After we review the history from 1863 until the time of the end in 1989, in the context of the four abominations of Ezekiel chapter eight, representing the four generations of Adventism, we will turn our attention to the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge was concerning the last six verses of Daniel chapter eleven. In 1989, our little Sabbath study group discovered the reform lines of Bible prophecy, which Future for America often refers to, and which establish the sequence of events in every reform line, which in turn allows a student of prophecy to exercise the application of the latter rain methodology of “line upon line.”

پس از آن‌که تاریخ را از سال ۱۸۶۳ تا زمانِ آخر در ۱۹۸۹، در چارچوبِ چهار رجاستِ باب هشتمِ حزقیال، که نمایانگرِ چهار نسلِ اَدونتیسم است، بررسی کنیم، توجهِ خود را به افزایشِ دانشی معطوف خواهیم ساخت که در ۱۹۸۹ گشوده شد. آن افزایشِ دانش مربوط به شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهمِ دانیال بود. در سال ۱۹۸۹، گروهِ کوچکِ مطالعهٔ سَبَتِ ما خطوطِ اصلاحِ نبوتِ کتاب‌مقدس را کشف کرد، که Future for America غالباً به آن‌ها اشاره می‌کند، و که توالیِ رویدادها را در هر خطِ اصلاح برقرار می‌سازند، و این به نوبهٔ خود به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد که کاربردِ روش‌شناسیِ بارانِ آخرِ «خط بر خط» را به کار گیرد.

Within a few years (1992), I had written a paper covering the last six verses of Daniel eleven. The paper was written for my own satisfaction, for I had no ability or intention of publicly circulating the study. By 1994, the paper had made its way to an Adventist self-supporting ministry, and by 1995, a series of eleven articles covering the last six verses of Daniel eleven, was published in a monthly magazine produced by that ministry. There are only a few specific references to Daniel eleven in the writings of the Spirit of Prophecy, and the most important of them all became a central argument to the validity of the application I set forth concerning those verses.

در عرض چند سال (1992)، مقاله‌ای نوشتم که شش آیهٔ آخر دانیال یازده را در بر می‌گرفت. این مقاله را برای رضایت شخصی خود نوشتم، زیرا نه توانایی آن را داشتم و نه قصدی برای انتشار عمومی این مطالعه. تا سال 1994، این مقاله راه خود را به یکی از خدمات مستقل ادونتیست‌ها گشوده بود، و تا سال 1995، مجموعه‌ای از یازده مقاله که شش آیهٔ آخر دانیال یازده را پوشش می‌داد، در مجله‌ای ماهانه که آن خدمت منتشر می‌کرد به چاپ رسید. در نوشته‌های روح نبوت تنها چند ارجاع مشخص به دانیال یازده وجود دارد، و مهم‌ترینِ همهٔ آنها به استدلالی محوری برای اعتبارِ تطبیقی که من دربارهٔ آن آیات ارائه کرده بودم، بدل شد.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, [Daniel 11:30–36 quoted.]

«ما وقتی برای از دست دادن نداریم. روزگارهای پرآشوب در پیش روی ماست. جهان با روح جنگ به تلاطم درآمده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن سخن رفته است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهم دانیال تقریباً به تحقق کامل خود رسیده است. بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده است، بار دیگر تکرار خواهد شد. در آیه سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده است که “اندوهگین خواهد شد، [Daniel 11:30–36 quoted.]»

“Scenes similar to those described in these words will take place.” Manuscript Releases, number 13, 394.

«مناظری همانند آنچه در این کلمات توصیف شده است، به وقوع خواهد پیوست.» Manuscript Releases، شمارهٔ 13، 394.

Sister White is clear that 1798, is the “time of the end.”

خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که سال ۱۷۹۸ «زمانِ آخر» است.

“But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

«اما در زمانِ آخر، نبی می‌گوید: “بسیاری به این‌سو و آن‌سو خواهند شتافت، و معرفت افزون خواهد شد.” دانیال ۱۲:۴.... از سال ۱۷۹۸، کتاب دانیال گشوده شده است، معرفتِ نبوت‌ها افزایش یافته است، و بسیاری پیامِ جدّیِ داوریِ نزدیک را اعلام کرده‌اند.» نبرد عظیم، ۳۵۶.

Verse forty of Daniel eleven begins with, “And at the time of the end.”

آیۀ چهلِ دانیال یازدهم با این عبارت آغاز می‌شود: «و در زمان آخر.»

And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

و در زمانِ آخر، پادشاهِ جنوب بر او حمله خواهد کرد؛ و پادشاهِ شمال همچون گردبادی، با ارابه‌ها و سواران و کشتی‌های بسیار، بر او یورش خواهد آورد؛ و به سرزمین‌ها داخل خواهد شد و همچون سیلاب طغیان کرده، از آنها خواهد گذشت. دانیال ۱۱:۴۰

It is evident, even without the direct endorsement of the Spirit of prophecy, that verse forty marks the beginning of a sequence of events that began in 1798. Those events lead to the close of human probation, for the first verse of chapter twelve of Daniel, says, “And at that time shall Michael stand up,” and Sister White is clear that when Michael stands up human probation closes.

روشن است، حتی بدون تأیید مستقیم روح نبوت، که آیهٔ چهلم آغاز زنجیره‌ای از رویدادها را مشخص می‌کند که در سال ۱۷۹۸ آغاز شد. این رویدادها به پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر منتهی می‌شوند، زیرا آیهٔ نخستِ باب دوازدهمِ دانیال می‌گوید: «و در آن زمان میکائیل خواهد برخاست»، و خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، مهلتِ آزمایشِ بشر پایان می‌پذیرد.

“‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

«و در آن زمان، میکائیل، آن رئیسِ عظیم که برای پسرانِ قوم تو ایستاده است، برخاسته خواهد شد؛ و زمانِ تنگی‌ای خواهد بود چنان‌که از هنگامی که قومی پدید آمد تا آن زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان، قوم تو، هر کسی که مکتوب در کتاب یافت شود، رهایی خواهد یافت.» دانیال ۱۲:۱

“When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

«چون پیام فرشتهٔ سوم به پایان می‌رسد، رحمت دیگر برای ساکنان گناهکار زمین شفاعت نمی‌کند. قوم خدا کار خود را به انجام رسانیده‌اند. آنان «باران آخر» و «تازگی از حضور خداوند» را دریافت کرده‌اند، و برای ساعتِ آزمایشِ پیشِ روی خویش آماده‌اند. فرشتگان در آسمان شتابان از این سو به آن سو در حرکت‌اند. فرشته‌ای که از زمین بازمی‌گردد اعلام می‌دارد که کار او به انجام رسیده است؛ آزمون نهایی بر جهان وارد شده، و همهٔ کسانی که وفاداری خود را به فرایض الهی ثابت کرده‌اند، «مُهر خدای زنده» را دریافت کرده‌اند. آنگاه عیسی شفاعتِ خود را در قدسِ اعلی پایان می‌دهد. او دستان خود را برمی‌افرازد و با صدایی بلند می‌گوید: «انجام شد»؛ و تمامی سپاه فرشتگان تاج‌های خود را برمی‌نهند، در حالی که او این اعلانِ solemn را بیان می‌دارد: «آن که ظالم است، باز هم ظلم کند؛ و آن که ناپاک است، باز هم ناپاک بماند؛ و آن که عادل است، باز هم عدالت بورزد؛ و آن که مقدس است، باز هم تقدس داشته باشد.» مکاشفه 22:11. هر پرونده‌ای برای حیات یا ممات فیصله یافته است.» جدال عظیم، 613.

Verse forty of Daniel eleven, begins in 1798, and in verse forty-five, when the king of the north (the papacy), comes to his end with none to help, human probation closes, for the next verse states, “And at that time,” thus identifying the “time” represented in the previous verse, which is verse forty-five of Daniel eleven. The king of the north (the papacy), comes to its end at the close of human probation.

آیهٔ چهلِ دانیال یازده در سال ۱۷۹۸ آغاز می‌شود، و در آیهٔ چهل‌وپنج، هنگامی که پادشاهِ شمال (پاپیّت) به پایانِ خود می‌رسد و هیچ‌کس او را یاری نمی‌کند، مهلتِ آزمونِ انسان بسته می‌شود؛ زیرا آیهٔ بعد می‌گوید: «و در آن زمان»، و بدین‌سان «زمانی» را که در آیهٔ پیشین، یعنی آیهٔ چهل‌وپنجِ دانیال یازده، نمود یافته است مشخص می‌سازد. پادشاهِ شمال (پاپیّت) در پایانِ مهلتِ آزمونِ انسان به پایانِ خود می‌رسد.

Therefore, the history of the last six verses of Daniel eleven, identify a sequence of events that begins in 1798 and ends at the close of human probation. When Sister White was alive, 1798, was obviously in her past history. When she stated that “the prophecy in the eleventh chapter of Daniel has nearly reached its complete fulfillment,” she can only be referencing history that occurs after 1798, and before Michael stands up. She then specifically states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” thus instructing the student of prophecy that the final history of Daniel eleven, that “has nearly reached its complete fulfillment,” has been typified in other portions of histories set forth in Daniel chapter eleven.

لہٰذا، دانی ایل گیارہ کی آخری چھ آیات کی تاریخ ایسے واقعات کے ایک سلسلے کی نشان دہی کرتی ہے جو 1798 میں شروع ہوتا ہے اور انسانی مہلتِ آزمائش کے اختتام پر ختم ہوتا ہے۔ جب سسٹر وائٹ زندہ تھیں، تو 1798 ظاہر ہے کہ اُن کی گزشتہ تاریخ کا حصہ تھا۔ جب اُنہوں نے یہ بیان کیا کہ “دانی ایل کے گیارہویں باب کی پیش گوئی تقریباً اپنی مکمل تکمیل کو پہنچ چکی ہے،” تو وہ لازماً صرف اُس تاریخ کی طرف اشارہ کر سکتی ہیں جو 1798 کے بعد اور میکائیل کے کھڑے ہونے سے پہلے واقع ہوتی ہے۔ پھر وہ خاص طور پر یہ فرماتی ہیں کہ “اس پیش گوئی کی تکمیل میں جو تاریخ وقوع پذیر ہو چکی ہے اُس کا بڑا حصہ دہرایا جائے گا،” یوں وہ نبوت کے طالبِ علم کو ہدایت دیتی ہیں کہ دانی ایل گیارہ کی آخری تاریخ—جو “تقریباً اپنی مکمل تکمیل کو پہنچ چکی ہے”—کی مثال دانی ایل کے گیارہویں باب میں بیان کی گئی تاریخ کے دوسرے حصوں میں پہلے ہی قائم کی جا چکی ہے۔

Once she emphasizes that most important prophetic key, she then quotes verses thirty through thirty-six, and states, “Scenes similar to those described in these words will take place.” Inspiration provided a key for those students of prophecy who wished to understand the final fulfillment of Daniel eleven. The key was that the history of the final six verses of Daniel eleven, were a parallel to the history represented in verses thirty to thirty-six. There is an abundant amount of light that is derived from this revelation, but what needs to be considered here is that in verse thirty-one of Daniel eleven, “the daily,” is taken away.

