The second generation of Laodicean Adventism arrived in 1888, and that generation is symbolically represented in Ezekiel chapter eight, as the second abomination, which is represented by the “chambers of his imagery.”
د لاودیکیايي اډوېنتیزم دوهم نسل په ۱۸۸۸ کال کې راورسېد، او هغه نسل په حزقیال اتم فصل کې په رمزي ډول د دوهمې کرکې په توګه استازیتوب شوی دی، چې د «ده د خیالي انځورونو خونو» له خوا څرګندېږي.
So I went in and saw; and behold every form of creeping things, and abominable beasts, and all the idols of the house of Israel, pourtrayed upon the wall round about. And there stood before them seventy men of the ancients of the house of Israel, and in the midst of them stood Jaazaniah the son of Shaphan, with every man his censer in his hand; and a thick cloud of incense went up. Then said he unto me, Son of man, hast thou seen what the ancients of the house of Israel do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth. Ezekiel 8:10–12.
پس من داخل شدم و دیدم؛ و اینک هر گونه صورتِ خزندگان، و حیواناتِ مکروه، و همهٔ بتهای خاندانِ اسرائیل، بر دیوار، گرداگرد، نقش شده بود. و پیش روی آنها هفتاد مرد از مشایخِ خاندانِ اسرائیل ایستاده بودند، و در میان ایشان یَعَزَنْیا پسرِ شافان ایستاده بود، و هر مرد مَجْمَرهٔ خود را در دست داشت؛ و ابرِ غلیظی از بخور بالا میرفت. آنگاه او به من گفت: ای پسرِ انسان، آیا آنچه را که مشایخِ خاندانِ اسرائیل در تاریکی میکنند دیدهای، هر مرد در حجرههای صورتهای خیالیِ خود؟ زیرا میگویند: خداوند ما را نمیبیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است. حزقیال ۸:۱۰–۱۲
The chambers of imagery represent the wicked secrets within the hearts of those represented as the ancient men, and they have brought that very wickedness into not only the chambers of their minds, but also into the chambers of God’s sanctuary.
تصویر کے حجرے اُن لوگوں کے دلوں میں پوشیدہ شریرانہ رازوں کی نمائندگی کرتے ہیں جنہیں قدیم مردوں کے طور پر ظاہر کیا گیا ہے، اور انہوں نے اُسی شریرانہ بدی کو نہ صرف اپنے اذہان کے حجروں میں، بلکہ خدا کے مقدِس کے حجروں میں بھی داخل کر دیا ہے۔
Eat thou not the bread of him that hath an evil eye, neither desire thou his dainty meats: For as he thinketh in his heart, so is he: Eat and drink, saith he to thee; but his heart is not with thee. Proverbs 23:6, 7.
نانِ کسی را که چشمِ بد دارد مخور، و خوراکهای لذیذ او را آرزو مکن؛ زیرا چنانکه در دل خویش میاندیشد، همان است: به تو میگوید: «بخور و بنوش»؛ اما دلش با تو نیست. امثال 23:6، 7
The wickedness of the chambers of imagery is written both on the walls of the temple and the walls of the ancient men’s minds. The secret chambers of imagery of the second abomination of Ezekiel chapter eight, represent the second generation of Laodicean Adventism, and of the four abominations the second abomination takes more time to emphasize a corporate rebellion, although all four abominations are represented as being carried out by the men who were supposed to be the guardians of the people.
شرارتِ حجرههای تصاویر، هم بر دیوارهای هیکل نوشته شده است و هم بر دیوارهای اذهانِ مردانِ کهن. حجرههای نهانیِ تصاویر در دومین رجاستِ باب هشتمِ حزقیال، نمایانگرِ نسلِ دومِ ادونتیسمِ لائودیکیهای است؛ و از میان آن چهار رجاست، رجاستِ دوم زمانِ بیشتری را به تأکید بر عصیانی جمعی اختصاص میدهد، هرچند هر چهار رجاست چنین به تصویر کشیده شدهاند که بهوسیلهٔ مردانی بهجا آورده میشوند که میبایست پاسبانانِ قوم میبودند.
“The mark of deliverance has been set upon those ‘that sigh and that cry for all the abominations that be done.’ Now the angel of death goes forth, represented in Ezekiel’s vision by the men with the slaughtering weapons, to whom the command is given: ‘Slay utterly old and young, both maids, and little children, and women: but come not near any man upon whom is the mark; and begin at My sanctuary.’ Says the prophet: ‘They began at the ancient men which were before the house.’ Ezekiel 9:1–6. The work of destruction begins among those who have professed to be the spiritual guardians of the people. The false watchmen are the first to fall. There are none to pity or to spare. Men, women, maidens, and little children perish together.” The Great Controversy, 656.
«نشانِ رهایی بر آنانی نهاده شده است که “برای همهٔ رجاساتی که در میان آن به عمل میآید، آه میکشند و فریاد برمیآورند.” اکنون فرشتهٔ مرگ به پیش میرود؛ همانگونه که در رؤیای حزقیال بهوسیلهٔ مردانی با سلاحهای کُشنده نمایش داده شده است، و به آنان این فرمان داده میشود: “پیر و جوان را، دختران و کودکان خردسال و زنان را، بالکل بکشید؛ اما به هیچکس که نشان بر اوست نزدیک مشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید.” نبی میگوید: “پس از مردان پیر که پیش روی خانه بودند آغاز کردند.” حزقیال ۹:۱–۶. کار هلاکت از میان کسانی آغاز میشود که مدعی بودهاند پاسبانان روحانی قوم باشند. دیدهبانان دروغین نخستین کسانیاند که فرو میافتند. کسی نیست که بر آنان ترحم کند یا ایشان را برهاند. مردان و زنان و دوشیزگان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک میشوند.» نبرد عظیم، ۶۵۶.
