ایلیاہ — نمبر ایک

اِک، میں خُداوند کے اُس عظیم اور ہولناک دِن کے آنے سے پہلے تمہارے پاس ایلیاہ نبی کو بھیجوں گا۔ اور وہ باپوں کے دلوں کو اولاد کی طرف، اور اولاد کے دلوں کو اُن کے باپوں کی طرف پھیر دے گا، ایسا نہ ہو کہ میں آؤں اور زمین کو لعنت سے ماروں۔ ملاکی 4:5، 6۔

اور میں نے آسمان پر ایک اور نشان دیکھا، بڑا اور عجیب: سات فرشتے، جن کے پاس سات آخری آفتیں تھیں؛ کیونکہ انہی میں خدا کا غضب پورا ہو جاتا ہے۔

اور میں نے یوں دیکھا گویا شیشے کا ایک سمندر ہو جو آگ کے ساتھ ملا ہوا ہو؛ اور وہ لوگ جو اُس حیوان پر، اور اُس کی مورت پر، اور اُس کے نشان پر، اور اُس کے نام کے عدد پر غالب آئے تھے، شیشے کے اُس سمندر کے کنارے کھڑے تھے، اور خدا کی بربطیں لیے ہوئے تھے۔ اور وہ خدا کے بندہ موسیٰ کا گیت، اور برّہ کا گیت گا کر کہتے تھے: اے خداوند خدا قادرِ مطلق، تیرے کام عظیم اور عجیب ہیں؛ اے مقدسوں کے بادشاہ، تیری راہیں راست اور سچی ہیں۔ اے خداوند، کون ہے جو تجھ سے نہ ڈرے اور تیرے نام کی تمجید نہ کرے؟ کیونکہ فقط تو ہی قدوس ہے؛ کیونکہ سب قومیں آ کر تیرے حضور سجدہ کریں گی؛ کیونکہ تیرے انصاف ظاہر ہو گئے ہیں۔

پس از آن نگریستم، و اینک، معبدِ خیمهٔ شهادت در آسمان گشوده شد؛ و آن هفت فرشته که هفت بلا را داشتند، از معبد بیرون آمدند، در کتانِ پاک و سپید ملبّس، و سینه‌های خویش را به کمربندهای زرّین بسته بودند. و یکی از آن چهار موجود زنده به آن هفت فرشته، هفت پیالهٔ زرّینِ مملو از غضبِ خدایِ زندهٔ تا ابدالآباد را داد. و معبد از دودِ برخاسته از جلال خدا و از قدرت او پر شد؛ و هیچ‌کس نتوانست به معبد داخل شود تا آن‌گاه که هفت بلای آن هفت فرشته به کمال رسید. مکاشفه ۱۵:۱–۸

زیرا خداوند چنان‌که در کوه پَرازیم برخاست، برخواهد خاست؛ و چنان‌که در درهٔ جِبعون خشمگین شد، خشمگین خواهد شد، تا کار خود را، کارِ غریبِ خویش، به انجام رسانَد؛ و فعل خود را، فعلِ عجیبِ خویش، به وقوع آورَد. پس اکنون استهزاکنندگان مباشید، مبادا بندهایتان سخت‌تر گردد؛ زیرا از خداوند یهوهٔ صبایوت شنیده‌ام که هلاکتی، بلکه هلاکتی مقدّر، بر تمامی زمین واقع خواهد شد. اشعیا ۲۸:‏۲۱، ۲۲.

«قوم‌های بیگانه از نمونهٔ ایالات متحده پیروی خواهند کرد. هرچند او پیشگام می‌شود، با این حال همان بحران بر قوم ما در همهٔ نقاط جهان خواهد آمد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۳۹۵.

«چون آمریکا، سرزمین آزادی دینی، با پاپیّت متحد شود تا وجدان را به اجبار وادارد و مردم را مجبور سازد که سَبَّتِ کاذب را حرمت نهند، مردمانِ هر کشور در سراسر جهان به پیروی از نمونهٔ او کشانده خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۸.

«زمانی فرا می‌رسد که شریعت خدا، به معنایی خاص، در سرزمین ما باطل شمرده خواهد شد. حاکمان ملت ما، به‌وسیلهٔ مصوبات قانونی، قانون یکشنبه را به اجرا خواهند گذاشت، و بدین‌سان قوم خدا در معرض خطری عظیم قرار خواهند گرفت. هنگامی که ملت ما، در شوراهای قانون‌گذاری خود، قوانینی وضع کند تا وجدان‌های مردم را در خصوص امتیازات دینی‌شان مقید سازد، و رعایت یکشنبه را الزام‌آور گرداند، و قدرتی ستمگرانه را بر ضد کسانی به کار گیرد که سبتِ روز هفتم را نگاه می‌دارند، شریعت خدا، از هر جهت عملی، در سرزمین ما باطل شمرده خواهد شد؛ و ارتداد ملی، در پیِ خود، ویرانی ملی را خواهد آورد.» Review and Herald، 18 دسامبر 1888.

«دا خدای قضاوتونه به پر هغو کسانو نازل شي چې د هغه د خلکو د ځپلو او له منځه وړلو په لټه کې دي. له بدکارانو سره د هغه اوږدمهاله زغم انسانان په سرغړونه کې زړوروي، خو سره له دې هم د هغوی سزا حتمي او وېروونکې ده، ځکه چې ډېر ځنډېدلې ده. “څښتن به لکه په غره د پرازيم کې راپورته شي، او لکه په دره د جبعون کې به په غضب شي، ترڅو خپل کار، خپل پردی کار، ترسره کړي؛ او خپل عمل، خپل پردی عمل، پوره کړي.” اشعيا 28:21. زموږ د رحيم خدای لپاره د سزا ورکولو عمل يو پردی عمل دی. “په خپل ژوند مې قسم، فرمايي مالِک خدای، چې زه د بدکار په مرګ کې هېڅ خوشحالي نه لرم.” حزقيال 33:11. څښتن “رحيم او مهربان، په قهر کې ورو، او په نېکۍ او رښتيا کې غني، … د ګناه، سرغړونې او خطا بخښونکی” دی. خو “هغه به په هېڅ ډول مجرم بې‌ګناه ونه ګڼي.” “څښتن په غضب کې ورو او په قدرت کې لوی دی، او بدکار به هېڅکله بې‌سزا پرېنږدي.” خروج 34:6، 7؛ ناحوم 1:3. هغه به د عدالت په وېروونکو کارونو سره د خپلې تر پښو لاندې شوې شريعت واکمني تثبيت کړي. هغه سختيِ مکافات چې سرغړوونکي ته په تمه ده، د عدالت د اجرا کولو په باب د څښتن له زړه نازړه توب څخه اټکل کېدای شي. هغه قوم چې هغه ورسره ډېر زغم کوي، او چې تر هغه به يې ونه وهي څو يې د خدای په حساب کې د خپلې ګناه پيمانه ډکه کړې نه وي، په پای کې به د غضب هغه پياله وڅښي چې له رحم څخه بې‌ګډونه ده.»

