کتاب دانیال — نمبر بہتر

کلامِ خداوند بارِ دیگر بر من نازل شد و گفت: و تو، ای پسر انسان، یک چوب برای خود بگیر و بر آن بنویس: برای یهودا و برای بنی‌اسرائیل، یاران او؛ سپس چوبی دیگر بگیر و بر آن بنویس: برای یوسف، چوبِ افرایم، و برای تمامی خاندان اسرائیل، یاران او؛ و آنها را یکی با دیگری به یک چوب پیوند ده؛ و آنها در دست تو یک خواهند شد. حزقیال ۳۷:‏۱۵–۱۷

دستِ خداوند بر من بود، و مرا به روحِ خداوند بیرون برد و در میانِ وادی‌ای که از استخوان‌ها پُر بود فرود آورد. و مرا بر گردِ آنها عبور داد؛ و اینک در رویِ وادی بسیار فراوان بودند؛ و اینک بسیار خشک بودند. و به من گفت: «ای پسر انسان، آیا این استخوان‌ها می‌توانند زنده شوند؟» و من پاسخ دادم: «آه، ای خداوند یهوه، تو می‌دانی.» باز به من گفت: «بر این استخوان‌ها نبوّت کن و به آنها بگو: ای استخوان‌های خشک، کلامِ خداوند را بشنوید. خداوند یهوه به این استخوان‌ها چنین می‌گوید: اینک من نَفَس را در شما داخل خواهم ساخت، و زنده خواهید شد. و بر شما پی‌ها خواهم نهاد، و گوشت بر شما خواهم رویانید، و شما را به پوست خواهم پوشانید، و نَفَس در شما خواهم گذاشت، و زنده خواهید شد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم.» پس چنان‌که مأمور شده بودم، نبوّت کردم؛ و چون نبوّت می‌کردم، آوازی برآمد، و اینک لرزشی پدید آمد، و استخوان‌ها به یکدیگر پیوستند، هر استخوان به استخوانِ خود. و چون نگریستم، اینک پی‌ها و گوشت بر آنها پدید آمد، و پوست آنها را از بالا پوشانید؛ امّا در آنها نَفَسی نبود. آنگاه به من گفت: «به باد نبوّت کن، ای پسر انسان، نبوّت کن و به باد بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: ای نَفَس، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم، تا زنده شوند.» پس چنان‌که مرا فرمان داده بود، نبوّت کردم، و نَفَس در آنها داخل شد، و زنده شدند، و بر پاهای خویش ایستادند، لشکری بی‌نهایت عظیم. آنگاه به من گفت: «ای پسر انسان، این استخوان‌ها تمامی خاندانِ اسرائیل‌اند. اینک ایشان می‌گویند: استخوان‌های ما خشک شده، و امید ما از میان رفته است؛ ما به‌کلی منقطع شده‌ایم. پس نبوّت کن و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک ای قوم من، من قبرهای شما را خواهم گشود، و شما را از قبرهایتان برخواهم آورد، و شما را به سرزمینِ اسرائیل خواهم آورد. و چون قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهایتان برآورم، آنگاه خواهید دانست که من یهوه هستم. و روحِ خود را در شما خواهم نهاد، و زنده خواهید شد، و شما را در سرزمینِ خودتان قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، یهوه، سخن گفته‌ام و آن را به انجام رسانیده‌ام، خداوند می‌گوید.» حزقیال ۳۷:‏۱–۱۴

«قلم را بر زمین می‌نهم و جان خویش را در دعا برمی‌افرازم، تا خداوند بر قوم مرتدِ خویش، که همچون استخوان‌های خشک‌اند، بدمَد تا زنده شوند.» General Conference Bulletin، 4 فوریه 1893.

«استخوان‌های خشک باید به‌واسطۀ روح‌القدسِ خدا دمیده شوند، تا به حرکت درآیند، چنان‌که گویی از میان مردگان رستاخیزی یافته‌اند.» Bible Training School, December 1, 1903.