The rebellion that marks the arrival of the second generation is specifically associated with the leadership of Laodicean Adventism, as fulfilled at the 1888 General Conference meeting in Minneapolis. It is represented by the expression “ancients of the house of Israel” and also by the “seventy men.” It was seventy elders that were associated with the work of Moses, and Jesus’ second group of disciples consisted of seventy men. “Seventy” represents leadership, as does “the ancients.” The second abomination places an extra emphasis upon the leadership, and in so doing it places the emphasis upon the abomination as being associated with a corporate rebellion of the leadership.
بغاوت که نشانۀ ظهور نسل دوم است، بهطور مشخص با رهبری ادونتیسم لائودیکیهای مرتبط است، چنانکه در جلسۀ کنفرانس عمومی سال 1888 در مینیاپولیس به انجام رسید. این امر با تعبیر «مشایخِ خانۀ اسرائیل» و نیز با «هفتاد مرد» بازنمایی شده است. این هفتاد پیر بودند که با کار موسی مرتبط بودند، و گروه دومِ شاگردان عیسی از هفتاد مرد تشکیل میشد. «هفتاد» نمایندۀ رهبری است، همانگونه که «مشایخ» نیز چنیناند. دومین مکروه بر رهبری تأکیدی افزونتر مینهد، و بدینسان تأکید را بر این میگذارد که این مکروه با یک بغاوت جمعیِ رهبری مرتبط است.
In the midst of the seventy ancient men stood “Jaazaniah the son of Shaphan.” The name “Jaazaniah,” means “heard of God”, and he represents a leadership that rebelled at the very time that God was speaking, for he heard God, but refused to listen, for he professed that God had forsaken his people, and that God did not see what was happening in the secret chambers. Jaazaniah was the “son of Shaphan,” and the name “Shaphan” means “to hide”. The setting of the second generation represents a rebellion of the leadership that rebelled in the very time when God was speaking, and they believed that God did not see or care about their actions.
در میان هفتاد مردِ کهن، «یأزَنْیا پسرِ شافان» ایستاده بود. نامِ «یأزَنْیا» به معنای «شنیدهٔ خدا» است، و او نمایانگرِ رهبریای است که درست در همان زمانی که خدا سخن میگفت، عصیان ورزید؛ زیرا خدا را شنیده بود، اما از گوش سپردن سر باز زد، چون اظهار میداشت که خدا قومِ خود را ترک کرده است، و اینکه خدا آنچه را در حجرههای پنهانی روی میدهد نمیبیند. یأزَنْیا «پسرِ شافان» بود، و نامِ «شافان» به معنای «پنهان کردن» است. صحنهٔ نسلِ دوم نمایانگرِ طغیانِ رهبریای است که درست در همان هنگام که خدا سخن میگفت عصیان ورزید، و آنان بر این باور بودند که خدا اعمالِ ایشان را نه میبیند و نه به آن اعتنا دارد.
Sister White recorded that she was shown the conversations of the leadership of Laodicean Adventism during the 1888 General Conference. At the 1888 General Conference God showed Sister White the meetings of the leaders which they had among themselves when they thought God was not listening. There in the secrecy of their rooms they spoke evil against Sister White, her son, and Elders Jones and Waggoner. They believed they could speak freely, for God could not see them in their private quarters, but God showed these very conversations to the prophetess. They were in a corporate meeting, and according to inspiration they were hearing the message of the latter rain, but they refused to hear.
خواهر وایت ثبت کرده است که به او گفتگوهای رهبری ادونتیسمِ لائودیکیهای در جریان کنفرانس عمومی ۱۸۸۸ نشان داده شد. در کنفرانس عمومی ۱۸۸۸، خدا جلسات رهبران را که در میان خود، آنگاه که میپنداشتند خدا شنوا نیست، برگزار میکردند، به خواهر وایت نشان داد. آنجا در خلوت اتاقهایشان، بر ضد خواهر وایت، پسر او، و الشیخ جونز و واگنر بدگویی کردند. آنان بر این باور بودند که میتوانند آزادانه سخن بگویند، زیرا خدا نمیتوانست ایشان را در خلوتگاههای خصوصیشان ببیند؛ اما خدا همین گفتگوها را به آن نبیه نشان داد. آنان در یک اجتماع جمعی حضور داشتند، و بنا بر الهام، پیام باران آخر را میشنیدند، اما از شنیدن آن امتناع ورزیدند.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram?
چه چیزی رهبریای را پدید آورده بود که در سال ۱۸۸۸ چنان عصیان آشکاری از خود بروز داد که خواهر وایت آن را با شورش قورح، داتان و ابیرام مقایسه کرد؟
“When you are enlightened by the Holy Spirit, you will see all that wickedness at Minneapolis as it is, as God looks upon it. If I never see you again in this world, be assured that I forgive you the sorrow and distress and burden of soul you have brought upon me without any cause. But for your soul’s sake, for the sake of Him who died for you, I want you to see and confess your errors. You did unite with those who resisted the Spirit of God. You had all the evidence that you needed that the Lord was working through Brethren Jones and Waggoner; but you did not receive the light; and after the feelings indulged, the words spoken against the truth, you did not feel ready to confess that you had done wrong, that these men had a message from God, and you had made light of both message and messengers.