«هنگامی که مسیح شفاعت خود را در قدس متوقف سازد، آن غضبِ بی‌آمیختگی که بر ضد کسانی که وحش و تصویر او را می‌پرستند و نشان او را می‌پذیرند تهدید شده است (مکاشفه 14:9, 10)، فرو ریخته خواهد شد. بلاهایی که بر مصر نازل شد، آنگاه که خدا در آستانه رهایی اسرائیل بود، از حیث ماهیت مشابه آن داوری‌هایی بود که به‌مراتب هولناک‌تر و گسترده‌تر است و درست پیش از رهایی نهایی قوم خدا بر جهان فرود خواهد آمد. مکاشفه‌نگار، در وصف آن تازیانه‌های دهشتناک، می‌گوید: «بر مردمانی که نشان وحش را داشتند و تصویر او را می‌پرستیدند، دُمَلی بدخیم و دردناک پدید آمد.» دریا «چون خونِ مرده‌ای شد، و هر جانداری که در دریا بود مُرد.» و «رودها و چشمه‌های آب ... خون شد.» هرچند این بلاها هراس‌انگیزند، عدالت خدا به‌تمامی مبرّا و موجه است. فرشته خدا اعلام می‌دارد: «ای خداوند، ... عادل هستی، زیرا چنین داوری کرده‌ای. زیرا خون مقدسان و انبیا را ریخته‌اند، و تو نیز بدیشان خون نوشانیده‌ای؛ زیرا مستحق آنند.» مکاشفه 16:2–6. آنان با محکوم کردن قوم خدا به مرگ، به همان‌سان حقیقتاً گناه خون ایشان را بر خود گرفته‌اند که گویی آن خون به دست خودشان ریخته شده بود. به همین‌گونه، مسیح یهودیانِ روزگار خویش را نسبت به تمامی خون مردان مقدسی که از ایام هابیل ریخته شده بود، مجرم اعلام کرد؛ زیرا همان روح را داشتند و می‌کوشیدند همان کاری را انجام دهند که آن قاتلانِ انبیا انجام داده بودند.»

“در بلایى که پس از آن مى‌آید، به خورشید قدرت داده مى‌شود که «مردمان را به آتش بسوزاند. و مردمان به حرارتى عظیم سوخته شدند.» آیات ۸ و ۹. انبیا بدین‌سان حالت زمین را در آن زمان هولناک توصیف مى‌کنند: «زمین ماتم مى‌گیرد؛ … زیرا محصولِ کِشتزار نابود شده است…. همهٔ درختان صحرا خشکیده‌اند، زیرا شادى از بنى‌آدم پژمرده شده است.» «بذر زیر کلوخ‌هاى خود پوسیده است، انبارها ویران گشته‌اند…. چهارپایان چگونه ناله مى‌کنند! گله‌هاى گاوان سرگشته‌اند، زیرا چراگاهى ندارند…. نهرهاى آب خشک شده است، و آتش چراگاه‌هاى بیابان را بلعیده است.» «در آن روز، سرودهاى هیکل به شیون بدل خواهد شد، خداوند یهوه مى‌گوید: در هر جا اجساد بسیار خواهد بود؛ آنها را در خاموشى بیرون خواهند افکند.» یوئیل ۱:۱۰–۱۲، ۱۷–۲۰؛ عاموس ۸:۳.”

«این بلاها همگانی نیستند، وگرنه ساکنان زمین به‌کلی نابود می‌شدند. با این حال، هولناک‌ترین تازیانه‌هایی خواهند بود که تا به حال بر فانیان شناخته شده است. تمامی داوری‌هایی که پیش از پایان زمانِ آزمایش بر انسان‌ها وارد آمده‌اند، با رحمت درآمیخته بوده‌اند. خونِ شفاعت‌گرِ مسیح، گناهکار را از دریافت تمامِ اندازهٔ تقصیرش محفوظ داشته است؛ اما در داوری نهایی، غضب بی‌آنکه با رحمت آمیخته باشد، فرو ریخته می‌شود.»

در آن روز، انبوه مردم آرزومند پناهِ رحمتِ خدا خواهند شد، همان رحمتی که چنین درازمدت خوار شمرده‌اند. «اینک ایامی می‌آید، می‌گوید خداوند یهوه، که در زمین قحطی‌ای خواهم فرستاد، نه قحطیِ نان و نه تشنگیِ آب، بلکه قحطیِ شنیدنِ کلماتِ خداوند؛ و از دریا تا دریا سرگردان خواهند شد، و از شمال تا به شرق، این‌سو و آن‌سو خواهند دوید تا کلامِ خداوند را بطلبند، اما آن را نخواهند یافت.» عاموس ۸:‏۱۱، ۱۲. نبرد عظیم، ۶۲۷–۶۲۹.

و در آن روز سرزمین جوشن را، که قوم من در آن ساکن‌اند، جدا خواهم ساخت، تا در آن‌جا انبوه مگس‌ها نباشد؛ تا بدانی که من یهوه در میان زمین هستم. خروج 8:22.

«روزبه‌روز بیش از پیش آشکار می‌گردد که داوری‌های خدا در جهان جاری است. او در آتش و سیل و زلزله، ساکنان این زمین را از نزدیکی ظهور خود هشدار می‌دهد. زمانی نزدیک می‌شود که بحران عظیم در تاریخ جهان فرا رسیده خواهد بود، آنگاه که هر حرکت در حکومت خدا با علاقه‌ای شدید و بیمی وصف‌ناپذیر زیر نظر گرفته خواهد شد. داوری‌های خدا به‌سرعت و پیاپی یکی پس از دیگری در پی خواهند آمد—آتش و سیل و زلزله، همراه با جنگ و خونریزی.»

«ای کاش قوم، زمان بازدید خود را می‌شناختند! بسیاری هستند که هنوز حقیقتِ آزمون‌کنندهٔ این زمان را نشنیده‌اند. بسیاری هستند که روحِ خدا با ایشان در کشمکش است. زمانِ داوری‌های هلاک‌کنندهٔ خدا، زمانِ رحمت است برای آنان که فرصتی برای آموختنِ آنچه حقیقت است نداشته‌اند. خداوند با رأفت بر آنان نظر خواهد افکند. دلِ رحمت‌آمیزِ او به تأثر آمده است؛ دستِ او هنوز برای نجات دراز است، در حالی که در بر روی کسانی بسته شده است که نخواستند داخل شوند.»

