الیاس — شمارهٔ دو

«هزاران تن به پذیرش حقیقتی که ویلیام میلر موعظه می‌کرد هدایت شدند، و خادمان خدا در روح و قدرتِ ایلیا برانگیخته شدند تا این پیام را اعلام کنند. همچون یوحنا، پیشاهنگِ عیسی، آنان که این پیامِ خطیر را موعظه می‌کردند خود را ناگزیر می‌دیدند که تبر را بر ریشهٔ درخت نهند و مردم را فراخوانند تا میوه‌هایی شایستهٔ توبه بیاورند. شهادت ایشان چنان بود که کلیساها را بیدار سازد و به‌گونه‌ای نیرومند بر آنان اثر گذارد و خصلت واقعی ایشان را آشکار کند. و هنگامی که هشدارِ خطیرِ گریختن از غضبِ آینده طنین افکند، بسیاری از آنان که با کلیساها متحد بودند این پیامِ شفا‌بخش را پذیرفتند؛ آنان لغزش‌های خویش را دیدند و با اشک‌های تلخِ توبه و اندوهی عمیق در جان، خویشتن را در حضور خدا فروتن ساختند. و چون روح خدا بر ایشان قرار گرفت، به بانگ برداشتنِ این ندا یاری رساندند: “از خدا بترسید و او را جلال دهید، زیرا ساعتِ داوریِ او فرارسیده است.”» Early Writings, 233.

«صدای یوحنا همچون کرنا بلند شد. مأموریت او این بود: “به قوم من عصیان ایشان را، و به خاندان یعقوب گناهان ایشان را اعلام نما” (اشعیا 58:1). او هیچ‌گونه دانش‌اندوزی بشری حاصل نکرده بود. خدا و طبیعت آموزگاران او بودند. اما کسی لازم بود تا راه را پیش روی مسیح آماده سازد؛ کسی که آن‌قدر دلیر باشد که صدای خود را همچون انبیای دوران کهن بلند کند و قومِ فاسدشده را به توبه فراخواند.» Selected Messages, book 2, 148.

«ہرگز کبھی بھی اِس عین وقت سے بڑھ کر وفادارانہ تنبیہوں، ملامتوں، اور قریب سے، صاف اور سخت برتاؤ کی ضرورت نہ تھی۔ شیطان بڑے زور کے ساتھ اُتر آیا ہے، کیونکہ وہ جانتا ہے کہ اُس کا وقت تھوڑا ہے۔ وہ دنیا کو دل فریب افسانوں سے بھر رہا ہے، اور خدا کے لوگ پسند کرتے ہیں کہ اُن سے نرم اور خوش آئند باتیں کہی جائیں۔ گناہ اور بدکرداری سے نفرت نہیں کی جاتی۔ مجھے دکھایا گیا کہ خدا کے لوگوں کو آنے والی تاریکی کو پیچھے دھکیلنے کے لیے زیادہ مضبوط اور پُرعزم کوششیں کرنی چاہییں۔ خدا کے روح کے باریک اور گہرے کام کی اب پہلے سے کہیں بڑھ کر ضرورت ہے۔ حماقت اور جمود کو جھٹک دینا چاہیے۔ ہمیں اُس غفلت اور سستی سے بیدار ہونا چاہیے جو، اگر ہم اُس کا مقابلہ نہ کریں، ہماری ہلاکت ثابت ہوگی۔ شیطان ذہنوں پر ایک زبردست اور قابو رکھنے والا اثر رکھتا ہے۔ واعظ اور لوگ دونوں اِس خطرے میں ہیں کہ کہیں تاریکی کی قوتوں کی طرف نہ پائے جائیں۔ اب غیر جانب دار موقف نام کی کوئی چیز نہیں۔ ہم سب یا تو فیصلہ کن طور پر حق کے لیے ہیں، یا فیصلہ کن طور پر باطل کے ساتھ۔ مسیح نے فرمایا: ’جو میرے ساتھ نہیں، وہ میرے خلاف ہے؛ اور جو میرے ساتھ جمع نہیں کرتا، وہ بکھیرتا ہے۔‘» Testimonies, volume 3, 327.

