In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

در سال ۱۸۸۴، الن وایت آخرین رؤیای آشکار خود را دریافت کرد. این رؤیا در پورتلندِ اورگن به او عطا شد. نخستین رؤیای آشکار او در سال ۱۸۴۴، در پورتلندِ مِین، به او عطا شده بود. عیسی همواره پایانِ یک چیز را با آغازِ آن به تصویر می‌کشد.

“It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

«مدت زیادی از انقضای آن زمان، در سال ۱۸۴۴، نگذشته بود که نخستین رؤیا به من عطا شد. من در پورتلند به دیدار خانم هاینز، خواهری عزیز در مسیح که دلش با دل من پیوند یافته بود، رفته بودم؛ پنج نفر از ما، که همگی زن بودیم، در سکوت در برابر مذبح خانوادگی زانو زده بودیم. هنگامی که دعا می‌کردیم، قدرت خدا بر من فرود آمد، چنان‌که هرگز پیش از آن احساس نکرده بودم.»

“I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

«به نظرم می‌رسید که در میان نور احاطه شده‌ام و از زمین هرچه بالاتر و بالاتر می‌روم. برگشتم تا قوم اَدوِنت را در جهان بجویم، اما ایشان را نیافتم، که ناگاه آوازی به من گفت: “بار دیگر بنگر، و اندکی بالاتر را نگاه کن.” در پیِ این سخن، چشمان خود را برافراشتم و راهی راست و تنگ دیدم که بسیار بلندتر از جهان افراشته شده بود. بر این راه، قوم اَدوِنت به سوی شهری که در انتهای دورِ راه قرار داشت، سفر می‌کردند. در آغازِ راه، در پشت سرِ ایشان، نوری درخشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «ندای نیمه‌شب» است. [متی 25:6 را ببینید.] این نور در سراسر راه می‌تابید و پای ایشان را روشن می‌ساخت تا مبادا بلغزند.»

“If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

«اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست پیش روی ایشان بود و آنان را به سوی شهر رهبری می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نپایید که برخی خسته شدند و گفتند که شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند که پیش از آن به آن داخل شده باشند. آنگاه عیسی با برافراشتن بازوی راستِ پرجلالِ خود ایشان را تشویق می‌کرد، و از بازوی او نوری برمی‌خاست که بر فراز گروه ادونتی به اهتزاز درمی‌آمد، و آنان فریاد می‌زدند: “هللویاه!” دیگران به‌طرزی بی‌باکانه نوری را که پشت سرشان بود انکار کردند، و گفتند که این خدا نبود که ایشان را تا این حد پیش آورده بود. نورِ پشت سر ایشان خاموش شد، و پاهایشان را در تاریکیِ کامل باقی گذاشت، و آنان لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به پایین، به درون جهانِ تاریک و شریرِ زیرِ پایشان سقوط کردند.» Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

در زندگی‌نامه شش‌جلدی الن وایت که نوه‌اش آرتور ال. وایت آن را نگاشته است، او اظهارنظری را که جان لافبرو در اجلاس کنفرانس عمومی سال ۱۸۹۳ بیان کرد، ثبت می‌کند.

“Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

«لاوفبرو، در ایراد خطابه‌ای در جلسهٔ کنفرانس عمومی نه سال بعد، اظهار داشت: «من خواهر وایت را در حدود پنجاه بار در رؤیا دیده‌ام. نخستین بار حدود چهل سال پیش بود.... آخرین رؤیای علنی او در سال ۱۸۸۴، در محل اردوگاه در پورتلندِ اورگن بود.» Ellen White Biography, volume 3, 256.»

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

او هنوز پس از ۱۸۸۴ نیز رؤیاها و مکاشفاتی می‌داشت، اما مکاشفاتی که در حضور عموم رخ می‌دادند، درست چهل سال پس از آغازشان پایان یافتند، و هم آغاز و هم پایان مکاشفات آشکار در شهرهایی به نام پورتلند روی داد. نخستین شهر در ساحل شرقی ایالات متحده بود، و آخرین شهر در ساحل غربی. برخی ممکن است بخواهند استدلال کنند که این واقعیت چیزی بیش از یک تصادف انسانی را نمی‌رساند، و دیگران ممکن است استدلال کنند که مقصود از مکاشفات آشکار تحقق یافته بود؛ ازاین‌رو خداوند پس از چهل سال به آنها پایان داد.

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

دلیل واقعی، نافرمانی و سرکشیِ فزاینده در برابر عطیۀ نبوتی است که به جنبش میلری داده شده بود.

