ایلیاہ — نمبر آٹھ

«چهل سال تمام، بی‌ایمانی، غرولند، و عصیان، اسرائیلِ باستان را از سرزمین کنعان محروم ساخت. همان گناهان، ورود اسرائیلِ جدید را به کنعان آسمانی به تأخیر انداخته است. در هیچ‌یک از این دو مورد، تقصیری متوجه وعده‌های خدا نبوده است. این بی‌ایمانی، دنیاطلبی، ناتقدیس‌یافتگی، و نزاع در میان مردمی که به خداوند اقرار می‌کنند، ما را این همه سال در این جهانِ گناه و اندوه نگاه داشته است.»

«شاید به سبب نافرمانی ناچار باشیم سال‌های بسیارِ بیشتری در این جهان بمانیم، همان‌گونه که بنی‌اسرائیل ماندند؛ اما قوم او به خاطر مسیح نباید با نسبت دادن پیامدِ راه و روشِ نادرستِ خود به خدا، گناهی بر گناه بیفزایند.» بشارت، 696.

«میان سینا و قادِش، بر مرزهای کنعان، تنها مسافت سفری یازده‌روزه قرار داشت؛ و با چشم‌اندازِ ورودِ به‌زودی به آن سرزمینِ نیکو بود که لشکرهای اسرائیل، هنگامی که سرانجام ابر علامت حرکت به پیش را داد، بار دیگر کوچ خود را از سر گرفتند. یهوه در بیرون آوردن ایشان از مصر شگفتی‌ها پدید آورده بود، و اکنون که رسماً عهد بسته بودند او را به‌عنوان فرمانروای خویش بپذیرند، و به‌عنوان قوم برگزیدهٔ حضرتِ اعلی شناخته شده بودند، چه برکاتی نمی‌توانستند انتظار داشته باشند؟» مشایخ و انبیا، ۳۷۶.

اور باقی کارهای عمری که انجام داد، و دلاوری او که نشان داد، آیا در کتاب تواریخ پادشاهان اسرائیل مکتوب نیست؟ پس عمری با پدران خود خوابید و در سامره دفن شد؛ و اخاب، پسرش، به جای او سلطنت کرد. و در سال سی‌وهشتمِ آسا، پادشاه یهودا، اخاب پسر عمری بر اسرائیل به پادشاهی آغاز کرد؛ و اخاب پسر عمری بیست‌ودو سال در سامره بر اسرائیل سلطنت نمود. و اخاب پسر عمری در نظر خداوند بیش از همهٔ کسانی که پیش از او بودند، شرارت ورزید. و واقع شد که گویا راه رفتن در گناهان یربعام پسر نباط برای او امری سبک بود، که ایزابل، دختر اِتبَعْل، پادشاه صیدونیان را به زنی گرفت و رفت و بعل را عبادت کرد و او را پرستش نمود. و برای بعل در خانهٔ بعل، که در سامره بنا کرده بود، مذبحی برپا داشت. و اخاب اشیره‌ای ساخت؛ و اخاب بیش از همهٔ پادشاهان اسرائیل که پیش از او بودند، یهوه خدای اسرائیل را به خشم آورد. در روزگار او، حِیئیلِ بیت‌ایلی اَریحا را بنا کرد؛ بنیاد آن را بر ابیرام، نخست‌زادهٔ خود، نهاد و دروازه‌هایش را بر سگوب، پسر کوچک‌تر خود، برپا کرد، مطابق کلام خداوند که به‌واسطهٔ یوشع بن نون گفته بود. و ایلیا تِشبی، که از ساکنان جلعاد بود، به اخاب گفت: «به حیات یهوه، خدای اسرائیل، که در حضور او ایستاده‌ام، در این سال‌ها نه شبنمی خواهد بود و نه بارانی، مگر به فرمان کلام من.» اول پادشاهان 16:27–17:1.