«حقیقت، آن‌گونه که در عیسی است، چنان‌که او آن را هنگامی که در ابرِ نرم و انبوه پوشیده شده بود اعلام فرمود، در این روزگارِ ما نیز راستی و حقیقت است، و همان‌قدر به‌یقین ذهنِ پذیرنده را نوسازی خواهد کرد که در گذشته ذهن‌ها را نوسازی کرده است. مسیح اعلام کرده است: “اگر به موسی و انبیا گوش ندهند، هرچند کسی از مردگان برخیزد نیز متقاعد نخواهند شد.” (لوقا 16:31)»

«ما به‌عنوان یک قوم، باید راه خداوند را، تحت هدایت حاکمانۀ روح‌القدس، برای گسترش انجیل در خلوص آن مهیا سازیم. نهر آبِ حیات باید در مسیر خود ژرف‌تر و پهناورتر گردد. در همۀ میدان‌ها، نزدیک و دور، مردمان از پشت گاوآهن، و از پیشه‌های بازرگانیِ عادی‌تر که تا حد زیادی ذهن را به خود مشغول می‌سازند، فراخوانده خواهند شد و در پیوند با مردانی که تجربه داشته‌اند—مردانی که حقیقت را می‌فهمند—تعلیم خواهند یافت. به‌واسطۀ کارکردهای بس شگفت‌انگیز خدا، کوه‌های دشواری از میان برداشته شده و به دریا افکنده خواهند شد. بیایید همچون کسانی کار کنیم که نیروی حقیقت را، آن‌گونه که در عیسی است، آزموده‌اند.»

«در این دوره، سلسله‌ای از رویدادها به وقوع خواهد پیوست که آشکار خواهد ساخت خدا بر اوضاع کاملاً مسلط است. حقیقت با زبانی روشن و بی‌ابهام اعلام خواهد شد. آنان که حقیقت را موعظه می‌کنند، خواهند کوشید حقیقت را به‌وسیلهٔ زندگیِ منظم و سلوکی خداپسندانه به اثبات رسانند. و چون چنین کنند، در دفاع از حقیقت و در بخشیدنِ آن کاربردِ یقینی‌ای که خدا به آن عطا کرده است، نیرومند خواهند شد.»

«هنگامی که مردانی که حقیقت را شناخته و تعلیم داده‌اند، به فهمِ انسانی منحرف می‌شوند و از ظرفِ افسانه‌های خود، به ذهن‌های فریب‌خورده می‌پیمایند، آن‌گاه زمانی بس فرا رسیده است که کسانی که زمانی در کار بشارتی کارگران بوده‌اند، اما به ادارهٔ رستوران‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی، و دیگر شاخه‌های کارِ بازرگانی کشانده شده‌اند، به صف آیند، کتاب‌مقدس‌های خود را با جدیت مطالعه کنند، و با کلامِ خدا در دست، حقیقتِ کتاب‌مقدسی، یعنی خوراکِ روحانی را، در همکاری با فرشتگان آسمانی، توزیع نمایند. این کار اکنون با صدایی رسا برای کارگرانی با انتصابِ الهی فرا می‌خواند. آن‌گاه قادرِ مطلق به کوه‌های دشواری خواهد گفت: «از جا برداشته شو و به دریا افکنده گرد.»» Paulson Collection, 73, 74.

«کارِ یوحنای تعمیددهنده، و کارِ آنان که در ایامِ آخر در روح و قوتِ ایلیا بیرون می‌روند تا مردم را از رخوتِ ایشان بیدار سازند، از بسیاری جهات یکسان است. کارِ او نمونه‌ای از کاری است که باید در این عصر انجام شود. مسیح بارِ دوم خواهد آمد تا جهان را به عدالت داوری کند. پیام‌آورانِ خدا که آخرین پیامِ هشدار را که باید به جهان داده شود، حمل می‌کنند، باید راه را برای آمدنِ دومِ مسیح آماده سازند، همان‌گونه که یوحنا راه را برای آمدنِ نخستِ او آماده کرد. در این کارِ تدارکاتی، «هر درّه‌ای برافراشته خواهد شد، و هر کوه و تپّه‌ای پست گردانیده خواهد شد؛ و کج‌ها راست، و ناهمواری‌ها هموار خواهد شد» زیرا تاریخ تکرار خواهد شد، و بارِ دیگر «جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر آن را با هم خواهد دید؛ زیرا دهانِ خداوند گفته است.» Southern Watchman، 21 مارس 1905.»

