روحِ نبوت: راہنمائی اور تعلیم دینا

دو لوحِ حبقوق ۳ از ۹۵

این مجموعه «دو لوحِ حبقوق» نام دارد. تاکنون، برخی حقایق را از نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ برگرفته‌ایم، نه برای آنکه در این مقطع از آنها به‌طور کتاب‌مقدسی دفاع کنیم، بلکه برای آنکه ثابت سازیم الن وایت این حقایق را تأیید می‌کند. ادعای ما این است که اگر شما این حقایقِ بنیادین را رد کنید، هم‌زمان روح نبوت را نیز رد می‌کنید. می‌خواهیم نخست این نکته را در سابقه ثبت کنیم.

در نخستین ارائهٔ خود، تاریخ میلریت‌ها را، یعنی نشانه‌های راه از ۱۷۹۸ تا ۱۸۴۴، ترسیم کردیم. در آخرین ارائهٔ خود، تاریخ از زمانِ تأخیر تا بسته شدنِ در در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را با دقت بیشتری بررسی کردیم و آن زمان را به‌عنوان فریادِ نیمه‌شب شناسایی نمودیم. فریادِ نیمه‌شب در گردهمایی اردوییِ اکستر، ۱۲ تا ۱۷ اوت ۱۸۴۴، وارد تاریخ شد و تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه یافت. زمانِ تأخیر، که در مارس ۱۸۴۴ آغاز شد، بخشی از فریادِ نیمه‌شب و فرایندِ تطهیر است که قومی را برای اعلامِ پیامِ آن آماده ساخت.

دیروز امید داشتیم این حقیقت را در دل‌ها و ذهن‌های شما استوار سازیم. همهٔ نمونه‌های زمان‌های درنگ در کلام خدا دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند. الن وایت، در شرحِ اول قرنتیان ۱۰:۱۱، می‌گوید: «هر یک از انبیای کهن بیش از روزگار خود، برای روزگار ما سخن گفتند.» اول قرنتیان ۱۰:۱۱ می‌گوید: «و همهٔ این امور برای ایشان به‌عنوان نمونه واقع شد، و برای تنبیه ما مکتوب گردید؛ ما که پایان‌های عالم بر ما رسیده است.» تاریخ میلری‌ها تاریخی است از آنچه در پایان جهان واقع خواهد شد. همهٔ این تاریخ‌های کتاب‌مقدسیِ زمانِ درنگ و آنچه در پی آن می‌آید، نمایانگر آن چیزی است که در زمانِ درنگِ میلری و فریاد نیمه‌شب به وقوع می‌پیوست. ما نیاز داریم این امور را درک کنیم، زیرا تاریخ باید تکرار شود.

ما در این نمودارها با نخستین موضوع سر و کار داشته‌ایم، هرچند چندان به آن اشاره نکرده‌ایم. نخستین آموزه‌ای که می‌خواهیم نشان دهیم الن وایت به‌روشنی آن را تأیید می‌کند، ۲۵۲۰ است. دو ارائهٔ نخست برای آن طراحی شده بودند که ما را به اینجا رهنمون شوند. فردا صبح، بررسی «قربانی دائمی» را در این نمودار آغاز خواهیم کرد.

بیایید با کتاب Life Sketches، صفحهٔ 196 آغاز کنیم: «ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، مگر آنکه راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشتهٔ خود، از یاد ببریم.» تنها چیزی که یک مسیحی باید دربارهٔ آینده از آن بترسد، این است که از مسیر منحرف شود و هلاک گردد. آنچه باید مایهٔ ترس باشد، نائل نشدن به حیات جاودان است. در اینجا، خواهر وایت می‌گوید که ما برای آینده چیزی برای ترسیدن نداریم، مگر از دو چیز. این عبارتی شناخته‌شده در روح نبوت در ادونتیسم است، اما به‌ندرت کسی را می‌شنوید که توضیح دهد او به کدام هدایت و کدام تعالیم اشاره می‌کند.

موږ به وښيو چې هغه رهبري چې هغې ورته اشاره کړې، د نيمې شپې د نارې تاريخ دی. د نيمې شپې د نارې په تاريخ کې، مسيح د ځنډ په وخت، د نيمې شپې د نارې په راتګ او اعلان، او د 1844 کال د اکتوبر په 22مه د دروازې په تړل کې رهبري کوله. هغه دا تاريخ داسې طرحه کړی و چې داسې يو قوم راپيدا کړي چې وکولای شي د ايمان له لارې له هغه سره يو ځای تر ټولو سپېڅلي ځای ته ننوځي. موږ بايد ووېرېږو چې هسې نه هماغه ځانګړی تاريخ، او همدارنګه د هغه تعليمات، هېر کړو.

ما نشان خواهیم داد که تعلیمی مشخص وجود داشت که فریاد نیمه‌شب را پدید آورد. آن تعلیم، نه فروپاشی امپراتوری عثمانی در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ بود، و نه آموزۀ حالت مردگان که در تاریخ پیام فرشتۀ دوم در تاریخ میلری پدید آمد. بلکه تعلیمی مشخص در تاریخ میلری بود که فریاد نیمه‌شب را پدید آورد؛ جایی که خداوند هدایت کرد، و ما برای آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر اینکه هدایت او و تعلیم او را فراموش کنیم.

ما پیشنهاد می‌کنیم که نمادِ هم رهبریِ او و هم تعلیمِ او، فریادِ نیمه‌شب است. بیایید این بخش را از نخستین رؤیای الن وایت بار دیگر بخوانیم:

ایشان ندای نیمه‌شب را انکار می‌کنند، و در ارتباط با ندای نیمه‌شب استدلال می‌ورزند که خداوند در ندای نیمه‌شب ایشان را هدایت نمی‌کرد. آنان هدایت خدا را در ندای نیمه‌شب انکار می‌کنند.