“After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

«پس از آنکه به اوکلند آمدم، زیر بارِ احساسِ وضعِ امور در بتل‌کریک سنگین شده بودم، و خود نیز ناتوان و بی‌قدرت از یاری رساندن به شما بودم. می‌دانستم که خمیرمایهٔ بی‌ایمانی در کار است. آنان که از اوامرِ روشنِ کلامِ خدا سرپیچی می‌کردند، به شهادت‌هایی نیز اعتنا نمی‌نمودند که ایشان را بر آن می‌داشت تا به آن کلام گوش فرا دهند. در زمستانِ گذشته، هنگامی که در هیلدزبرگ بودم، بسیار در دعا بودم و زیر بارِ اضطراب و اندوه قرار داشتم. اما خداوند در یکی از آن اوقات، هنگامی که در دعا بودم، تاریکی را واپس راند، و نوری عظیم اتاق را پر ساخت. فرشته‌ای از جانبِ خدا در کنارم بود، و چنان می‌نمود که در بتل‌کریک هستم. در شوراهای شما حاضر بودم؛ سخنانی را که بر زبان آورده می‌شد شنیدم؛ چیزهایی را دیدم و شنیدم که، اگر خدا بخواهد، آرزو می‌کنم بتوانند تا ابد از خاطرم محو شوند. جانم چنان مجروح شد که نمی‌دانستم چه کنم یا چه بگویم. بعضی چیزها را نمی‌توانم ذکر کنم. به من امر شد که در این باره چیزی به کسی نگویم، زیرا هنوز امور بسیاری می‌بایست آشکار شود.»

“I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

«به من گفته شد که نوری را که به من داده شده بود گرد آورم و بگذارم پرتوهای آن بر قوم خدا بتابد. من این کار را در مقالاتی در نشریات انجام داده‌ام. در طول ماه‌ها، تقریباً هر بامداد ساعت سه برمی‌خاستم و مطالب گوناگونی را که پس از آنکه دو شهادت اخیر در بتل کریک به من داده شد نوشته شده بود، گرد می‌آوردم. این امور را می‌نوشتم و با شتاب برای شما می‌فرستادم؛ اما از مراقبت شایسته از خود غفلت کرده بودم، و نتیجه این شد که زیر این بار از پا درآمدم؛ همه نوشته‌هایم به پایان نرسیده بود تا در کنفرانس عمومی به شما برسد.»

“Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

«بار دیگر، در حال دعا، خداوند خویشتن را مکشوف ساخت. بار دیگر خود را در بتل‌کریک یافتم. در خانه‌های بسیاری بودم و سخنان شما را گرداگرد سفره‌هایتان شنیدم. اکنون آزادی آن را ندارم که جزئیات را بازگو کنم. امیدوارم هرگز فراخوانده نشوم که آن‌ها را بر زبان آورم. همچنین چندین خواب بسیار تکان‌دهنده نیز دیدم.»

“What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

«چه آوازی را به‌عنوان آواز خدا خواهید پذیرفت؟ خداوند چه قدرتی را برای اصلاح خطاهای شما و نشان دادن مسیرتان چنان‌که هست، در ذخیره دارد؟ چه قدرتی برای عمل کردن در کلیسا؟ اگر شما از ایمان آوردن سر باز زنید تا زمانی که هر سایه‌ای از بی‌یقینی و هر امکانِ تردید برطرف شود، هرگز ایمان نخواهید آورد. آن تردیدی که معرفت کامل را مطالبه می‌کند، هرگز به ایمان تسلیم نخواهد شد. ایمان بر شواهد تکیه دارد، نه بر اثبات. خداوند از ما می‌خواهد که از صدای وظیفه اطاعت کنیم، آنگاه که صداهای دیگری در اطراف ما ما را به پیمودن راهی مخالف فرامی‌خوانند. از سوی ما توجهی جدی لازم است تا صدایی را که از جانب خدا سخن می‌گوید تشخیص دهیم. ما باید تمایل نفسانی را مقاومت کرده، بر آن چیره شویم، و از صدای وجدان، بی‌هیچ چون‌وچرا یا سازشی، اطاعت کنیم، مبادا الهامات آن خاموش شود و اراده و انگیزه فرمان برانند. کلام خداوند به همهٔ ما می‌رسد که با این تصمیم که نشنویم و اطاعت نکنیم، در برابر روح او مقاومت نورزیده‌ایم. این صدا در هشدارها، در اندرزها، و در توبیخ‌ها شنیده می‌شود. این پیام نورِ خداوند به قوم اوست. اگر برای دعوت‌های رساتر یا فرصت‌های بهتر انتظار بکشیم، ممکن است نور بازپس گرفته شود و ما در تاریکی واگذاشته شویم.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۶۸.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