صدای نداکننده‌ای در بیابان: راه خداوند را مهیا سازید، و در صحرا شاهراهی برای خدای ما راست کنید. هر وادی برافراشته خواهد شد، و هر کوه و تپه پست خواهد گردید؛ و کژی‌ها راست خواهد شد، و ناهمواری‌ها هموار خواهد گردید. و جلال خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر آن را با هم خواهند دید؛ زیرا دهان خداوند این را گفته است. اشعیا ۴۰:‏۳–۵

اور یہ یوحنا کی گواہی ہے، جب یہودیوں نے یروشلم سے کاہنوں اور لاویوں کو اس سے پوچھنے کے لیے بھیجا کہ تُو کون ہے؟ اور اُس نے اقرار کیا اور انکار نہ کیا، بلکہ اقرار کیا کہ میں مسیح نہیں ہوں۔ پھر اُنہوں نے اُس سے پوچھا، پھر کیا؟ کیا تُو ایلیاہ ہے؟ اُس نے کہا، میں نہیں ہوں۔ کیا تُو وہ نبی ہے؟ اُس نے جواب دیا، نہیں۔ تب اُنہوں نے اُس سے کہا، پھر تُو کون ہے؟ تاکہ ہم اپنے بھیجنے والوں کو جواب دیں۔ تُو اپنے بارے میں کیا کہتا ہے؟ اُس نے کہا، میں اُس کی آواز ہوں جو بیابان میں پکارنے والا ہے کہ خُداوند کی راہ سیدھی کرو، جیسا کہ یسعیاہ نبی نے کہا۔ یوحنا 1:19–23۔

«نبوت باید تحقق یابد. خداوند می‌فرماید: “اینک من ایلیای نبی را پیش از فرا رسیدن روز عظیم و هولناک خداوند نزد شما خواهم فرستاد.” کسی باید در روح و قوتِ ایلیا بیاید، [ضمیمه را ببینید.] و هنگامی که ظاهر شود، مردم ممکن است بگویند: “تو بیش از حد جدّی هستی، کتاب‌مقدس را به شیوه درست تفسیر نمی‌کنی. بگذار به تو بگویم چگونه باید پیامت را تعلیم دهی.”»

«بسیارند کسانی که نمی‌توانند میان کار خدا و کار انسان تمایز قائل شوند. من حقیقت را آن‌گونه که خدا آن را به من عطا می‌کند، بیان خواهم کرد، و اکنون می‌گویم: اگر همچنان به خرده‌گیری ادامه دهید و روحِ اختلاف‌جویی داشته باشید، هرگز حقیقت را نخواهید شناخت. عیسی به شاگردان خود گفت: “هنوز چیزهای بسیار دارم که به شما بگویم، لیکن اکنون طاقت تحمل آن‌ها را ندارید.” آنان در وضعی نبودند که امور مقدس و جاودانی را قدر بدانند؛ اما عیسی وعده داد که تسلی‌دهنده را بفرستد، که همه‌چیز را به ایشان تعلیم خواهد داد و هر آنچه را او به آنان گفته بود، به یاد ایشان خواهد آورد.»

«ای برادران، ما نباید اعتماد خود را بر انسان بگذاریم. “از انسان، که نفسش در بینی اوست، بازایستید؛ زیرا او را به چه باید محسوب داشت؟” شما باید جان‌های درماندهٔ خود را به عیسی بیاویزید. شایستهٔ ما نیست که از چشمهٔ دره بنوشیم، وقتی که چشمه‌ای در کوهستان هست. بیایید جویبارهای پست‌تر را ترک کنیم؛ بیایید به سرچشمه‌های برتر روی آوریم. اگر نکته‌ای از حقیقت هست که آن را درنمی‌یابید و دربارهٔ آن توافق ندارید، تحقیق کنید، کتاب‌مقدس را با کتاب‌مقدس مقابله نمایید، چاهِ حقیقت را در معدنِ کلامِ خدا ژرف فرو برید. شما باید خود و آراى خویش را بر مذبح خدا بگذارید، تصوراتِ ازپیش‌پذیرفتهٔ خود را کنار نهید، و بگذارید روحِ آسمان شما را به تمامیِ حقیقت هدایت کند.» شهادت‌ها برای خادمان، 475، 476.