لہٰذا جیسا کہ روحُ القدس فرماتا ہے: آج اگر تم اُس کی آواز سنو، تو اپنے دل سخت نہ کرو، جیسا کہ مخالفت کے وقت، بیابان میں آزمایش کے دن کیا گیا۔ عبرانیوں 3:7، 8۔

قومِ اسرائیل بتدریج خدا کے خوف اور اُس کی ہیبت و تعظیم سے محروم ہوتے گئے، یہاں تک کہ یشوع کے وسیلہ سے اُس کا کلام اُن کی نگاہ میں بے وزن ہو گیا۔ “اُسی [اخاب] کے ایام میں حِیئیل بیت‌ایلی نے یریحو کو بنایا: اُس نے اُس کی بنیاد اپنے پہلوٹھے ابیرام میں ڈالی، اور اُس کے پھاٹک اپنے سب سے چھوٹے بیٹے سجوب میں نصب کیے، خداوند کے اُس کلام کے مطابق جو اُس نے نون کے بیٹے یشوع کی معرفت فرمایا تھا۔”

«در حالی که اسرائیل در ارتداد فرو می‌رفت، ایلیا همچنان نبی‌ای امین و راستینِ خدا باقی ماند. جانِ وفادار او سخت دردمند بود، زیرا می‌دید که بی‌ایمانی و بی‌وفایی به‌سرعت فرزندان اسرائیل را از خدا جدا می‌سازد، و دعا می‌کرد که خدا قوم خویش را نجات دهد. او با تضرع درخواست می‌کرد که خداوند قومِ گناهکارِ خود را به‌کلی طرد نکند، بلکه اگر لازم باشد، به‌وسیلهٔ داوری‌ها آنان را به توبه بیدار سازد و نگذارد که در گناه به باز هم مراحل شدیدتری پیش روند و بدین‌سان او را برانگیزند که ایشان را به‌عنوان یک ملت هلاک سازد.»

«پیام خداوند به ایلیا رسید تا نزد اخاب برود و به سبب گناهان اسرائیل، احکام داوری‌های او را اعلام کند. ایلیا شب و روز سفر کرد تا به قصر اخاب رسید. او هیچ‌گونه اجازهٔ ورود نطلبید و درنگ نکرد تا به‌طور رسمی اعلام حضور شود. ناگهان و به‌کلی برخلاف انتظار اخاب، ایلیا در برابر آن پادشاه شگفت‌زدهٔ سامره، با جامه‌های خشن که انبیا معمولاً بر تن می‌کردند، می‌ایستد. او برای ظهور ناگهانی و بی‌دعوت خود هیچ عذری نمی‌آورد؛ بلکه دست‌های خود را به سوی آسمان بلند کرده، به خدای زنده، که آسمان‌ها و زمین را آفرید، با هیبتی solemn داوری‌هایی را که بر اسرائیل خواهد آمد، تأیید می‌کند: “در این سال‌ها نه شبنمی خواهد بود و نه بارانی، مگر به کلام من.”»

«این نکوهش تکان‌دهنده از داوری‌های خدا به سبب گناهان اسرائیل، همچون صاعقه‌ای بر آن پادشاه مرتد فرود آمد. او گویی از شگفتی و هراس فلج شده بود؛ و پیش از آنکه بتواند از بهت خود به درآید، ایلیا، بی‌آنکه درنگ کند تا اثر پیام خود را ببیند، همان‌گونه که آمده بود، ناگهان ناپدید شد. کار او این بود که کلامِ وای را از جانب خدا بیان کند، و بی‌درنگ کناره گرفت. کلام او خزائن آسمان را بسته بود، و کلام او یگانه کلیدی بود که می‌توانست بار دیگر آنها را بگشاید.» Testimonies, volume 3, 273.

روحِ وفادارِ ایلیا اندوهگین بود. خشم او برانگیخته شده بود، و برای جلال خدا غیرت می‌ورزید. او می‌دید که اسرائیل در ارتدادی هولناک فرو رفته است. و چون کارهای عظیمی را که خدا برای آنان به‌عمل آورده بود به یاد می‌آورد، از غم و حیرت مغلوب می‌شد. اما اکثریت قوم همهٔ اینها را از یاد برده بودند. او به حضور خداوند رفت و با جانِ فشرده از anguish، از او تمنا کرد که قوم خویش را نجات دهد، اگر لازم است به‌وسیلهٔ داوری‌ها. او از خدا استدعا کرد که شبنم و باران را، که خزائن آسمان‌اند، از قوم ناسپاس خویش بازدارد، تا اسرائیلِ مرتد بیهوده به خدایان خود، به بت‌های زرین و چوبین و سنگین خویش، به خورشید و ماه و ستارگان، چشم بدوزد تا زمین را آب دهند و بارور سازند و موجب شوند که آن به فراوانی محصول آورد. خداوند به ایلیا گفت که دعای او را شنیده است و شبنم و باران را از قوم خود بازخواهد داشت تا آنگاه که با توبه به سوی او بازگردند.