«هنگامی که بهوسیلهٔ روحالقدس منوّر شوید، تمامی آن شرارتِ مینیاپولیس را آنگونه که هست، چنانکه خدا بدان مینگرد، خواهید دید. اگر دیگر هرگز شما را در این جهان نبینم، یقین بدانید که اندوه و پریشانی و بارِ جان را که بیهیچ سبب بر من وارد آوردهاید، بر شما میبخشم. اما بهخاطر جانِ شما، و بهخاطر او که برای شما جان سپرد، میخواهم خطاهای خود را ببینید و به آنها اعتراف کنید. شما با کسانی که در برابر روح خدا ایستادگی کردند، همپیمان شدید. تمامی شواهدی را که نیاز داشتید در اختیار داشتید که خداوند از طریق برادران جونز و واگنر عمل میکرد؛ اما نور را نپذیرفتید؛ و پس از احساساتی که در خود پروراندید، و سخنانی که بر ضد حقیقت بر زبان آوردید، آماده نبودید اعتراف کنید که خطا کردهاید، که این مردان پیامی از جانب خدا داشتند، و شما هم پیام و هم پیامآوران را خوار شمرده بودید.»
“Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.
«هرگز پیش از این در میان قوم خود چنین خودخشنودیِ استوار و چنین بیمیلی به پذیرفتن و بهرسمیتشناختنِ نور، آنگونه که در مینیاپولیس ظاهر شد، ندیده بودم. به من نشان داده شد که هیچیک از آن گروهی که روحِ ظاهرشده در آن جلسه را در دل پروراندند، دیگر نورِ روشنی برای تشخیصِ گرانبهاییِ حقیقتی که از آسمان برای ایشان فرستاده شده بود، نخواهند داشت، مگر آنکه غرورِ خود را فروتن سازند و اعتراف کنند که محرکِ آنان روحِ خدا نبود، بلکه ذهنها و دلهایشان از تعصب آکنده بود. خداوند میخواست به ایشان نزدیک شود، ایشان را برکت دهد و از ارتدادهایشان شفا بخشد، اما ایشان گوش فرا ندادند. آنان به همان روحی تحریک میشدند که قورح، داتان و ابیرام را به حرکت درآورد. آن مردانِ اسرائیل مصمم بودند در برابر هر دلیلی که خطای ایشان را ثابت میکرد مقاومت کنند، و در مسیرِ ناخشنودی و سرکشیِ خود همچنان پیش رفتند تا آنکه بسیاری از راه به در شدند و با آنان متحد گشتند.»
“Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘All the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [Verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.
«اینها چه کسانی بودند؟ نه ضعیفان، نه نادانان، نه ناآگاهان. در آن شورش، دویست و پنجاه رئیسِ نامدار در جماعت، مردانِ صاحبنام، حضور داشتند. شهادت آنان چه بود؟ «تمام جماعت مقدساند، هر یک از ایشان، و خداوند در میان ایشان است؛ پس چرا خویشتن را بر جماعت خداوند برمیافرازید؟» [اعداد 16:3]. هنگامی که قورح و همراهانش زیر داوری خدا هلاک شدند، مردمی که آنان فریب داده بودند، دست خداوند را در این معجزه ندیدند. تمامی جماعت در صبح روز بعد موسی و هارون را متهم ساختند که «شما قوم خداوند را کشتهاید» [آیه 41]، و وبا بر جماعت نازل شد، و بیش از چهارده هزار تن هلاک شدند.»
“When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.
«چون قصد کردم مینیاپولیس را ترک کنم، فرشتهٔ خداوند در کنارم ایستاد و گفت: «نه چنین؛ زیرا خدا برای تو کاری دارد که در این مکان انجام دهی. این قوم همان شورش قورح و داتان و ابیرام را از سر میگذرانند. من تو را در جایگاه درستت قرار دادهام، جایگاهی که آنان که در نور نیستند آن را تصدیق نخواهند کرد؛ به شهادت تو اعتنا نخواهند نمود؛ اما من با تو خواهم بود؛ فیض و قدرت من تو را نگاه خواهد داشت. این تو نیستی که خوار میشمارند، بلکه رسولان و پیامی را که برای قوم خود میفرستم. ایشان نسبت به کلام خداوند بیحرمتی روا داشتهاند. شیطان چشمان ایشان را کور کرده و داوریشان را منحرف ساخته است؛ و اگر هر جان از این گناه خود، از این استقلالِ تقدیسناشده که به روح خدا اهانت میکند، توبه نکند، در تاریکی گام خواهند زد. چراغدان را از جای خود برخواهم گرفت، مگر آنکه توبه کنند و بازگشت نمایند تا ایشان را شفا دهم. بینایی روحانی خود را تیره ساختهاند. نخواستهاند که خدا روح و قدرت خود را ظاهر سازد؛ زیرا در برابر کلام من روحِ تمسخر و انزجار دارند. سبکسری، بیهودگی، شوخی و مزاح، هر روزه در میانشان معمول است. دلهای خود را بر طلب من ننهادهاند. در شرارههای افروختهٔ خویش راه میروند، و اگر توبه نکنند، در اندوه خواهند خفت. خداوند چنین میگوید: بر موضع وظیفهٔ خود بایست؛ زیرا من با تو هستم، و تو را ترک نخواهم گفت و رها نخواهم کرد.» این سخنان را که از جانب خدا بود، جرأت نکردم نادیده بگیرم.
“Light has been shining in Battle Creek in clear, bright rays; but who of those that acted a part in the meeting at Minneapolis have come to the light and received the rich treasures of truth which the Lord sent them from heaven? Who have kept step and step with the Leader, Jesus Christ? Who have made full confession of their mistaken zeal, their blindness, their jealousies and evil surmisings, their defiance of truth? Not one; and because of their long neglect to acknowledge the light, it has left them far behind; they have not been growing in grace and in the knowledge of Christ Jesus our Lord. They have failed to receive the needed grace which they might have had, and which would have made them strong men in religious experience.