«یکی باید در روح و قوت الیاس بیاید»: این سخنان از سوی برخی به‌اشتباه بر شخصی معیّن تطبیق داده شده است که گمان می‌رفت با پیامی نبوی پس از زندگی و خدمت خانم وایت ظاهر شود. سه پاراگرافی که این مقاله با عنوان «بگذارید آسمان هدایت کند» را تشکیل می‌دهند، تنها بخش کوچکی از سخنرانی‌ای هستند که الن وایت در صبح روز ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۹۰ در بتل کریک، میشیگان، ایراد کرد. از آنجا که این مطلب در Review and Herald مورخ ۱۸ فوریهٔ ۱۸۹۰ منتشر شد، عنوان «چگونه با یک نکتهٔ مورد مناقشهٔ تعلیمی روبه‌رو شویم» را داشت. بخش‌های دیگری برگرفته از این مقاله، که تا حد زیادی برای تکمیل برخی صفحات این مجلد به کار رفته‌اند، را می‌توان در صفحات ۲۳، ۱۰۴، ۱۱۱، ۱۱۹، ۱۵۸، ۲۷۸، و ۳۸۶ یافت. این مقاله به‌طور کامل در Selected Messages 1:406–416 بازچاپ شده است، و بخشی که شامل گزیدهٔ موسوم به «بگذارید آسمان هدایت کند» است در صفحات ۴۱۲ و ۴۱۳ آمده است. هنگامی که مقاله به‌طور کامل خوانده شود، آشکار می‌گردد که الن وایت، در این گفته که اندکی بیش از یک سال پس از کنفرانس مینیاپولیس به گروهی در بتل کریک ایراد شد، از خدمت خودِ خویش سخن می‌گفت. برخی نسبت به کار او روحیه‌ای انتقادی پیدا کرده بودند. توجه کنید که در پاراگراف پیش از آنچه در این مجلد در صفحهٔ ۴۷۵ آمده است، الن وایت اظهار می‌دارد:

«ما باید به جایگاهی درآییم که هر اختلافی ذوب شود و از میان برود. اگر بیندیشم که نوری دارم، وظیفهٔ خود را در ارائهٔ آن انجام خواهم داد. فرض کنید دربارهٔ پیامی که خداوند می‌خواهد به قوم بدهم با دیگران مشورت می‌کردم؛ ممکن بود آن در بسته شود تا نور به کسانی که خدا آن را برای ایشان فرستاده بود نرسد. هنگامی که عیسی به اورشلیم داخل می‌شد، «تمام جماعتِ شاگردان آغاز کردند به شادی کردن و با آواز بلند خدا را برای همهٔ معجزات عظیمی که دیده بودند حمد گفتن، و گفتند: مبارک است آن پادشاهی که به نام خداوند می‌آید؛ صلح در آسمان، و جلال در اعلی‌علّیین. و بعضی از فریسیان از میان آن جماعت به او گفتند: ای استاد، شاگردان خود را نهیب زن. او در پاسخ به ایشان گفت: به شما می‌گویم، اگر اینان خاموش شوند، سنگ‌ها فوراً فریاد خواهند زد» (لوقا 19:37–40).

«یهودیان کوشیدند اعلانِ پیامی را که در کلام خدا پیشگویی شده بود، متوقف سازند.»

«سپس او بار دیگر به تجربهٔ شخصیِ خود اشاره می‌کند:»

««نبوّت باید تحقق یابد. خداوند می‌فرماید: “اینک من ایلیای نبی را پیش از فرا رسیدن روز عظیم و هولناک خداوند نزد شما خواهم فرستاد” (ملاکی ۴:۵). کسی باید در روح و قدرت ایلیا بیاید، و هنگامی که او ظاهر شود، ممکن است مردم بگویند: “تو بیش از حد پرشوری؛ کتاب‌مقدس را به شیوه‌ای درست تفسیر نمی‌کنی.”»—Selected Messages, جلد ۱، ص. ۴۱۲.