اور کلامِ خداوند اُس پر نازل ہوا کہ: اُٹھ، صرفت کو جا، جو صیدا سے متعلق ہے، اور وہاں قیام کر؛ دیکھ، میں نے وہاں ایک بیوہ عورت کو حکم دیا ہے کہ وہ تیری پرورش کرے۔ چنانچہ وہ اُٹھا اور صرفت کو گیا۔ اور جب وہ شہر کے پھاٹک پر پہنچا تو دیکھو، وہ بیوہ عورت وہاں لکڑیاں چُن رہی تھی۔ اُس نے اُسے پکار کر کہا: میں تیری منت کرتا ہوں، ایک برتن میں ذرا سا پانی میرے لیے لے آ تاکہ میں پی سکوں۔ اور جب وہ اسے لانے کو جا رہی تھی تو اُس نے اُسے پھر پکار کر کہا: میں تیری منت کرتا ہوں، اپنے ہاتھ میں میرے لیے روٹی کا ایک لقمہ بھی لے آ۔ اُس نے کہا: خداوند تیرے خدا کی حیات کی قسم، میرے پاس ایک بھی روٹی نہیں، مگر ایک مٹکے میں تھوڑا سا آٹا اور ایک کُپی میں ذرا سا تیل ہے؛ اور دیکھ، میں دو لکڑیاں چُن رہی ہوں تاکہ اندر جا کر اُسے اپنے اور اپنے بیٹے کے لیے تیار کروں، تاکہ ہم اُسے کھائیں اور مر جائیں۔ اور ایلیاہ نے اُس سے کہا: خوف نہ کر؛ جا اور جیسا تو نے کہا ہے ویسا ہی کر؛ لیکن پہلے اُسی میں سے میرے لیے ایک چھوٹی سی روٹی بنا کر میرے پاس لے آ، اور بعد میں اپنے لیے اور اپنے بیٹے کے لیے بنانا۔ کیونکہ خداوند اسرائیل کا خدا یوں فرماتا ہے: آٹے کا مٹکا ختم نہ ہوگا، نہ تیل کی کُپی خالی ہوگی، اُس دن تک جب تک خداوند زمین پر مینہ نہ برسائے۔ اور اُس نے جا کر ایلیاہ کے قول کے مطابق کیا؛ اور وہ، اور وہ، اور اُس کا گھرانا، بہت دنوں تک کھاتے رہے۔ 1 سلاطین 17:8–15۔

و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ اما به‌خاطر برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد. متی 24:22.

«آزارِ کلیسا در سراسرِ تمامِ دورهٔ ۱۲۶۰ سال ادامه نیافت. خدا در رحمتِ خویش نسبت به قومِ خود، زمانِ آزمایشِ سوزانِ ایشان را کوتاه ساخت. نجات‌دهنده، در پیشگوییِ «مصیبتِ عظیم»ی که بر کلیسا خواهد آمد، فرمود: «و اگر آن روزها کوتاه نمی‌شد، هیچ بشری نجات نمی‌یافت؛ لیکن به‌خاطرِ برگزیدگان، آن روزها کوتاه خواهد شد.» متی 24:22. به‌واسطهٔ تأثیرِ اصلاحات، آزار پیش از 1798 به پایان رسید.» The Great Controversy, 266, 267.

و آنان که در میان قوم صاحبِ فهم‌اند، بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ امّا روزهای بسیار به شمشیر و به شعلهٔ آتش و به اسارت و به غارت خواهند افتاد. و چون بیفتند، به اندک یاری مدد خواهند یافت؛ لیکن بسیاری با چاپلوسی به ایشان خواهند پیوست. و برخی از اهلِ فهم سقوط خواهند کرد تا ایشان آزموده شوند و پالایش یابند و سفید گردند، تا زمانِ آخر؛ زیرا که آن هنوز برای وقتِ معیّن است. دانیال ۱۱:‏۳۳–۳۵