خواهر وایت بیان کرد که اگر طغیان مستمر بر ضد خدمت او به‌عنوان نبیه آشکار می‌گشت، ممکن بود «نور برداشته شود، و» اَدونتیسمِ لائودیکیه‌ای «در تاریکی واگذاشته شود.» در سال ۱۹۱۵، نور برداشته شد. خدا کاملاً قادر بود و هست که هرگاه اراده فرماید، نبی یا نبیه‌ای برانگیزاند. او الیشع را برانگیخت تا پس از ایلیا بیاید، اما پس از سال ۱۹۱۵ هیچ نبیِ زنده‌ای برانگیخته نشد، زیرا خداوند «نور را برداشته بود.»

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

جہاں تک سسٹر وائٹ کے خوابوں اور رویاؤں کا تعلق ہے، ان کے تین ادوار تھے۔ پہلا دور چالیس برسوں پر مشتمل تھا، جس میں رویائیں علانیہ طور پر واقع ہوتی تھیں، ایسے مقاصد کے لیے جو اُن لوگوں کے ذہنوں میں اس عطیے کو قائم کرنے سے متعلق تھے جو اُن مواقع پر حاضر ہوتے تھے جب یہ رویائیں واقع ہوتیں۔ پھر 1884 سے لے کر 1915 میں اُن کی وفات تک، رویائیں اور خواب دیے جاتے رہے جو اب بھی خدا کے لوگوں کی تقویت کے لیے تھے، لیکن وہ نجی طور پر دیے جاتے تھے۔ تیسرا دور 1915 میں شروع ہوا، اور اُس نے یہ ثبوت فراہم کیا کہ لاؤدیقیائی ایڈونٹزم ارتداد کی تاریکی میں تھا۔

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

اسرائیلِ قدیم، اسرائیلِ جدید کی مثال پیش کرتا ہے، اور کھلی بغاوت کے اُس دور میں جس کی نمائندگی ایلی اور اُس کے دو بیٹے، حُفنی اور فینحاس کرتے ہیں، “کوئی علانیہ رویا نہ تھا۔” اس کی وجہ اُن کی شدید نافرمانی اور بغاوت تھی۔ خدا تبدیل نہیں ہوتا۔

“Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

«هشداری دیگر نیز باید به خاندان عیلی داده می‌شد. خدا نمی‌توانست با کاهنِ اعظم و پسرانش ارتباط برقرار کند؛ گناهان ایشان، همچون ابری انبوه، حضورِ روح‌القدسِ او را محجوب ساخته بود. اما در میان شرارت، کودک، سموئیل، به آسمان وفادار ماند، و پیامِ محکومیت برای خاندانِ عیلی، مأموریتِ سموئیل به‌عنوان نبیِ حضرتِ اعلی بود.»

“‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

«“کلامِ خداوند در آن ایّام نادر بود؛ رؤیای آشکاری وجود نداشت. و واقع شد که در آن زمان، هنگامی که عیلی در جای خود خوابیده بود و چشمانش به تار شدن آغاز کرده بود، به‌گونه‌ای که نمی‌توانست ببیند؛ و پیش از آنکه چراغِ خدا در هیکلِ خداوند، جایی که تابوتِ خدا بود، خاموش شود، و سموئیل خوابیده بود؛ خداوند سموئیل را ندا کرد.” کودک، چون پنداشت آن صدا از آنِ عیلی است، شتابان به بالینِ کاهن آمد و گفت: «لبّیک؛ زیرا مرا خواندی.» پاسخ این بود: «ای پسرم، من تو را نخواندم؛ باز برو و بخواب.» سه بار سموئیل خوانده شد، و او نیز هر سه بار به همان‌گونه پاسخ داد. آنگاه عیلی متقاعد شد که آن ندای رازآمیز، آوازِ خداست. خداوند از کنارِ خادمِ برگزیدهٔ خویش، آن مردِ سپیدموی، گذشته بود تا با کودکی سخن گوید. این امر، فی‌نفسه، برای عیلی و خاندانش سرزنشی تلخ، امّا سزاوار، بود.» مشایخ و انبیا، ۵۸۱.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

