The northern and southern kingdoms were scattered under God’s indignation for twenty-five hundred and twenty years in fulfillment of the broken covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The forty-six years between the conclusion of the first and last indignations represented the gathering of those two kingdoms into one kingdom of spiritual modern Israel in 1844. The gathering of those two nations was represented by the two sticks which Ezekiel joined together and the two sticks the widow of Zarephath gathered in the story of Elijah. On October 22, 1844 the prophetic history of the northern and southern kingdoms concluded and in so doing it repeated the history of the beginning of those two kingdoms.
پادشاهیهای شمالی و جنوبی، در تحقق عهد شکستهشدۀ لاویان بیستوپنج و بیستوشش، به مدت دو هزار و پانصد و بیست سال زیر خشم خدا پراکنده شدند. چهلوشش سالِ میان پایان نخستین و آخرین خشمها، گردآوری آن دو پادشاهی را در یک پادشاهیِ اسرائیلِ روحانیِ مدرن در سال 1844 نمایان میساخت. گردآوری آن دو ملت، بهوسیلۀ دو چوبی که حزقیال به یکدیگر پیوست و دو چوبی که بیوۀ صارِفَه در حکایت ایلیا گرد آورد، به تصویر کشیده شده بود. در 22 اکتبر 1844، تاریخ نبویِ پادشاهیهای شمالی و جنوبی به پایان رسید و بدینسان، تاریخ آغاز آن دو پادشاهی را تکرار کرد.
Jeroboam instituted a counterfeit system of worship in the northern kingdom in order to prevent his subjects from travelling to Judah and worshipping God in the sanctuary in Jerusalem.
یربعام در پادشاهی شمالی نظامی جعلی برای عبادت برقرار کرد تا رعایای خود را از رفتن به یهودا و پرستش خدا در مَقْدِسِ اورشلیم بازدارد.
And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.
اور یربعام نے اپنے دل میں کہا، اب سلطنت داؤد کے گھرانے کی طرف لوٹ جائے گی۔ اگر یہ لوگ یروشلیم میں خداوند کے گھر میں قربانی کرنے کو جائیں، تو اس قوم کا دل پھر اپنے مالک، یعنی یہوداہ کے بادشاہ رحبعام کی طرف مائل ہو جائے گا، اور وہ مجھے قتل کر ڈالیں گے، اور یہوداہ کے بادشاہ رحبعام کے پاس پھر چلے جائیں گے۔ تب بادشاہ نے مشورہ کیا، اور سونے کے دو بچھڑے بنائے، اور ان سے کہا، تمہارے لیے یروشلیم جانا بہت ہے؛ اے اسرائیل، اپنے معبودوں کو دیکھ، جو تجھے ملکِ مصر سے نکال لائے۔ اور اس نے ایک کو بیت ایل میں رکھا، اور دوسرے کو دان میں نصب کیا۔ اور یہ بات گناہ بن گئی، کیونکہ لوگ ایک کے حضور سجدہ کرنے کو دان تک جاتے تھے۔ اور اس نے اونچے مقاموں کا ایک گھر بنایا، اور عام لوگوں میں سے کاہن مقرر کیے جو لاوی کے بیٹوں میں سے نہ تھے۔ اور یربعام نے آٹھویں مہینے کی پندرہویں تاریخ کو، اُس عید کے مانند جو یہوداہ میں ہوتی تھی، ایک عید مقرر کی، اور مذبح پر قربانی چڑھائی۔ اسی طرح اُس نے بیت ایل میں بھی اُن بچھڑوں کے لیے جو اُس نے بنائے تھے قربانی کی؛ اور بیت ایل میں اُن اونچے مقاموں کے کاہنوں کو ٹھہرایا جو اُس نے بنائے تھے۔ سو اُس نے اُس مذبح پر جو اُس نے بیت ایل میں بنایا تھا، آٹھویں مہینے کی پندرہویں تاریخ کو، یعنی اُسی مہینے میں جو اُس نے اپنے دل سے ٹھہرایا تھا، قربانی چڑھائی؛ اور بنی اسرائیل کے لیے ایک عید مقرر کی؛ اور مذبح پر چڑھا، اور بخور جلایا۔ 1 سلاطین 12:26–33۔
His system of worship was typical of Catholicism (paganism), for as with Aaron’s rebellion, it established an image to and of the beast. The two calf images were made of gold, symbolizing Babylon. The images were dedicated to the gods of Egypt, who were identified as Aaron had also identified them; as “the gods that had brought them up out of the land of Egypt.” He built two altars in two cities, which when considered together represent the combination of church (Bethel) and state (Dan). The altars were counterfeits of the true altar, which is Christ, just as Catholicism claims to be Christ’s earthly representative. He raised up a corrupted priesthood, as are the priests of Catholicism. He selected a day for his worship service that was specifically different from the days of any of God’s true feast days, thus representing the controversy over the true and false day of worship.