«مسیح به‌عنوان کاهنِ اعظمِ ما به قدس‌الاقداس، برای تطهیرِ مقدس، که در دانیال ۸:۱۴ به نمایش گذاشته شده است؛ آمدنِ پسرِ انسان نزد قدیم‌الایام، چنان‌که در دانیال ۷:۱۳ ارائه شده است؛ و آمدنِ خداوند به هیکلِ خویش، که ملاکی آن را پیشگویی کرده است، همگی توصیف‌های یک رویداد واحد هستند؛ و این همچنین به‌وسیلهٔ آمدنِ داماد به عروسی، که مسیح آن را در مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ وصف کرده است، بازنمایی شده است.» نبرد عظیم، ۴۲۶.

میں نے رات کی رؤیا میں دیکھا، اور دیکھو، ابنِ آدم کی مانند ایک آسمان کے بادلوں کے ساتھ آیا، اور قدیمُ الایام کے پاس پہنچا، اور اُسے اُس کے حضور لایا گیا۔ اور اُسے سلطنت، اور جلال، اور بادشاہی دی گئی، تاکہ سب لوگ، امتیں، اور زبانیں اُس کی خدمت کریں: اُس کی سلطنت ابدی سلطنت ہے، جو جاتی نہ رہے گی، اور اُس کی بادشاہی ایسی ہے جو کبھی تباہ نہ ہوگی۔ دانی ایل 7:13، 14۔

و بندهٔ من داوود بر ایشان پادشاه خواهد بود، و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و نیز در احکام من سلوک خواهند نمود، و فرایض مرا نگاه داشته، آنها را به‌جا خواهند آورد. و در زمینی که آن را به بندهٔ خود یعقوب داده‌ام، که پدران شما در آن ساکن بوده‌اند، سکونت خواهند گزید؛ و ایشان، و فرزندان ایشان، و فرزندانِ فرزندانِ ایشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و بندهٔ من داوود تا ابد امیر ایشان خواهد بود. حزقیال ۳۷:‏۲۴، ۲۵

و داوودِ بندهٔ من بر ایشان پادشاه خواهد بود، و همگی ایشان یک شبان خواهند داشت؛ و در احکام من سلوک خواهند نمود، و فرایض مرا نگاه داشته، آن‌ها را به‌جا خواهند آورد. و در زمینی که آن را به یعقوبِ بندهٔ خود داده‌ام، که پدران شما در آن ساکن بوده‌اند، ساکن خواهند شد؛ و ایشان و فرزندانشان و فرزندانِ فرزندانشان تا ابد در آن ساکن خواهند بود؛ و داوودِ بندهٔ من تا ابد امیر ایشان خواهد بود. و با ایشان عهدِ سلامتی خواهم بست؛ و آن برای ایشان عهدی جاودانی خواهد بود؛ و ایشان را استوار خواهم ساخت و افزون خواهم گردانید، و مقدسِ خویش را تا ابد در میان ایشان قرار خواهم داد. و مسکن من نیز با ایشان خواهد بود؛ آری، من خدای ایشان خواهم بود، و ایشان قوم من خواهند بود. حزقیال ۳۷:‏۲۴–۲۷.

و به او بگو: «یهوهٔ صبایوت چنین می‌فرماید: اینک مردی که نامش «شاخه» است؛ و او از جای خود خواهد رویید و هیکل یهوه را بنا خواهد کرد. آری، او هیکل یهوه را بنا خواهد کرد؛ و او جلال را بر خود خواهد داشت، و بر تخت خویش خواهد نشست و سلطنت خواهد نمود؛ و بر تخت خویش کاهن خواهد بود؛ و مشورتِ صلح در میان آن هر دو خواهد بود. و آن تاج‌ها برای حیلیم و طوبیا و یدعیا و حِن پسر صفنیا، به جهت یادبود در هیکل یهوه خواهد بود. و آنان که دور هستند خواهند آمد و در هیکل یهوه بنا خواهند کرد، و شما خواهید دانست که یهوهٔ صبایوت مرا نزد شما فرستاده است. و این واقع خواهد شد، اگر آواز یهوه خدای خود را به‌دقت اطاعت نمایید.» زکریا ۶:‏۱۲–۱۵