هنگامی که او بر آن مهم‌ترین کلید نبوی تأکید می‌کند، سپس آیات سی تا سی‌وشش را نقل می‌نماید و اظهار می‌دارد: «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، به وقوع خواهد پیوست.» الهام، برای آن دسته از دانشجویان نبوت که مایل بودند تحقق نهایی دانیال یازده را درک کنند، کلیدی فراهم ساخت. این کلید آن بود که تاریخِ شش آیهٔ پایانیِ دانیال یازده، موازی با تاریخی بود که در آیات سی تا سی‌وشش نمایش یافته است. از این مکاشفه، نور فراوانی حاصل می‌شود، اما آنچه در اینجا باید مورد توجه قرار گیرد این است که در آیهٔ سی‌ویکِ دانیال یازده، «قربانیِ دائمی» برداشته می‌شود.

To correctly understand the history which illustrates the sequence of events that lead to the close of human probation, a student of prophecy must have the correct understanding of “the daily.” If verse thirty-one is identifying Christ’s sanctuary ministry being taken away, or if it is identifying the taking away of paganism, it is absolutely essential to understand, if you wish to correctly understand the parallel history that Sister White spoke of when she wrote, “Scenes similar to those described in these words will take place.”

برای درک درست تاریخی که توالی رویدادهایی را که به پایان یافتن مهلت آزمایش بشر می‌انجامند به تصویر می‌کشد، یک دانشجوی نبوت باید درک صحیحی از «قربانی دائمی» داشته باشد. اگر آیهٔ سی و یک در حال شناسایی برداشته شدن خدمت مسیح در قدس باشد، یا اگر در حال شناسایی برچیده شدن بت‌پرستی باشد، پس اگر می‌خواهید تاریخِ موازی‌ای را که خواهر وایت بدان اشاره کرد، آنگاه که نوشت: «صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، به وقوع خواهد پیوست»، به‌درستی درک کنید، این امر مطلقاً ضروری است.

Of course, Laodicean Adventism did not recognize the fulfillment of verse forty of Daniel eleven, as identifying the collapse of the Soviet Union in 1989, but the verse does identify those very events. For those who wished to correctly understand the prophetic increase of knowledge that arrived with the fulfillment of verse forty in 1989, the correct understanding of “the daily,” then became present truth. In the early part of the twentieth century, the correct understanding was important, for it was an essential part of the foundational truths that the Lord used William Miller to establish.

البته ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای تحقق آیهٔ چهلمِ دانیال یازده را به‌عنوان شناساییِ فروپاشیِ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ به رسمیت نشناخت، اما این آیه دقیقاً به همان رویدادها اشاره می‌کند. برای کسانی که مایل بودند افزایشِ معرفتِ نبوی را که با تحقق آیهٔ چهلم در سال ۱۹۸۹ پدید آمد، به‌درستی درک کنند، فهمِ درستِ «قربانیِ دائمی» آنگاه به حقیقتِ حاضر بدل شد. در اوایل سدهٔ بیستم، این فهمِ درست اهمیت داشت، زیرا بخشی اساسی از حقایقِ بنیادی بود که خداوند از ویلیام میلر برای استقرار آن‌ها استفاده کرد.

But during the first decade and a half of the twentieth century the satanic Protestant view which claims that “the daily,” represents Christ’s sanctuary work was a minority position, and it was not worth allowing a controversy over the truth that “the daily,” is a symbol of paganism to even begin. This is why you will hear from the Laodicean historical revisionists, that the subject of “the daily,” is “not to be made into a test question,” or “that the subject of ‘the daily’ is not to be agitated.” What the revisionists always leave out when they lead the unlearned in this particular discussion, is the qualification which inspiration always placed upon the subject. The following passage is directed towards Elder Haskell.

لیکن بیسویں صدی کے پہلے ڈیڑھ عشرے کے دوران وہ شیطانی پروٹسٹنٹ نظریہ، جو یہ دعویٰ کرتا ہے کہ “the daily” سے مراد مسیح کی مقدِس میں خدمت ہے، ایک اقلیتی مؤقف تھا، اور یہ اس لائق نہ تھا کہ اس حقیقت کے بارے میں کوئی نزاع شروع ہونے دی جائے کہ “the daily” بت‌پرستی کی ایک علامت ہے۔ یہی وجہ ہے کہ آپ لاودیکیائی تاریخی نظرِ ثانی کرنے والوں سے سنیں گے کہ “the daily” کے موضوع کو “امتحانی سوال نہ بنایا جائے،” یا یہ کہ “the daily” کے موضوع کو مشتعل نہ کیا جائے۔ جب یہ نظرِ ثانی کرنے والے اس خاص بحث میں ناواقف لوگوں کی رہنمائی کرتے ہیں تو وہ جس بات کو ہمیشہ چھوڑ دیتے ہیں، وہ وہی قید ہے جسے الہام نے اس موضوع پر ہمیشہ عائد کیا تھا۔ ذیل کا اقتباس ایلڈر ہاسکل کی طرف متوجہ ہے۔

Elder Haskell was leading the defense of the correct understanding of “the daily,” against the attacks of Prescott and Daniells in the first and second decade of the twentieth century. Pay close attention, for Sister White never identifies that Haskell’s understanding of “the daily,” was incorrect, she simply instructs him to not allow the agitation to continue, for the Lord did not want to provide an ongoing platform for the enemies of truth (Prescott and Daniells), to continue to push their false teaching. In the passage Haskell is rebuked for “the chart”, and the chart that is referred to is the 1843 chart. Haskell had reproduced the 1843 chart for a witness in that controversy. But he didn’t just reproduce it, he included upon the bottom of the chart the passage from Sister White, where she says “the 1843 chart was directed by the hand of the Lord and should not be altered.” As you read the passage, count the times she says, “at this time.”