„Լոյսը Բեթլ Քրիքում փայլում էր յստակ, պայծառ ճառագայթներով. բայց Մինեապոլիսի ժողովում դեր ունեցածներից ո՞վ եկաւ դէպի լոյսը եւ ընդունեց ճշմարտութեան այն հարուստ գանձերը, որոնք Տէրն ուղարկեց նրանց երկնքից։ Ո՞վքեր ընթացան քայլ առ քայլ Առաջնորդի՝ Յիսուս Քրիստոսի հետ։ Ո՞վքեր ամբողջական խոստովանութիւն արեցին իրենց սխալ եռանդի, իրենց կուրութեան, իրենց նախանձների եւ չար կասկածների, ճշմարտութեանը իրենց դիմադրութեան մասին։ Ոչ մէկը. եւ քանի որ նրանք երկար ժամանակ անտեսեցին լոյսը ընդունելու եւ այն ճանաչելու պարտականութիւնը, այն նրանց շատ յետ թողեց. նրանք չաճեցին շնորհի եւ մեր Տէր Քրիստոս Յիսուսի ճանաչողութեան մէջ։ Նրանք չկարողացան ընդունել այն անհրաժեշտ շնորհը, որ կարող էին ունենալ, եւ որը նրանց կրօնական փորձառութեան մէջ զօրաւոր մարդիկ պիտի դարձնէր։“
“The position taken at Minneapolis was apparently an insurmountable barrier which in a great degree shut them in with doubters, questioners, with the rejecters of truth and the power of God. When another crisis comes, those who have so long resisted evidence piled upon evidence will again be tested upon the points where they failed so manifestly, and it will be hard for them to receive that which is from God and refuse that which is from the powers of darkness. Therefore their only safe course is to walk in humility, making straight paths for their feet, lest the lame be turned out of the way. It makes every difference whom we company with, whether it is with men who walk with God and who believe and trust Him, or with men who follow their own supposed wisdom, walking in the sparks of their own kindling.
موقفى كه در مينياپوليس اتخاذ شد، ظاهراً مانعى غيرقابلِ عبور بود كه تا حد زيادى آنان را در ميان شككنندگان، پرسشگران، و ردكنندگانِ حقيقت و قدرتِ خدا محصور ساخت. هنگامى كه بحرانى ديگر فرا رسد، آنان كه تا اين اندازه و اين همه مدت در برابرِ دليل بر روى دليل مقاومت كردهاند، بار ديگر در همان نكاتى كه بهوضوح در آنها شكست خوردند آزموده خواهند شد، و برايشان دشوار خواهد بود كه آنچه از جانبِ خداست بپذيرند و آنچه از قدرتهاى ظلمت است رد كنند. از اينرو، تنها راهِ ايمنِ آنان آن است كه در فروتنى گام بردارند و راههاى پاى خود را راست سازند، مبادا لنگ از راه منحرف گردد. اينكه با چه كسانى همصحبت و همنشين مىشويم، سراسر تعيينكننده است: خواه با مردانى كه با خدا راه مىروند و به او ايمان دارند و بر او توكل مىكنند، يا با مردانى كه از حكمتِ پندارىِ خود پيروى مىكنند و در شرارههاى افروختهٔ خويش گام مىزنند.
“The time and care and labor required to counteract the influence of those who have worked against the truth has been a terrible loss; for we might have been years ahead in spiritual knowledge; and many, many souls might have been added to the church if those who ought to have walked in the light had followed on to know the Lord, that they might know His going forth is prepared as the morning. But when so much labor has to be expended right in the church to counteract the influence of workers who have stood as a granite wall against the truth God sends to His people, the world is left in comparative darkness.
«زمان، توجه و رنجی که برای خنثی کردن نفوذ کسانی لازم بوده است که بر ضد حقیقت کار کردهاند، خسارتی هولناک بوده است؛ زیرا میتوانستیم از نظر معرفت روحانی سالها پیشتر باشیم؛ و اگر کسانی که میبایست در نور سلوک میکردند، برای شناختن خداوند پیش میرفتند، تا بدانند که طلوع او همچون صبح مهیا است، نفوس بسیار، بسیار زیادی ممکن بود به کلیسا افزوده شوند. اما هنگامی که باید این همه زحمت درست در خودِ کلیسا صرف شود تا نفوذ کارگرانی که همچون دیواری از گرانیت در برابر حقیقتی که خدا برای قوم خود میفرستد ایستادهاند، خنثی گردد، جهان در تاریکیِ نسبی واگذاشته میشود.»
“God meant that the watchmen should arise and with united voices send forth a decided message, giving the trumpet a certain sound, that the people might all spring to their post of duty and act their part in the great work. Then the strong, clear light of that other angel who comes down from heaven having great power, would have filled the earth with his glory. We are years behind; and those who stood in blindness and hindered the advancement of the very message that God meant should go forth from the Minneapolis meeting as a lamp that burneth, have need to humble their hearts before God and see and understand how the work has been hindered by their blindness of mind and hardness of heart.” Manuscript Releases, volume 14, 107–111.
«خدا مقصود داشت که دیدبانان برخیزند و با صداهایی متحد، پیامی قاطع اعلام کنند و به شیپور آوایی معیّن بخشند، تا همهٔ قوم به جایگاه وظیفهٔ خویش بشتابند و سهم خود را در آن کار عظیم به انجام رسانند. آنگاه نور نیرومند و روشنِ آن فرشتهٔ دیگر که از آسمان با قدرتی عظیم فرود میآید، زمین را از جلال خود پر میساخت. ما سالها به تأخیر افتادهایم؛ و آنان که در کوری ایستادند و پیشرفت همان پیامی را که خدا قصد داشت از اجتماع مینیاپولیس چون چراغی افروخته به پیش رود، مانع شدند، نیاز دارند که دلهای خود را در حضور خدا فروتن سازند و ببینند و دریابند که کار چگونه به سبب کوری ذهن و سختی دل ایشان بازداشته شده است.» Manuscript Releases, volume 14, 107–111.