ما یک بار دیگر به تاریخِ فریادِ نیمه‌شب خواهیم نگریست تا پیش از پرداختن به ۲۵۲۰، آن را در جایگاهِ مناسبِ خود قرار دهیم.

اگر بسیاری چنین کردند، این بدان معناست که برخی نیز بودند که چنین نکردند. نمی‌گوید «آن‌ها»؛ می‌گوید «بسیاری»—در اینجا دو طبقه وجود دارد.

در آن بند آمده است: «درهم‌تنیده با نبوت‌هایی که ایشان آن‌ها را مربوط به زمان ظهور ثانوی می‌دانستند . . . .» آنان کدام نبوت‌ها را قابلِ انطباق بر ظهور ثانوی می‌دانستند؟ 2520، 2300، و 1335. ایشان معتقد بودند که هر سهِ این نبوت‌های زمانی در سال 1843 به پایان می‌رسند، و آن همان ظهور ثانوی بود.

در همان اوایل سال 1842، رهنمودی که در این نبوت داده شده بود تا «رؤیا را بنویس، و آن را بر لوح‌ها چنان آشکار ساز که هر که آن را می‌خواند، بدود»، چارلز فیچ را بر آن داشت که برای توضیح رؤیاهای دانیال و مکاشفه، جدولی نبوی تهیه کند. انتشار این جدول، تحقق فرمانی که به حبقوق داده شده بود تلقی گردید. با این حال، در آن زمان هیچ‌کس توجه نکرد که در همین نبوت، تأخیری ظاهری در تحقق رؤیا—زمانی برای درنگ—نیز مطرح شده است. پس از آن یأس و نومیدی، این آیه بسیار پرمعنا جلوه کرد: «زیرا رؤیا هنوز برای زمان معین است، اما در پایان سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ نماید، برایش منتظر بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد و تأخیر نخواهد کرد. . . . اما عادل به ایمان خود زیست خواهد نمود.»

مهم نیست که شما کار منظم انجام می‌دهید یا کار نامنظم—اصطلاحاتی که الن وایت به‌ترتیب برای کار کنفرانسی و کار خودحمایت‌گر به کار می‌برد. چه به برجسته‌ترین خدمت‌های خودحمایت‌گر در ادونتیسم مراجعه کنید، و چه به کنفرانس عمومی یا مؤسسهٔ پژوهش‌های کتاب‌مقدسی، اگر از آنان دربارهٔ «نقشهٔ ۱۸۴۳» بپرسید، خواهند گفت: «اشتباهات زیادی در این نقشه وجود دارد.» آنان با الن وایت مخالفت می‌کنند؛ همان کسی که می‌گوید خداوند دست خود را بر «یک اشتباه» در بعضی از ارقام این نقشه نگاه داشت.

لیکن وہ اپنے آپ کو کلامِ خدا کے بھی مقابل کھڑا کرتے ہیں۔ حبقوق میں لکھا ہے کہ یہ رؤیا "جھوٹ نہ ٹھہرے گی۔" وہ رؤیا جسے ابتدائی راہنماؤں نے 1843 کے چارٹ پر رکھنا تھا، اور انہوں نے رکھا بھی، حبقوق 2 کی تکمیل ہے۔ یہی وہ رؤیا ہے جسے اُنہیں اس چارٹ پر درج کرنا تھا، اور حبقوق 2 کہتا ہے کہ یہ رؤیا "جھوٹ نہ ٹھہرے گی۔" پس جب آپ کہتے ہیں کہ یہ چارٹ "غلطیوں سے بھرا ہوا ہے،" تو آپ روحِ نبوت اور بائبل دونوں کی مخالفت کرتے ہیں۔

توجّهوا إلى أنها تتحدث عن فئتين من العابدين. فهي تقول إن كثيرين، عندما جاء هذا الإخفاق، واصلوا دراسة النبوّات، مما يدل على أنّ هناك فئةً لم تواصل. وسنحصل على مزيد من الضوء على التمييز بين الفئتين.

انجامِ حبقوق 2:1–4 همین نمودار 1843 و نمودار 1850 است. حتی در حبقوق نیز، آیهٔ 4 می‌گوید که عادل به ایمانِ خود زیست خواهد کرد، و آن‌که دلش مغرور شده است. این آیه در حال توصیفِ دو طبقه از عبادت‌کنندگان است. تاریخِ فریادِ نیمه‌شب دو طبقه از عبادت‌کنندگان پدید می‌آورد، و آن دو طبقه در حبقوق مورد خطاب قرار گرفته‌اند.

در بند بعدی، پس از اشاره به حبقوق ۲ و حزقیال، او یکی از طبقات را مشخص می‌کند: «منتظران». منتظران چه کسانی هستند؟ آنان کسانی‌اند که دانیال ۱۲ را به انجام می‌رسانند: «خوشا به حال آن که انتظار کشد و به هزار و سیصد و سی و پنج برسد.» این طبقه همان منتظران هستند.

ما تماسی از خواهری داشتیم که چند سالی در یکی از کشورهای اروپای شرقی مشغول خدمت بود. او اهل همان‌جا بود، به ایالات متحده نقل مکان کرده بود، و هنگامی که این پیام را درک کرد، دوباره بازگشت. او با مقاومت روبه‌رو شده است، به‌طوری‌که خانوادهٔ کلیسایی پیشین او با رهبران در کشورش تماس گرفته‌اند تا «در را به روی او ببندند». اخیراً، خداوند در را برای او گشود تا این پیام را با گروه‌ها در میان بگذارد.