خدای رحمت خود را در حلمِ درازمدّتِ خویش آشکار می‌سازد. او احکام داوریِ خود را بازمی‌دارد و در انتظار است تا پیامِ هشدار به گوشِ همگان رسانده شود. آه، اگر قومِ ما آن‌گونه که باید، مسئولیتی را که بر عهده دارند برای رساندنِ آخرین پیامِ رحمت به جهان احساس می‌کردند، چه کارِ شگفت‌انگیزی به انجام می‌رسید!» شهادت‌ها، جلد ۹، ص. ۹۷.

«دیدم که سَبَّتِ مقدّس هست و خواهد بود دیوارِ جدایی میان اسرائیلِ حقیقیِ خدا و بی‌ایمانان؛ و اینکه سَبَّت مسئلهٔ عظیمی است برای متحد ساختن دل‌های مقدّسینِ عزیزِ منتظرِ خدا. و اگر کسی ایمان می‌آورد، و سَبَّت را نگاه می‌داشت، و برکتی را که همراه آن است دریافت می‌کرد، و سپس آن را وا می‌نهاد و از فرمانِ مقدّس سرپیچی می‌کرد، دروازه‌های شهرِ مقدّس را بر خویشتن می‌بست، به همان یقین که خدایی هست که در آسمانِ بالا فرمان می‌راند. دیدم که خدا فرزندانی دارد که سَبَّت را نمی‌بینند و نگاه نمی‌دارند. آنان نورِ مربوط به آن را رد نکرده بودند. و در آغازِ زمانِ تنگی، ما از روح‌القدس پُر شدیم، هنگامی که بیرون رفتیم و سَبَّت را کامل‌تر اعلام کردیم. این امر کلیسا و اَدونتیست‌های اسمی را به خشم آورد، زیرا نمی‌توانستند حقیقتِ سَبَّت را رد کنند. و در این زمان، برگزیدگانِ خدا، همه به‌روشنی دیدند که ما حق را داریم، و آنان بیرون آمدند و آزار و جفا را با ما متحمّل شدند.» A Word to the Little Flock, 18, 19.

«1. En la página 33 se presenta lo siguiente: “Vi que el santo sábado es, y será, el muro divisorio entre el verdadero Israel de Dios y los incrédulos; y que el sábado es la gran cuestión destinada a unir los corazones de los amados santos de Dios que esperan. Vi que Dios tenía hijos que no ven ni guardan el sábado. No han rechazado la luz acerca de él. Y al comienzo del tiempo de angustia, fuimos llenos del Espíritu Santo cuando salimos y proclamamos el sábado con mayor plenitud.”»

„یہ رویا 1847 میں دی گئی تھی، جب سبت ماننے والے ایڈونٹسٹ بھائیوں کی تعداد بہت کم تھی، اور ان میں سے بھی بہت کم ایسے تھے جو سمجھتے تھے کہ اس کی پابندی ایسی کافی اہمیت رکھتی ہے کہ خدا کے لوگوں اور بے ایمانوں کے درمیان ایک حدِ فاصل کھینچ دے۔ اب اس رویا کی تکمیل ظاہر ہونا شروع ہو گئی ہے۔ یہاں جس ‘مصیبت کے اس وقت کے آغاز’ کا ذکر کیا گیا ہے، اس سے مراد وہ وقت نہیں جب آفتیں نازل ہونا شروع ہوں گی، بلکہ اس سے مراد وہ مختصر عرصہ ہے جو ان کے نازل ہونے سے ذرا پہلے ہوگا، جبکہ مسیح مقدِس میں ہے۔ اس وقت، جبکہ نجات کا کام اپنے اختتام کو پہنچ رہا ہوگا، زمین پر مصیبت آ پڑے گی، اور قومیں غضب ناک ہوں گی، تاہم انہیں اس طرح روکا جائے گا کہ وہ تیسرے فرشتے کے کام میں رکاوٹ نہ بن سکیں۔ اسی وقت ‘پچھلی بارش،’ یعنی خداوند کے حضور سے تازگی، آئے گی تاکہ تیسرے فرشتے کی بلند آواز کو قوت دے، اور مقدسین کو اس مدت میں قائم رہنے کے لیے تیار کرے جب سات آخری آفتیں نازل کی جائیں گی۔“ Early Writings, 85.

پس خداوند به موسی گفت: اکنون خواهی دید که با فرعون چه خواهم کرد؛ زیرا او به دستی نیرومند ایشان را رها خواهد کرد، و به دستی نیرومند آنان را از سرزمین خود بیرون خواهد راند.

و خدا با موسی سخن گفت و بدو فرمود: «من یهوه هستم؛ و بر ابراهیم و اسحاق و یعقوب به نام خدای قادرِ مطلق ظاهر شدم، لیکن به نام خود، یهوه، بر ایشان شناخته نشدم.»

اور میں نے اُن کے ساتھ اپنا عہد بھی قائم کیا ہے کہ اُنہیں کنعان کی سرزمین دوں، یعنی اُن کی مسافرت کی وہ سرزمین جس میں وہ پردیسی تھے۔ اور میں نے بنی اسرائیل کی آہ و زاری بھی سن لی ہے، جنہیں مصری غلامی میں رکھے ہوئے ہیں؛ اور میں نے اپنے عہد کو یاد کیا ہے۔ پس بنی اسرائیل سے کہہ دے: میں خداوند ہوں، اور میں تمہیں مصریوں کے بوجھوں کے نیچے سے نکال لاؤں گا، اور میں تمہیں اُن کی غلامی سے رہائی دوں گا، اور میں اپنے دراز بازو اور بڑی عدالتوں کے ساتھ تمہارا فدیہ دوں گا۔ اور میں تمہیں اپنا لوگ بنا لوں گا، اور میں تمہارا خدا ہوں گا؛ اور تم جان لو گے کہ میں خداوند تمہارا خدا ہوں، جو تمہیں مصریوں کے بوجھوں کے نیچے سے نکال لاتا ہے۔ اور میں تمہیں اُس سرزمین میں پہنچاؤں گا جس کے دینے کی میں نے ابراہیم، اِضحاق اور یعقوب سے قسم کھائی تھی؛ اور میں اُسے تمہیں میراث کے طور پر دوں گا: میں خداوند ہوں۔

اور موسیٰ نے بنی اسرائیل سے اسی طرح کلام کیا، لیکن انہوں نے موسیٰ کی نہ سنی، دل کی تنگی اور سخت غلامی کے سبب۔ خروج 6:1–9۔

«در ایام آخرِ تاریخِ این زمین، عهدِ خدا با قومِ فرمان‌نگه‌دارِ او باید تجدید شود.» ریویو اند هرالد، ۲۶ فوریهٔ ۱۹۱۴.

«مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

«اکثر مرا به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مَثَل تا به آخرین حرف تحقق یافته و خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald, August 19, 1890.

«باز هم، این مَثَل‌ها تعلیم می‌دهند که پس از داوری، دیگر هیچ زمانِ آزمایشی وجود نخواهد داشت. هنگامی که کارِ انجیل به کمال برسد، بی‌درنگ جدایی میان نیکان و بدان واقع می‌شود، و سرنوشت هر یک از این دو گروه تا ابد تثبیت می‌گردد.» Christ’s Object Lessons, 123.

«حالت کلیسا که به‌وسیلهٔ باکره‌های نادان نمایانده شده است، همچنین به‌عنوان وضعیت لائودیکیه نیز توصیف شده است.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیا بنویس: این را می‌گوید او که قدّوس است، آن که حق است، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید؛ اعمال تو را می‌دانم. اینک، پیش روی تو دری گشوده نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا تو اندک قوّتی داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای، و نام مرا انکار نکرده‌ای.

اینک، آنان را که از کنیسهٔ شیطان‌اند، که خود را یهودی می‌خوانند و نیستند، بلکه دروغ می‌گویند، چنان خواهم ساخت که بیایند و پیش پای تو سجده کنند و بدانند که من تو را محبت نموده‌ام. زیرا کلام صبر مرا نگاه داشتی، من نیز تو را از ساعتِ آزمایش نگاه خواهم داشت؛ همان که بر تمامی جهان خواهد آمد تا ساکنان زمین را بیازماید.

اینک، به‌زودی می‌آیم؛ آنچه را داری محکم نگاه دار، مبادا کسی تاج تو را بگیرد. آن که غالب آید، او را ستونی در هیکل خدای خود خواهم ساخت، و او دیگر هرگز بیرون نخواهد رفت؛ و نام خدای خود را، و نام شهر خدای خود را که اورشلیم جدید است، که از جانب خدای من از آسمان نازل می‌شود، بر او خواهم نوشت؛ و نیز نام تازهٔ خود را بر او خواهم نوشت. هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید. مکاشفه ۳:۷–۱۳

اور جب اَبرام ننانوے برس کا تھا، تو خداوند اَبرام پر ظاہر ہوا اور اُس سے کہا، میں خدایِ قادرِ مطلق ہوں؛ میرے حضور چل اور کامل ہو۔ اور میں اپنے اور تیرے درمیان اپنا عہد باندھوں گا، اور تجھے نہایت کثرت سے بڑھاؤں گا۔ تب اَبرام منہ کے بل گرا، اور خدا اُس سے ہمکلام ہوا اور فرمایا، جہاں تک میرا تعلق ہے، دیکھ، میرا عہد تیرے ساتھ ہے، اور تو بہت سی قوموں کا باپ ہوگا۔ اور اب تیرا نام پھر اَبرام نہ کہلائے گا، بلکہ تیرا نام ابرہام ہوگا؛ کیونکہ میں نے تجھے بہت سی قوموں کا باپ بنایا ہے۔ پیدایش 17:1–5۔

آنگاه نبوکدنصرِ پادشاه شگفت‌زده شد، و به شتاب برخاست و خطاب به مشیران خود گفت: مگر نه این بود که سه مردِ بسته را به میان آتش افکندیم؟ ایشان در پاسخ به پادشاه گفتند: آری، ای پادشاه. او در جواب گفت: اینک من چهار مردِ آزاد را می‌بینم که در میان آتش راه می‌روند، و هیچ آسیبی به ایشان نرسیده است؛ و سیمای آن چهارمی مانند پسر خداست. دانیال ۳:‏۲۴، ۲۵.

و فرعون گفت: «اینک قومِ اهلِ این سرزمین اکنون بسیارند، و شما ایشان را از بارهایشان بازمی‌دارید تا آسوده شوند.» و فرعون در همان روز به سرکارگرانِ قوم و ناظرانِ ایشان فرمان داده، گفت: «دیگر مانند گذشته به قوم کاه برای ساختن خشت مدهید؛ بگذارید خود بروند و برای خویش کاه گرد آورند. و شمارِ خشت‌هایی را که پیش از این می‌ساختند، بر عهدهٔ ایشان بگذارید؛ چیزی از آن مکاهید، زیرا ایشان بیکارند؛ از همین رو فریاد برمی‌آورند و می‌گویند: بگذارید برویم و برای خدای خود قربانی بگذرانیم. کارِ بیشتری بر این مردان نهاده شود تا بدان مشغول باشند، و به سخنان باطل اعتنا نکنند.» پس سرکارگرانِ قوم و ناظرانِ ایشان بیرون رفتند و به قوم گفتند: «فرعون چنین می‌گوید: من به شما کاه نخواهم داد. خود بروید و هر جا که بتوانید کاه بیابید، برای خود فراهم کنید؛ اما چیزی از کارِ شما کاسته نخواهد شد.» آنگاه قوم در سراسر سرزمین مصر پراکنده شدند تا به جای کاه، کُلَش گرد آورند. و سرکارگران ایشان را شتاب می‌دادند و می‌گفتند: «کارهای خود را، وظیفهٔ روزانهٔ خویش را، چنان‌که وقتی کاه بود، به انجام رسانید.» و ناظرانِ بنی‌اسرائیل که سرکارگرانِ فرعون بر ایشان گماشته بودند، زده شدند و از ایشان پرسیده شد: «چرا نه دیروز و نه امروز، مانند گذشته، سهمیهٔ خود را در ساختن خشت به انجام نرسانده‌اید؟» آنگاه ناظرانِ بنی‌اسرائیل آمده، نزد فرعون فریاد برآوردند و گفتند: «چرا با بندگانت چنین رفتار می‌کنی؟ به بندگانت کاهی داده نمی‌شود، و با این همه به ما می‌گویند: خشت بسازید؛ و اینک بندگانت کتک می‌خورند، حال آنکه تقصیر از قومِ خودِ توست.» اما او گفت: «بیکارید، بیکارید؛ از همین رو می‌گویید: بگذارید برویم و برای خداوند قربانی بگذرانیم. پس اکنون بروید و کار کنید؛ زیرا به شما کاه داده نخواهد شد، با این حال باید شمارِ معینِ خشت‌ها را تحویل دهید.» و ناظرانِ بنی‌اسرائیل دیدند که در تنگنای سختی افتاده‌اند، پس از آنکه گفته شد: «از شمارِ خشت‌های وظیفهٔ روزانهٔ خود چیزی مکاهید.» خروج ۵:‏۵–۱۹.