د هغه د عبادت نظام د کاتولیکیزم (بتپرستۍ) نمونهيي بڼه لرله، ځکه لکه د هارون د بغاوت په څېر، هغه د ځناور لپاره او د ځناور په بڼه یو انځور جوړ کړ. د خوسيانو دغه دوه انځورونه له سرو زرو جوړ شوي وو، چې د بابل نښه وه. دغه انځورونه د مصر خدایانو ته وقف شوي وو، هغه خدایان چې هغوی یې هماغسې وپېژندل لکه هارون چې هم پېژندلي وو؛ یعنې «هغه خدایان چې هغوی یې د مصر له خاورې راویستلي وو.» هغه په دوو ښارونو کې دوه قربانځایونه جوړ کړل، چې کله یوځای وکتل شي، د کلیسا (بیتایل) او دولت (دان) ګډوالی تمثیلوي. دغه قربانځایونه د ریښتوني قربانځای جعلي بڼې وې، چې هغه مسیح دی، هماغسې لکه څنګه چې کاتولیکیزم ادعا کوي چې د مسیح ځمکنی استازی دی. هغه یو فاسد کهانت راپاڅاوه، لکه څنګه چې د کاتولیکیزم کاهنان دي. هغه د خپل عبادت لپاره داسې ورځ وټاکله چې په ځانګړي ډول د خدای د رښتینو اخترونو له هرې ورځې څخه بېله وه، نو ځکه دا د عبادت د ریښتینې او دروغجنې ورځې پر سر شخړه تمثیلوي.
In the inauguration of his false system of worship, God sent a prophet from Judah to rebuke his counterfeit system of worship.
در آغاز برپایی نظام کاذب عبادت او، خدا نبیای از یهودا فرستاد تا نظام جعلی عبادت او را توبیخ کند.
And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. 1 Kings 13:1–3.
और देखो, यहोवा के वचन से यहूदा में से एक परमेश्वर का जन बेतेल को आया; और यारोबाम वेदी के पास धूप जलाने को खड़ा था। तब उसने यहोवा के वचन से वेदी के विरुद्ध पुकारकर कहा, हे वेदी, वेदी, यहोवा यों कहता है: देख, दाऊद के घराने में एक बालक उत्पन्न होगा, जिसका नाम योशिय्याह होगा; और वह तुझ पर उन ऊँचे स्थानों के याजकों को, जो तुझ पर धूप जलाते हैं, बलि करेगा, और मनुष्यों की हड्डियाँ तुझ पर जलाई जाएँगी। और उसने उसी दिन एक चिन्ह दिया, यह कहकर, यह वही चिन्ह है जिसकी यहोवा ने बात कही है: देख, वेदी फट जाएगी, और उस पर की राख बिखेर दी जाएगी। 1 राजा 13:1–3॥
The prophet from Judah proclaimed a threefold prophecy identifying the future birth of king Josiah. He predicted that Josiah would slay the wicked priests who were employed at the counterfeit altar and that Josiah would also burn men’s bones upon that very altar. He also gave Jeroboam a sign, identifying that Jeroboam’s altar would be broken open and the ashes would pour out. All of these things were fulfilled according to the Word of the Lord, but when Jeroboam heard the proclamation of the prophet he was angered and sought to deal with the prophet, but God was in control.
نبیِ یہوداہ نے ایک سہ جہتی پیشین گوئی کا اعلان کیا جس میں بادشاہ یوسیاہ کی آئندہ پیدائش کی نشان دہی کی گئی۔ اُس نے پیشین گوئی کی کہ یوسیاہ اُن شریر کاہنوں کو قتل کرے گا جو جعلی قربان گاہ پر خدمت انجام دے رہے تھے، اور یہ بھی کہ یوسیاہ اسی قربان گاہ پر آدمیوں کی ہڈیاں جلائے گا۔ اُس نے یربعام کو ایک نشان بھی دیا، جس کے ذریعے یہ ظاہر کیا کہ یربعام کی قربان گاہ پھاڑی جائے گی اور اُس کی راکھ بہ نکلے گی۔ یہ سب باتیں خداوند کے کلام کے مطابق پوری ہوئیں، لیکن جب یربعام نے نبی کے اعلان کو سنا تو وہ غضب ناک ہوا اور نبی سے نمٹنے کا ارادہ کیا، مگر خدا قابض تھا۔
And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him. And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. 1 Kings 13:4, 5.
و چنین واقع شد که چون یَربُعامِ پادشاه سخنِ مردِ خدا را شنید، که بر مذبحِ بیتئیل ندا در داده بود، دست خود را از روی مذبح دراز کرده، گفت: او را بگیرید. و دستی که بر ضدّ او دراز کرده بود، خشک شد، بهگونهای که نتوانست آن را دیگر به سوی خود بازکشد. مذبح نیز شکافته شد، و خاکسترها از مذبح فرو ریخت، بر حسب آن آیتی که مردِ خدا به کلامِ خداوند داده بود. اول پادشاهان ۱۳:۴، ۵
The sign was immediately fulfilled, and Jeroboam’s hand was paralyzed.
نشان فوراً به انجام رسید، و دستِ یَرُبعام فلج شد.
And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 13:6–10.
اور بادشاہ نے جواب دے کر مردِ خدا سے کہا، اب خداوند اپنے خدا کے حضور التجا کر اور میرے لیے دعا کر تاکہ میرا ہاتھ پھر مجھے بحال ہو جائے۔ تب مردِ خدا نے خداوند سے منت کی، اور بادشاہ کا ہاتھ پھر اسے بحال ہو گیا، اور جیسا پہلے تھا ویسا ہی ہو گیا۔ پھر بادشاہ نے مردِ خدا سے کہا، میرے ساتھ گھر چل اور تازہ دم ہو، اور میں تجھے انعام دوں گا۔ اور مردِ خدا نے بادشاہ سے کہا، اگر تو اپنا آدھا گھر بھی مجھے دے دے، تب بھی میں تیرے ساتھ اندر نہ جاؤں گا، اور نہ اس جگہ روٹی کھاؤں گا اور نہ پانی پیوں گا۔ کیونکہ مجھے خداوند کے کلام سے یہ حکم دیا گیا تھا کہ نہ روٹی کھانا، نہ پانی پینا، اور نہ اسی راستے سے لوٹنا جس سے تو آیا تھا۔ چنانچہ وہ دوسرے راستے سے چلا گیا، اور اس راستے سے واپس نہ لوٹا جس سے وہ بیت ایل آیا تھا۔ 1 سلاطین 13:6–10۔
Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the beginning of the northern and southern kingdoms of literal ancient Israel end in the history where the two sticks are joined into one stick, representing the nation of spiritual modern Israel.
عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر میکشد، و آغازِ پادشاهیهای شمالی و جنوبیِ اسرائیلِ باستانِ واقعی در همان تاریخی به پایان میرسد که در آن دو چوب به یک چوب پیوند داده میشوند، که نمایانگرِ قومِ اسرائیلِ روحانیِ مدرن است.
In the history where the two sticks were joined a three-step testing process was initiated at the time of the end in 1798. Both sticks (kingdoms) were being gathered in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. At the first disappointment in the spring of 1844, the Protestants failed the testing process and became the daughters of Catholicism, thus repeating the inauguration of a counterfeit system of worship, as had been typified by Jeroboam.
در آن تاریخ که دو چوب به هم پیوستند، در زمان آخر در سال ۱۷۹۸ فرایندی سهمرحلهای از آزمایش آغاز شد. هر دو چوب (پادشاهی) پیش از فروریختن روحالقدس در فریاد نیمهشب در حال گرد آورده شدن بودند. در نخستین ناامیدی، در بهار ۱۸۴۴، پروتستانها در این فرایند آزمایش مردود شدند و دختران کاتولیسیزم گردیدند؛ و بدینسان، همچون آنچه بهوسیلهٔ یربعام نمونهوار شده بود، افتتاح یک نظام جعلی عبادت را تکرار کردند.
The Protestant Reformation was a work which God accomplished in order to bring the church in the wilderness out of the superstitions, traditions and customs of the Roman church. From the time of Martin Luther more and more truths were revealed identifying the whore of Tyre as nothing more than a pagan system of worship covered with a false profession of Christianity. It was the Lord’s purpose to bring his captive people out of darkness, as He had done when His people were slaves in Egypt. He delivered them from the bondage of Egypt to give them His law. The Protestant’s refusal to follow after the increasing light of the knowledge that was unsealed in 1798, prevented them from recognizing the law and the true sanctuary work of Christ in 1844.
اصلاحِ پروٹسٹنٹ ایک ایسا کام تھا جسے خدا نے اس غرض سے انجام دیا کہ بیابان میں موجود کلیسیا کو رومی کلیسیا کی توہمات، روایات اور رسوم سے باہر نکالے۔ مارٹن لوتھر کے زمانے سے بتدریج مزید حقائق منکشف ہوتے گئے، جنہوں نے صور کی فاحشہ کو اس سے زیادہ کچھ نہ ٹھہرایا کہ وہ مسیحیت کے جھوٹے اقرار سے ڈھکا ہوا ایک بتپرستانہ نظامِ عبادت تھی۔ خداوند کا مقصد یہ تھا کہ وہ اپنی اسیر قوم کو تاریکی سے باہر لائے، جیسا کہ اُس نے اُس وقت کیا تھا جب اُس کی قوم مصر میں غلام تھی۔ اُس نے اُنہیں مصر کی غلامی سے نجات دی تاکہ اُنہیں اپنی شریعت عطا کرے۔ 1798 میں مہر کشادہ ہونے والے علم کی بڑھتی ہوئی روشنی کے پیچھے چلنے سے پروٹسٹنٹوں کے انکار نے اُنہیں 1844 میں شریعت اور مسیح کے حقیقی تقدسگاہی کام کو پہچاننے سے باز رکھا۔
Their rejection of the judgment-hour message represented their becoming daughters of the Roman church, and they then raised up a false system of worship identified in the Scriptures as the false prophet (apostate Protestantism). The faithful Millerites that entered into the sanctuary by faith on October 22, 1844, received the light of the third angel and presented a rebuke to the false system of worship that professes to be Protestant, while holding to the primary tradition of paganism, that being the worship of the sun. The prophet from Judah typified Millerite Adventism recognizing and presenting the message of the third angel that arrived on October 22, 1844.
ان کے پیغامِ ساعتِ عدالت کو رد کر دینے نے اس امر کی نمائندگی کی کہ وہ رومی کلیسیا کی بیٹیاں بن گئیں، اور پھر انہوں نے عبادت کا ایک جھوٹا نظام قائم کیا جس کی شناخت صحائف میں جھوٹے نبی (مرتد پروٹسٹنٹ ازم) کے طور پر کی گئی ہے۔ وفادار میلرائیٹس، جو 22 اکتوبر 1844 کو ایمان کے وسیلہ سے مقدِس میں داخل ہوئے، تیسرے فرشتے کی روشنی کے حامل ہوئے اور انہوں نے عبادت کے اُس جھوٹے نظام کے خلاف ملامت پیش کی جو اپنے آپ کو پروٹسٹنٹ ظاہر کرتا ہے، جبکہ بتپرستی کی بنیادی روایت، یعنی سورج کی پرستش، پر قائم رہتا ہے۔ یہوداہ سے آنے والا نبی میلرائیٹ ایڈونٹ ازم کی تمثیل تھا، جو 22 اکتوبر 1844 کو آنے والے تیسرے فرشتے کے پیغام کو پہچاننے اور پیش کرنے والا تھا۔
When confronted by Jeroboam’s request for the prophet to come to his home and refresh himself, the prophet expressed his specific directions that had been given to him by the Lord. That command was also given to Millerite Adventism. The command was to not return the way they had come, and Millerite Adventism had come out of the Protestant denominations. They had been separated from the Protestants at the first disappointment in the spring of 1844, and Jeremiah provides an example of the identical directions that had been given to the Judean prophet.