او امروز صبح زود تماس گرفت و در میان گذاشت که یکی از موانع، مسئلهٔ حمل‌ونقل بود. آنان برای سفر کردن و تعلیم دادن این پیام به یک خودرو نیاز داشتند، اما بودجهٔ لازم را نداشتند. به‌محض آنکه به این مکان رسیدند، دوستانی از ایالات متحده، که از سوی خداوند متقاعد شده بودند، پول کافی فرستادند تا یک خودرو بخرند.

این همان نوع تجربه‌ای بود که برای دلسردشدگان رخ می‌داد. آنان مأیوس شده بودند، اما خداوند ایشان را به سوی کتب مقدس هدایت کرد تا دلگرمشان سازد و بگوید: «این دلسردی به هدایت من بود. فقط به پیش رفتن ادامه دهید.»

توجّهوا إلى الكيفية التي تربط بها الأخت وايت بين مثل العذارى العشر وسفر حبقوق 2، إذ إن كليهما يتناول زمن الإبطاء وصنفين من العابدين.

اب، وہ اس کا اطلاق ملیرائٹ تاریخ پر کر رہی ہے، لیکن غور کریں کہ وہ کیا کہہ رہی ہے—"یہاں اُن دنوں میں زندہ کلیسیا منظرِ نظر پر لائی گئی ہے،"—"آخری ایام میں زندہ کلیسیا" کون ہے؟ وہ ہم ہیں۔

«چون داماد تأخیر نمود،» داماد چه وقت تأخیر نمود؟ ۲۲ مارس ۱۸۴۴. او تأخیر می‌نماید. اکنون چه رخ خواهد داد؟ این دو طبقه آشکار خواهند شد.

जब हम मध्यरात्रि की पुकार को भूल जाते हैं और नीचे के दुष्ट संसार की ओर जाने वाले मार्ग से गिर पड़ते हैं, तब हम यह प्रकट करते हैं कि हम सुसमाचार को नहीं समझते। अनन्त सुसमाचार मसीह का वह कार्य है, जिसमें वह एक परखने वाले भविष्यद्वाणी-संदेश के आधार पर उपासकों के दो वर्ग उत्पन्न करता है। ठहरने के समय से लेकर द्वार के बन्द होने तक, यही अनन्त सुसमाचार की पराकाष्ठा है। यहाँ प्रभु ठहरने के समय में दो वर्गों को लेता है, उन्हें अपने साथ न्याय में ले जाने का प्रयत्न करता है, और उन्हें एक परख की प्रक्रिया से गुज़ारता है, ताकि यह सिद्ध हो कि उनके पास वास्तव में तेल है या नहीं। यही मसीह के उस कार्य की पराकाष्ठा है, जिसमें वह सोने को मैल से, गेहूँ को जंगली घास से, बुद्धिमानों को मूर्खों से अलग करता है।

چون نومیدی فرا رسید، دو طبقه به گونه‌ای متفاوت به خواب رفتند؛ اما حتی باکره‌های حکیم نیز بخشی از غیرت خود را از دست دادند. خداوند در این امر هدایت می‌کرد تا هنگامی که پیامِ «فریادِ نیمه‌شب» در گردهمایی اردوییِ اکستر اعلام شد، او در میان ایشان عملی را به انجام رساند.

از روح نبوت، جلد ۴، صفحهٔ ۲۲۸: به یاد داشته باشید که این فرایند—فریاد نیمه‌شب، از زمانِ تأخیر تا بسته شدنِ در—همان آزمودنِ قومِ خداوند به‌وسیلهٔ خودِ اوست. فریاد نیمه‌شب در گردهماییِ اردوییِ اکستر، در اعلامِ آن تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، تنها بخشی از آن تاریخ است. آن را نمی‌توان از زمانِ تأخیر جدا ساخت؛ زمانی که برای تأثیرِ فریاد نیمه‌شب در میانِ دو طبقه از پرستندگان آماده می‌سازد. شما باید فریاد نیمه‌شب را درک کنید، زیرا اگر آن را درک نکنید، از راه فرو می‌افتید.

خدا قصد داشت قوم خود را بیازماید. دست او اشتباهی را در محاسبهٔ ادوار نبوتی پوشانید. دست او، دستِ خداوند، اشتباهی خاص را در محاسبهٔ ادوار نبوتی، به صیغهٔ جمع، پوشانید. «اَدونتیست‌ها این خطا را کشف نکردند، و نه دانشمندترینِ مخالفانشان آن را دریافتند. آنانِ اخیر گفتند: “محاسبهٔ شما از ادوار نبوتی درست است. رویدادی عظیم در شُرُف وقوع است؛ اما آنچه روی خواهد داد آن چیزی نیست که آقای میلر پیش‌بینی می‌کند؛ بلکه تبدیلِ جهان است، نه آمدنِ دوبارهٔ مسیح.”»

