرّبی مقدّس به خویشتن درآورد. آنان را امینانِ شریعت خود ساخته و حقایق عظیمِ نبوت را برای این زمان به ایشان سپرده است. همانند کلام‌های مقدّسی که به اسرائیلِ باستان سپرده شده بود، این‌ها نیز امانتی مقدّس‌اند که باید به جهان ابلاغ شوند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۴۵۵.

The first two Commandments identify God’s hatred for idolatry, and in those first two Commandments He identifies that judgment is carried out unto the third and fourth generations, for He identifies that He is a jealous God.

دو فرمانِ نخست، نفرتِ خدا را از بت‌پرستی آشکار می‌سازند، و او در همان دو فرمانِ نخست اعلام می‌کند که داوری تا نسلِ سوم و چهارم جاری می‌شود، زیرا تصریح می‌فرماید که او خدایی غیور است.

“The law was not spoken at this time exclusively for the benefit of the Hebrews. God honored them by making them the guardians and keepers of His law, but it was to be held as a sacred trust for the whole world. The precepts of the Decalogue are adapted to all mankind, and they were given for the instruction and government of all. Ten precepts, brief, comprehensive, and authoritative, cover the duty of man to God and to his fellow man; and all based upon the great fundamental principle of love. ‘Thou shalt love the Lord thy God with all thy heart, and with all thy soul, and with all thy strength, and with all thy mind; and thy neighbor as thyself.’ Luke 10:27. See also Deuteronomy 6:4, 5; Leviticus 19:18. In the Ten Commandments these principles are carried out in detail, and made applicable to the condition and circumstances of man.

«شریعت در این زمان منحصراً برای منفعت عبرانیان بیان نشد. خدا با این‌که آنان را نگاهبانان و حافظان شریعت خویش قرار داد، ایشان را گرامی داشت، اما این شریعت می‌بایست به‌عنوان امانتی مقدس برای تمامی جهان نگاه داشته شود. احکام ده‌گانه برای تمام نوع بشر مناسب‌اند، و برای تعلیم و حکومت همه داده شدند. ده حکم، کوتاه، جامع و مقتدر، وظیفهٔ انسان را نسبت به خدا و نسبت به همنوع خود دربر می‌گیرند؛ و همه بر آن اصل بنیادین و عظیمِ محبت استوارند. “خداوند، خدای خود را با تمامی دل خود، و با تمامی جان خود، و با تمامی قوت خود، و با تمامی فکر خود محبت نما؛ و همسایهٔ خود را همچون خویشتن.” لوقا ۱۰:۲۷. نیز بنگرید به تثنیه ۶:۴، ۵؛ لاویان ۱۹:۱۸. در ده فرمان، این اصول به‌تفصیل بیان شده‌اند و با وضع و شرایط انسان قابل انطباق گردیده‌اند.

“‘Thou shalt have no other gods before Me.’

«تو را غیر از من خدایانِ دیگر نباشد.»

“Jehovah, the eternal, self-existent, uncreated One, Himself the Source and Sustainer of all, is alone entitled to supreme reverence and worship. Man is forbidden to give to any other object the first place in his affections or his service. Whatever we cherish that tends to lessen our love for God or to interfere with the service due Him, of that do we make a god.

«یَهُوَه، آن وجودِ جاودانی، قائم‌به‌ذات و غیرمخلوق، که خود منشأ و نگاهدارندۀ همۀ هستی است، تنها او شایستۀ حرمت و پرستشِ اعلی است. انسان از آن منع شده است که به هیچ موضوع دیگری در محبت‌های خویش یا در خدمت خود مقامِ نخست را بدهد. هر آنچه را که گرامی می‌داریم و مایۀ کاهش محبت ما به خدا یا موجب اخلال در خدمتی که بدو تعلق دارد گردد، همان را برای خود خدا ساخته‌ایم.»

“‘Thou shalt not make unto thee any graven image, or any likeness of anything that is in heaven above, or that is in the earth beneath, or that is in the water under the earth: thou shalt not bow down thyself to them, nor serve them.’

«تو برای خود هیچ تمثالِ تراشیده، یا هیچ صورتِ چیزی را که در آسمانِ بالا است، یا آنچه در زمینِ پایین است، یا آنچه در آب‌های زیرِ زمین است، مساز؛ نزد آنها سجده مکن و آنها را عبادت منما.»

“The second commandment forbids the worship of the true God by images or similitudes. Many heathen nations claimed that their images were mere figures or symbols by which the Deity was worshiped, but God has declared such worship to be sin. The attempt to represent the Eternal One by material objects would lower man’s conception of God. The mind, turned away from the infinite perfection of Jehovah, would be attracted to the creature rather than to the Creator. And as his conceptions of God were lowered, so would man become degraded.

«دومین حکم، پرستشِ خدایِ حقیقی را به‌وسیلهٔ تصاویر یا تماثیل منع می‌کند. بسیاری از امّت‌های بت‌پرست ادعا می‌کردند که تصاویر ایشان صرفاً اشکال یا نمادهایی هستند که الوهیّت به‌واسطهٔ آن‌ها پرستیده می‌شود، امّا خدا اعلام کرده است که چنین پرستشی گناه است. کوشش برای بازنماییِ آن وجودِ ازلی به‌وسیلهٔ اشیای مادّی، تصوّر انسان را از خدا تنزّل می‌دهد. ذهن، که از کمالِ نامتناهیِ یهوه روی‌گردان شده است، به‌جای خالق، به‌سوی مخلوق جذب خواهد شد. و همان‌گونه که تصوّرات او از خدا تنزّل می‌یافت، انسان نیز فاسد و خوار می‌گشت.»