هنگامی که پیامبر با درخواست یُرُبعام روبهرو شد که به خانهٔ او بیاید و خود را تازهسازد، پیامبر دستورهای مشخصی را که از سوی خداوند به او داده شده بود، بیان کرد. همین فرمان به اَدوِنتیسمِ میلری نیز داده شده بود. فرمان این بود که از همان راهی که آمده بودند بازنگردند، و اَدوِنتیسمِ میلری از درونِ فرقههای پروتستان بیرون آمده بود. آنان در نخستین ناامیدی، در بهار سال 1844، از پروتستانها جدا شده بودند، و ارمیا نمونهای از همان دستورهای عیناً یکسانی را فراهم میآورد که به پیامبر یهودایی داده شده بود.
Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.
क्योंकि तेरे वचन मुझे प्राप्त हुए, और मैं ने उन्हें ग्रहण किया; और तेरा वचन मेरे हृदय के लिए आनन्द और हर्ष का कारण हुआ; क्योंकि हे सेनाओं के परमेश्वर यहोवा, मैं तेरे नाम से कहलाता हूँ। मैं उपहास करनेवालों की सभा में न बैठा, और न मगन हुआ; तेरे हाथ के कारण मैं अकेला बैठा रहा, क्योंकि तू ने मुझे रोष से भर दिया था। मेरा दुःख क्यों निरन्तर बना रहता है, और मेरा घाव क्यों असाध्य है, जो चंगा होने से इन्कार करता है? क्या तू मेरे लिए सर्वथा छल करनेवाले के समान, और उन जलधाराओं के समान होगा जो सूख जाती हैं? इसलिए यहोवा यों कहता है, यदि तू फिर लौटे, तो मैं तुझे फिर लौटा लाऊँगा, और तू मेरे सम्मुख खड़ा रहेगा; और यदि तू तुच्छ में से बहुमूल्य को अलग करे, तो तू मेरे मुख के समान होगा; वे तेरी ओर फिरें, परन्तु तू उनकी ओर न फिरना। और मैं तुझे इस प्रजा के साम्हने काँसे की गढ़ी हुई दीवार ठहराऊँगा; वे तुझ से लड़ेंगे, परन्तु तुझ पर प्रबल न होंगे; क्योंकि मैं तेरे संग हूँ, तेरा उद्धार करने और तुझे छुड़ाने के लिए, यहोवा की यही वाणी है। और मैं तुझे दुष्टों के हाथ से छुड़ाऊँगा, और भयानक जनों के हाथ से तेरा उद्धार करूँगा। यिर्मयाह 15:16–21।
At the fulfillment of the time prophecy of the second Woe, on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended with a little book open in his hand, and John was told to go and take the book and eat it. Jeremiah represents those that ate the little book at that point in history, and the words were sweet as honey, for they were “the joy and rejoicing of” his “heart.” But because of God’s “hand,” Jeremiah was “filled” “with indignation,” he was “wounded” and in “perpetual pain.” Because of God’s “hand” Jeremiah suggested that God had been “unto” Jeremiah “as a liar,” and as “failed waters.” The Lord had held his “hand” over a mistake in some of the figures of the 1843 chart.
در تکمیل نبوت زمانیِ وایِ دوم، در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، آن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ ده، با کتابچهای گشوده در دست خود، فرود آمد، و به یوحنا گفته شد که برود و کتاب را بگیرد و آن را بخورد. ارمیا نمایانگر کسانی است که در آن مقطع از تاریخ آن کتابچه را خوردند، و کلمات چون عسل شیرین بود، زیرا «شادی و وجدِ» «دلِ» او بود. اما بهسبب «دست» خدا، ارمیا «از خشم» «پر» شد، «مجروح» گردید، و در «دردی دائمی» بود. بهسبب «دست» خدا، ارمیا چنین القا کرد که خدا برای ارمیا «مانند دروغگو» و همچون «آبهای ناپایدار» بوده است. خداوند «دست» خود را بر خطایی در برخی از اَشکالِ جدول ۱۸۴۳ نگاه داشته بود.
Jeremiah represents the first disappointment of the Millerites, when the vision of Habakkuk tarried. It appeared to those represented by Jeremiah that the message, which is represented as “rain,” had failed. But Habakkuk had stated “the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” Jeremiah had thought God lied, and that the message (rain) had failed, but it had only tarried.
یرمیا نمایانگر نخستین نومیدیِ میلریتیان است، آنگاه که رؤیای حبقوق درنگ نمود. برای کسانی که بهوسیلهٔ ارمیا نمایانده شدهاند، چنین مینمود که آن پیام، که بهصورت «باران» تصویر شده است، ناکام مانده بود. اما حبقوق گفته بود: «زیرا رؤیا هنوز برای زمانِ معین است؛ اما در آخر سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، برایش انتظار بکش؛ زیرا یقیناً خواهد آمد، و تأخیر نخواهد کرد.» ارمیا پنداشته بود که خدا دروغ گفته است، و اینکه آن پیام (باران) ناکام مانده است، اما آن فقط درنگ کرده بود.