انتظار کا وقت گزر گیا، اور مسیح اپنے لوگوں کی نجات کے لیے ظاہر نہ ہوا۔ جن لوگوں نے اپنے نجات دہندہ کا اخلاصِ ایمان اور محبت کے ساتھ انتظار کیا تھا، اُنہیں نہایت تلخ مایوسی کا سامنا کرنا پڑا۔ تاہم، خداوند نے اپنا مقصد پورا کر لیا تھا: اُس نے اُن کے دلوں کو آزمایا جو اُس کے ظہور کے انتظار کا دعویٰ کرتے تھے۔ اُن میں بہت سے ایسے تھے جنہیں سچائی کی محبت کے بجائے خوف نے متحرک کیا تھا۔ جب متوقع واقعہ پیش نہ آیا تو ان اشخاص نے اعلان کیا کہ وہ مایوس نہیں ہوئے؛ انہوں نے کبھی یہ ایمان ہی نہ رکھا تھا کہ مسیح آئے گا۔ وہی سچے ایمان داروں کے غم کا تمسخر اڑانے والوں میں سب سے پہلے تھے۔

این مقصود خداوند بود. ما از آینده هیچ بیمی نداریم، مگر آن‌گاه که فراموش کنیم خداوند در تجربهٔ گذشتهٔ ما چگونه ما را هدایت کرده است، و هیچ بیمی نداریم مگر آن‌گاه که تعالیم خداوند را در تجربهٔ گذشتهٔ خود به فراموشی بسپاریم. ما می‌گوییم که شما نمی‌توانید این هدایت را از تعلیم او جدا سازید.

آنان که نومید شده بودند، در تاریکی رها نشدند؛ زیرا در جست‌وجوی دوره‌های نبوی با دعاهای مشتاقانه، خطا آشکار گردید—آن خطای یگانه—و نیز دنبال کردن قلم نبوت در سراسر زمانِ درنگ. در انتظار شادمانهٔ آمدن مسیح، درنگِ ظاهریِ رؤیا در نظر گرفته نشده بود، و این امری اندوه‌بار و غیرمنتظره بود. با این همه، همین آزمون برای پرورش و استحکام مؤمنان صادق به حقیقت، بسیار ضروری بود. زمانِ درنگ بسیار ضروری بود. این زمان نه فقط می‌بایست آن دو طبقه را آشکار سازد و آغاز به تکوین خصلت‌های ایشان کند، خصلت‌هایی که در تاریخ فریاد نیمه‌شب تا بسته شدنِ در ظاهر می‌شد، بلکه برای تقویت کسانی که در این مسئله در جانبِ درست قرار می‌گرفتند نیز ضروری بود. شما نمی‌توانید زمانِ درنگ را از فریاد نیمه‌شب یا از بسته شدنِ در جدا سازید.

Когда вы отвергаете Полночный крик, вы отвергаете саму эту историю. Полночный крик — это не просто весть Самуила Сноу на лагерном собрании в Эксетере; это переживание времени замедления. Именно к этому вел Господь. Нам нечего бояться в будущем, разве только если мы забудем водительство Господа в нашей прошлой истории — этой истории времени замедления и Полночного крика, где Он доводит до кульминации Вечное Евангелие в миллеритской истории, производя два класса поклоняющихся.

اگر وقت داشتیم، می‌توانستیم دربارهٔ سرِّ بی‌قانونی سخن بگوییم. سرِّ بی‌قانونی می‌تواند بیش از یک تعریف درست داشته باشد، اما در اینجا به کار شیطان اشاره دارد در آمیختنِ شر با خیر، و حقیقت با خطا، در تاریخ‌های مقدس، آنجا که خداوند قوم خود را می‌آزماید. در تاریخ‌های مقدسِ کتاب‌مقدس، هر جا که خداوند قوم خود را به فرایندِ آزمون می‌آورد، همواره سرِّ بی‌قانونی را خواهید دید—یعنی فعالیتِ شیطان در آمیختنِ حقیقت با خطا. هنگامی که مردم به این نقطهٔ آزمون می‌رسند، سرِّ بی‌قانونی مسائل را تیره و مبهم ساخته است.

هنگامی که زمانِ آزمونِ نوح فرا رسید، کتاب‌مقدّس به ما می‌گوید که پیش از آن، نسلِ شیطان با نسلِ خدا آمیخته شده بود. همین امر سبب شد که سرِّ بی‌قانونی در زمانِ نوح به کمال برسد؛ چنان‌که در سِفرِ پیدایش بیان شده است: پسرانِ خدا، دخترانِ آدمیان را برای خود به زنی گرفتند—آمیختگیِ آن دو نسل، همان سرِّ بی‌قانونی که پیش از آزمونِ نوح واقع می‌شود.

در آزمونِ موسی و دریای سرخ، کتاب مقدس بیان می‌کند که اسرائیل، که قرار بود در دریای سرخ و در سینا آزموده شود، پس از آن‌که مدتی طولانی در مصر مانده بود، به‌واسطۀ تعالیم مصر فاسد شده بود. آن همان سرّ بی‌عدالتی بود—تحت تأثیر تعالیم شیطانی قرار گرفتن.

در زمان یهودیان، این تعالیم یونانی بود که راه را برای آن هموار ساخت تا سنهدرین روندِ آزمونِ ایشان را رد کند.

در تاریخ میلریتی، میلریتیانِ درونِ کلیساهای پروتستان تازه از زیرِ نفوذِ ۱۲۶۰ سالۀ پاپی بیرون آمده بودند؛ نفوذی که بذرِ خالص را با بذرِ ناپاک فاسد ساخت و بدین‌سان سِرِّ بی‌دینی را پدید آورد؛ سِرّی که پیش از آزمونِ تاریخِ میلریتی قرار داشت.

این همان رازِ شرارت است که همواره حاضر است.