«اینکه او به تجربهٔ شخصیِ خود اشاره می‌کرد، از بندِ بعدی نیز آشکار می‌شود؛ بندی که در آن اعلام می‌دارد:»

«من حقیقت را چنان‌که خدا آن را به من عطا می‌کند، بیان خواهم کرد… .» ضمیمهٔ شهادت‌ها برای خادمان.

هان، من الیاس نبی را پیش از فرا رسیدن آن روز عظیم و هولناک خداوند نزد شما خواهم فرستاد. ملاکی ۴:۵.

و جلالِ خداوند آشکار خواهد شد، و تمامی بشر آن را با هم خواهند دید؛ زیرا دهانِ خداوند این را گفته است. اشعیا 40:5.

شریعتِ خدا در مقدسِ آسمانی، اصلِ عظیمی است که احکامی که بر لوح‌های سنگی نگاشته شد و موسی آن‌ها را در پنج‌گانه ثبت کرد، رونوشتی بی‌خطا از آن بود. آنان که به فهمِ این نکتهٔ مهم رسیدند، بدین‌سان به دیدنِ ماهیتِ مقدس و تغییرناپذیرِ شریعتِ الهی رهنمون شدند. آنان، چنان‌که هرگز پیش از آن ندیده بودند، قوّتِ سخنانِ نجات‌دهنده را دریافتند: «تا آسمان و زمین زایل نشود، همزه‌ای یا نقطه‌ای از شریعت هرگز زایل نخواهد شد.» متی ۵:‏۱۸. شریعتِ خدا، چون مکاشفهٔ ارادهٔ او و رونوشتی از شخصیتِ اوست، باید تا ابد پایدار بماند، «چون شاهدی امین در آسمان». هیچ حکمی منسوخ نشده است؛ نه همزه‌ای و نه نقطه‌ای تغییر یافته است. مزمورنویس می‌گوید: «ای خداوند، کلام تو تا ابد در آسمان استوار است.» «همهٔ اوامر او استوارند. آن‌ها تا ابدالآباد پابرجا می‌مانند.» مزمور ۱۱۹:‏۸۹؛ ۱۱۱:‏۷، ۸.» مجادلهٔ عظیم، ۴۳۴.

ما خود باید بدانیم که مسیحیت از چه چیزی تشکیل می‌شود، حقیقت چیست، و ایمانی که دریافت کرده‌ایم کدام است، و قواعد کتاب‌مقدس چیست—قواعدی که از عالی‌ترین مرجع به ما داده شده است. بسیاری هستند که بی‌آنکه دلیلی برای بنای ایمان خود داشته باشند، و بی‌آنکه شواهد کافی دربارهٔ حقیقتِ موضوع در اختیار داشته باشند، ایمان می‌آورند. اگر اندیشه‌ای عرضه شود که با عقاید از پیش پنداشتهٔ ایشان هماهنگ باشد، بی‌درنگ آماده‌اند آن را بپذیرند. آنان از علت به معلول استدلال نمی‌کنند؛ ایمانشان هیچ بنیاد راستینی ندارد، و در زمان آزمایش خواهند یافت که بر ریگ بنا کرده‌اند.