بزرگ هَسکِل در دههٔ نخست و دوم قرن بیستم، رهبریِ دفاع از فهمِ درستِ «قربانیِ دائمی» را در برابر حملاتِ پرسکات و دانیلز بر عهده داشت. با دقتِ بسیار توجه کنید، زیرا خواهر وایت هرگز تصریح نمی‌کند که فهمِ هَسکِل از «قربانیِ دائمی» نادرست بوده است؛ او صرفاً به وی دستور می‌دهد که اجازه ندهد این آشوب و تحریک ادامه یابد، زیرا خداوند نمی‌خواست برای دشمنانِ حقیقت (پرسکات و دانیلز) مجالی دائمی فراهم شود تا همچنان تعلیمِ باطلِ خود را پیش ببرند. در این بخش، هَسکِل به سببِ «نقشه» توبیخ می‌شود، و نقشه‌ای که به آن اشاره شده، همان نقشهٔ ۱۸۴۳ است. هَسکِل نقشهٔ ۱۸۴۳ را به‌عنوانِ شاهدی در آن مناقشه بازتولید کرده بود. اما او تنها آن را بازتولید نکرد، بلکه در پایینِ نقشه، عبارتِ خواهر وایت را نیز درج کرده بود که در آن می‌گوید: «نقشهٔ ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند ترسیم شد و نباید تغییر یابد.» هنگامی که این بخش را می‌خوانید، تعدادِ دفعاتی را که او می‌گوید «در این زمان» بشمارید.

“‘I am instructed to say to you, Let there be no questions agitated at this time in the Review that will tend to unsettle minds. . . . We have no time now to enter into unnecessary controversy, but we should earnestly consider the need of seeking the Lord for true conversion of heart and life. There should be determined efforts made to secure sanctification of soul and mind.’

«به من دستور داده شده است که به شما بگویم: در این زمان، هیچ پرسشِ مناقشه‌انگیزی در Review مطرح نشود که موجب متزلزل شدن اذهان گردد.... اکنون زمانی برای ورود به جدال‌های غیرضروری نداریم، بلکه باید با جدیت، نیازِ جستنِ خداوند را برای تبدیل حقیقیِ دل و زندگی مورد توجه قرار دهیم. باید کوشش‌های قاطعانه‌ای به عمل آید تا تقدیسِ جان و ذهن حاصل شود.»

“I have had cautions given me in regard to the necessity of our keeping a united front. This is a matter of importance to us at this time. As individuals we need to act with the greatest caution.

«به من در خصوص ضرورت حفظِ صفی متحد هشدارهایی داده شده است. این در این زمان برای ما امری مهم است. ما، به‌عنوان افراد، نیاز داریم با نهایت احتیاط عمل کنیم.»

“I wrote to Elder Prescott, telling him that he must be exceedingly careful not to introduce subjects in the Review that would seem to point out flaws in our past experience. I told him that this matter on which he believes a mistake has been made is not a vital question, and that, should it be given prominence now, our enemies would take advantage of it, and make a mountain out of a molehill.

«به الدِر پریسکات نوشتم و به او گفتم که باید به‌غایت مراقب باشد تا در Review موضوعاتی را مطرح نکند که چنین بنماید که نقص‌هایی را در تجربهٔ گذشتهٔ ما نشان می‌دهد. به او گفتم که این مسئله‌ای که او بر این باور است در آن اشتباهی رخ داده، مسئله‌ای حیاتی نیست، و اگر اکنون به آن برجستگی داده شود، دشمنان ما از آن بهره خواهند گرفت و از کاهی کوه خواهند ساخت.»

“To you also I say that this subject [THE IDENTITY OF THE “DAILY” OF DANIEL 8.] should not be agitated at this time. No, my brother, I feel that at this crisis in our experience that chart which you have had republished should not be circulated. You have made a mistake in this matter. Satan is determinedly at work to bring about issues that will create confusion. There are those who would be delighted to see our ministers at an issue on this question, and they would make much of it.

«به شما نیز می‌گویم که این موضوع [هویتِ «دائمی» در دانیال ۸.] در این زمان نباید مطرح و مورد مناقشه قرار گیرد. نه، برادر من، احساس می‌کنم که در این بحرانِ تجربهٔ ما، آن جدولی که شما تجدید چاپ آن را انجام داده‌اید، نباید توزیع شود. شما در این امر اشتباه کرده‌اید. شیطان با عزم راسخ در کار است تا مسائلی پدید آورد که موجب سردرگمی گردد. کسانی هستند که از دیدن این‌که خادمان ما بر سر این مسئله با یکدیگر درگیر شوند، بسیار خرسند خواهند شد، و از آن بهرهٔ بسیار خواهند گرفت.»

“I have been instructed that regarding what might be said on either side of this question, silence at this time is eloquence. Satan is watching for an opportunity to create division among our leading ministers. It was a mistake to publish the chart until you could all get together and come to an agreement concerning the matter. You have not acted wisely in bringing to the front a subject that must create discussion and the bringing out of various opinions, for every item will be strained and made to mean something that will only mean injury to the cause. We have all we can do to handle the false statements of those who have given evidence of their willingness to bear false witness.” Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

"مرا هدایت شده است که در خصوص آنچه ممکن است از هر دو سوی این مسئله گفته شود، سکوت در این زمان خود فصاحت است. شیطان در کمین فرصتی است تا در میان خادمان پیشرو ما تفرقه پدید آورد. این خطا بود که نمودار را پیش از آن‌که همگی بتوانید گرد هم آیید و دربارهٔ این موضوع به توافق برسید، منتشر کردید. شما در پیش کشیدن موضوعی که ناگزیر موجب بحث و اظهار دیدگاه‌های گوناگون می‌شود، خردمندانه عمل نکرده‌اید؛ زیرا هر جزء آن کشیده و تأویل خواهد شد تا معنایی از آن ساخته شود که جز آسیب به آرمان، حاصل دیگری نخواهد داشت. ما به اندازهٔ کافی گرفتار رسیدگی به اظهارات نادرستِ کسانی هستیم که آمادگی خود را برای ادای شهادت دروغ نشان داده‌اند." Manuscript Releases, volume 9, 106, 107.