اگر آپ یہ مطالعہ کریں کہ بدکاری کا راز کیسے عمل کرتا ہے، تو **Patriarchs and Prophets** کے پہلے باب کی طرف رجوع کریں۔ سسٹر وائٹ ہمیں بتاتی ہیں کہ شیطان نے آسمان میں بدکاری کے راز کو کیسے انجام دیا۔ آسمان میں ایک آزمائش ہونے والی تھی کہ کون سے فرشتے قائم رہیں گے اور کون سے نکال دیے جائیں گے، اور شیطان اسی آزمائشی مرحلے سے پہلے آسمان ہی میں بدکاری کے راز کو عملی جامہ پہنا رہا تھا۔

شیطان این کار را با القای تردید، قرار دادن سخن خود برتر از کلام خدا، و مهم‌تر از همه، با واداشتن دیگران به بیان تعالیم دروغین خود—که فعالیتی شریرانه است—انجام داد. او در ذهن تو تردید می‌نهاد، و سپس تو بیرون می‌رفتی و آن تردید را در برابر گروهی ابراز می‌کردی. اگر کسی از آن تردید شکایت می‌کرد، از تو شکایت می‌کرد، نه از او.

اخیراً یکی از شبانان در اسپوکنِ واشنگتن، دربارۀ Early Writings، صفحۀ 74، چنین اظهار نظر کرد: «من به فرهنگ لغتِ روزگار الن وایت، یعنی فرهنگ وبستر، مراجعه کردم، و figures هیچ ارتباطی با حساب ندارد.» بیشتر کسانی که آن را شنیدند، آن را بررسی نمی‌کردند و سخن او را باور می‌کردند. دست‌کم، آن شبان دربارۀ اینکه figures در این عبارت چه چیزی را نمایندگی می‌کند، بذر تردید می‌پاشید؛ اما در واقع، او دروغ می‌گفت. Webster’s 1828 Dictionary می‌گوید: FIGURE, n. در علم حساب، نشانه‌ای که دلالت بر عدد دارد، مانند 2، 7، 9.

او شک و تردید را ابراز می‌کرد و کاری را انجام می‌داد که به‌عنوان سرّ بی‌انصافی معرّفی شده است. او برای ادونتیست‌ها ـ اگر مایل باشند ببینند ـ روشن می‌ساخت که در این زمان از تاریخ زمین، باید حقیقت را خود برای خویشتن دریابید و به انسان‌ها گوش نسپارید؛ زیرا «. . . زیرا که سرّ بی‌انصافی هم‌اکنون در عمل است: . . . .»

این گمراه‌سازی است، و الهی‌دانان غالباً چنین می‌کنند. اگر بخواهید بفهمید واژه‌ای در کتاب‌مقدس یا روحِ نبوت چه معنایی دارد، نخست به فرهنگ‌ها مراجعه نمی‌کنید؛ بلکه به نبی رجوع می‌کنید. برای مثال، دانیال در دانیال 8:11 از واژهٔ عبری «rum» استفاده می‌کند که به «taken away» ترجمه شده است. مردم گمان می‌کنند معنای آن «برداشته شد» است، اما دانیال پنج بار دیگر نیز «rum» را به کار می‌برد، و این واژه هرگز به معنای «take away» نیست، بلکه به معنای «بالا بردن و exalt کردن» است. بنابراین، این‌که کسی بپندارد «rum» در دانیال 8:11 به معنای «take away» است، پیروی از سنّت است، نه از شیوه‌ای که دانیال آن واژه را به کار برده است.

به همین‌سان، دربارهٔ الن وایت: اگر بخواهید ادعا کنید که در Early Writings, 74، واژهٔ «figures» به معنای تصاویر هنری یا نگاره‌هاست، ممکن است بگویید: «فرهنگ لغتِ زمان الن وایت نمی‌گوید که figures به معنای حساب است»، با این امید که بیشتر مردم آن را بررسی نکنند. اما اگر بررسی می‌کردند، درمی‌یافتند که figures واقعاً به معنای حساب است.

لیکن سب سے پہلے آپ خود ایلّن وائٹ ہی کی طرف رجوع کرتے ہیں: وہ «figures» سے کیا مراد لیتی ہیں؟ *Early Writings*، صفحہ 74 میں وہ کہتی ہیں، “His hand was over and hid a mistake in some of the figures,” اور صفحہ 236 میں وہ کہتی ہیں، “His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods.” نبیہ واضح کرتی ہے کہ اس کی اصطلاح «figures» سے مراد نبوتی ادوار ہیں—حساب، نہ کہ تصویری نمائش۔

پس، خداوند دست خود را بر چه چیزی نگاه داشت؟ او دست خود را بر خطایی در محاسبهٔ دوره‌های نبوتی—ارقام—نگاه داشت.

Esta es la conclusión decisiva. Muchos están presentando el mismo mensaje que nosotros, y yo los apoyo. Pero cuando se trata del 2520 y de si Elena de White creía que era una profecía válida, este es el argumento—esta es la prueba y el punto donde usted debe comenzar. Todos los demás argumentos son válidos y verdaderos, pero este es el punto de partida.

در کتاب «نوشته‌های نخستین»، صفحهٔ ۷۴، آنجا که می‌گوید خداوند دست خود را بر روی اشتباهی در برخی از اعداد نگاه داشت، او در همان کتاب، در صفحهٔ ۲۳۶، مقصود این سخن را چنین بیان می‌کند: «دیدم که قوم خدا با شادی در انتظار بودند و به سوی خداوند خویش می‌نگریستند. اما خدا قصد داشت آنان را بیازماید.» او دربارهٔ «زمانِ درنگ»، یعنی نخستین ناامیدی، سخن می‌گوید.

او دربارۀ ناکامیِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ سخن نمی‌گوید، زیرا آنان در آنجا نیز آزموده خواهند شد؛ بلکه در اینجا دربارۀ زمانِ تأخیر سخن می‌گوید: «خدا قصد داشت آنان را بیازماید.» «دست او اشتباهی را در محاسبۀ ادوار نبوی پوشانید.» او چگونه می‌خواست آنان را به‌وسیلۀ زمانِ تأخیر بیازماید؟ با نگاه داشتنِ دست خود بر فهمِ ایشان از ادوار نبوی. شما برای آینده چیزی برای ترسیدن ندارید، مگر آنکه فراموش کنیم خداوند در گذشته، در تاریخ میلری‌ها و در تعالیم خویش، چگونه ما را هدایت کرده است.