“‘I the Lord thy God am a jealous God.’ The close and sacred relation of God to His people is represented under the figure of marriage. Idolatry being spiritual adultery, the displeasure of God against it is fitly called jealousy.” Patriarchs and Prophets, 305, 306.

«من یهوه، خدای تو، خدای غیور هستم.» رابطۀ نزدیک و مقدس خدا با قوم خویش تحت تمثیل ازدواج به تصویر کشیده شده است. از آنجا که بت‌پرستی زناى روحانى است، ناخشنودی خدا از آن به‌درستی غیرت نامیده می‌شود.» مشایخ و انبیا، ۳۰۵، ۳۰۶.

God’s jealousy is especially manifested against idolatry, and it is not a coincidence that the first abomination in Ezekiel chapter eight is “an image of jealousy.”

غیرتِ خدا خاص طور پر بُت پرستی کے خلاف ظاہر ہوتی ہے، اور یہ محض اتفاق نہیں کہ حزقی ایل کے باب آٹھ میں پہلی مکروہ چیز “غیرت کی مورت” ہے۔

And it came to pass in the sixth year, in the sixth month, in the fifth day of the month, as I sat in mine house, and the elders of Judah sat before me, that the hand of the Lord God fell there upon me. Then I beheld, and lo a likeness as the appearance of fire: from the appearance of his loins even downward, fire; and from his loins even upward, as the appearance of brightness, as the colour of amber. And he put forth the form of an hand, and took me by a lock of mine head; and the spirit lifted me up between the earth and the heaven, and brought me in the visions of God to Jerusalem, to the door of the inner gate that looketh toward the north; where was the seat of the image of jealousy, which provoketh to jealousy. And, behold, the glory of the God of Israel was there, according to the vision that I saw in the plain. Then said he unto me, Son of man, lift up thine eyes now the way toward the north. So I lifted up mine eyes the way toward the north, and behold northward at the gate of the altar this image of jealousy in the entry. Ezekiel 8:1–5.

و در سال ششم، در ماه ششم، در روز پنجمِ ماه، هنگامی که در خانهٔ خود نشسته بودم و مشایخ یهودا در حضورم نشسته بودند، واقع شد که در آنجا دستِ خداوند یهوه بر من فرود آمد. آنگاه نگریستم، و اینک هیأتی چون منظر آتش: از منظر کمرگاهش به پایین، آتش؛ و از کمرگاهش به بالا، همچون منظر درخشندگی، مانند رنگ کهربا. و صورتِ دستی را دراز کرد و مرا از زلفی از سرم گرفت؛ و روح مرا در میان زمین و آسمان بلند کرد و در رؤیاهای خدا به اورشلیم آورد، به مدخلِ دروازهٔ داخلی که رو به شمال داشت؛ جایی که جایگاهِ تمثالِ غیرت بود، که غیرت را برمی‌انگیخت. و اینک جلالِ خدای اسرائیل در آنجا بود، بر وفقِ رؤیایی که در هامون دیده بودم. پس به من گفت: ای پسر انسان، اکنون چشمان خود را به سوی شمال بردار. و من چشمان خود را به سوی شمال برداشتم، و اینک در جانبِ شمال، نزد دروازهٔ مذبح، این تمثالِ غیرت در مدخل بود. حزقیال 8:1–5.

The image of jealousy is the first of four escalating abominations that Ezekiel is shown. The image of jealousy represents the beginning of the first of four generations of escalating rebellion in Adventism. The first generation began in 1863.

تصویرِ غیرت ان چار بڑھتی ہوئی مکروہات میں پہلی ہے جو حزقی ایل کو دکھائی گئیں۔ تصویرِ غیرت، ایڈونٹ ازم میں بڑھتی ہوئی سرکشی کی چار نسلوں میں سے پہلی نسل کے آغاز کی نمائندگی کرتی ہے۔ پہلی نسل 1863 میں شروع ہوئی۔

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

«هر یک از انبیای باستان، کمتر برای زمان خود سخن گفتند تا برای زمان ما؛ ازاین‌رو نبوت ایشان برای ما نافذ و معتبر است. “و جمیع این امور به‌جهت عبرت بر ایشان واقع شد، و برای تنبیه ما مکتوب گردید؛ ما که اواخر عالم بر ما رسیده است.” 1 Corinthians 10:11. “و بر ایشان مکشوف شد که نه برای خود، بلکه برای ما خدمت می‌کردند در اموری که الحال به شما خبر داده شده است به‌وسیلهٔ آنان که به روح‌القدسِ فرستاده‌شده از آسمان، انجیل را به شما بشارت دادند؛ اموری که فرشتگان آرزومندِ نگریستن به آنها هستند.” 1 Peter 1:12....»

“The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

«کتاب مقدّس گنجینه‌های خود را برای این نسل آخر گرد آورده و با یکدیگر پیوند داده است. تمامی رویدادهای عظیم و وقایع خطیر تاریخ عهد عتیق در این ایام آخر در کلیسا تکرار شده‌اند و می‌شوند.» Selected Messages, book 3, 338, 339.