What was it that had produced a leadership that manifested such open rebellion in 1888, that Sister White compared it to the rebellion of Korah, Dathan and Abiram? The answer no doubt lies in the rebellion of 1863, that prepared the way for what Ezekiel was told would be even greater abominations. Rejecting the “seven times,” of Leviticus twenty-six, and introducing a counterfeit chart, would produce the necessity to uphold the counterfeit of 1863. Thus, Miller would watch his jewels get scattered and covered up with rubbish and counterfeit jewels and coins. The worldly saying says, “history is written by the victors.”
چه چیزی رهبریای را پدید آورده بود که در سال ۱۸۸۸ چنین سرکشیِ آشکاری از خود نشان داد، بهگونهای که خواهر وایت آن را با شورش قورح، داتان و ابیرام مقایسه کرد؟ بیتردید پاسخ در شورشِ سال ۱۸۶۳ نهفته است؛ شورشی که راه را برای آنچه به حزقیال گفته شد که مکروهاتِ باز هم عظیمتر خواهد بود، هموار ساخت. رد کردن «هفت زمان» در لاویان بیستوشش، و وارد کردنِ جدولی جعلی، ضرورتِ پشتیبانی از جعلِ ۱۸۶۳ را پدید میآورد. بدینسان، میلر میدید که جواهراتش پراکنده میشوند و زیر آوار و جواهرات و سکههای تقلبی پوشانده میگردند. این گفتهٔ رایجِ دنیوی میگوید: «تاریخ را پیروزمندان مینویسند.»
Though not actually the victors, those leading the Laodicean Adventist church have spent time and effort to construct a historical narrative that upholds the increasing rebellion through the four generations, in an attempt to place that rebellion in a light that is far from the actual history recorded by the heavenly angels. The revision of history is a hallmark characteristic of the Jesuits of the Catholic Church, and historical revisionism has been a stock and trade of Laodicean Adventist historians. What is written these days by Laodicean Adventist “historians” about the Minneapolis General Conference session is a classic example of historical revisionism.
اگرچه در واقع پیروز نبودند، کسانی که رهبری کلیسای ادونتیستِ لائودیکیه را بر عهده دارند، وقت و تلاش بسیاری صرف کردهاند تا روایتی تاریخی بسازند که عصیانِ فزاینده را در طول چهار نسل توجیه کند؛ کوششی برای آنکه آن عصیان را در نوری بنشانند که از تاریخ واقعیِ ثبتشده بهوسیلهٔ فرشتگان آسمانی بسیار دور است. بازنگریِ تاریخ از ویژگیهای شاخص یسوعیانِ کلیسای کاتولیک است، و تحریفِ تاریخ از حرفه و پیشهٔ همیشگیِ مورخانِ ادونتیستِ لائودیکیه بوده است. آنچه این روزها «مورخان» ادونتیستِ لائودیکیه دربارهٔ نشستِ کنفرانسِ عمومیِ مینیاپولیس مینویسند، نمونهای کلاسیک از تحریفِ تاریخی است.
There may have been a few of the rebels from that conference that eventually repented, but the exception to the rule, does not deny the rule. Sister White was commanded to stay and record the meeting, for the rebellion of Korah, Dathan and Abiram was being repeated. For Adventist historians to construct the testimony around whether the message of righteousness by faith was understood, not understood; rejected or not rejected, or thereafter accepted is to avoid the inspired testimony of a rebellion that was typified by Korah, Dathan and Abiram.
ممکن است چند تن از شورشیان آن کنفرانس سرانجام توبه کرده باشند، اما استثنا بر قاعده، قاعده را نفی نمیکند. به خواهر وایت امر شد که بماند و آن جلسه را ثبت کند، زیرا شورش قورح، داتان و ابیرام در حال تکرار بود. اینکه مورخان ادونتیست شهادت را بر محور این بنا کنند که آیا پیام عدالت بهواسطهٔ ایمان فهمیده شد یا فهمیده نشد، رد شد یا رد نشد، یا پس از آن پذیرفته شد، بهمنزلهٔ پرهیز از شهادت الهامشده دربارهٔ شورشی است که بهوسیلهٔ قورح، داتان و ابیرام تمثیل یافته بود.
Which of those three rebels did Moses’ record show was afterward repentant and accepted back in the leadership with Moses?
از آن سه شورشی، گزارش موسی نشان داد که کدامیک بعداً توبه کرد و دوباره در رهبری همراه با موسی پذیرفته شد؟
“Korah, the leading spirit in this movement, was a Levite, of the family of Kohath, and a cousin of Moses; he was a man of ability and influence. Though appointed to the service of the tabernacle, he had become dissatisfied with his position and aspired to the dignity of the priesthood. The bestowal upon Aaron and his house of the priestly office, which had formerly devolved upon the first-born son of every family, had given rise to jealousy and dissatisfaction, and for some time Korah had been secretly opposing the authority of Moses and Aaron, though he had not ventured upon any open act of rebellion. He finally conceived the bold design of overthrowing both the civil and the religious authority. He did not fail to find sympathizers. Close to the tents of Korah and the Kohathites, on the south side of the tabernacle, was the encampment of the tribe of Reuben, the tents of Dathan and Abiram, two princes of this tribe, being near that of Korah. These princes readily joined in his ambitious schemes. Being descendants from the eldest son of Jacob, they claimed that the civil authority belonged to them, and they determined to divide with Korah the honors of the priesthood.