این دوره‌های نبوی همان تعالیمی بودند که زمانِ تأخیر را پدید آوردند. «دستِ او اشتباهی را در محاسبهٔ دوره‌های نبوی پوشانیده بود. آنان که در انتظارِ خداوندِ خود بودند، این اشتباه را کشف نکردند»—یک اشتباه، به‌صورت مفرد—«و دانشمندترین مردانی نیز که با آن زمان مخالفت می‌کردند، از دیدن آن عاجز ماندند. خدا قصد کرده بود که قومِ او با نومیدی‌ای روبه‌رو شوند. زمان سپری شد، و آنان که با انتظارِ شادمانه چشم به راهِ نجات‌دهندهٔ خود بودند، غمگین و دلسرد شدند؛ حال آنکه کسانی که ظهورِ عیسی را دوست نداشتند، بلکه از روی ترس این پیام را پذیرفته بودند، خرسند شدند که او در زمانِ موردِ انتظار نیامد. اقرارِ ایشان بر دل اثر نگذاشته و زندگی را پاک نساخته بود. گذشتنِ آن زمان به‌خوبی محاسبه شده بود تا چنین دل‌هایی را آشکار سازد. آنان نخستین کسانی بودند که برگشتند و اندوهگینانِ نومیدشده‌ای را که حقیقتاً ظهورِ نجات‌دهندهٔ خود را دوست می‌داشتند، به ریشخند گرفتند. من حکمتِ خدا را دیدم در اینکه قومِ خود را می‌آزماید و به آنان امتحانی دقیق می‌بخشد تا کسانی را آشکار کند که در ساعتِ آزمایش عقب خواهند نشست و بازخواهند گشت.

عیسی و تمامی لشکر آسمانی با همدردی و محبت به کسانی می‌نگریستند که با انتظاری شیرین مشتاق دیدار او بودند که جان‌هایشان او را دوست می‌داشت. فرشتگان بر گرد آنان در پرواز بودند تا ایشان را در ساعت آزمایششان استوار بدارند. آنان که از پذیرفتن پیام آسمانی غفلت ورزیده بودند، در تاریکی واگذاشته شدند، و خشم خدا بر ضد ایشان افروخته شد، زیرا نخواستند نوری را که او از آسمان برایشان فرستاده بود، بپذیرند. آن وفادارانِ نومیدشده، که نمی‌توانستند دریابند چرا خداوندگارشان نیامد، در تاریکی رها نشدند. بار دیگر به سوی کتاب‌مقدس‌هایشان هدایت شدند تا دوره‌های نبوی را جست‌وجو کنند. دست خداوند از روی اعداد برداشته شد، و آن خطا—یگانه—توضیح داده شد.

در اینجا او اشتباهِ ارقامِ موجود در نمودار ۱۸۴۳ را توضیح می‌دهد، و پیش‌تر نیز تصریح کرده است که آن ارقام نمایانگر دوره‌های نبوی هستند. «آنان دریافتند که دوره‌های نبوی تا سال ۱۸۴۴ امتداد می‌یابد، و همان شواهدی که برای اثبات این‌که دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ پایان می‌پذیرد ارائه کرده بودند، ثابت می‌کرد که آن‌ها در ۱۸۴۴ به پایان خواهند رسید.» پایانِ بحث! الن وایت مُهرِ تأییدِ خود را بر ۲۵۲۰ می‌نهد.

در جدول ۱۸۴۳ تنها سه دورهٔ نبوی وجود داشت که آنان دریافتند در سال ۱۸۴۳ به پایان می‌رسد: ۱۳۳۵، ۲۵۲۰، و ۲۳۰۰. خداوند دست خود را بر اشتباهی در برخی از ارقام—دوره‌های نبویِ این جدول—نگاه داشته بود تا زمانی که دست خود را برداشت. هنگامی که او دست خود را برداشت، منتظرانِ امین هدایت شدند تا بار دیگر دوره‌های نبوی را مطالعه کنند و دریافتند که همان شواهدی که آنان را به اعلام این امر رهنمون شده بود که دوره‌های نبوی در ۱۸۴۳ خاتمه یافته‌اند، آنگاه شناخته شد که ثابت می‌کند دو دوره در ۱۸۴۴ پایان یافته‌اند.

۱۳۳۵ از سال ۵۰۸ آغاز می‌شود و در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد. ۲۵۲۰ از ۶۷۷ ق.م. آغاز می‌شود و از کمالِ سال متأثر است. پیشگامان می‌پنداشتند که این نبوت در ۱۸۴۳ پایان یافته است، اما بعدها دریافتند که همان شواهدی که آنان را به پیش‌بینیِ ۱۸۴۳ رهنمون ساخته بود، ثابت می‌کرد که نبوتِ ۲۵۲۰ در ۱۸۴۴ پایان یافته است. نبوتِ ۲۳۰۰ از ۴۵۷ ق.م. آغاز می‌شود، و آنان گمان می‌بردند که در ۱۸۴۳ پایان می‌یابد؛ اما پس از نومیدی، از طریق مطالعهٔ دوره‌های نبوی، دریافتند که در ۱۸۴۴ پایان یافته است.