«خدا قوم خود را به‌گونه‌ای ویژه از درآمیختن با ملت‌های بت‌پرستِ پیرامونشان محافظت کرده بود، مبادا دل‌هایشان به‌وسیلهٔ بیشه‌ها و زیارتگاه‌ها، معبدها و مذبح‌های فریبنده که به پرهزینه‌ترین و دل‌فریب‌ترین صورت آراسته شده بودند، اغوا گردد و حواسشان چنان منحرف شود که خدا در ذهن قوم جای خود را از دست بدهد.»

شهر اَریحا به افراطی‌ترین گونهٔ بت‌پرستی وقف شده بود. ساکنان آن بسیار ثروتمند بودند، اما تمامی ثروتی را که خدا به ایشان داده بود، عطیهٔ خدایان خود می‌شمردند. زر و سیم را به فراوانی داشتند؛ لیکن همچون مردمِ پیش از طوفان، فاسد و کفرگو بودند، و با اعمال شریرانهٔ خویش خدای آسمان را اهانت می‌کردند و به خشم می‌آوردند. احکام خدا بر ضد اَریحا بیدار شد. آنجا دژی استوار بود. اما خودِ سردارِ لشکرِ خداوند از آسمان فرود آمد تا لشکرهای آسمان را در یورش بر شهر رهبری کند. فرشتگان خدا دیوارهای عظیم را فروگرفتند و آنها را به زمین افکندند. خدا فرموده بود که شهر اَریحا ملعون باشد و همه هلاک شوند، جز راحاب و خاندانش. اینان باید نجات می‌یافتند، به سبب لطفی که راحاب به فرستادگانِ خداوند نشان داده بود. کلام خداوند به قوم چنین بود: «و شما، به هر نحو، خویشتن را از آن چیزِ ملعون نگاه دارید، مبادا چون از آن چیزِ ملعون بگیرید، خود را ملعون سازید و اردوی اسرائیل را لعنت کرده، آن را مضطرب گردانید.» «و یوشَع در آن وقت ایشان را قسم داد و گفت، ملعون باد نزد خداوند آن مردی که برخیزد و این شهر اَریحا را بنا کند؛ بنیاد آن را بر نخست‌زادهٔ خود خواهد نهاد، و دروازه‌هایش را بر کوچک‌ترین پسر خود برپا خواهد کرد.»

«خدا در مورد اَریحا بسیار دقیق و سخت‌گیر بود، مبادا قوم به چیزهایی که ساکنان آن پرستیده بودند دل‌بسته شوند و دل‌های ایشان از خدا منحرف گردد. او قوم خود را با فرمان‌هایی کاملاً صریح و قاطع محافظت کرد؛ با این همه، علی‌رغم آن حکم جدّی که از جانب خدا به زبان یوشع ابلاغ شده بود، عاخان جرأت کرد که از آن تخطی کند. طمع او وی را بر آن داشت که از گنجینه‌هایی بردارد که خدا او را از دست زدن به آنها منع کرده بود، زیرا لعنت خدا بر آنها بود. و به سبب گناه این مرد، اسرائیلِ خدا در برابر دشمنان خود چون آب ضعیف شدند.»

«یوشَع و مشایخِ اسرائیل در مصیبتی عظیم بودند. ایشان در نهایتِ فروتنی و خاکساری در برابرِ تابوتِ خدا بر زمین افتاده بودند، زیرا خداوند بر قومِ خود غضبناک شده بود. آنان در حضورِ خدا دعا می‌کردند و می‌گریستند. خداوند به یوشَع گفت: “برخیز؛ چرا چنین به روی خود افتاده‌ای؟ اسرائیل گناه کرده است، و نیز از عهدِ من که به ایشان امر فرموده بودم تجاوز نموده‌اند؛ زیرا حتی از آن چیزِ ملعون گرفته‌اند، و نیز دزدی کرده‌اند، و نیز مکر ورزیده‌اند، و آن را در میانِ اسبابِ خود نهاده‌اند. از این‌رو بنی‌اسرائیل نتوانستند در برابرِ دشمنانِ خود بایستند، بلکه پشت به دشمنانِ خود کردند، زیرا ملعون شده بودند؛ و دیگر با شما نخواهم بود، مگر آنکه آن چیزِ ملعون را از میانِ خود نابود کنید.”»