In the previous article we identified that Ellen White said those that gave the judgment hour cry had the correct view of “the daily,” and that Prescott and Daniells’ view that “the daily,” represented Christ’s sanctuary ministry came from Satan. She rebuked Haskell for allowing the controversy to continue, but not for his position upon the truth of what “the daily,” represents. At that time the majority still believed the pioneer understanding of “the daily,” and more importantly, the verse in Daniel eleven, that was to be unsealed at “the time of the end” in 1989, was still decades in the future. At that time (1989), the importance of the correct view of “the daily,” would be necessary. The revisionists always leave the qualifications of Ellen White that were limited to that particular period out of their dishes of fables. Count the qualification of time in the following passage.

در مقالهٔ پیشین مشخص ساختیم که الن وایت گفته است کسانی که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند، برداشتِ درست از «قربانیِ دائمی» را داشتند، و این‌که دیدگاه پرِسکات و دانیلز مبنی بر این‌که «قربانیِ دائمی» نمایانگر خدمتِ مسیح در قُدس است، از شیطان سرچشمه گرفته بود. او هَسکِل را به سبب آن‌که اجازه داد این مناقشه ادامه یابد، توبیخ کرد، نه به سبب موضع او دربارهٔ حقیقتِ معنای «قربانیِ دائمی». در آن زمان، اکثریت هنوز به فهمِ پیشگامان از «قربانیِ دائمی» معتقد بودند، و مهم‌تر از آن، آن آیه در دانیال یازده که می‌بایست در «زمانِ آخر» در سال 1989 گشوده شود، هنوز دهه‌ها در آینده بود. در آن زمان (1989)، اهمیتِ دیدگاهِ صحیح دربارهٔ «قربانیِ دائمی» ضروری می‌بود. تجدیدنظرطلبان همواره قیودِ مورد اشارهٔ الن وایت را که به همان دورهٔ خاص محدود بود، از معجون‌های افسانه‌پردازانهٔ خود حذف می‌کنند. قیدِ زمان را در عبارتِ زیر بشمارید.

“I have words to speak to Brethren Butler, Loughborough, Haskell, Smith, Gilbert, Daniells, Prescott, and all who have been active in urging their views in regard to the meaning of ‘the daily’ of Daniel 8. This is not to be made a test question, and the agitation that has resulted from its being treated as such has been very unfortunate. Confusion has resulted, and the minds of some of our brethren have been diverted from the thoughtful consideration that should have been given to the work that the Lord has directed should be done at this time in our cities. This has been pleasing to the great enemy of our work.

«من سخنانی دارم که باید به برادران باتلر، لاگبرو، هسکل، اسمیت، گیلبرت، دنیلز، پرسکات، و همهٔ کسانی بگویم که در پیش بردن دیدگاه‌های خود دربارهٔ معنای «قربانیِ دائمی» در دانیال ۸ فعال بوده‌اند. این موضوع نباید به مسئله‌ای آزمونی تبدیل شود، و آشوبی که از برخورد با آن به‌عنوان چنین مسئله‌ای پدید آمده، بسیار نامبارک بوده است. نتیجهٔ آن سردرگمی بوده است، و ذهن برخی از برادران ما از تأمل سنجیده‌ای که می‌بایست به کاری معطوف می‌شد که خداوند هدایت کرده است در این زمان در شهرهای ما انجام شود، منحرف گردیده است. این امر برای دشمن بزرگِ کار ما خوشایند بوده است.»

“The light given me is that nothing should be done to increase the agitation upon this question. Let it not be brought into our discourses and dwelt upon as a matter of great importance. We have a great work before us, and we have not an hour to lose from the essential work to be done. Let us confine our public efforts to the presentation of the important lines of truth on which we have clear light.

«نوری که به من داده شده این است که هیچ کاری نباید انجام شود که موجب افزایش التهاب پیرامون این موضوع گردد. مبادا این مسئله به مباحث ما راه یابد و به‌عنوان امری بسیار مهم بر آن مکث و تأکید شود. کاری عظیم در پیشِ روی ماست، و ما حتی یک ساعت نیز برای دور شدن از کار اساسی‌ای که باید انجام شود، وقت نداریم. بگذارید تلاش‌های عمومی خود را به ارائهٔ خطوط مهم حقیقتی محدود سازیم که دربارهٔ آن‌ها نورِ روشن در اختیار داریم.»

“I would bring to your attention the last prayer of Christ, as recorded in John 17. There are many subjects upon which we can speak,—sacred, testing truths, beautiful in their simplicity. On these you may dwell with intense earnestness. But let not ‘the daily,’ or any other subject that will arouse controversy among brethren, be brought in at this time; for this will delay and hinder the work that the Lord would have the minds of our brethren centered upon just now. Let us not agitate questions that will reveal a marked difference of opinion, but rather let us bring from the Word the sacred truths regarding the binding claims of the law of God.

«می‌خواهم واپسین دعای مسیح را، چنان‌که در یوحنا ۱۷ ثبت شده است، به توجه شما معطوف دارم. موضوعات بسیاری هست که می‌توانیم دربارهٔ آن‌ها سخن بگوییم—حقایقی مقدس و آزمونگر، و در عین سادگی، زیبا. بر این‌ها می‌توانید با جدّیتی عمیق تأمل کنید. اما در این زمان، نه «دائمی»، و نه هیچ موضوع دیگری که در میان برادران موجب برانگیخته شدن مناقشه شود، نباید مطرح گردد؛ زیرا این امر کاری را که خداوند می‌خواهد اذهان برادران ما اکنون بر آن متمرکز باشد، به تأخیر خواهد انداخت و مانع آن خواهد شد. مبادا مسائلی را دامن زنیم که اختلافی آشکار در نظرها را نمایان سازد؛ بلکه از کلام، حقایق مقدس مربوط به الزامات الزام‌آور شریعت خدا را پیش آوریم.»