و چنین واقع شد که چون اخاب ایلیا را دید، اخاب به او گفت: آیا تو همان کسی هستی که اسرائیل را به زحمت انداخته‌ای؟ و او پاسخ داد: من اسرائیل را به زحمت نینداخته‌ام؛ بلکه تو و خاندان پدرت، از آن‌رو که احکام خداوند را ترک کرده‌اید و تو از بَعَلیم پیروی کرده‌ای. 1 پادشاهان 18:17، 18

دیکھو، مَیں خداوند کے عظیم اور ہولناک دن کے آنے سے پہلے تمہارے پاس ایلیاہ نبی کو بھیجوں گا۔ اور وہ باپوں کے دل اولاد کی طرف، اور اولاد کے دل اُن کے باپوں کی طرف پھیر دے گا، ایسا نہ ہو کہ مَیں آؤں اور زمین کو لعنت سے ماروں۔ ملاکی 4:5، 6۔

وَأَرْوَاحُ ٱلْأَنْبِيَاءِ خَاضِعَةٌ لِلْأَنْبِيَاءِ، لِأَنَّ ٱللهَ لَيْسَ إِلَهَ تَشْوِيشٍ بَلْ إِلَهَ سَلَامٍ، كَمَا فِي جَمِيعِ كَنَائِسِ ٱلْقِدِّيسِينَ. 1 كورنثوس 14:32، 33

مکاشفهٔ عیسی مسیح، که خدا آن را به او عطا فرمود تا اموری را که می‌باید به‌زودی واقع شود به بندگان خود نشان دهد؛ و آن را به‌واسطهٔ فرشتهٔ خود فرستاد و بر بندهٔ خویش یوحنا ظاهر ساخت؛ همان که بر کلام خدا و بر شهادت عیسی مسیح و بر همهٔ آنچه دیده بود، شهادت داد. خوشا به حال کسی که می‌خواند، و آنان که سخنان این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن مکتوب است نگاه می‌دارند، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۱:۱–۳

شما شریعتِ موسیٰ، بندۂ میرے، کو یاد رکھو، جسے میں نے حورِیب میں تمام اسرائیل کے لیے اُس کو فرائض اور احکام سمیت حکم فرمایا تھا۔ دیکھو، خُداوند کے اُس عظیم اور ہیبت ناک دن کے آنے سے پہلے میں تمہارے پاس ایلیاہ نبی کو بھیجوں گا؛ اور وہ باپوں کے دل اولاد کی طرف، اور اولاد کے دل اُن کے باپوں کی طرف پھیر دے گا، ایسا نہ ہو کہ میں آ کر زمین کو لعنت سے ماروں۔ ملاکی 4:4–6۔

من الفا و امگا هستم، ابتدا و انتها، اول و آخر. خوشا به حال آنان که احکام او را به‌جا می‌آورند، تا بر درخت حیات حق داشته باشند و از دروازه‌ها به شهر داخل شوند. مکاشفه ۲۲:۱۳، ۱۴.

سبت کے دن کو یاد رکھ، تاکہ تو اسے مقدس جانے۔ چھ دن تک تو محنت کرے گا اور اپنا سارا کام کاج انجام دے گا؛ لیکن ساتواں دن خداوند تیرے خدا کا سبت ہے؛ اس میں تو کوئی کام نہ کرنا، نہ تو، نہ تیرا بیٹا، نہ تیری بیٹی، نہ تیرا غلام، نہ تیری لونڈی، نہ تیرا مویشی، اور نہ وہ پردیسی جو تیرے پھاٹکوں کے اندر ہو۔ کیونکہ خداوند نے چھ دن میں آسمان اور زمین، سمندر، اور جو کچھ اُن میں ہے سب کو بنایا، اور ساتویں دن آرام کیا؛ اِسی لیے خداوند نے سبت کے دن کو برکت دی اور اسے مقدس ٹھہرایا۔ خروج 20:8–11۔

«امروز، در روح و قدرتِ ایلیا و یحییِ تعمیددهنده، رسولانی که به تعیینِ خدا گماشته شده‌اند، توجهِ جهانی را که در آستانهٔ داوری است، به رویدادهای خطیری که به‌زودی در پیوند با واپسین ساعاتِ مهلتِ فیض و ظهورِ مسیحْ عیسی به‌عنوان پادشاهِ پادشاهان و ربّ‌الارباب روی خواهد داد، فرا می‌خوانند.» انبیا و پادشاهان، 715، 716.

کتابِ نسب‌نامهٔ عیسی مسیح، پسرِ داوود، پسرِ ابراهیم.

ابراہیم سے اِضحاق پیدا ہوا؛ اور اِضحاق سے یعقوب پیدا ہوا؛ اور یعقوب سے یہوداہ اور اُس کے بھائی پیدا ہوئے؛ اور یہوداہ سے فارص اور زارح، تامار سے، پیدا ہوئے؛ اور فارص سے حصرون پیدا ہوا؛ اور حصرون سے اَرام پیدا ہوا؛ اور اَرام سے عمیناداب پیدا ہوا؛ اور عمیناداب سے نحشون پیدا ہوا؛ اور نحشون سے سلمون پیدا ہوا؛ اور سلمون سے بوعز، راحب سے، پیدا ہوا؛ اور بوعز سے عوبید، روت سے، پیدا ہوا؛ اور عوبید سے یسّی پیدا ہوا؛ اور یسّی سے داؤد بادشاہ پیدا ہوا؛ اور داؤد بادشاہ سے سلیمان اُس عورت سے پیدا ہوا جو اُوریاہ کی بیوی رہ چکی تھی؛ اور سلیمان سے رحبعام پیدا ہوا؛ اور رحبعام سے ابیاہ پیدا ہوا؛ اور ابیاہ سے آسا پیدا ہوا؛ اور آسا سے یہوشفاط پیدا ہوا؛ اور یہوشفاط سے یورام پیدا ہوا؛ اور یورام سے عُزّیاہ پیدا ہوا؛ اور عُزّیاہ سے یوتام پیدا ہوا؛ اور یوتام سے آحاز پیدا ہوا؛ اور آحاز سے حزقیاہ پیدا ہوا؛ اور حزقیاہ سے منسّی پیدا ہوا؛ اور منسّی سے آمون پیدا ہوا؛ اور آمون سے یوسیاہ پیدا ہوا؛ اور یوسیاہ سے یکنیاہ اور اُس کے بھائی، اُس زمانہ کے قریب جب وہ بابل کو جلاوطن کیے گئے، پیدا ہوئے۔ اور بابل کو جلاوطن کیے جانے کے بعد، یکنیاہ سے سلاطی ایل پیدا ہوا؛ اور سلاطی ایل سے زربابل پیدا ہوا؛ اور زربابل سے ابیہود پیدا ہوا؛ اور ابیہود سے الیاقیم پیدا ہوا؛ اور الیاقیم سے عازور پیدا ہوا؛ اور عازور سے صدوق پیدا ہوا؛ اور صدوق سے اخیم پیدا ہوا؛ اور اخیم سے الیہود پیدا ہوا؛ اور الیہود سے الیعزر پیدا ہوا؛ اور الیعزر سے متّان پیدا ہوا؛ اور متّان سے یعقوب پیدا ہوا؛ اور یعقوب سے یوسف پیدا ہوا، جو مریم کا شوہر تھا، جس سے یسوع پیدا ہوا، جو مسیح کہلاتا ہے۔