Then God instructed Jeremiah that “if thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them.” After the disappointment Jeremiah, representing God’s people who must return to the service of the Lord and shake off the discouragement that had been produced when it appeared the message had failed. If Jeremiah would meet the designated requirements, God would allow him to be His spokesman.
آنگاه خدا به اِرَمیا تعلیم داد که: «اگر بازگشت نمایی، آنگاه تو را باز خواهم آورد، و تو در حضور من خواهی ایستاد؛ و اگر گرانبها را از پست جدا سازی، همچون دهان من خواهی بود؛ ایشان به سوی تو بازگردند، اما تو به سوی ایشان بازنگرد.» پس از آن نومیدی، اِرَمیا نمایندۀ قوم خداست که باید به خدمت خداوند بازگردند و دلسردیای را که بر اثر این پندار پدید آمده بود که پیام ناکام مانده است، از خود دور سازند. اگر اِرَمیا شرایط تعیینشده را برآورده میساخت، خدا او را مجاز میداشت که سخنگوی او باشد.
More importantly for our study at this time is what God told Jeremiah concerning the “assembly of mockers” who were “rejoicing” over his disappointment. He told Jeremiah that the mockers could return to Jeremiah, but he was never to return to them. Jeremiah represented those who stood against the Protestants who had just chosen to return to the fold of Catholicism and became the daughters of Babylon, the false prophets of Baal and Ashtaroth. Jeremiah represented the Judean prophet who at the same point in the prophetic line had rebuked Jeroboam’s false system of worship at the beginning of the northern kingdom, thus typifying the introduction of a false system of worship that was an image of Catholicism at the end of the history of the northern kingdom. The prophet told Jeroboam, when Jeroboam offered to form an alliance, that he was not to eat, drink or return the way he came.
مهمتر برای مطالعۀ ما در این زمان، آن چیزی است که خداوند به ارمیا دربارۀ «مجمعِ استهزاکنندگان» گفت؛ آنان که از نومیدی او «شادمانی» میکردند. او به ارمیا فرمود که استهزاکنندگان میتوانند نزد ارمیا بازگردند، اما او هرگز نباید نزد آنان بازگردد. ارمیا نمایندۀ کسانی بود که در برابر پروتستانهایی ایستادند که بهتازگی برگزیده بودند به دامن کاتولیسیسم بازگردند و دختران بابل، انبیای کاذبِ بَعَل و عشتاروت، شوند. ارمیا نمایندۀ آن نبی یهودایی بود که در همان نقطه از خط نبوی، نظام کاذبِ عبادتِ یربعام را در آغاز پادشاهی شمالی توبیخ کرده بود؛ و بدینسان، نمونۀ معرفیِ نظامی کاذب از عبادت را پیشنگاشت میکرد که در پایان تاریخ پادشاهی شمالی، تصویری از کاتولیسیسم بود. آن نبی به یربعام گفت، هنگامی که یربعام پیشنهادِ برقراری اتحاد داد، که او نباید بخورد، بنوشد، یا از همان راهی که آمده بود بازگردد.
And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. 1 Kings 13:7–9.
اور بادشاہ نے مردِ خدا سے کہا، میرے ساتھ گھر چل، اور تازہ دم ہو جا، اور میں تجھے انعام دوں گا۔ اور مردِ خدا نے بادشاہ سے کہا، اگر تو اپنا آدھا گھر بھی مجھے دے، تو بھی میں تیرے ساتھ اندر نہ جاؤں گا، اور نہ میں اس جگہ روٹی کھاؤں گا اور نہ پانی پیوں گا؛ کیونکہ مجھے خداوند کے کلام سے یوں حکم دیا گیا تھا کہ نہ روٹی کھانا، نہ پانی پینا، اور نہ اسی راستہ سے پھر واپس لوٹنا جس راستہ سے تو آیا تھا۔ 1 سلاطین 13:7–9۔
The expression of the Judean prophet aligns with the work of the false prophets of Baal and Ashtaroth in the story of Elijah. Of course, the history of the Millerites is also the history of Elijah, for Miller was Elijah. In the story of Elijah, the prophets of Baal and Ashtaroth performed a dance of deception, which was exposed as foolishness when fire came down from God and consumed Elijah’s offering, thus typifying the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry of Millerite history. The confrontation of that history represented the confrontation of the second Elijah, which was John the Baptist during the dance of deception performed by the daughter of Herodias (Salome). Herodias was typified by Jezebel, and Jezebel is a symbol of the Catholic church.
بیانِ نبیِ یهودا با عملِ انبیای کاذبِ بعل و عشتاروت در حکایتِ ایلیا هماهنگ است. البته تاریخِ میلریها نیز تاریخِ ایلیا است، زیرا میلر همان ایلیا بود. در حکایتِ ایلیا، انبیای بعل و عشتاروت رقصی از فریب بهجا آوردند که چون آتش از جانبِ خدا فرود آمد و قربانیِ ایلیا را بلعید، حماقتِ آن آشکار شد؛ و این، بهاینسان، نمادی از افاضهٔ روحالقدس در ندای نیمهشبِ تاریخِ میلری بود. رویاروییِ آن تاریخ، نمودارِ رویاروییِ ایلیای دوم بود، یعنی یحییِ تعمیددهنده، در خلالِ رقصِ فریبی که دخترِ هیرودیا، یعنی سالومه، بهجا آورد. هیرودیا بهوسیلهٔ ایزابل بهصورتِ نمادین پیشنموده شده بود، و ایزابل نمادی از کلیسای کاتولیک است.