«قورح، که روحِ پیشرو در این جنبش بود، لاویای از خاندانِ قهات و پسرعموی موسی بود؛ مردی صاحبِ توانایی و نفوذ. هرچند به خدمتِ خیمهٔ اجتماع منصوب شده بود، از جایگاهِ خود ناراضی شده و در آرزوی شأنِ کهانت بود. واگذاریِ منصبِ کهانت به هارون و خاندانِ او، که پیشتر بر عهدهٔ نخستزادهٔ هر خانواده بود، موجبِ برانگیخته شدنِ حسادت و نارضایتی شده بود، و قورح مدتی بهطور پنهانی با اقتدارِ موسی و هارون مخالفت میورزید، هرچند جرأتِ هیچ اقدامِ آشکارِ شورشآمیزی را نداشت. سرانجام نقشهای جسورانه برای برانداختنِ هم اقتدارِ مدنی و هم اقتدارِ دینی طرح کرد. او در یافتنِ همدلان ناکام نماند. در نزدیکیِ خیمههای قورح و قهاتیان، در جانبِ جنوبیِ خیمهٔ اجتماع، اردوگاهِ قبیلهٔ رئوبین قرار داشت، و خیمههای داتان و ابیرام، دو رئیس از این قبیله، نزدیکِ خیمهٔ قورح بود. این رئیسان بهآسانی به نقشههای جاهطلبانهٔ او پیوستند. چون از نسلِ پسرِ نخستزادهٔ یعقوب بودند، ادعا میکردند که اقتدارِ مدنی از آنِ ایشان است، و مصمم شدند که افتخاراتِ کهانت را با قورح تقسیم کنند.»
“The state of feeling among the people favored the designs of Korah. In the bitterness of their disappointment, their former doubts, jealousy, and hatred had returned, and again their complaints were directed against their patient leader. The Israelites were continually losing sight of the fact that they were under divine guidance. They forgot that the Angel of the covenant was their invisible leader, that, veiled by the cloudy pillar, the presence of Christ went before them, and that from Him Moses received all his directions.
حالت احساسات در میان قوم، مقاصد قورَح را مساعدت میکرد. در تلخیِ نومیدیِ خویش، تردیدها، حسادت، و نفرتِ پیشینِ آنان بازگشته بود، و بار دیگر شکایاتشان متوجه آن رهبرِ بردبارشان شد. اسرائیلیان پیوسته از یاد میبردند که تحت هدایت الهی قرار دارند. آنان فراموش کردند که فرشتهٔ عهد، رهبر نامرئی ایشان بود؛ و اینکه، در پسِ حجابِ ستونِ ابر، حضورِ مسیح پیشاپیش ایشان میرفت، و موسی همهٔ رهنمودهای خود را از او دریافت میکرد.
“They were unwilling to submit to the terrible sentence that they must all die in the wilderness, and hence they were ready to seize upon every pretext for believing that it was not God but Moses who was leading them and who had pronounced their doom. The best efforts of the meekest man upon the earth could not quell the insubordination of this people; and although the marks of God’s displeasure at their former perverseness were still before them in their broken ranks and missing numbers, they did not take the lesson to heart. Again they were overcome by temptation.” Patriarchs and Prophets, 395, 396.
«آنها مایل نبودند خود را تسلیم آن حکم هولناک کنند که همگی باید در بیابان بمیرند؛ از اینرو آماده بودند هر بهانهای را دستاویز قرار دهند تا باور کنند که این خدا نیست، بلکه موسی است که ایشان را رهبری میکند و حکم نابودیشان را صادر کرده است. بهترین کوششهای حلیمترین مرد روی زمین نیز نتوانست سرکشی این قوم را فرونشاند؛ و با آنکه نشانههای ناخشنودی خدا از کجروی پیشینشان هنوز در صفوف شکسته و شمارِ کاستهشدهشان پیش روی آنان بود، آن درس را به دل نگرفتند. بار دیگر مغلوب وسوسه شدند.» مشایخ و انبیا، ۳۹۵، ۳۹۶.
Laodicean Adventism began in 1856, and in 1863 it became the legally registered Laodicean Adventist church. As previously addressed in prior articles, there is no inspired testimony that Laodicea is ever saved. It cannot be saved unless it repents of its condition, and accepts the experience represented by Philadelphia. Laodicea is a people that is judged, by being spewed out of the mouth of the Lord. As the Laodicean church, inspiration identifies that the church was destined to wander in the wilderness as did ancient Israel.
ادونتیسمِ لائودیکیه در سال ۱۸۵۶ آغاز شد، و در سال ۱۸۶۳ بهصورت قانونی بهعنوان کلیسای ادونتیستِ لائودیکیه به ثبت رسید. چنانکه پیشتر در مقالات گذشته بیان شده است، هیچ شهادت الهامشدهای وجود ندارد که نشان دهد لائودیکیه هرگز نجات مییابد. این کلیسا نمیتواند نجات یابد مگر آنکه از وضعیت خود توبه کند و تجربهای را که فیلادلفیه نمایندگی میکند بپذیرد. لائودیکیه قومی است که با بیرون افکنده شدن از دهان خداوند، مورد داوری قرار میگیرد. الهام، این کلیسا را بهعنوان کلیسای لائودیکیه چنین معرفی میکند که مقدر بود در بیابان سرگردان شود، همانگونه که اسرائیلِ باستان سرگردان شد.
Which of the rebels of ancient Israel wandered in the wilderness for forty years and then entered into the Promised Land? Not a single soul, and their wandering typified the wandering of modern Israel.
کدامیک از یاغیانِ اسرائیلِ باستان چهل سال در بیابان سرگردان شدند و سپس به سرزمین موعود داخل گشتند؟ حتی یک تن نیز نه؛ و سرگردانیِ آنان نمونهای از سرگردانیِ اسرائیلِ جدید بود.