“Our ministers should seek to make the most favorable presentation of the truth. So far as possible, let all speak the same things. Let the discourses be simple, and treating upon vital subjects that can be easily understood. When all our ministers see the necessity of humbling themselves, then the Lord can work with them. We need now to be reconverted, that angels of God may co-operate with us, making a sacred impression upon the minds of those for whom we labor.

وزرای ما باید بکوشند تا حقیقت را به بهترین و پذیرفتنی‌ترین وجه عرضه کنند. تا آنجا که ممکن است، همه یک سخن بگویند. موعظه‌ها باید ساده باشند و به موضوعات حیاتی بپردازند که به‌آسانی قابل فهم‌اند. هنگامی که همهٔ وزرای ما ضرورت فروتن ساختن خویش را دریابند، آنگاه خداوند می‌تواند با آنان کار کند. ما اکنون نیازمند آن هستیم که بار دیگر تبدیل شویم، تا فرشتگان خدا با ما همکاری کنند و بر ذهن‌های کسانی که برای ایشان زحمت می‌کشیم، تأثیری مقدس بر جای نهند.

“We must blend together in the bonds of Christlike unity; then our labors will not be in vain. Draw in even cords, and let no contentions be brought in. Reveal the unifying power of truth, and this will make a powerful impression on human minds. In unity there is strength.

«باید در پیوندهای یگانگیِ مسیح‌گونه با یکدیگر درآمیزیم؛ آنگاه زحمات ما بیهوده نخواهد بود. با طناب‌هایی همسان و هماهنگ بکشید، و مگذارید هیچ‌گونه نزاعی راه یابد. قدرت وحدت‌بخشِ حقیقت را آشکار سازید، و این بر ذهن‌های انسان‌ها تأثیری نیرومند خواهد نهاد. در یگانگی، قوت است.

“This is not a time to make prominent unimportant points of difference. If some who have not a strong living connection with the Master, reveal to the world their weakness of Christian experience, the enemies of the truth who are watching us closely will make the most of it, and our work will be hindered. Let all cultivate meekness, and learn lessons from Him who is meek and lowly in heart.

«این زمان، زمانِ برجسته ساختنِ نکاتِ کم‌اهمیتِ اختلاف نیست. اگر بعضی که پیوندی نیرومند و زنده با استاد ندارند، ضعفِ تجربهٔ مسیحیِ خود را بر جهان آشکار سازند، دشمنانِ حقیقت که ما را از نزدیک زیر نظر دارند، از آن بیشترین بهره را خواهند برد، و کارِ ما مختل خواهد شد. همه فروتنی را پرورش دهند، و از او که حلیم و افتاده‌دل است درس‌ها بیاموزند.»

“The subject of ‘the daily’ should not call forth such movements as have been made. As a result of the way this subject has been handled by men on both sides of the question, controversy has arisen and confusion has resulted.

موضوعِ «یومیہ» کو ایسی تحریکیں پیدا نہیں کرنی چاہییں جیسی برپا کی گئی ہیں۔ اس موضوع کو جس انداز سے اس سوال کے دونوں پہلوؤں کے حامل اشخاص نے برتا ہے، اس کے نتیجے میں نزاع پیدا ہوئی ہے اور انتشار رونما ہوا ہے۔

“The action of Brother Larry Smith in publishing a tract containing condemnation of his brethren and of their belief, was not endorsed by God. And to Elder Prescott I will say, The Lord has not placed upon you a burden regarding this matter.

«اقدام برادر لری اسمیت در انتشار رساله‌ای که مشتمل بر محکومیت برادران خویش و اعتقاد ایشان بود، مورد تأیید خدا نبود. و به الدِر پرسکات می‌گویم، خداوند باری را در خصوص این موضوع بر دوش تو ننهاده است.»

“I was pained to hear that Elder Daniells, knowing that there was a difference of opinion regarding this matter among our leading brethren, should urge this matter to the front, as was done in some places.

«از این‌که شنیدم برادر دانیلز، با آن‌که می‌دانست در میان برادران پیشروِ ما دربارهٔ این موضوع اختلاف‌نظر وجود دارد، این مسئله را، چنان‌که در برخی جاها انجام شد، به پیش رانده است، اندوهگین شدم.»

“Others of our brethren have not been guided by wisdom, and have not reasoned clearly from cause to effect regarding the results of their efforts to uphold their views regarding the interpretation of ‘the daily.’ While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent. Let all contention cease. At such a time silence is eloquence.

«برخی دیگر از برادران ما به هدایت حکمت راه نیافته‌اند و دربارۀ نتایج کوشش‌های خویش برای پشتیبانی از دیدگاه‌هایشان در خصوص تفسیر «قربانی دائمی»، از علت به معلول به‌روشنی استدلال نکرده‌اند. تا زمانی که وضعیت کنونیِ اختلافِ نظر دربارۀ این موضوع وجود دارد، مبادا آن را برجسته سازند. بگذارید هرگونه مجادله پایان پذیرد. در چنین زمانی، سکوت فصاحت است.»

“The duty of God’s servants at this time is to preach the Word in the cities. Christ came to save souls, and we, as almoners of His grace, need to impart to the inhabitants of the great cities a knowledge of His saving truth.” Pamphlets, number 20, 11, 12.

«وظیفۀ خادمان خدا در این زمان آن است که کلام را در شهرها موعظه کنند. مسیح آمد تا جان‌ها را نجات دهد، و ما نیز، چونان بخشندگانِ فیض او، باید به ساکنان شهرهای بزرگ معرفتِ حقیقتِ نجات‌بخش او را برسانیم.» رساله‌ها، شمارۀ 20، 11، 12.