صرف سه نبوت وجود دارد که ایشان پیش‌بینی می‌کردند در سال ۱۸۴۳ به پایان برسند، و یکی از آن‌ها چنین می‌شود: ۱۳۳۵. این نبوت همان نبوتی نیست که خداوند دست خود را بر آن نگاه داشت. این نبوت تاریخ میلری‌ها را از زمانِ تأخیر، از خلالِ فریادِ نیمه‌شب، تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ مشخص می‌کند.

در ارائهٔ دیروز، با این نقل‌قول از الن وایت به پایان رساندیم: «خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در سال‌های ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد.» این همان «خوشا به حال آن که به ۱۸۴۳ می‌آید» است. در پاراگراف بعد، او می‌گوید: «پیام داده شد. و در تکرار این پیام نباید هیچ تأخیری باشد، زیرا نشانه‌های زمان در حال تحقق است؛ کار پایانی باید انجام شود. کاری عظیم در زمانی کوتاه انجام خواهد شد. به‌زودی به تعیین خدا پیامی داده خواهد شد که به فریادی بلند فزونی خواهد یافت. آنگاه دانیال در قُرعهٔ خود خواهد ایستاد تا شهادت خود را بدهد.» Manuscript Releases, جلد ۲۱، ۴۳۷.

دانیال که در قسمت خویش ایستاده است، آیهٔ ۱۳ از دانیال ۱۲ است. «خوشا به حال چشمانی که چیزهایی را دیدند که در ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دیده شد» آیهٔ ۱۲ است. الن وایت تفسیر الهی بر دانیال ۱۲:۱۲–۱۳ ارائه می‌کند و می‌گوید که این آیات دربارهٔ یک نبوت زمانی نیست، بلکه دربارهٔ تجربه‌ای است که ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ را دربر می‌گیرد؛ تجربه‌ای که از سوءبرداشتِ ۱۸۴۳ پدید آمد و زمانیِ تأخیر را به وجود آورد. هنگامی که زمانِ تأخیر فرا می‌رسد، «خوشا به حال کسی که انتظار می‌کشد.» هرچند رؤیا درنگ کند، برای آن منتظر بمان. خوشا به حال آن کسی که از زمانِ تأخیر تا هنگامی که در بسته شود، وفادارانه انتظار می‌کشد. آنچه وفاداران در ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ می‌بینند، برکتی است که او را به قدس‌الاقداس رهنمون می‌شود.

نبوتِ ۱۳۳۵ در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید و فرا رسیدنِ فریادِ نیمه‌شب را نشان داد. دوره‌های نبویِ ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ در سال ۱۸۴۴ پایان می‌یابند. الن وایت می‌گوید که همان شواهدی که آنان را بر آن داشت اعلام کنند که ۲۵۲۰، ۲۳۰۰ و ۱۳۳۵ در سال ۱۸۴۳ پایان یافته‌اند، سپس چنین شناخته شد که ثابت می‌کند آن‌ها در سال ۱۸۴۴ خاتمه خواهند یافت.

در این تاریخ، دو طبقه از عبادت‌کنندگان وجود دارند. طبقهٔ بی‌وفا، منتظران را به ریشخند می‌گیرد؛ اما منتظران به دوره‌های نبوی بازگردانده می‌شوند و درمی‌یابند که همان شواهدی که آنان را به تشخیص پایان 2520 و 2300 در 1843 رهنمون شد، ثابت می‌کرد که آن‌ها در 1844 به پایان رسیده‌اند.

اگرچه منتظران این را تشخیص داده بودند، امّا نسبت به خداوند همچون پیش از نخستین ناامیدی، آن‌چنان مشتعل نبودند. ایشان با پیام ندای نیمه‌شب بار دیگر افروخته می‌شدند. منتظران پیش از ندای نیمه‌شب، سال ۱۸۴۴، پایان نبوت‌ها را، از پیش درک کرده بودند.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب به منتظران امکان داد تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص سازند. با آن آگاهی، موضوع دیگر صرفاً زمانی نامعین در سال ۱۸۴۴ نبود؛ بلکه دقیقاً همین روز بود، و همین امر به آن پیام قوت بخشید.

کیا آپ اس عمل کو دیکھتے ہیں؟ وہ تعلیمات جو اس تجربے کو پیدا کرتی ہیں، تین پیشین گوئیاں ہیں: 1335، 2300، اور 2520۔

پس از آنکه این را دریافتند، به اعلام این ندا آغاز کردند: «از بابل بیرون آیید.» این پیام فرشتهٔ دوم است.

اجازه دهید روشن سخن بگوییم: در زمانِ تأخیر چه چیزی پایان می‌یابد؟ کاربردِ نمودارِ ۱۸۴۳. آنان این نمودار را کنار گذاشتند، زیرا اکنون دریافته بودند که خداوند در سال ۱۸۴۴ می‌آید، حال آنکه نمودار سال ۱۸۴۳ را نشان می‌داد. ازاین‌رو، آنان این نمودار را در تاریخِ پیامِ فرشتهٔ دوم کنار نهادند.

پیام آنان در تاریخ فرشتهٔ دوم به چه صورت درمی‌آید؟ بندِ آخر توضیح می‌دهد.

چه دوره‌های نبوی؟ ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰. این، پیام آنان در این تاریخ است. اکنون می‌گویند: «ما آن را دریافتیم! این نبوت‌ها تا ۱۸۴۴ امتداد می‌یابند.» پیام آنان در تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، نبوت‌های ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ ساله است.

چه رخ می‌دهد هنگامی که ۲۵۲۰ را در ارتباط با ۲۳۰۰ روز مطرح می‌کنید؟ در تاریخ میلریتی، از کلیساها رانده می‌شوید و تلاشی برای خاموش ساختن آن پیام صورت می‌گیرد.