The rebellion of Korah, Dathan and Abiram (that typified the rebellion of 1888), was premised upon their unwillingness to accept the judgment upon the people assigning them to wander for forty years in the wilderness. The rebellion of 1888, was premised upon the leadership’s rejection of the pronouncement identifying them as Laodicea and assigning them to wander many more years in the wilderness because of their insubordination.
شورش قورح، داتان و ابیرام (که نمونهٔ شورشِ سال ۱۸۸۸ بود)، بر نپذیرفتنِ داوریای استوار بود که بر قوم واقع شد و آنان را محکوم میساخت تا چهل سال در بیابان سرگردان باشند. شورشِ ۱۸۸۸ نیز بر ردِّ آن اعلان از سوی رهبری استوار بود؛ اعلانی که ایشان را لائودکیه معرفی میکرد و به سبب نافرمانیشان آنان را به سرگردانیِ سالهای بسیارِ دیگر در بیابان وا میداشت.
“The message given us by A. T. Jones, and E. J. Waggoner is the message of God to the Laodicean church, and woe be unto anyone who professes to believe the truth and yet does not reflect to others the God-given rays.” The 1888 Materials, 1053.
«پیامی که بهوسیلهٔ اَی. تی. جونز و ای. جی. واگنر به ما داده شد، پیام خدا به کلیسای لائودیکیه است، و وای بر هر کسی که ادعا میکند به حقیقت ایمان دارد، اما با این حال پرتوهای عطاشده از سوی خدا را به دیگران منعکس نمیسازد.» The 1888 Materials, 1053.
The ancient men, who were to be the guardians of the people in 1888, believed they were “rich and increased with goods”. We will consider what produced this condition in advance of 1888, in the next article.
مردان کهن، که قرار بود در سال 1888 پاسداران قوم باشند، بر این باور بودند که «دولتمندم و در مال و متاع افزوده شدهام». آنچه این وضعیت را پیش از 1888 پدید آورد، در مقالهٔ بعد بررسی خواهیم کرد.
“My soul is made very sad to see how quickly some who have had light and truth will accept the deceptions of Satan, and be charmed with a spurious holiness. When men turn away from the landmarks the Lord has established that we may understand our position as marked out in prophecy, they are going they know not whither.
«جانم بسیار اندوهگین میشود از دیدن اینکه برخی که نور و حقیقت را دریافت کردهاند، چه زود فریبهای شیطان را میپذیرند و مجذوبِ قدوسیتی جعلی میشوند. هنگامی که مردم از نشانههایی که خداوند برپا داشته است تا جایگاه خود را، چنانکه در نبوت ترسیم شده، دریابیم، روی برمیگردانند، به جایی میروند که خود نمیدانند کجاست.»
“I question whether genuine rebellion is ever curable. Study in Patriarchs and Prophets the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. This rebellion was extended, including more than two men. It was led by two hundred and fifty princes of the congregation, men of renown. Call rebellion by its right name and apostasy by its right name, and then consider that the experience of the ancient people of God with all its objectionable features was faithfully chronicled to pass into history. The Scripture declares, ‘These things … are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ And if men and women who have the knowledge of the truth are so far separated from their Great Leader that they will take the great leader of apostasy and name him Christ our Righteousness, it is because they have not sunk deep into the mines of the truth. They are not able to distinguish the precious ore from the base material.
«من در این باره تردید دارم که آیا عصیانِ حقیقی هرگز درمانپذیر باشد. در کتاب پدران و انبیا، شورشِ قورح، داتان و ابیرام را مطالعه کنید. این شورش گسترش یافت و بیش از دو مرد را دربر گرفت. رهبری آن را دویست و پنجاه تن از سران جماعت، مردان نامدار، بر عهده داشتند. عصیان را به نامِ درستِ آن بنامید و ارتداد را نیز به نامِ درستِ آن، و سپس در نظر آورید که تجربهٔ قومِ کهنِ خدا، با همهٔ ویژگیهای ناپسندش، بهامانت ثبت شد تا در تاریخ باقی بماند. کلامِ مقدس اعلام میکند: «این چیزها ... برای تنبیه ما نوشته شده است، که انتهای عالمها بر ما رسیده است.» و اگر مردان و زنانی که معرفتِ حقیقت را دارند، تا آن اندازه از رهبرِ عظیمِ خود جدا شده باشند که رهبرِ بزرگِ ارتداد را برگیرند و او را مسیح، عدالتِ ما، بنامند، از آن روست که در معادنِ حقیقت به عمق فرو نرفتهاند. آنان قادر نیستند سنگِ معدنِ گرانبها را از مادهٔ پَست بازشناسند.»
“Read the cautions so abundantly given in the Word of God in regard to false prophets that will come in with their heresies, and if possible will deceive the very elect. With these warnings, why is it that the church does not distinguish the false from the genuine? Those who have in any way been thus misled need to humble themselves before God, and sincerely repent, because they have so easily been led astray. They have not distinguished the voice of the true Shepherd from that of a stranger. Let all such review this chapter of their experience.
“کلامِ خدا میں جھوٹے نبیوں کے بارے میں جو اس کثرت سے تنبیہیں دی گئی ہیں، اُنہیں پڑھو؛ وہ اپنی بدعتوں سمیت آئیں گے اور اگر ممکن ہو تو برگزیدوں ہی کو بھی فریب دیں گے۔ اِن انتباہات کے ہوتے ہوئے، یہ کیوں ہے کہ کلیسیا جھوٹے اور حقیقی میں امتیاز نہیں کرتی؟ جو لوگ کسی بھی طور پر اس طرح گمراہ کیے گئے ہیں، اُنہیں چاہیے کہ خدا کے حضور فروتنی اختیار کریں اور خلوصِ دل سے توبہ کریں، کیونکہ وہ اس قدر آسانی سے بہکا دیے گئے۔ اُنہوں نے سچے چرواہے کی آواز کو اجنبی کی آواز سے ممیز نہ کیا۔ ایسے سب لوگ اپنے تجربہ کے اس باب کا ازسرِنو جائزہ لیں۔”
“For more than half a century God has been giving His people light through the testimonies of His Spirit. After all this time is it left for a few men and their wives to undeceive the whole church of believers, declaring Mrs. White a fraud and a deceiver? ‘By their fruits ye shall know them.’