در ارتدادِ خاندانِ عیلی، رؤیای آشکاری وجود نداشت، زیرا کلامِ خداوند در آن ایام «گران‌بها» بود. واژۀ عبری‌ای که به «گران‌بها» ترجمه شده است، به معنای «نادر» است. از ۱۸۴۴ تا ۱۸۸۴، «رؤیاهای آشکار» به اَدونتیسمِ لائودکیه‌ای عطا می‌شد. این امر نخست در تاریخِ جنبشِ میلریِ فیلادلفیایی تثبیت گردید، و در سال ۱۸۵۶ آشکار ساختنِ این واقعیت را آغاز کرد که جنبشِ فیلادلفیایی به جنبشِ لائودکیه‌ای انتقال یافته بود؛ اما رؤیاهای آشکار ادامه یافت، زیرا خدا دیرخشم و رحیم است.

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

سپس در سال ۱۸۶۳، شورش بر ضد حقایق بنیادی آغاز شد، اما «رؤیاهای آشکار» تا سال ۱۸۸۴ ادامه یافت. سپس تغییری رخ داد. در فصل هشتم کتاب حزقیال، آن چهار رجاست به‌گونه‌ای به تصویر کشیده شده‌اند که ماهیتی فزاینده دارند. سال ۱۸۸۴ نمایانگر نزدیک شدن به پایان نسل نخست و آغاز نسل دوم است. تاریخ ادونتیستی ثبت می‌کند که در سال ۱۸۸۱، و سپس بار دیگر در سال ۱۸۸۲، دو رشد چشمگیر در شورش پدید آمد.

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

در سال ۱۸۸۱، رئیس کنفرانس عمومی (جورج باتلر) مجموعه‌ای از مقالات را در Review and Herald نوشت و منتشر ساخت که در آن‌ها استدلال می‌کرد برخی بخش‌های کتاب‌مقدس بیش از بخش‌های دیگر الهام‌شده‌اند، و تا پایان مقالاتش حتی برخی بخش‌های کتاب‌مقدس را که الهام‌شده نبودند مشخص کرد. پس از آن، در سال ۱۸۸۲، اوریا اسمیت، یکی از رهبران کار نشر، و در آن زمان همچنین رهبر کار آموزشی، شروع به تعلیم این اندیشه کرد که هنگامی که به خواهر وایت پیشگویی‌های مربوط به آینده یا تاریخ مقدس گذشته نشان داده می‌شد، سخنان او الهام‌شده بود؛ اما استدلال می‌کرد که وقتی او کاستی‌های شخصی اعضای کلیسا را مشخص می‌ساخت، آنچه می‌گفت صرفاً نظر انسانی خود او بود.

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

در سال ۱۸۸۱، شیطان از طریق رئیس کلیسا حمله‌ای آشکار بر ضد اقتدار کتاب‌مقدسِ نسخهٔ کینگ جیمز به راه انداخت، و سپس در سال بعد، رهبرِ کارِ آموزشی و انتشاراتی نیز حمله‌ای مشابه بر ضد اقتدارِ روحِ نبوت آغاز کرد. از سال ۱۸۸۴، شهادت چنین است که در آن روزها رؤیای آشکاری وجود نداشت. از ۱۸۶۳ تا ۱۸۸۱، این شورش چنان شدت یافته بود که کتاب‌مقدس و روح نبوت را نیز دربر می‌گرفت، و دیگر صرفاً نمایانگرِ ردِّ بنیان‌ها نبود.

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

چهار رجاستی که در باب هشتم حزقیال به تصویر کشیده شده‌اند، به‌وسیلهٔ مشایخِ کهن به‌جا آورده می‌شوند؛ کسانی که نمایانگر رهبری اورشلیم‌اند، که در سال ۱۸۶۳ به‌عنوان یک نهاد قانونی کلیسایی، در قالب ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای، آغاز شد. در همان مقطع زمانی، مقاله‌ای در Review and Herald منتشر شد که برخی مورخان نگارش آن را به جیمز وایت نسبت می‌دهند، هرچند اسناد مربوط به آن مقاله در واقع بیشتر بر این دلالت دارد که اوریا اسمیت نویسندهٔ واقعی آن بوده است. هرچه باشد، لعنتِ ضد بازسازی اَریحا به‌وضوح در جیمز وایت تحقق یافت، و اوریا اسمیت همان شخصی بود که جدولِ جعلیِ ۱۸۶۳ را پدید آورد. تا سال ۱۸۸۱، رئیس کنفرانس عمومی مقالاتی را در Review and Herald منتشر می‌کرد که بر ضدِ مرجعیتِ کاملِ کتاب مقدس استدلال می‌نمود، و سپس در سال بعد، اوریا اسمیت حمله‌ای را علیه مرجعیتِ روح نبوت آغاز کرد.