«به من نشان داده شده است که خدا در اینجا روشن می‌سازد که گناه را در میان کسانی که ادعا می‌کنند قوم نگاه‌دارندهٔ اوامر او هستند، چگونه می‌نگرد. کسانی که او ایشان را به‌طور ویژه سرافراز ساخته است تا تجلیات شگفت‌انگیز قدرت او را مشاهده کنند، چنان‌که اسرائیلِ قدیم مشاهده کرد، و با این همه باز جرأت ورزند که رهنمودهای صریح او را نادیده بگیرند، موضوع غضب او خواهند بود. او می‌خواهد به قوم خود بیاموزد که نافرمانی و گناه در نظر او به‌شدت نفرت‌انگیز است و هرگز نباید آن را سبک شمرد.» Testimonies, volume 3, 263, 264.

و یوشع در آن وقت ایشان را سوگند داد و گفت: «ملعون باد آن مرد در حضور خداوند که برخیزد و این شهر، اَریحا، را بنا کند؛ بنیاد آن را بر نخست‌زادهٔ خود خواهد نهاد، و در پسر کهینِ خویش دروازه‌های آن را برپا خواهد کرد.» یوشع ۶:۲۶.

हाँ, समस्त इस्राएल ने तेरी व्यवस्था का उल्लंघन किया है, और भटककर तेरी वाणी को न मानने लगे; इस कारण वह शाप हम पर उंडेला गया है, और वह शपथ भी, जो परमेश्वर के दास मूसा की व्यवस्था में लिखी हुई है, क्योंकि हमने उसके विरुद्ध पाप किया है। दानिय्येल 9:11.

مطابق شمارِ اُن دنوں کے جن میں تم نے اُس سرزمین کی جاسوسی کی، یعنی چالیس دن، ہر ایک دن کے بدلے ایک سال، تم اپنی بداعمالیوں کا بوجھ چالیس برس تک اُٹھاؤ گے، اور تم میرے عہد کے ٹوٹنے کو جانو گے۔ گنتی 14:34۔

شما نیز، همچون سنگ‌های زنده، بنایی می‌شوید برای خانه‌ای روحانی و کهانتی مقدس، تا قربانی‌های روحانی را که به‌واسطهٔ عیسی مسیح مقبولِ خداست، تقدیم کنید. اول پطرس ۲:۵

در صهیون کرنا را بنوازید، و بر کوه مقدّس من بانگ هشدار برآورید؛ بگذارید همهٔ ساکنان زمین بلرزند، زیرا روز خداوند می‌آید، زیرا نزدیک است... در صهیون کرنا را بنوازید، روزه‌ای را تقدیس کنید، مجمعی solemn فراخوانید؛ قوم را گرد آورید، جماعت را تقدیس نمایید، مشایخ را جمع کنید، کودکان و شیرخوارگان را گرد آورید؛ داماد از حجلهٔ خویش بیرون آید، و عروس از خلوتگاه خود. کاهنان، خادمان خداوند، در میان رواق و مذبح بگریند، و بگویند: ای خداوند، بر قوم خود شفقت فرما، و میراث خویش را به ننگ مسپار تا امت‌ها بر ایشان حکم رانند؛ چرا در میان قوم‌ها گفته شود: خدای ایشان کجاست؟ یوئیل ۲:‏۱، ۱۵–۱۷.

و در ایام این پادشاهان، خدای آسمان‌ها سلطنتی را برپا خواهد کرد که هرگز زایل نخواهد شد؛ و این سلطنت به قومی دیگر واگذار نخواهد گردید، بلکه تمامی این سلطنت‌ها را خرد کرده، به پایان خواهد رسانید؛ و خود تا ابد پایدار خواهد ماند. از آن‌رو که دیدی آن سنگ بی‌دست از کوه بریده شد و آهن و برنج و گل و نقره و طلا را خرد کرد، خدای عظیم بر پادشاه آشکار ساخته است آنچه را که پس از این واقع خواهد شد؛ و خواب یقینی است و تعبیر آن استوار. دانیال ۲:۴۴، ۴۵

اما تمام نقره و طلا و ظروف برنجین و آهنین برای خداوند تقدیس شده‌اند؛ آنها به خزانهٔ خداوند داخل خواهند شد. یوشع ۶:۱۹.