«برای بیش از نیم قرن، خداوند از طریق شهادتهای روح خود به قوم خویش نور بخشیده است. آیا پس از گذشت این همه زمان، بر عهدهٔ چند مرد و همسرانشان گذاشته شده است که تمام کلیسای ایمانداران را از فریب به درآورند و خانم وایت را شیّاد و فریبکار اعلام کنند؟ «از میوههای ایشان آنان را خواهید شناخت.»
“Those who can ignore all the evidences which God has given them, and change that blessing into a curse, should tremble for the safety of their own souls. Their candlestick will be removed out of its place unless they repent. The Lord has been insulted. The standard of truth, of the first, second, and third angels’ messages has been left to trail in the dust. If the watchmen are left to mislead the people in this fashion, God will hold some souls responsible for a lack of keen discernment to discover what kind of provender was being given to His flock.
«آنان که میتوانند همهٔ شواهدی را که خدا به ایشان عطا کرده است نادیده بگیرند و آن برکت را به لعنت مبدل سازند، باید برای سلامت جانهای خویش بلرزند. اگر توبه نکنند، چراغدان ایشان از جای خود برداشته خواهد شد. خداوند مورد اهانت قرار گرفته است. پرچم حقیقتِ پیامهای فرشتهٔ اول، دوم، و سوم رها شده است تا در غبار کشیده شود. اگر دیدبانان واگذاشته شوند تا بدینگونه مردم را به گمراهی بکشانند، خدا برخی جانها را به سبب فقدان تشخیص نافذ برای دریافتن اینکه چهگونه علوفهای به گلهٔ او داده میشد، مسئول خواهد شمرد.»
“Apostasies have occurred and the Lord has permitted matters of this nature to develop in the past in order to show how easily His people will be misled when they depend upon the words of men instead of searching the Scriptures for themselves, as did the noble Bereans, to see if these things are so. And the Lord has permitted things of this kind to occur that warnings may be given that such things will take place.
ارتدادها در گذشته رخ دادهاند، و خداوند اجازه داده است که اموری از این دست پدید آیند تا نشان دهد قوم او تا چه اندازه بهآسانی گمراه خواهند شد، هنگامی که بهجای آنکه همچون بَریانیانِ شریف خود در کتابمقدس تفحّص کنند تا ببینند آیا این امور چنین است یا نه، بر سخنان انسانها تکیه میکنند. و خداوند اجازه داده است که چنین اموری رخ دهد تا هشدار داده شود که اینگونه امور به وقوع خواهد پیوست.
“Rebellion and apostasy are in the very air we breathe. We shall be affected by them unless we by faith hang our helpless souls upon Christ. If men are so easily misled now, how will they stand when Satan shall personate Christ, and work miracles? Who will be unmoved by his misrepresentations then—professing to be Christ when it is only Satan assuming the person of Christ, and apparently working the works of Christ? What will hold God’s people from giving their allegiance to false christs? ‘Go not after them.’
«سرکشی و ارتداد در همان هوایی است که تنفّس میکنیم. ما از آنها متأثّر خواهیم شد، مگر آنکه بهواسطۀ ایمان، جانهای درماندۀ خود را بر مسیح بیاویزیم. اگر انسانها اکنون تا این اندازه بهآسانی گمراه میشوند، هنگامی که شیطان خود را به جای مسیح مجسّم سازد و معجزات بهجا آورد، چگونه خواهند ایستاد؟ در آن هنگام چه کسی از تحریفهای او متزلزل نخواهد شد—در حالی که دعوی میکند مسیح است، حال آنکه فقط شیطان است که شخصیت مسیح را به خود گرفته و ظاهراً اعمال مسیح را انجام میدهد؟ چه چیز قوم خدا را بازخواهد داشت از اینکه وفاداری خود را به مسیحانِ دروغین بسپارند؟ “از پی ایشان مروید.”»
“The doctrines must be plainly understood. The men accepted to preach the truth must be anchored; then their vessel will hold against storm and tempest, because the anchor holds them firmly. The deceptions will increase, and we are to call rebellion by its right name. We are to stand with the whole armor on. In this conflict we do not meet men only, but principalities and powers. We wrestle not against flesh and blood. Let Ephesians 6:10–18 be read carefully and impressively in our churches.” Notebook Leaflets, 57, 58.
«تعلیمات باید بهروشنی فهمیده شوند. مردانی که برای موعظهٔ حقیقت پذیرفته میشوند باید استوار و ریشهدار باشند؛ آنگاه کشتی ایشان در برابر طوفان و تندباد پایدار خواهد ماند، زیرا لنگر آنان را محکم نگاه میدارد. فریبها فزونی خواهند یافت، و ما باید عصیان را به نام درست آن بخوانیم. ما باید با تمام سلاح خدا ایستادگی کنیم. در این نبرد، ما تنها با انسانها روبهرو نیستیم، بلکه با ریاستها و قدرتها. کشتی ما با جسم و خون نیست. بگذارید افسسیان 6:10–18 در کلیساهای ما با دقت و تأثیرگذار خوانده شود.» Notebook Leaflets, 57, 58.