Brother Larry Smith, who she was referring to was especially incensed at the situation for it was his father’s book, Daniel and the Revelation, that Prescott and Daniells wanted to rewrite in order to change what he wrote concerning “the daily.” Brother Smith was defending the truth, and also his father. She qualifies the controversy repeatedly with the words, “at this time,” and towards the end she states, “While the present condition of difference of opinion regarding this subject exists, let it not be made prominent.” All the universities of Adventism that teach “the daily,” today, teach the satanic view. It is obviously not the same conditions today as it was at that time.

برادر لَری اسمیت، که او به وی اشاره می‌کرد، به‌طور خاص از این وضعیت به‌شدت خشمگین بود، زیرا این کتاب پدر او، دانیال و مکاشفه، بود که پرسکات و دنیلز می‌خواستند آن را بازنویسی کنند تا آنچه او دربارهٔ «تقدیم دائمی» نوشته بود، تغییر دهند. برادر اسمیت از حقیقت، و نیز از پدر خود، دفاع می‌کرد. او این مجادله را بارها با عبارت «در این زمان» مقید می‌سازد، و در نزدیکی پایان نیز می‌گوید: «تا زمانی که وضعیت کنونیِ اختلاف نظر دربارهٔ این موضوع وجود دارد، مگذارید برجسته ساخته شود.» تمامی دانشگاه‌های ادونتیسم که امروز «تقدیم دائمی» را تعلیم می‌دهند، دیدگاه شیطانی را تعلیم می‌دهند. بدیهی است که شرایط امروز همان شرایط آن زمان نیست.

The second generation of Adventism began at the rebellion of 1888, and spiritualism was established among the leadership. That condition opened the door for the advancement of greater spiritualistic delusions that were to bring about an environment of alienation and division, as men in responsible positions determined to promote whatever they personally deemed as truth. Men such as Daniells, Prescott and Kellogg became symbols of the history where Ezekiel identified what the seventy elders, “the ancients of the house of Israel” would “do in the dark, every man in the chambers of his imagery? for they say, The Lord seeth us not.”

نسل دوم ادونتیسم از زمان شورش سال ۱۸۸۸ آغاز شد، و روح‌گرایی در میان رهبری استقرار یافت. آن وضعیت، راه را برای پیشروی فریب‌های روح‌گرایانهٔ بزرگ‌تر گشود؛ فریب‌هایی که قرار بود فضایی از بیگانگی و تفرقه پدید آورند، آنگاه که مردانِ صاحبِ مسئولیت مصمم شدند هر آنچه را خود شخصاً حقیقت می‌پنداشتند ترویج کنند. مردانی چون دنیلز، پرسکات و کلاگ به نمادهای آن تاریخی بدل شدند که در آن حزقیال مشخص ساخت هفتاد مشایخ، «مشایخِ خاندانِ اسرائیل»، «در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های صورت‌های خیالیِ خویش؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند.»

In that generation the messengers of the message of 1888, both lost their way in the controversies, confusion and spiritualism that engulfed Ezekiel’s seventy elders who had portrayed idols upon the walls of the temple, and the walls of their minds. The health work was removed due to the spiritualism of Kellogg, and yet the revisionists of Laodicean Adventism lead the unlearned to believe that some type of victory came out of the chaos of that generation. There was a parallel history in the time of Judges, where the summation of the history of the Judges fits this period perfectly, for the last verse of Judges states:

در آن نسل، هر دو پیام‌آورِ پیامِ ۱۸۸۸، در منازعات، سردرگمی، و روح‌گرایی‌ای که هفتاد مشایخِ حزقیال را—که بر دیوارهای معبد و بر دیوارهای ذهن خویش بت‌ها را نقش کرده بودند—فروگرفت، راه خود را گم کردند. کارِ تندرستی به سبب روح‌گراییِ کلاگ کنار گذاشته شد، و با این حال، تجدیدنظرطلبانِ ادونتیسمِ لائودیکیه، ناآموختگان را بر آن می‌دارند که باور کنند نوعی پیروزی از دلِ آشوبِ آن نسل پدید آمد. تاریخی موازی در زمانِ داوران وجود داشت، که در آن، جمع‌بندیِ تاریخِ داوران کاملاً با این دوره انطباق دارد، زیرا آخرین آیهٔ داوران می‌گوید:

In those days there was no king in Israel: every man did that which was right in his own eyes. Judges 21:25.

در آن ایام، در اسرائیل پادشاهی نبود؛ هر کس آنچه را در نظر خود درست می‌آمد، انجام می‌داد. داوران ۲۱:۲۵.

We will show why the history of Judges corresponds to the history of the second generation of Adventism as we proceed with these articles, but it should be noted that when considering the history of Laodicean Adventism, the easily available history has been provided by those who practice historical revisionism. Sister White certainly did not want the subject of “the daily,” agitated during that history, when in reality it was a small minority of men that she had stated were being guided by “angels that were expelled from heaven” to be given a public platform to promote their erroneous ideas. But to suggest that Sister White ever upheld the idea that it was alright to retain error is exactly the opposite of what she believed.

ما در ادامهٔ این مقالات نشان خواهیم داد که چرا تاریخِ داوران با تاریخِ نسلِ دومِ ادونتیسم متناظر است؛ اما باید توجه داشت که هنگام بررسی تاریخِ ادونتیسمِ لائودیکیه، تاریخِ به‌آسانی در دسترس را کسانی فراهم کرده‌اند که به تجدیدنظرطلبیِ تاریخی عمل می‌کنند. خواهر وایت یقیناً نمی‌خواست موضوعِ «قربانیِ دائمی» در آن دوره محلِ هیجان و مناقشه قرار گیرد، حال آنکه در واقع تنها اقلیتی کوچک از مردان بودند که او گفته بود به‌وسیلهٔ «فرشتگانی که از آسمان اخراج شدند» هدایت می‌شدند، تا تریبونی عمومی برای ترویجِ افکارِ نادرستِ خود به آنان داده شود. اما اینکه گفته شود خواهر وایت هرگز از این اندیشه پشتیبانی می‌کرد که باقی گذاشتنِ خطا رواست، دقیقاً برخلافِ آن چیزی است که او بدان ایمان داشت.