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

مردان سالخورده‌ای که می‌بایست پاسداران باشند، پیشاپیشِ حمله‌ای آشکار حرکت می‌کردند؛ حمله‌ای که با یورش به حقایق بنیادینی آغاز شد که در رؤیای میلر نمود یافته و بر دو لوح حبقوق به تصویر کشیده شده بود. از آن‌جا، آنان حمله به دو شاهدِ کتاب‌مقدس و روح نبوت را آغاز کردند. در همان دورهٔ زمانی (اوایل دههٔ ۱۸۸۰)، رهبرِ کارِ بهداشتی، جان اچ. کلاگ، شروع به وارد کردنِ روح‌گراییِ همه‌خدایی به رهبری کلیسا کرد. در سال ۱۸۸۱، جیمز وایت به خاک سپرده شد، و خواهر وایت در میانهٔ شورشی فزاینده از سوی رهبریِ ساختار آموزشی، بهداشتی و سیاسیِ کلیسا قرار داشت.

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

پیامی که در سال ۱۸۵۶ رسیده بود، که همان نورِ افزونِ «هفت زمان» و نیز پیامِ لائودیکیه بود، رد شده بود، و خداوند قصد داشت همان پیام را در کنفرانس عمومیِ مینیاپولیس در سال ۱۸۸۸، از طریق پیامی که مشایخ جونز و واگنر ارائه کردند، تکرار کند. پیام آنان پیامی تازه نبود، و هنگامی که خواهر وایت آنان را که در برابر پیام ایشان مقاومت می‌کردند مورد خطاب قرار داد، مشخص ساخت که شورشیان بر این باور بودند که مقاومتشان در برابر پیامِ جونز و واگنر، نمودِ مسئولیتِ ایشان برای دفاع از نشانه‌های کهن، که همان بنیادهای کهن نیز هستند، می‌باشد. شورش آنان آشکار ساخت که تا سال ۱۸۸۸، دیگر نمی‌فهمیدند که بنیادها چه هستند؛ یعنی این‌که حقایقِ بنیادی نمایانگرِ عدالتِ مسیح‌اند. او در زمینهٔ نشانه‌ها و قواعدِ ویلیام میلر چنین اظهار داشت:

“We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

ما خود باید بدانیم که مسیحیت از چه چیزی تشکیل می‌شود، حقیقت چیست، ایمانی که دریافت کرده‌ایم کدام است، و قوانین کتاب‌مقدس—قوانینی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده‌اند—چه هستند. بسیاری هستند که بی‌آنکه دلیلی برای استوار ساختن ایمان خود داشته باشند، و بی‌آنکه شواهد کافی دربارهٔ حقیقت امر در اختیار داشته باشند، ایمان می‌آورند. اگر اندیشه‌ای عرضه شود که با عقاید از پیش پنداشتهٔ خودشان هماهنگ باشد، کاملاً آماده‌اند آن را بپذیرند. آنان از علت به معلول استدلال نمی‌کنند؛ ایمانشان هیچ بنیاد راستینی ندارد، و در زمان آزمون خواهند یافت که بر ریگ بنا کرده‌اند.