देखो, मैं यहोवा के उस महान और भयानक दिन के आने से पहले तुम्हारे पास भविष्यद्वक्ता एलिय्याह को भेजूँगा। और वह पितरों का हृदय पुत्रों की ओर, और पुत्रों का हृदय उनके पितरों की ओर फेरेगा; ऐसा न हो कि मैं आकर पृथ्वी को शाप से मारूँ। मलाकी 4:5, 6.

در ایام او، حیئلِ بیت‌ایلی اَریحا را بنا کرد؛ بنیاد آن را به بهای اَبیرام، نخست‌زاده‌اش، نهاد، و دروازه‌هایش را به بهای سَجوب، کوچک‌ترین پسرش، برپا ساخت، موافق کلام یهوه که به‌واسطهٔ یوشع بنِ نون فرموده بود. اول پادشاهان 16:34.

«براى جانِ فروتن و باایمان، خانهٔ خدا بر زمین، دروازهٔ آسمان است. سرودِ ستایش، دعا، و سخنانى که نمایندگانِ مسیح بر زبان مى‌آورند، وسایلى هستند که خدا معیّن کرده است تا قومى را براى کلیساى بالا، براى آن عبادتِ والاترى که هیچ چیزِ نجس به آن راه نمى‌یابد، آماده سازند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۹۱.

"جيتوڻيڪ ايلن وائيٽ ڪليسا جي ڪم جي انتظام ۾ نظم جي ضرورت بابت ڪافي تفصيل سان لکيو ۽ شايع ڪيو هو (ڏسو Early Writings, 97–104)، ۽ جيتوڻيڪ جيمس وائيٽ تقريرن ۽ Review جي مقالن ۾ هن ضرورت کي ايمان وارن جي سامهون رکندو آيو هو، تڏهن به ڪليسا اڳتي وڌڻ ۾ سُست هئي. جيڪي ڳالهيون عام اصطلاحن ۾ پيش ڪيون ويون هيون، سي چڱيءَ طرح قبول ڪيون ويون، پر جڏهن ڳالهه هن کي ڪنهن تعميري صورت ۾ آڻڻ تي آئي، تڏهن مزاحمت ۽ مخالفت پيدا ٿي. فيبروري ۾ جيمس وائيٽ جا مختصر مقالا ٿورن کي نه پر گهڻن کي بي پروائيءَ مان جاڳائي ڇڏيو، ۽ هاڻي تمام گهڻو چيو پئي ويو."

«جی. اِن. لاف‌بورو، که با وایت در میشیگان همکاری می‌کرد، نخستین کسی بود که پاسخ داد. سخنان او مثبت بود، اما حالتی تدافعی داشت:

«کسی می‌گوید: اگر شما چنان سازمان یابید که بتوانید به موجب قانون مالکیت را در اختیار داشته باشید، جزئی از بابل خواهید بود. نه؛ من می‌فهمم که میان این‌که ما در موقعیتی باشیم که بتوانیم اموال خود را به موجب قانون حفظ کنیم، و این‌که از قانون برای حمایت از دیدگاه‌های دینی خود و تحمیل آن‌ها استفاده کنیم، تفاوتی بسیار وجود دارد. اگر حفاظت از اموال کلیسا نادرست است، پس چرا برای اشخاص این‌که هرگونه مالی را به‌طور قانونی در مالکیت خود داشته باشند نادرست نباشد؟—Review and Herald, March 8, 1860.»

«جیمز وایت اظهار خود را در ریویو با این سخنان به پایان رسانده بود، و موضوع نیاز به سازمان‌دهی امور انتشاراتی را در برابر کلیسا نهاده بود: “اگر کسی به پیشنهادهای ما اعتراض دارد، آیا لطف می‌کند طرحی را بنویسد که ما به‌عنوان یک قوم بتوانیم بر اساس آن عمل کنیم؟”—همان‌جا، ۲۳ فوریهٔ ۱۸۶۰. نخستین واعظی که در میدان خدمت به این درخواست پاسخ داد، آر. اف. کاترل بود، از ویراستاران مکاتبه‌ای استوارِ ریویو. واکنش فوری او آشکارا منفی بود:»