آنگاه یهودیان در پاسخ به او گفتند: چه نشانه‌ای به ما می‌نمایانی، چون این کارها را می‌کنی؟ عیسی در پاسخ ایشان گفت: این هیکل را ویران کنید، و من در سه روز آن را برپا خواهم کرد. پس یهودیان گفتند: این هیکل در چهل و شش سال بنا شده است، و تو آن را در سه روز برپا خواهی کرد؟ یوحنا ۲:۱۸–۲۰.

پھر خداوند کا کلام مجھ پر نازل ہوا کہ، اے آدم زاد، اپنے لیے ایک لکڑی لے اور اس پر لکھ: یہوداہ کے لیے، اور بنی اسرائیل میں سے اس کے رفیقوں کے لیے۔ پھر ایک اور لکڑی لے، اور اس پر لکھ: یوسف کے لیے، یعنی افرائیم کی لکڑی، اور اسرائیل کے تمام گھرانے کے لیے جو اس کے رفیق ہیں۔ اور انہیں ایک کو دوسری کے ساتھ ملا کر ایک ہی لکڑی بنا دے؛ اور وہ تیرے ہاتھ میں ایک ہو جائیں گی۔ اور جب تیری قوم کے فرزند تجھ سے مخاطب ہو کر کہیں، کیا تو ہم پر ظاہر نہ کرے گا کہ ان سے تیرا کیا مطلب ہے؟ تو ان سے کہہ، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، میں یوسف کی لکڑی کو، جو افرائیم کے ہاتھ میں ہے، اور اسرائیل کے قبائل کو جو اس کے ساتھی ہیں، لے لوں گا، اور ان کو اس کے ساتھ، یعنی یہوداہ کی لکڑی کے ساتھ، ملا دوں گا، اور انہیں ایک ہی لکڑی بنا دوں گا، اور وہ میرے ہاتھ میں ایک ہوں گی۔ اور وہ لکڑیاں جن پر تو لکھتا ہے ان کی آنکھوں کے سامنے تیرے ہاتھ میں رہیں۔ اور ان سے کہہ، خداوند خدا یوں فرماتا ہے: دیکھ، میں بنی اسرائیل کو ان قوموں کے درمیان سے، جہاں جہاں وہ جا پہنچے ہیں، لے آؤں گا، اور انہیں ہر طرف سے جمع کروں گا، اور ان کو ان کی اپنی سرزمین میں لاؤں گا۔ اور میں ان کو اسرائیل کے پہاڑوں پر اسی سرزمین میں ایک قوم بنا دوں گا؛ اور ایک ہی بادشاہ ان سب کا بادشاہ ہوگا؛ اور وہ پھر کبھی دو قومیں نہ ہوں گی، اور نہ پھر کبھی دو مملکتوں میں تقسیم کی جائیں گی۔ اور وہ پھر اپنے بتوں سے، اور اپنی مکروہ چیزوں سے، اور اپنی کسی بھی نافرمانی سے اپنے آپ کو ناپاک نہ کریں گے؛ بلکہ میں انہیں ان کی تمام سکونت گاہوں سے، جن میں انہوں نے گناہ کیا ہے، نجات دوں گا، اور انہیں پاک کروں گا؛ یوں وہ میرے لوگ ہوں گے، اور میں ان کا خدا ہوں گا۔ حزقی ایل 37:15–23۔