“He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

«کسی که با دانش کنونی و ناقص خود از کتبِ مقدّس خرسندانه آرام می‌گیرد، و آن را برای نجات خویش کافی می‌پندارد، در فریبی مهلک آرمیده است. بسیاری هستند که به‌طور کامل به براهینِ کتاب‌مقدّسی مجهّز نیستند تا بتوانند خطا را تشخیص دهند و هر سنّت و خرافه‌ای را که به‌عنوان حقیقت قالب کرده‌اند محکوم سازند. شیطان اندیشه‌های خود را به عبادتِ خدا وارد کرده است تا سادگیِ انجیلِ مسیح را فاسد گرداند. شمار بسیاری که ادعا می‌کنند به حقیقتِ حاضر ایمان دارند، نمی‌دانند چه چیزی ایمانِ آن را که یک‌بار به مقدّسان سپرده شد تشکیل می‌دهد—مسیح در شما، امیدِ جلال. آنان می‌پندارند که از نشانه‌های کهن دفاع می‌کنند، امّا ولرم و بی‌تفاوت‌اند. نمی‌دانند که درهم‌تنیدنِ فضیلتِ واقعیِ محبت و ایمان در تجربهٔ خویش و دارا بودنِ آن به چه معناست. آنان دانشجویانِ دقیقِ کتاب‌مقدّس نیستند، بلکه سست و بی‌توجّه‌اند. هنگامی که اختلافِ نظر دربارهٔ آیاتِ کتاب‌مقدّس پدید می‌آید، اینان که با هدف مطالعه نکرده‌اند و نسبت به آنچه باور دارند استوار نیستند، از حقیقت روی‌گردان می‌شوند. ما باید ضرورتِ جست‌وجوی جدّی در حقیقتِ الهی را بر همگان تأکید کنیم تا بدانند که حقیقت چیست و یقین داشته باشند که آن را می‌دانند. برخی دعویِ دانشِ بسیار دارند و از وضعِ خود خشنودند، حال آنکه برای کار، و برای خدا، و برای جان‌هایی که مسیح برای ایشان مرد، شور و محبتی سوزان‌تر از کسی که هرگز خدا را نشناخته است ندارند. آنان کتاب‌مقدّس را [برای آن] نمی‌خوانند که مغز و فربهیِ آن را برای جان‌های خود برگیرند. احساس نمی‌کنند که آن، آوازِ خداست که با ایشان سخن می‌گوید. امّا اگر بخواهیم طریقِ نجات را درک کنیم، اگر بخواهیم پرتوهای آفتابِ عدالت را ببینیم، باید کتبِ مقدّس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعده‌ها و نبوّت‌های کتاب‌مقدّس پرتوهای روشنِ جلال را بر نقشهٔ الهیِ رستگاری می‌افشانند، در حالی که این حقایقِ عظیم به‌روشنی فهم نشده‌اند.» The 1888 Materials, 403.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

ఈ ప్రకటన ఆమె 1888 కాలంలోని తన సాక్ష్యములోనిది; అందులో తిరుగుబాటుదారులు తాము తెలియకుండానే ఇసుకపై పునాది కట్టుచున్నారని ఆమె గుర్తించుచున్నది. ఆమె ఇలా పేర్కొనుచున్నది: “ప్రస్తుత సత్యాన్ని నమ్ముచున్నామని చెప్పుకొనువారి లో పెద్ద సంఖ్యగలవారు, పరిశుద్ధులకు ఒక్కసారిగా అప్పగింపబడిన విశ్వాసం ఏమిటో ఎరుగరు—మీలోనున్న క్రీస్తు, మహిమయొక్క నిరీక్షణ. వారు పాత సరిహద్దు చిహ్నాలను సమర్థించుచున్నామని అనుకొనుచున్నారు, కాని వారు గోరువెచ్చగా మరియు ఉదాసీనంగా ఉన్నారు.” ఆమె వారిని ఇంకా లయోదికేయ స్థితిలోనే ఉన్నవారిగా గుర్తించుచున్నది, ఎందుకంటే వారు “గోరువెచ్చగా” ఉన్నారు. మరియు “పరిశుద్ధులకు ఒక్కసారిగా అప్పగింపబడిన విశ్వాసం—మీలోనున్న క్రీస్తు, మహిమయొక్క నిరీక్షణ” అని ఆమె గుర్తించుచున్నది. క్రీస్తు యుగయుగాల శిల; మరియు యుగయుగాల శిలగా ఆయన మిల్లర్ స్వప్నంలోని రత్నాలను సూచించుచున్నాడు.

“The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

«هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود چیزی وارد شود که بنیاد ایمانی را که از هنگام آمدن پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 بر آن بنا می‌کرده‌ایم، برهم زند. من در این پیام بودم، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، وفادار به نوری که خدا به ما عطا کرده است. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن نهاده شدند، در حالی که روز به روز با دعای جدّی خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا می‌پندارید که من بتوانم نوری را که خدا به من داده است، واگذارم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از زمانی که به من عطا شد، پیوسته مرا هدایت کرده است.» Review and Herald, April 14, 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

او هنگامی که می‌گوید: «آنان از علت به معلول استدلال نمی‌کنند»، واقعیتی مهم را دربارهٔ یاغیان، که همان مردان باستانیِ حزقیال بودند، مشخص می‌سازد. شریران نمی‌توانند یا نمی‌خواهند از علت به معلول استدلال کنند. معلولِ اجلاس کنفرانس عمومی 1888 چنان سرکشانه بود که خواهر وایت تصمیم گرفت آنجا را ترک کند، اما راهنمای فرشته‌گون او به وی فرمان داد که باید بماند و تاریخِ موازیِ شورشِ قورح، داتان و ابیرام را ثبت کند. شورشِ مردان باستانی معلول بود، و علت آن ردِّ پیامِ لائودیکیه بود که در سال 1856 با نورِ افزودهٔ «هفت زمان» رسید، و سپس به شورش علیه بنیان‌ها در سال 1863 شدت یافت، و آنگاه به حمله نخست به کتاب مقدس و سپس به روح نبوت انجامید، همراه با ورودِ روح‌گراییِ کلاگ.