«برادر وایت از برادران خواسته است که در رابطه با پیشنهاد او برای تضمین مالکیت اموال کلیسا سخن بگویند. من دقیقاً نمی‌دانم او در این پیشنهاد چه اقدامی را در نظر دارد، اما می‌فهمم که مقصود این است که مطابق قانون، به‌عنوان یک هیئت مذهبی به ثبت برسیم. از نظر من، فکر می‌کنم نادرست باشد که “برای خود نامی بسازیم”، زیرا این در بنیان بابل نهفته است. گمان نمی‌کنم خدا آن را تأیید کند.—همان‌جا، ۲۲ مارس ۱۸۶۰.» آرتور وایت، الن جی. وایت، جلد ۱، ۴۲۰، ۴۲۱.

«در سال ۱۸۶۰، مرگ از آستانۀ خانۀ ما گذشت و جوان‌ترین شاخهٔ درخت خاندان ما را شکست. هربرت کوچولو، که در ۲۰ سپتامبر ۱۸۶۰ زاده شد، در ۱۴ دسامبر همان سال درگذشت.» شهادت‌ها، جلد ۱، ۱۰۳.

«چون روز جمعه، ۲۷ نوامبر [۱۸۶۳] والدین به تاپشام رسیدند، سه پسرشان و آدلیا را یافتند که در ایستگاه در انتظار ایشان بودند. همه ظاهراً در سلامت کامل بودند، جز هنری که سرما خورده بود. اما سه‌شنبهٔ بعد، ۱ دسامبر، هنری به ذات‌الریه سخت بیمار شد. سال‌ها بعد، ویلی، کوچک‌ترین برادر او، این ماجرا را بازسازی کرد:»

«در غیاب والدینشان، هنری و ادسن، زیر نظارت برادر هاولند، با جدیت سرگرم سوار کردن نمودارها بر روی پارچه بودند تا برای فروش آماده شوند. آنان در یک ساختمانِ مغازهٔ اجاره‌ای، در حدود یک بلوک دورتر از خانهٔ هاولند، کار می‌کردند. سرانجام، هنگامی که در انتظار فرستاده شدن نمودارها از بوستون بودند، برای چند روز فرصتی برای استراحت یافتند.... پس از بازگشت از پیاده‌رویی طولانی در کنار رودخانه، او [هنری] بی‌فکرانه دراز کشید و بر چند تکه پارچهٔ نمناک که برای آستر دادنِ نمودارهای کاغذی به کار می‌رفت، به خواب رفت. بادی سرد از پنجره‌ای باز به درون می‌وزید. این بی‌احتیاطی به سرماخوردگی شدیدی انجامید.»” Arthur White, Ellen G. White, volume 2, 70.

«خادمانِ ناتقدیس‌شده خود را در برابر خدا صف‌آرایی می‌کنند. آنان مسیح و خدای این جهان را در یک نفس می‌ستایند. در حالی که به ظاهر اقرار می‌کنند که مسیح را می‌پذیرند، براباس را در آغوش می‌گیرند و با اعمال خویش می‌گویند: “این مرد را نه، بلکه براباس را.” هر که این سطور را می‌خواند، هوشیار باشد. شیطان به آنچه می‌تواند انجام دهد فخر کرده است. او می‌پندارد که می‌تواند آن وحدتی را که مسیح دعا کرد در کلیسای او برقرار باشد، از هم بگسلد. او می‌گوید: “بیرون خواهم رفت و روحی دروغگو خواهم بود تا هر که را بتوانم بفریبم، عیب‌جویی کنم، محکوم سازم، و حقیقت را تحریف نمایم.” بگذارید پسرِ فریب و شاهدِ دروغین در کلیسایی که از نور عظیم و شواهد بزرگ برخوردار بوده است، پذیرفته شود، آنگاه آن کلیسا پیامی را که خداوند فرستاده است کنار خواهد گذاشت و نامعقول‌ترین ادعاها و گمان‌های باطل و نظریه‌های کاذب را خواهد پذیرفت. شیطان بر حماقت ایشان می‌خندد، زیرا می‌داند حقیقت چیست.»