«اما این تشبیهِ استخوان‌های خشک نه تنها بر جهان منطبق است، بلکه بر کسانی نیز صدق می‌کند که از نور عظیم برخوردار شده‌اند؛ زیرا ایشان نیز مانند اسکلت‌های آن وادی‌اند. ایشان صورتِ انسان را دارند، چارچوبِ بدن را دارند؛ اما حیاتِ روحانی ندارند. لیکن مَثَل، استخوان‌های خشک را تنها بدین بسنده نمی‌گذارد که به صورت‌های انسان به هم پیوسته باشند؛ زیرا کافی نیست که تقارنِ اندام و سیمای ظاهری وجود داشته باشد. نَفَسِ حیات باید در این بدن‌ها جان بدمد، تا ایشان بر پای ایستند و به جنبش درآیند. این استخوان‌ها نمایانگرِ خاندانِ اسرائیل، کلیسای خدا هستند، و امیدِ کلیسا در تأثیرِ جان‌بخشِ روح‌القدس است. خداوند باید بر این استخوان‌های خشک بدمد تا زنده شوند.»

“رُوحُ ٱللّٰهِ، بِقُوَّتِهَا ٱلْمُحْيِيَةِ، يَجِبُ أَنْ تَكُونَ فِي كُلِّ عَامِلٍ بَشَرِيٍّ، لِكَيْ يَكُونَ كُلُّ عَضَلٍ وَوَتَرٍ رُوحِيٍّ فِي حَالَةِ عَمَلٍ. وَبِدُونِ ٱلرُّوحِ ٱلْقُدُسِ، بِدُونِ نَسَمَةِ ٱللّٰهِ، يَكُونُ خُمُودُ ٱلضَّمِيرِ وَفُقْدَانُ ٱلْحَيَاةِ ٱلرُّوحِيَّةِ. كَثِيرُونَ مِمَّنْ هُمْ بِغَيْرِ حَيَاةٍ رُوحِيَّةٍ أَسْمَاؤُهُمْ مُقَيَّدَةٌ فِي سِجِلَّاتِ ٱلْكَنِيسَةِ، لَكِنَّهُمْ لَيْسُوا مَكْتُوبِينَ فِي سِفْرِ حَيَاةِ ٱلْحَمَلِ. قَدْ يَكُونُونَ مُنْضَمِّينَ إِلَى ٱلْكَنِيسَةِ، وَلَكِنَّهُمْ غَيْرُ مُتَّحِدِينَ بِٱلرَّبِّ. وَقَدْ يَكُونُونَ مُجْتَهِدِينَ فِي أَدَاءِ مَجْمُوعَةٍ مُعَيَّنَةٍ مِنَ ٱلْوَاجِبَاتِ، وَقَدْ يُعْتَبَرُونَ أُنَاسًا أَحْيَاءً؛ لَكِنَّ كَثِيرِينَ هُمْ مِنْ بَيْنِ ٱلَّذِينَ لَهُمْ ‘ٱسْمٌ أَنَّكَ حَيٌّ وَأَنْتَ مَيِّتٌ.’”

«تا هنگامی که تبدیل حقیقیِ جان به سوی خدا روی ندهد؛ تا هنگامی که نَفَسِ حیاتیِ خدا جان را به حیات روحانی زنده نسازد؛ تا هنگامی که اقرارکنندگانِ حقیقت به‌وسیلهٔ اصلی آسمانی به حرکت درنیایند، از آن بذرِ فاسدنشدنی که زنده است و تا ابد باقی می‌ماند مولود نشده‌اند. مگر آنکه به عدالتِ مسیح به‌عنوان تنها تضمینِ خویش اعتماد کنند؛ مگر آنکه خوی او را سرمشق گیرند و در روح او عمل کنند، عریان‌اند و ردای عدالتِ او را در بر ندارند. مردگان غالباً به‌جای زندگان قلمداد می‌شوند؛ زیرا آنان که آنچه را به گمان خود نجات می‌نامند بر وفق اندیشه‌های خویش به انجام می‌رسانند، خدا را ندارند که در ایشان هم اراده را پدید آورد و هم عمل را، بر حسب رضامندیِ نیکوی خود.»

«این طبقه به‌خوبی به‌وسیلهٔ وادیِ استخوان‌های خشک که حزقیال در رؤیا دید، به تصویر کشیده شده است.» Review and Herald, January 17, 1893.