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

البته مورخانِ مردانِ باستان در طول تاریخ، حقایقِ مربوط به آن شورش را با انبوهی از یاوه‌ها، سنت‌ها، آداب و افسانه‌پردازی‌ها پوشانده‌اند، زیرا آنان که در آن‌گونه شورش مشارکت دارند، همواره می‌کوشند شواهد را پنهان سازند.

Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

وای بر آنان که ژرف می‌کوشند تا مشورت خویش را از خداوند پنهان دارند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: «چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟» اشعیا 25:19.

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

مردانی که اشعیا در این آیه خطاب می‌کند، همان کسانی‌اند که آنان را «مردان استهزاکننده‌ای که بر این قوم در اورشلیم حکم می‌رانند» معرفی می‌کند، و همان مردان کهن‌اند که در باب هشتم حزقیال می‌بایست نگهبانان قوم باشند. در شهادت حزقیال، در دومین رجاست، که نسل دوم ادونتیسم را نشان می‌دهد، آنان به پرسش‌هایی که مردان استهزاکنندهٔ اشعیا مطرح می‌کنند پاسخ می‌دهند: «زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک کرده است» (حزقیال 8:12).

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

بر آن تاریخ‌نگارانِ تجدیدنظرطلبی که می‌کوشند حقیقتِ شورشی را که به ۱۸۸۸ انجامید و در آن سال رخ داد، بپوشانند، «وای» اعلام شده است.

We will continue this study in the next article.

این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

«من باید با شما دربارۀ جلسات مینیاپولیس سخن بگویم. زمانی تصمیم گرفتم جلسه را ترک کنم، زیرا روح شدید مخالفتی را که حاکم بود، می‌دیدم و احساس می‌کردم. من حتی برای لحظه‌ای نتوانستم آن روحی را که با قدرتی مسلط بر برادر موریسون و برادر نیکولا عمل می‌کرد، به رسمیت بشناسم. من حتی برای لحظه‌ای نیز نمی‌توانم تردید کنم که شما از چه‌گونه روحی بودید. یقیناً آن روح، روح خدا نبود، و مبادا در این فریب ادامه دهید، اکنون به شما می‌نویسم.»

“The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

«در شبی که تصمیم گرفته بودم دیگر در مینیاپولیس نمانم، در خوابی یا رؤیایی در شب—نمی‌توانم به‌درستی بگویم کدام بود—شخصی بلندبالا و با هیبتی فرمانروایانه پیامی برایم آورد و بر من آشکار ساخت که ارادهٔ خدا این است که من در جایگاه وظیفهٔ خویش بایستم، و اینکه خودِ خدا یاور من خواهد بود و مرا پایدار خواهد ساخت تا سخنانی را که او به من عطا خواهد کرد بر زبان آورم. او گفت: «خداوند تو را برای این کار برانگیخته است. بازوان جاودانی او در زیر توست. از این جلسه، تصمیماتی برای حیات یا برای مرگ گرفته خواهد شد؛ نه اینکه کسی ناگزیر باید هلاک شود، بلکه غرور روحانی و اعتماد به نفس، آن در را چنان خواهد بست که عیسی و قدرت روح‌القدس او پذیرفته نشوند. ایشان فرصت دیگری خواهند داشت تا از فریب بیرون آیند، و توبه کنند، به گناهان خود اعتراف نمایند، و نزد مسیح آیند و ایمان آورند تا او ایشان را شفا دهد.»

“He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

او گفت: «از من پیروی کن.» من از راهنمای خود پیروی کردم و او مرا به خانه‌های گوناگونی که برادران در آن ساکن بودند، برد، و گفت: «سخنانی را که در اینجا گفته می‌شود، بشنو، زیرا اینها در کتابِ سوابق مکتوب است، و این سخنان بر همهٔ کسانی که در این کاری سهمی می‌گیرند که نه مطابق روحِ حکمتی است که از بالا است، بلکه مطابق روحی است که از بالا فرود نمی‌آید، بلکه از زیر است، قدرتی محکوم‌کننده خواهد داشت.»