In 1844, the Protestant churches became Salome, the daughter of Herodias (Jezebel). In the dance of deception Herod had promised half his kingdom, and he did so on his birthday, thus typifying the last days when the ten kings, who are typified by Ahab (the king of the ten northern kingdoms), agree to give their kingdom to the papacy (Jezebel). Giving “half your kingdom” is a symbol of a confederacy, and the prophet from Judea was clearly informing Jeroboam that he would never form an alliance with the apostate king or support his counterfeit system of worship.
در سال ۱۸۴۴، کلیساهای پروتستان به سالومه، دختر هیرودیاس (ایزابل)، مبدّل شدند. در آن رقصِ فریب، هیرود وعده داده بود که نیمی از پادشاهی خود را ببخشد، و این کار را در روز تولّد خود انجام داد؛ بدینسان، ایّام آخر را نمونهوار نشان میدهد، هنگامی که ده پادشاه، که بهواسطهٔ اخاب (پادشاه ده مملکت شمالی) تمثیل شدهاند، موافقت میکنند که پادشاهی خود را به پاپیّت (ایزابل) بسپارند. بخشیدنِ «نیمی از پادشاهی تو» نمادی از یک همپیمانی است، و نبیِ یهودیه بهروشنی یربعام را آگاه میساخت که هرگز با آن پادشاهِ مرتدّ اتحاد نخواهد بست و از نظامِ عبادتِ جعلیِ او حمایت نخواهد کرد.
That is what the Lord also told Jeremiah, when He said the “assembly of mockers” (apostate Protestantism) can return to Jeremiah, but Jeremiah must never return to them, or return by the way he came. But the Judean prophet did that very thing, for he was deceived by a false and lying prophet before he returned to Judea—before he finished the work he had been given.
این همان چیزی است که خداوند نیز به ارمیا گفت، آنگاه که فرمود «مجمع استهزاکنندگان» (پروتستانیسم مرتد) میتواند به سوی ارمیا بازگردد، اما ارمیا هرگز نباید به سوی آنان بازگردد، یا از همان راهی که آمده بود بازگردد. اما آن نبی یهودا دقیقاً همین کار را کرد، زیرا پیش از آنکه به یهودا بازگردد—پیش از آنکه کاری را که به او سپرده شده بود به انجام رساند—بهوسیلهٔ نبیای دروغین و کاذب فریب خورد.
Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers.
اور بیتئیل میں ایک بوڑھا نبی رہتا تھا؛ اور اس کے بیٹے آ کر اسے وہ سب کام سنانے لگے جو مردِ خدا نے اُس دن بیتئیل میں کیے تھے؛ اور جو باتیں اُس نے بادشاہ سے کہی تھیں، وہ بھی انہوں نے اپنے باپ کو بتائیں۔ تب ان کے باپ نے ان سے کہا، وہ کس راہ سے گیا؟ کیونکہ اس کے بیٹوں نے دیکھ لیا تھا کہ وہ مردِ خدا، جو یہوداہ سے آیا تھا، کس راہ سے گیا ہے۔ پھر اُس نے اپنے بیٹوں سے کہا، میرے لیے گدھے پر زین کسو۔ سو انہوں نے اُس کے لیے گدھے پر زین کسی، اور وہ اُس پر سوار ہوا، اور مردِ خدا کے پیچھے گیا، اور اسے ایک بلوط کے درخت کے نیچے بیٹھے ہوئے پایا؛ اور اُس نے اُس سے کہا، کیا تو وہی مردِ خدا ہے جو یہوداہ سے آیا تھا؟ اُس نے کہا، میں ہی ہوں۔ تب اُس نے اُس سے کہا، میرے گھر میرے ساتھ چل اور روٹی کھا۔ اُس نے کہا، میں تیرے ساتھ واپس نہیں جا سکتا، نہ تیرے ساتھ اندر جا سکتا ہوں؛ اور نہ میں اس جگہ تیرے ساتھ روٹی کھاؤں گا اور نہ پانی پیوں گا؛ کیونکہ مجھ سے خداوند کے کلام کے وسیلہ سے کہا گیا تھا کہ وہاں نہ روٹی کھانا، نہ پانی پینا، اور نہ اُس راستہ سے لوٹنا جس سے تُو آیا ہے۔ اُس نے اُس سے کہا، میں بھی تیری مانند ایک نبی ہوں؛ اور خداوند کے کلام کے مطابق ایک فرشتے نے مجھ سے کہا ہے: اسے اپنے ساتھ اپنے گھر واپس لے آ، تاکہ وہ روٹی کھائے اور پانی پیے۔ لیکن اُس نے اُس سے جھوٹ کہا۔ سو وہ اُس کے ساتھ واپس گیا، اور اُس کے گھر میں روٹی کھائی اور پانی پیا۔ اور یوں ہوا کہ جب وہ دسترخوان پر بیٹھے تھے تو خداوند کا کلام اُس نبی پر نازل ہوا جو اُسے واپس لایا تھا؛ اور اُس نے اُس مردِ خدا پر جو یہوداہ سے آیا تھا، پکار کر کہا، خداوند یوں فرماتا ہے: چونکہ تُو نے خداوند کے حکم سے سرکشی کی، اور اُس فرمان کو نہ مانا جو خداوند تیرے خدا نے تجھے دیا تھا، بلکہ واپس آیا، اور اُس جگہ روٹی کھائی اور پانی پیا جس کے بارے میں خداوند نے تجھ سے کہا تھا کہ نہ روٹی کھانا اور نہ پانی پینا، اس لیے تیری لاش تیرے باپ دادا کی قبر میں نہ پہنچے گی۔