پس تمامی نسل‌ها از ابراهیم تا داوود، چهارده نسل‌اند؛ و از داوود تا تبعید به بابِل، چهارده نسل؛ و از تبعید به بابِل تا مسیح، چهارده نسل.

اب یسوع مسیح کی پیدایش یوں ہوئی: جب اُس کی ماں مریم کی منگنی یوسف سے ہو چکی تھی، تو اُن کے اکٹھے ہونے سے پہلے وہ رُوحُ القُدس کی قدرت سے حاملہ پائی گئی۔ پس اُس کا شوہر یوسف، راست باز آدمی ہونے کے باعث اور اُسے علانیہ رسوا کرنا نہ چاہنے کے سبب، یہ ارادہ رکھتا تھا کہ اُسے چپکے سے چھوڑ دے۔ مگر جب وہ اِن باتوں پر غور کر رہا تھا، تو دیکھو، خداوند کا فرشتہ اُسے خواب میں دکھائی دیا اور کہا، اے یوسف ابنِ داؤد، مریم کو اپنی بیوی کے طور پر اپنے گھر لے آنے سے مت ڈر، کیونکہ جو اُس کے بطن میں ٹھہرا ہے وہ رُوحُ القُدس سے ہے۔

و او پسری خواهد زایید، و نام او را عیسی خواهی نهاد؛ زیرا او قوم خود را از گناهان ایشان نجات خواهد داد. و این همه واقع شد تا آنچه خداوند به‌واسطۀ نبی گفته بود، به انجام رسد که: «اینک، باکره آبستن خواهد شد و پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهند خواند»؛ که تفسیرش این است: «خدا با ما». پس یوسف، چون از خواب برخاست، چنان کرد که فرشتۀ خداوند او را امر فرموده بود، و زن خود را به خانۀ خویش برد؛ و تا هنگامی که پسر نخستزادۀ خود را زایید، او را نشناخت؛ و نام او را عیسی نهاد. متی ۱:‏۱–۲۵.

«چیزی کمتر از اطاعت کامل نمی‌تواند معیارِ خواست خدا را برآورده سازد. او خواسته‌های خود را نامعین وانگذاشته است. او هیچ امری را واجب نکرده است مگر آنچه برای آوردن انسان به هماهنگی با او ضروری است. ما باید گناهکاران را به آرمانِ او برای شخصیت اشاره کنیم و آنان را به سوی مسیح هدایت نماییم، که تنها به‌واسطهٔ فیض اوست که می‌توان به این آرمان دست یافت.»

«نجات‌دهنده ضعف‌ها و ناتوانی‌های بشریت را بر خود گرفت و حیاتی بی‌گناه زیست، تا انسان‌ها بیم نداشته باشند که مبادا به سبب ضعفِ طبیعتِ انسانی نتوانند غلبه یابند. مسیح آمد تا ما را «شریکانِ طبیعتِ الهی» گرداند، و زندگیِ او اعلام می‌دارد که انسانیت، هنگامی که با الوهیت متحد گردد، مرتکب گناه نمی‌شود.» Ministry of Healing, 180.

پس از ایمان است تا به فیض باشد، تا اینکه وعده برای تمامی نسل یقینی گردد؛ نه تنها برای آنانی که از شریعت‌اند، بلکه برای آنان نیز که از ایمانِ ابراهیم‌اند؛ او که پدرِ همهٔ ماست. رومیان ۴:۱۶.

«یوحناى تعمیددهنده را چه چیزى بزرگ ساخت؟ او ذهن خود را بر انبوهِ سنّت‌هایى که معلّمان قوم یهود عرضه مى‌کردند بست، و آن را به روى حکمتى که از بالا مى‌آید گشود. پیش از ولادتش، روح‌القدس دربارهٔ یوحنا شهادت داده بود: “او در نظر خداوند بزرگ خواهد بود، و شراب و مسکر نخواهد نوشید؛ و از روح‌القدس پر خواهد شد…. و بسیارى از بنى‌اسرائیل را به سوى یهوه، خداى ایشان، بازخواهد گردانید. و او پیشاپیش او در روح و قوّتِ ایلیاس خواهد رفت، تا دل‌هاى پدران را به سوى فرزندان، و نافرمانان را به حکمتِ عادلان برگرداند؛ تا قومى مهیّا براى خداوند آماده سازد.” لوقا 1:15–17.» Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

شریعتِ خدا به همان اندازه مقدس است که خودِ خدا. این شریعت مکاشفه‌ای از ارادۀ او، رونوشتی از سیرت او، و بیانِ محبت و حکمت الهی است. هماهنگیِ آفرینش به انطباقِ کاملِ همۀ موجودات، و هر آنچه جان‌دار و بی‌جان است، با شریعتِ آفریدگار بستگی دارد. خدا قوانینی را برای ادارۀ نه فقط موجودات زنده، بلکه همۀ عملکردهای طبیعت مقرر داشته است. همه‌چیز تحت قوانین ثابتی قرار دارد که نمی‌توان آنها را نادیده گرفت. اما در حالی که همه‌چیز در طبیعت به‌وسیلۀ قوانین طبیعی اداره می‌شود، تنها انسان است که از میان همۀ ساکنان زمین، در برابر شریعت اخلاقی مسئول است. خدا به انسان، که تاجِ کار آفرینش است، قدرت داده است تا مطالبات او را دریابد، عدالت و احسانِ شریعت او و دعاوی مقدس آن را بر خویش بفهمد؛ و از انسان، اطاعتی استوار و بی‌انحراف خواسته می‌شود.» مشایخ و انبیا، ۵۳.