“I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

«من به سخنانی گوش سپردم که بر زبان‌آورندگان آن باید شرمسار می‌ساخت. سخنان طعنه‌آمیز از یکی به دیگری منتقل می‌شد و برادران خود، A. T. Jones، E. J. Waggoner، و Willie C. White، و نیز مرا، به ریشخند می‌گرفتند. دربارهٔ موقعیت من و کار من، آنان که می‌بایست به کار فروتن ساختن جان‌های خویش در حضور خدا و مرتب ساختن دل‌های خود مشغول باشند، آزادانه اظهار نظر می‌کردند. گویی افسون و کششی در اندیشیدن مداوم به بدی‌های خیالی و برداشت‌های موهوم دربارهٔ برادرانشان و کار ایشان وجود داشت، اموری که هیچ پایه‌ای در حقیقت نداشت؛ و نیز در شک کردن و گفتن و نوشتن سخنان تلخ، به‌عنوان نتیجهٔ شک‌گرایی و تردید و بی‌ایمانی.»

“Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

راهنمایم گفت: «این در کتاب‌ها بر ضد عیسی مسیح نوشته شده است. این روح نمی‌تواند با روح مسیح، یعنی روحِ راستی، هماهنگ باشد. آنان به روحِ مقاومت مست‌اند و همان‌گونه که مست نمی‌داند چه روحی بر سخنان یا اعمالش تسلط دارد، ایشان نیز دیگر نمی‌دانند چه روحی گفتار یا کردارشان را مهار می‌کند. این گناه به‌گونه‌ای خاص اهانتی به خداست. این روح، در شباهت به روحِ راستی و پارسایی، بیش از آن روحی شباهت ندارد که یهودیان را برانگیخت تا اتحادی برای شک کردن، انتقاد نمودن، و جاسوسی بر مسیح، فدیه‌دهندهٔ جهان، تشکیل دهند.»

“I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

“مجھے میرے رہنما نے بتایا کہ مسیح سے خالی گفتگو کی، اُس عامیانہ گفتگو کی، جو اُن الفاظ کو اُبھارنے والی روح کا ثبوت تھی، ایک گواہ موجود تھا۔ جب وہ اپنے کمروں میں داخل ہوئے تو بدروح فرشتے اُن کے ساتھ آئے، کیونکہ اُنہوں نے مسیح کی روح کے لیے دروازہ بند کر دیا تھا اور اُس کی آواز سننا نہ چاہی۔ خدا کے حضور جان کی فروتنی نہ تھی۔ دعا کی آواز شاذ ہی سنائی دیتی تھی، لیکن نکتہ چینی اور مبالغہ آمیز بیانات اور فرضیات اور قیاسات اور حسد اور غیرت اور بدگمانی اور جھوٹے الزامات عام تھے۔ اگر اُن کی آنکھیں کھول دی جاتیں تو وہ وہ کچھ دیکھتے جو اُنہیں دہشت زدہ کر دیتا، یعنی بدروح فرشتوں کی شادمانی۔ اور وہ ایک نگران کو بھی دیکھتے جس نے ہر لفظ سنا تھا اور اِن الفاظ کو آسمان کی کتابوں میں درج کر لیا تھا۔”

“I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

«سپس به من آگاهانیده شد که در این زمان، هرگونه تصمیم‌گیری دربارهٔ مواضع مربوط به نکات آموزه‌ای، دربارهٔ اینکه حقیقت چیست، یا انتظار داشتنِ هرگونه روحِ بررسیِ منصفانه، بی‌فایده خواهد بود؛ زیرا اتحادی پدید آمده بود تا هیچ تغییری را در هیچ فکر یا موضعی که پذیرفته بودند روا ندارد، همان‌گونه که یهودیان نیز روا نمی‌داشتند. راهنمای من سخنان بسیاری به من گفت که آزادی نوشتنِ آنها را ندارم. خود را دیدم که در بستر نشسته‌ام، با روحی از اندوه و پریشانی، و نیز با روحی از عزم استوار تا پایان جلسه بر جایگاه وظیفهٔ خویش پایدار بمانم، و سپس در انتظار رهنمودهای روح خدا بمانم تا به من بگوید چگونه حرکت کنم و چه مسیری را در پیش گیرم.» The 1888 Materials, 277, 278.