“Brethren, as an ambassador of Christ I warn you to beware of these side issues, whose tendency is to divert the mind from the truth. Error is never harmless. It never sanctifies, but always brings confusion and dissension. It is always dangerous. The enemy has great power over minds that are not thoroughly fortified by prayer and established in Bible truth.” Testimonies, volume 5, 292.

«ای برادران، من به‌عنوان سفیر مسیح شما را هشدار می‌دهم که از این مسائل فرعی برحذر باشید، زیرا گرایش آنها این است که ذهن را از حقیقت منحرف سازند. خطا هرگز بی‌ضرر نیست. هرگز تقدیس نمی‌کند، بلکه همواره آشفتگی و تفرقه به بار می‌آورد. همیشه خطرناک است. دشمن بر ذهن‌هایی که به‌وسیلهٔ دعا به‌طور کامل استحکام نیافته و در حقیقت کتاب‌مقدس استوار نشده‌اند، قدرتی عظیم دارد.» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۲۹۲.

We will continue this study in the next article.

ما این مطالعه را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.

“We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated. In the thirtieth verse a power is spoken of that ‘shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done.’ Daniel 11:30–36.

«ما برای از دست دادن هیچ زمانی نداریم. اوقات پرآشوب در پیش روی ماست. جهان با روح جنگ به تلاطم درآمده است. به‌زودی صحنه‌های آشوبی که در نبوت‌ها از آن‌ها سخن گفته شده است، به وقوع خواهد پیوست. نبوتِ باب یازدهم دانیال نزدیک است که به‌طور کامل تحقق یابد. بخش بزرگی از تاریخی که در تحقق این نبوت رخ داده است، تکرار خواهد شد. در آیهٔ سی‌ام از قدرتی سخن گفته شده است که “اندوهگین شده، بازخواهد گشت و بر ضد عهد مقدس خشم خواهد ورزید؛ و چنین خواهد کرد؛ بلکه بازخواهد گشت و با آنان که عهد مقدس را ترک می‌کنند، هم‌داستان خواهد شد. و لشکرها از جانب او برپا خواهند شد، و ایشان مقدسِ حصین را نجس خواهند ساخت، و قربانی دائمی را برخواهند داشت، و رجاست ویران‌کننده را برقرار خواهند نمود. و آنان را که بر ضد عهد شرارت می‌ورزند، به‌وسیلهٔ تملق فاسد خواهد ساخت؛ لیکن قومی که خدای خود را می‌شناسند، نیرومند خواهند بود و اعمال بزرگ به‌جا خواهند آورد. و اهل فهم از میان قوم، بسیاری را تعلیم خواهند داد؛ اما روزهای بسیار به شمشیر و آتش و اسیری و غارت خواهند افتاد. و چون بیفتند، با مدد اندکی یاری خواهند شد؛ اما بسیاری با تملق به ایشان خواهند پیوست. و بعضی از اهل فهم خواهند افتاد، تا ایشان آزموده، پاک، و سفید گردند، تا زمان آخر، زیرا که هنوز برای وقتی معین است. و پادشاه موافق ارادهٔ خود عمل خواهد کرد؛ و خویشتن را بر هر خدایی برخواهد افراشت و بزرگ خواهد ساخت، و بر خدای خدایان سخنان شگفت خواهد گفت، و کامیاب خواهد شد تا زمانی که غضب به انجام رسد؛ زیرا آنچه معین شده است، به‌جا آورده خواهد شد.” دانیال ۱۱:۳۰–۳۶.»

“Scenes similar to those described in these words will take place. We see evidence that Satan is fast obtaining the control of human minds who have not the fear of God before them. Let all read and understand the prophecies of this book, for we are now entering upon the time of trouble spoken of:

«صحنه‌هایی مشابه آنچه در این کلمات توصیف شده است، رخ خواهد داد. ما شواهدی می‌بینیم که شیطان به‌سرعت در حال به دست آوردن تسلط بر ذهن‌های انسان‌هایی است که ترس خدا را پیش روی خود ندارند. همه بخوانند و نبوت‌های این کتاب را درک کنند، زیرا اکنون در آستانه ورود به زمانِ مصیبتی هستیم که از آن سخن گفته شده است:»

“‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. And many of them that sleep in the dust of the earth shall awake, some to everlasting life, and some to shame and everlasting contempt. And they that be wise shall shine as the brightness of the firmament; and they that turn many to righteousness as the stars for ever and ever. But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:1–4.” Manuscript Releases, number 13, 394.

«و در آن زمان، میکائیل، آن رئیس عظیمی که برای پسران قوم تو ایستاده است، برخواهد خاست؛ و زمان تنگی‌ای پدید خواهد آمد چنان‌که از هنگامی که امتی به وجود آمد تا آن زمان هرگز نبوده است؛ و در آن زمان، قوم تو، یعنی هر که در کتاب مکتوب یافت شود، رهایی خواهد یافت. و بسیاری از آنان که در خاک زمین خفته‌اند بیدار خواهند شد، بعضی برای حیات جاودانی، و بعضی برای ننگ و حقارت جاودانی. و حکیمان چون درخشش افلاک خواهند درخشید؛ و آنان که بسیاری را به عدالت رهنمون می‌شوند، مانند ستارگان تا ابدالآباد. اما تو، ای دانیال، این کلمات را مخفی دار و کتاب را تا زمان آخر مُهر کن: بسیاری به هر سو رفت‌وآمد خواهند کرد، و معرفت افزون خواهد شد.» دانیال ۱۲:‏۱–۴. Manuscript Releases، شماره ۱۳، ص. ۳۹۴.