And it came to pass, after he had eaten bread, and after he had drunk, that he saddled for him the ass, to wit, for the prophet whom he had brought back. And when he was gone, a lion met him by the way, and slew him: and his carcase was cast in the way, and the ass stood by it, the lion also stood by the carcase. And, behold, men passed by, and saw the carcase cast in the way, and the lion standing by the carcase: and they came and told it in the city where the old prophet dwelt. And when the prophet that brought him back from the way heard thereof, he said, It is the man of God, who was disobedient unto the word of the Lord: therefore the Lord hath delivered him unto the lion, which hath torn him, and slain him, according to the word of the Lord, which he spake unto him. And he spake to his sons, saying, Saddle me the ass. And they saddled him. And he went and found his carcase cast in the way, and the ass and the lion standing by the carcase: the lion had not eaten the carcase, nor torn the ass. And the prophet took up the carcase of the man of God, and laid it upon the ass, and brought it back: and the old prophet came to the city, to mourn and to bury him. And he laid his carcase in his own grave; and they mourned over him, saying, Alas, my brother! And it came to pass, after he had buried him, that he spake to his sons, saying, When I am dead, then bury me in the sepulchre wherein the man of God is buried; lay my bones beside his bones: For the saying which he cried by the word of the Lord against the altar in Bethel, and against all the houses of the high places which are in the cities of Samaria, shall surely come to pass. 1 Kings 13:11–32.
و واقع شد که پس از آنکه نان خورده بود و نوشیده بود، برای او الاغ را زین کرد، یعنی برای آن نبی که او را بازگردانیده بود. و چون روانه شد، شیری او را در راه ملاقات کرد و او را کشت؛ و جسدش در راه افکنده شد، و الاغ در کنار آن ایستاده بود، و شیر نیز در کنار جسد ایستاده بود. و اینک مردمانی از آنجا میگذشتند و جسد را که در راه افکنده شده بود و شیر را که در کنار جسد ایستاده بود دیدند؛ پس آمدند و در شهری که آن نبی پیر در آن ساکن بود خبر دادند. و چون آن نبی که او را از راه بازگردانیده بود این را شنید، گفت: این همان مرد خداست که از کلام خداوند نافرمانی کرد؛ از این رو خداوند او را به شیر سپرده است، و آن او را دریده و کشته است، بر وفق کلام خداوند که به او گفته بود. سپس به پسران خود گفت: الاغ را برای من زین کنید. و آنان زین کردند. و او رفت و جسدش را یافت که در راه افکنده شده بود، و الاغ و شیر در کنار جسد ایستاده بودند؛ شیر نه جسد را خورده بود و نه الاغ را دریده بود. و آن نبی جسدِ مرد خدا را برداشت و آن را بر الاغ نهاد و بازگردانید؛ و نبی پیر به شهر آمد تا بر او نوحه کند و او را دفن نماید. و جسد او را در قبر خود نهاد؛ و بر او ماتم گرفتند و گفتند: آه، ای برادر من! و واقع شد که پس از آنکه او را دفن کرد، به پسران خود گفت: چون من بمیرم، مرا در قبری که مرد خدا در آن دفن شده است دفن کنید؛ استخوانهای مرا در کنار استخوانهای او بگذارید. زیرا آن سخنی که او به کلام خداوند بر ضد مذبحی که در بیتئیل است، و بر ضد تمامی خانههای مکانهای بلند که در شهرهای سامره هستند، ندا داد، یقیناً واقع خواهد شد. اول پادشاهان 13:11–32.
We will continue this study in the next article.
ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.
“When the power of God testifies as to what is truth, that truth is to stand forever as the truth. No after suppositions contrary to the light God has given are to be entertained. Men will arise with interpretations of Scripture which are to them truth, but which are not truth. The truth for this time God has given us as a foundation for our faith. He Himself has taught us what is truth. One will arise, and still another, with new light, which contradicts the light that God has given under the demonstration of His Holy Spirit. A few are still alive who passed through the experience gained in the establishment of this truth. God has graciously spared their lives to repeat, and repeat till the close of their lives, the experience through which they passed even as did John the apostle till the very close of his life. And the standard bearers who have fallen in death are to speak through the reprinting of their writings. I am instructed that thus their voices are to be heard. They are to bear their testimony as to what constitutes the truth for this time.