«آن که با معرفتِ کنونیِ ناقصِ خود از کتب مقدس خشنود می‌آرامد و آن را برای نجات خویش کافی می‌پندارد، در فریبی مهلک آرمیده است. بسیاری هستند که به دلایل کتاب‌مقدسی به‌طور کامل مجهز نشده‌اند، تا بتوانند خطا را تشخیص دهند و هر سنت و خرافه‌ای را که به‌عنوان حقیقت قالب کرده‌اند محکوم سازند. شیطان افکار خود را به عبادت خدا وارد کرده است تا سادگیِ انجیلِ مسیح را فاسد کند. شمار بسیاری که مدعی ایمان به حقیقتِ حاضر هستند، نمی‌دانند چه چیزی ایمانِ آن است که یک‌بار برای همیشه به مقدسان سپرده شد—مسیح در شما، امیدِ جلال. آنان می‌پندارند که از نشانه‌های کهن دفاع می‌کنند، اما گرم و نه سرد و بی‌تفاوت‌اند. نمی‌دانند که درهم‌تنیدن در تجربهٔ خویش و دارا بودنِ فضیلتِ حقیقیِ محبت و ایمان به چه معناست. ایشان دانشجویان دقیقِ کتاب مقدس نیستند، بلکه سست و بی‌اعتنا هستند. هنگامی که در باب آیاتِ کتاب مقدس اختلافِ نظر پدید می‌آید، آنان که با هدف مطالعه نکرده‌اند و نسبت به آنچه بدان ایمان دارند استوار و قاطع نیستند، از حقیقت روی‌گردان می‌شوند. باید بر همگان ضرورتِ جست‌وجوی مجدانه در حقیقتِ الهی را تأکید کنیم، تا بدانند که حقیقت چیست و یقین داشته باشند که می‌دانند. برخی دعویِ معرفتِ بسیار دارند و از وضعیتِ خود احساس رضایت می‌کنند، حال آنکه برای کارْ غیرتی بیشتر، و برای خدا و برای جان‌هایی که مسیح برای آنان مرد، محبتی سوزان‌تر از آن ندارند که گویی هرگز خدا را نشناخته بودند. ایشان کتاب مقدس را [به این قصد] نمی‌خوانند که مغز و فربهیِ آن را برای جان‌های خویش به خود اختصاص دهند. احساس نمی‌کنند که آن، صدای خداست که با ایشان سخن می‌گوید. اما اگر بخواهیم راه نجات را دریابیم، اگر بخواهیم پرتوهای آفتابِ عدالت را ببینیم، باید کتب مقدس را با هدف مطالعه کنیم، زیرا وعده‌ها و نبوت‌های کتاب مقدس پرتوهای روشنِ جلال را بر نقشهٔ الهیِ فدیه می‌تابانند؛ همان حقایقِ عظیمی که به‌روشنی درک نشده‌اند.» The 1888 Materials, 403.

هُوَذَا أُرْسِلُ مَلَاكِي، فَيُهَيِّئُ الطَّرِيقَ أَمَامِي؛ وَيَأْتِي بَغْتَةً إِلَى هَيْكَلِهِ السَّيِّدُ الَّذِي تَطْلُبُونَهُ، وَمَلَاكُ الْعَهْدِ الَّذِي تُسَرُّونَ بِهِ؛ هُوَذَا يَأْتِي، قَالَ رَبُّ الْجُنُودِ. وَمَنْ يَحْتَمِلُ يَوْمَ مَجِيئِهِ؟ وَمَنْ يَثْبُتُ عِنْدَ ظُهُورِهِ؟ لأَنَّهُ مِثْلُ نَارِ الْمُمَحِّصِ وَمِثْلُ أُشْنَانِ الْقَصَّارِ. فَيَجْلِسُ مُمَحِّصًا وَمُنَقِّيًا لِلْفِضَّةِ، وَيُنَقِّي بَنِي لاَوِي وَيَصْفِيهِمْ كَالذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ، فَيَكُونُونَ مُقَرِّبِينَ لِلرَّبِّ تَقْدِمَةً بِالْبِرِّ. حِينَئِذٍ تَكُونُ تَقْدِمَةُ يَهُوذَا وَأُورُشَلِيمَ مَرْضِيَّةً لِلرَّبِّ، كَمَا فِي أَيَّامِ الْقِدَمِ وَكَالسِّنِينَ السَّالِفَةِ. ملاخي 3:1–4.