«بسیاری با مشعلِ نبوتِ کاذب در دستان خویش بر منبرهای ما خواهند ایستاد؛ مشعلی که از مشعلِ دوزخیِ شیطان افروخته شده است. اگر شک و بی‌ایمانی در دل پرورده شود، خادمانِ امین از میان مردمی برداشته خواهند شد که می‌پندارند بسیار می‌دانند. مسیح گفت: “اگر تو نیز، لااقل در این روزِ خود، چیزهایی را که به سلامتیِ تو مربوط است می‌دانستی! اما اکنون از چشمانت پنهان شده است.”»

«بااین‌همه، بنیاد خدا استوار می‌ماند. خداوند آنان را که از آنِ اویند می‌شناسد. خادمِ تقدیس‌شده نباید در دهان خود هیچ مکر و فریبی داشته باشد. او باید همچون روز آشکار باشد، و از هر لکهٔ شرّ آزاد. خدمت و مطبوعاتِ تقدیس‌شده، در تاباندن نورِ حقیقت بر این نسلِ کج‌رفتار، نیرویی خواهند بود. نور، ای برادران، نورِ بیشتر نیاز داریم. در صهیون کرنا را بنوازید؛ بر کوه مقدّس آوای هشدار بلند کنید. لشکرِ خداوند را، با دل‌های تقدیس‌شده، گرد آورید تا بشنوند خداوند به قوم خود چه خواهد گفت؛ زیرا او برای همهٔ آنان که خواهند شنید، نورِ افزون‌تر عطا کرده است. بگذارید مسلّح و مجهّز شوند، و به نبرد برآیند—برای یاری خداوند در برابر زورآوران. خودِ خدا برای اسرائیل عمل خواهد کرد. هر زبانِ دروغگو خاموش خواهد شد. دستانِ فرشتگان تدبیرهای فریبنده‌ای را که در حال شکل‌گرفتن‌اند، واژگون خواهند ساخت. باروهای شیطان هرگز پیروز نخواهند شد. پیروزی همراهِ پیامِ فرشتهٔ سوم خواهد بود. همان‌گونه که سردارِ لشکرِ خداوند دیوارهای اَریحا را فرو ریخت، قومِ فرمان‌نگه‌دارِ خداوند نیز چنین ظفر خواهند یافت، و همهٔ عناصرِ مخالف شکست خواهند خورد. مبادا هیچ نفسی از خادمانِ خدا که با پیامی فرستاده از آسمان نزد آنان آمده‌اند شکایت کند. دیگر بیش از این در آنان خرده‌گیری نکنید و نگویید: “آنان بیش از حد قاطع‌اند؛ بیش از حد تند سخن می‌گویند.” ممکن است تند سخن بگویند؛ اما آیا این لازم نیست؟ اگر شنوندگان به آواز او یا به پیام او گوش نسپارند، خدا گوش‌های ایشان را به زنگ‌خوردن خواهد افکند. او آنان را که در برابر کلام خدا مقاومت می‌کنند، محکوم خواهد کرد.»

«شیطان هر تدبیر ممکنی را به کار بسته است تا چیزی در میان ما به‌عنوان قومی پدید نیاید که ما را توبیخ و سرزنش کند و ما را برانگیزد که خطاهای خود را از میان برداریم. اما قومی هستند که تابوت خدا را حمل خواهند کرد. برخی از میان ما بیرون خواهند رفت که دیگر تابوت را حمل نخواهند کرد. اما اینان نمی‌توانند دیوارهایی برپا کنند تا راه حقیقت را سد نمایند؛ زیرا حقیقت تا پایان، به پیش و به بالا خواهد رفت. در گذشته خدا مردانی را برانگیخته است، و اکنون نیز هنوز مردانِ فرصت را دارد که در انتظار ایستاده‌اند و برای انجام فرمان او آماده‌اند—مردانی که از میان محدودیت‌هایی عبور خواهند کرد که جز دیوارهایی اندوده به گِلِ نامصلح نیستند. هنگامی که خدا روح خود را بر مردان قرار دهد، آنان عمل خواهند کرد. ایشان کلام خداوند را اعلام خواهند نمود؛ آواز خود را چون کرنا بلند خواهند کرد. حقیقت در دستان ایشان کاسته نخواهد شد و قدرت خود را از دست نخواهد داد. آنان تعدیات قوم را به ایشان نشان خواهند داد، و گناهان خاندان یعقوب را.» شهادت‌ها برای خادمان، ۴۰۹–۴۱۱.