„عندما تشهد قدرةُ الله لماهية الحق، فإن ذلك الحق يجب أن يثبت إلى الأبد على أنه الحق. ولا يجوز الإصغاء إلى افتراضات لاحقة تناقض النور الذي أعطاه الله. سيقوم أناسٌ بتفاسير للكتاب المقدس تكون عندهم حقًّا، لكنها ليست حقًّا. إن الحق لهذا الزمان قد أعطانا الله إياه أساسًا لإيماننا. وهو نفسه قد علَّمنا ما هو الحق. سيقوم واحد، ثم آخر أيضًا، بنور جديد يناقض النور الذي أعطاه الله تحت برهان روحه القدوس. ولا يزال قليلون أحياء ممَّن اجتازوا الخبرة المكتسَبة في تثبيت هذا الحق. وقد أبقى الله حياتهم بنعمته لكي يكرِّروا، ويكرِّروا حتى ختام حياتهم، الخبرة التي اجتازوها، كما فعل يوحنا الرسول إلى نهاية حياته عينها. وأما حاملو الراية الذين سقطوا في الموت، فليتكلموا من خلال إعادة طباعة كتاباتهم. وقد أُعلِمتُ أن أصواتهم ينبغي أن تُسمَع هكذا. وعليهم أن يؤدوا شهادتهم عمَّا يُكوِّن الحق لهذا الزمان.“
“We are not to receive the words of those who come with a message that contradicts the special points of our faith. They gather together a mass of Scripture, and pile it as proof around their asserted theories. This has been done over and over again during the past fifty years. And while the Scriptures are God’s word, and are to be respected, the application of them, if such application moves one pillar from the foundation that God has sustained these fifty years, is a great mistake. He who makes such an application knows not the wonderful demonstration of the Holy Spirit that gave power and force to the past messages that have come to the people of God.
«ما نباید سخنان کسانی را بپذیریم که با پیامی میآیند که با نکات ویژهٔ ایمان ما در تضاد است. آنان انبوهی از آیات کلام مقدس را گرد میآورند و آن را همچون برهانی پیرامون نظریههای ادعایی خود بر هم میانبارند. این کار بارها و بارها در خلال پنجاه سال گذشته انجام شده است. و حال آنکه کتب مقدس کلام خداست و باید حرمت داشته شود، بهکاربردن آنها، اگر چنین کاربردی یکی از ستونها را از بنیانی که خدا در این پنجاه سال استوار داشته است جابهجا کند، خطایی بزرگ است. کسی که چنین کاربردی میکند، آن ظهور شگفتانگیز روحالقدس را که به پیامهای گذشتهای که به قوم خدا رسیده است قدرت و نیروی اثر بخشید، نمیشناسد.»
“Elder G’s proofs are not reliable. If received, they would destroy the faith of God’s people in the truth that has made us what we are.
’’بزرگ جي ثبوت معتبر نه آهن. جيڪڏهن اهي قبول ڪيا وڃن، ته اهي خدا جي ماڻهن جي انهيءَ سچائيءَ تي ايمان کي تباهه ڪري ڇڏيندا، جنهن اسان کي اهو بڻايو آهي، جيڪي اسين آهيون۔‘‘
“We must be decided on this subject; for the points that he is trying to prove by Scripture, are not sound. They do not prove that the past experience of God’s people was a fallacy. We had the truth; we were directed by the angels of God. It was under the guidance of the Holy Spirit that the presentation of the sanctuary question was given. It is eloquence for everyone to keep silent in regard to the features of our faith in which they acted no part. God never contradicts Himself. Scripture proofs are misapplied if forced to testify to that which is not true. Another and still another will arise and bring in supposedly great light, and make their assertions. But we stand by the old landmarks. [1 John 1:1–10 quoted.]
“ما باید در این موضوع قاطع باشیم؛ زیرا نکاتی که او میکوشد بهوسیلهٔ کلام مقدس ثابت کند، استوار نیستند. آنها ثابت نمیکنند که تجربهٔ گذشتهٔ قوم خدا باطل بوده است. ما حقیقت را داشتیم؛ ما بهوسیلهٔ فرشتگان خدا هدایت شدیم. عرضهٔ موضوع قدس تحت رهبری روحالقدس ارائه شد. برای هر کس فصاحت در این است که دربارهٔ ویژگیهای ایمان ما که در آنها هیچ نقشی نداشته است، سکوت اختیار کند. خدا هرگز با خود تناقض ندارد. اگر دلایل کتابمقدسی وادار شوند بر آنچه حقیقت ندارد شهادت دهند، بهنادرستی به کار برده شدهاند. یکی و سپس دیگری برخواهد خاست و نورِ بهظاهر عظیمی خواهد آورد و ادعاهای خود را مطرح خواهد کرد. اما ما بر نشانههای کهن استوار میمانیم. [1 John 1:1–10 quoted.]”
“I am instructed to say that these words we may use as appropriate for this time, for the time has come when sin must be called by its right name. We are hindered in our work by men who are not converted, who seek their own glory. They wish to be thought originators of new theories, which they present claiming that they are truth. But if these theories are received, they will lead to a denial of the truth that for the past fifty years God has been giving to His people, substantiating it by the demonstration of the Holy Spirit.” Selected Messages, book 1, 161.
«به من دستور داده شده است که بگویم این سخنان را میتوانیم متناسب با این زمان به کار بریم، زیرا زمانی فرارسیده است که گناه باید به نام درست خود خوانده شود. در کار خود بهوسیلهٔ مردانی که ایمان نیاوردهاند مانع میشویم؛ مردانی که در پی جلال خویشاند. آنان میخواهند مبتکر نظریههای جدید پنداشته شوند؛ نظریههایی که آنها را عرضه میکنند و مدعیاند که حقیقتاند. اما اگر این نظریهها پذیرفته شوند، به انکار آن حقیقتی خواهند انجامید که خدا در طی پنجاه سال گذشته به قوم خود عطا کرده است و آن را با ظهور روحالقدس به اثبات رسانده است.» Selected Messages، کتاب 1، ص. 161.