«بر رسول یوحنا در جزیرۀ پطمس، صحنه‌هایی از ژرف‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین اهمیت در تجربۀ کلیسا گشوده شد. موضوعاتی بس پرکشش و دارای اهمیتی عظیم در قالب تصاویر و نمادها به او ارائه گردید، تا قوم خدا نسبت به خطرات و نبردهایی که در پیش روی آنان بود، بصیرت یابند. تاریخ جهان مسیحیت تا واپسین پایان زمان بر یوحنا مکشوف شد. او با وضوحی عظیم، موقعیت، خطرها، کشمکش‌ها، و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام پایانی را که باید محصول زمین را به کمال برساند ثبت می‌کند، خواه به صورت بافه‌ها برای انبار آسمانی، و خواه به صورت هیزم‌ها برای آتش‌های روز آخر.»

«در رؤیا، یوحنا مشقّت‌هایی را که قوم خدا به خاطر حقیقت متحمّل می‌شدند، مشاهده کرد. او استواری خلل‌ناپذیر ایشان را در اطاعت از احکام خدا، در برابر قدرت‌های ستمگری که می‌کوشیدند آنان را به نافرمانی وادارند، دید؛ و پیروزی نهایی ایشان را بر وحش و تصویر او نیز مشاهده کرد.»

«زیرِ نمادهای اژدهایی بزرگِ سرخ، وحشی همانندِ پلنگ، و وحشی با شاخ‌هایی چون شاخ‌های برّه، حکومت‌های زمینی‌ای که به‌ویژه در پایمال کردن شریعتِ خدا و آزار رساندن به قومِ او درگیر می‌شدند، به یوحنا نشان داده شدند. این جنگ تا پایانِ زمان ادامه می‌یابد. قومِ خدا، که با زنی مقدّس و فرزندانش نمادینه شده‌اند، به‌صورت گروهی بسیار اندک‌شمار به تصویر کشیده شدند. در ایّامِ آخر، تنها باقیمانده‌ای هنوز وجود داشت. یوحنا دربارهٔ ایشان چنین می‌گوید: “که احکامِ خدا را نگاه می‌دارند و شهادتِ عیسی مسیح را دارند.”»

«از طریق بت‌پرستی، و سپس از طریق پاپیت، شیطان طی قرون متمادی قدرت خود را به کار گرفت تا شاهدان امین خدا را از روی زمین محو کند. بت‌پرستان و پاپیان به همان روح اژدها به حرکت درمی‌آمدند. تفاوت آنان تنها در این بود که پاپیت، با تظاهر به خدمت خدا، دشمنی خطرناک‌تر و بی‌رحم‌تر بود. شیطان به‌واسطهٔ رومی‌گری جهان را به اسارت گرفت. کلیسای معترفِ خدا به صفوف این فریب کشیده شد، و قوم خدا بیش از هزار سال زیر خشم اژدها رنج بردند. و هنگامی که پاپیت، چون از قوت خود محروم شده بود، ناگزیر از دست کشیدن از جفا گردید، یوحنا قدرتی تازه را دید که برمی‌خاست تا آواز اژدها را بازتاب دهد و همان کارِ بی‌رحمانه و کفرآمیز را ادامه دهد. این قدرت، که آخرین قدرتی است که بر ضد کلیسا و شریعت خدا جنگ خواهد کرد، به‌وسیلهٔ حیوانی با شاخ‌هایی چون شاخ‌های بره نمادین شده بود. حیواناتی که پیش از آن آمده بودند از دریا برآمده بودند، اما این یکی از زمین برآمد، که نمایانگر ظهور مسالمت‌آمیز آن ملتی است که بدین‌سان نمادین شده است. «دو شاخ مانند بره» به‌خوبی نمایانگر منش دولت ایالات متحده است، آن‌گونه که در دو اصل بنیادین آن، جمهوری‌خواهی و پروتستانتیسم، بیان شده است. این اصول راز قدرت و کامیابی ما به‌عنوان یک ملت‌اند. آنان که نخستین بار در سواحل آمریکا پناهگاهی یافتند، شادمان بودند که به سرزمینی رسیده‌اند که از دعاوی متکبرانهٔ پاپیگری و استبداد حکومت ملوکانه آزاد است. آنان مصمم شدند حکومتی را بر بنیاد گستردهٔ آزادی مدنی و دینی برقرار سازند.»

“لیکن قلمِ نبوت کی سخت و دقیق ترسیم اس پُرامن منظر میں ایک تبدیلی کو آشکار کرتی ہے۔ برّہ جیسے سینگوں والا حیوان اژدہا کی آواز میں بولتا ہے، اور ‘اپنے سامنے پہلے حیوان کا سارا اختیار استعمال کرتا ہے۔’ نبوت اعلان کرتی ہے کہ وہ زمین پر بسنے والوں سے کہے گا کہ وہ اس حیوان کے لیے ایک مورت بنائیں، اور یہ کہ ‘وہ سب کو، چھوٹے اور بڑے، دولت مند اور فقیر، آزاد اور غلام، اس بات پر مجبور کرتا ہے کہ اپنے دہنے ہاتھ پر یا اپنی پیشانیوں پر ایک نشان لے لیں؛ اور کوئی شخص خرید و فروخت نہ کر سکے، سوائے اس کے جس کے پاس وہ نشان، یا اس حیوان کا نام، یا اس کے نام کا عدد ہو۔’ یوں پروٹسٹنٹ ازم پاپائیت کے نقشِ قدم پر چلتا ہے۔

در این زمان است که فرشتهٔ سوم دیده می‌شود که در وسط آسمان پرواز می‌کند و ندا در می‌دهد: «اگر کسی وحش و تصویر آن را پرستش کند و نشان آن را بر پیشانی خود یا بر دست خود بگیرد، او نیز از شراب غضب خدا خواهد نوشید که بی‌آمیختگی در پیالهٔ خشم او ریخته شده است.» «اینک آنان‌اند که احکام خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.» در تقابلی آشکار با جهان، آن گروه کوچک قرار دارند که از وفاداری خود به خدا روی برنمی‌تابند. اینان همان کسانی‌اند که اشعیا از ایشان سخن می‌گوید که رخنه‌ای را که در شریعت خدا پدید آمده بود، مرمت می‌کنند؛ آنان که ویرانه‌های کهن را بنا می‌نمایند و بنیاد نسل‌های بسیار را برپا می‌سازند.