«در تطهیر هیکل، عیسی مأموریت خویش را به‌عنوان مسیحا اعلام می‌کرد و به کار خود وارد می‌شد. آن هیکل، که برای مسکنِ حضور الهی برپا شده بود، مقرر بود درسی عینی برای اسرائیل و برای جهان باشد. از ازل، مقصود خدا این بود که هر موجود آفریده‌شده، از سرافِ درخشان و مقدس گرفته تا انسان، هیکلی برای سکونتِ آفریدگار باشد. به سبب گناه، انسانیت دیگر هیکل خدا نبود. دلِ انسان که به‌وسیلهٔ شرارت تاریک و آلوده شده بود، دیگر جلال آن ذات الهی را آشکار نمی‌ساخت. اما به‌وسیلهٔ تجسّدِ پسر خدا، مقصود آسمان تحقق می‌یابد. خدا در انسان ساکن می‌شود، و به‌واسطهٔ فیضِ نجات‌بخش، دلِ انسان بار دیگر هیکل او می‌گردد. خدا مقرر فرموده بود که هیکلِ اورشلیم گواهی مستمر بر آن سرنوشتِ والایی باشد که در برابر هر جان گشوده است. اما یهودیان معنای آن بنا را، که با چنان غروری بدان می‌نگریستند، درنیافته بودند. آنان خویشتن را همچون هیکل‌های مقدس برای روح الهی تسلیم نکرده بودند. صحن‌های هیکلِ اورشلیم، که از غوغای تجارتِ ناپاک آکنده بود، به‌راستی بیش از حد، هیکلِ دل را مجسم می‌ساخت که به حضورِ امیال نفسانی و افکار ناپاک آلوده شده بود. عیسی، در پاک ساختن هیکل از خریداران و فروشندگان جهان، مأموریت خود را برای تطهیر دل از آلودگیِ گناه اعلام کرد—از خواهش‌های زمینی، شهواتِ خودخواهانه، و عادت‌های شریرانه‌ای که جان را فاسد می‌سازند. «و خداوندی که شما طالب او می‌باشید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی آن رسولِ عهدی که شما از او مسرور می‌باشید؛ اینک او می‌آید، یهوهٔ صبایوت می‌گوید. لیکن کیست که روز آمدن او را متحمل تواند شد؟ و کیست که به هنگام ظاهر شدن او بایستد؟ زیرا که او مثل آتشِ گدازنده و مانند اشنانِ رخت‌شویان است. و او نشسته، مثل مصفّی‌کننده و پاک‌کنندهٔ نقره، بنی‌لاوی را پاک خواهد ساخت و ایشان را مثل طلا و نقره مصفّی خواهد نمود.» ملاکی ۳:‏۱–۳.» آرزوی اعصار، ۱۶۱.

«Մեր քահանայապետ Քրիստոսի գալուստը դեպի ամենասուրբ վայրը՝ սրբարանի մաքրման համար, ինչպես ներկայացված է Դանիել 8:14-ում, մարդու Որդու գալուստը դեպի Հինավուրցը, ինչպես ներկայացված է Դանիել 7:13-ում, և Տիրոջ գալուստը դեպի Իր տաճարը, ինչպես մարգարեացվել է Մաղաքիայի կողմից, նույն իրադարձության նկարագրություններն են. և նույնը ներկայացված է նաև փեսայի գալուստով դեպի հարսանիքը, ինչպես Քրիստոսը նկարագրում է Մատթեոս 25-ի տասը կույսերի առակում»։ Մեծ պայքարը, 426։

نبی فرماتے ہیں، ’’میں نے ایک اَور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جس کے پاس بڑا اختیار تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بڑی آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور شیاطین کا مسکن بن گیا‘‘ (مکاشفہ 18:1, 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ نے دیا تھا۔ بابل گر گیا ہے، ’’کیونکہ اُس نے اپنی حرامکاری کے غضب کی مَے سب قوموں کو پلائی‘‘ (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مَے کیا ہے؟—اُس کے جھوٹے عقائد۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کے بدلے دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو بھی دہرایا ہے جو شیطان نے ابتدا میں عدن میں حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی طبعی لافانیت۔ ایسی بہت سی ہم جنس گمراہیاں اُس نے دُور دُور تک پھیلا دی ہیں، ’’اور آدمیوں کے احکام کو عقیدہ بنا کر تعلیم دیتے ہیں‘‘ (متی 15:9)۔

«وقتی عیسی خدمت علنیِ خود را آغاز کرد، هیکل را از هتکِ حرمتِ کفرآمیزِ آن پاک ساخت. در میان واپسین اعمالِ خدمت او، دومین تطهیرِ هیکل قرار داشت. همچنین در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: “بابل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهر عظیم، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانیده است” (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قومِ من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه 18:4، 5).» Selected Messages, book 2, 118.

اور شام کی قربانی چڑھانے کے وقت ایسا ہوا کہ ایلیاہ نبی نزدیک آیا اور کہا، اے خداوند، ابراہیم، اسحاق اور اسرائیل کے خدا، آج یہ معلوم ہو جائے کہ تو ہی اسرائیل میں خدا ہے، اور میں تیرا بندہ ہوں، اور یہ کہ میں نے یہ سب کچھ تیرے ہی حکم سے کیا ہے۔ 1 سلاطین 18:36۔