«پُرسنجیده‌ترین هشدار و هولناک‌ترین تهدیدی که تاکنون به انسان‌های فانی خطاب شده، همان است که در پیام فرشتهٔ سوم آمده است. گناهی که خشمِ خدا را بی‌هیچ آمیختگی با رحمت فرود می‌آورد، باید از شنیع‌ترین نوع باشد. آیا جهان باید در تاریکی نسبت به ماهیت این گناه واگذاشته شود؟—هرگز. خدا با مخلوقات خویش چنین رفتار نمی‌کند. خشم او هرگز بر گناهانِ ناشی از نادانی فرود نمی‌آید. پیش از آنکه داوری‌های او بر زمین آورده شود، باید نورِ مربوط به این گناه به جهان عرضه گردد، تا انسان بداند چرا این داوری‌ها باید اجرا شوند، و فرصت داشته باشد از آنها بگریزد.»

«پیامی که این هشدار را در بر دارد، آخرین پیامی است که پیش از مکاشفهٔ پسر انسان باید اعلام گردد. نشانه‌هایی که خودِ او داده است، اعلام می‌دارند که آمدن او نزدیک است. قریب به چهل سال است که پیام فرشتهٔ سوم در حال طنین‌افکندن بوده است. در نتیجهٔ این نبرد عظیم، دو گروه پدیدار می‌شوند: آنان که “وحش و صورتِ او” را پرستش می‌کنند و نشانِ او را می‌پذیرند، و آنان که “مُهرِ خدای زنده” را دریافت می‌کنند و نام پدر را بر پیشانی‌های خود نوشته دارند. این مُهری مرئی نیست. اکنون زمانی فرا رسیده است که همهٔ کسانی که به نجات جان خویش علاقه‌مندند، باید با جدیت و وقار بپرسند: مُهر خدا چیست؟ و نشانِ وحش چیست؟ چگونه می‌توانیم از دریافت آن اجتناب کنیم؟»

«مُهرِ خدا، نشان یا علامتِ اقتدارِ او، در فرمانِ چهارم یافت می‌شود. این تنها حکم از ده فرمان است که به خدا به‌عنوان آفرینندهٔ آسمان‌ها و زمین اشاره می‌کند و خدای حقیقی را به‌روشنی از همهٔ خدایانِ دروغین متمایز می‌سازد. در سراسرِ کتاب‌مقدس، واقعیتِ قدرتِ آفرینندگیِ خدا به‌عنوان دلیلی بر برتریِ او بر همهٔ معبودهای بت‌پرستان ذکر شده است.»

„سبتِ مقرر در فرمانِ چهارم برای یادبودِ کارِ آفرینش برقرار شد تا بدین‌سان ذهنِ انسان‌ها همواره متوجهِ خدایِ حقیقی و زنده نگاه داشته شود. اگر سبت همیشه نگاه داشته می‌شد، هرگز بت‌پرستی، خداناباوری یا بی‌ایمانی پدید نمی‌آمد. رعایتِ مقدسِ روزِ مقدسِ خدا ذهنِ انسان‌ها را به سوی آفریدگارشان هدایت می‌کرد. امورِ طبیعت او را به یادِ ایشان می‌آورد، و بر قدرت و محبتِ او شهادت می‌داد. سبتِ فرمانِ چهارم مُهرِ خدایِ زنده است. این سبت به خدا به‌عنوانِ آفریدگار اشاره می‌کند و نشانِ اقتدارِ بحقِّ او بر موجوداتی است که آفریده است.“

“پس اگر نشانِ وحش آن سَبَتِ جَعلی نیست که جهان آن را به جای سَبَتِ حقیقی پذیرفته است، پس چیست؟”

اعلامیۀ نبوتیِ این‌که پاپیّت می‌بایست خود را برتر از هر آنچه خدا نامیده می‌شود یا مورد پرستش قرار می‌گیرد، برکشد، به‌طرزی چشمگیر در تبدیلِ سَبَت از روز هفتم به روز نخستِ هفته تحقق یافته است. هر جا که سَبَتِ پاپی، بر سَبَتِ خدا ترجیح داده شده و حرمت یابد، در آنجا آن مردِ گناه بر فرازِ آفرینندۀ آسمان و زمین exalted می‌شود.

«کسانی که ادعا می‌کنند مسیح سَبَّت را تغییر داد، به‌طور مستقیم با سخنان خود او در تضادند. او در موعظهٔ خود بر فراز کوه اعلام کرد: «گمان مبرید که آمده‌ام تا تورات یا صحف انبیا را باطل سازم؛ نیامده‌ام تا باطل کنم، بلکه تا تمام نمایم. زیرا هرآینه به شما می‌گویم، تا آسمان و زمین زایل نشود، همزه‌ای یا نقطه‌ای هرگز از شریعت زایل نخواهد شد تا همه واقع شود. پس هر که یکی از کوچک‌ترین این احکام را بشکند و به مردم نیز چنین تعلیم دهد، در ملکوت آسمان کمترین شمرده خواهد شد؛ اما هر که آنها را به‌جا آورد و تعلیم دهد، او در ملکوت آسمان بزرگ خوانده خواهد شد.»

کاتولیک‌های رومی اذعان دارند که تغییرِ سَبَت به‌وسیلهٔ کلیسای خودشان انجام شده است، و همین تغییر را دلیلی بر اقتدار برتر این کلیسا می‌شمارند. آنان اعلام می‌کنند که پروتستان‌ها با نگاه داشتنِ روز نخست هفته به‌عنوان سبت، قدرت او را برای قانون‌گذاری در امور الهی به رسمیت می‌شناسند. کلیسای روم از ادعای عصمتِ خود دست نکشیده است، و هنگامی که جهان و کلیساهای پروتستان سبتِ مجعولی را که ساختهٔ اوست می‌پذیرند، در عمل ادعای او را تأیید می‌کنند. آنان ممکن است در دفاع از این تغییر به اقتدار رسولان و پدران استناد کنند، اما بطلانِ استدلال ایشان به‌آسانی آشکار می‌شود. پاپ‌گرا به‌قدر کافی تیزبین است که ببیند پروتستان‌ها خود را می‌فریبند و با رضایتِ خاطر چشمان خویش را بر واقعیت‌های این موضوع می‌بندند. هرچه نهادِ یکشنبه بیشتر مقبولیت می‌یابد، او شادمان‌تر می‌شود، زیرا اطمینان دارد که سرانجام تمام جهان پروتستان را زیر پرچم روم خواهد آورد.» Signs of the Times, November 1, 1899.