بدون الدخول في دراسة عن الـ2520، فإن ما نحاول إظهاره هو أن إلن هوايت تضع ختم موافقتها على الـ2520. وإذا كنت لا تستطيع أن ترى هذا، فأنت بحاجة إلى أن تصلّي لكي يزيل يسوع القشور عن عينيك. لقد قالت إلن هوايت إن الدليل نفسه الذي قادهم إلى التنبؤ بعام 1843 قد ظهر حينئذٍ ليثبت أن هذه الفترات النبوية انتهت في عام 1844. وهي دائمًا ما تُعرِّف الفترات النبوية، أو الأرقام، بصيغة الجمع. ولا توجد على لوحة 1843 سوى ثلاث فترات نبوية انتهت في عام 1843.

آن دوره‌ای که در سال 1843 پایان می‌یابد، یعنی 1335، برای صحت دستوری، دست‌کم به دو دورهٔ نبوی نیاز دارد تا او بتواند بگوید «ارقام» و «دوره‌های نبوی». اگر سه دوره وجود داشته باشد و شما یکی را حذف کنید، آنگاه آن دو دوره‌ای که او تأیید می‌کند 2520 و 2300 هستند، فارغ از اینکه دیگران چه بگویند.

در این تاریخ، از جمله ناامیدی عظیم ادونتیست‌ها در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، خداوند در حال پدید آوردن تجربه‌ای بود که در آن ایشان از کلیساها بیرون رانده می‌شدند تا نه بر نفوذ انسان‌ها، بلکه بر کلام خدا استوار بایستند. آنان به آن تجربه نیاز داشتند تا ایمانی داشته باشند که با عیسی مسیح به قدس‌الاقداس داخل شوند. او ایشان را کامل می‌ساخت تا انجیل جاودان را به انجام برساند.

در ادامه، با دو تن از پیشگامان، جیمز وایت و اوریا اسمیت، روبه‌رو هستیم. اینان مردان اصلی‌ای هستند که الهی‌دانان معاصر برای اثبات این ادعا به آنان استناد می‌کنند که جیمز وایت در سال ۱۸۶۳ عدد ۲۵۲۰ را رد کرد و اوریا اسمیت نیز در نوشته‌های خود در دهه‌های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ آن را رد نمود.

ما به سال ۱۸۴۴ و اندکی پس از آن بازمی‌گردیم تا ببینیم جیمز وایت و اوریا اسمیت این تاریخِ عیناً یکسان را که الن وایت به‌تازگی توصیف کرده است، چگونه شرح می‌دهند. او از ادوار نبوی و از اینکه خداوند دست خود را برداشت و خطا آشکار شد سخن می‌گوید، و این دو پیشگام نیز همین‌گونه می‌کنند.

ایلن وایت عبارت «2520» یا «هفت زمان» را به‌کار نمی‌برد، اما اوریا اسمیت و جیمز وایت چنین می‌کنند. آنان به‌روشنی بیان می‌کنند که دوره‌های نبویِ شناخته‌شده در این تاریخ، 2520 و 2300 بوده‌اند.

جیمز وایت با تاریخی سر و کار دارد که در آن مردم فریاد نیمه‌شب را رد می‌کنند و از مسیر فرو می‌افتند. او در پاسخ به این امر سخن می‌گوید و این تاریخ را بررسی خواهد کرد.

اکنون او به ما دوره‌های نبوی‌ای را می‌گوید که آنان می‌پنداشتند در سال 1843 به پایان می‌رسید.

«اما این فقط ظاهری بود.» فقط به‌ظاهر چنین می‌نمود که آن‌ها در سال ۱۸۴۳ پایان یافته‌اند. آنان درمی‌یافتند که در سال ۱۸۴۴ پایان یافته‌اند.

دوره‌های نبوی که «دستِ عنایتِ الهی دستِ او را بر آن خطا نگاه داشت»، شامل ۲۵۲۰ نیز می‌شد.

اوریاه اسمیت و جیمز وایت هر دو شهادت می‌دهند که دوره‌های نبوی‌ای که پذیرفته شده بود در سال ۱۸۴۴ به پایان رسیده‌اند، عبارت بودند از ۲۵۲۰ و ۲۳۰۰ سال، و در این باره همان تعبیراتی را به کار می‌برند که الن وایت در Early Writings، صفحهٔ ۲۳۶ و صفحات پس از آن، به کار برده است.

جبریل نے اسے وہ طریقہ دکھایا جسے ہم آیتوں سے استدلال کرنا کہتے ہیں—سطر پر سطر، یہاں تھوڑا اور وہاں تھوڑا۔

جبرائیل نے اسے سلسلۂ حق کے آغاز اور نصوصِ مقدسہ سے استدلال کرنے کا طریقہ عطا کیا۔

الن وایت می‌گوید که جبرئیل آغازِ زنجیرهٔ حقیقت را به ویلیام میلر داد، و ویلیام میلر شهادت می‌دهد که سه نقطهٔ آغازی که به او داده شد ۵۰۸، ۶۷۷ ق.م، و ۴۵۷ ق.م هستند. نقاط آغازِ این نبوت‌ها که تاریخ ندای نیمه‌شب را پدید آوردند، از سوی فرشتهٔ جبرئیل به او داده شد.

اگر شما این حقایق بنیادی را رد کنید، در همان حال روح نبوت را نیز رد می‌کنید. الن وایت تأیید خود را بر 2520 نهاده است. 2520 را رد کنید، و در این صورت هم نوزاد را بیرون می‌اندازید و هم آبِ حمام را.

اگر روحِ نبوت را رد کنید، نمودار ۱۸۴۳ را نیز رد خواهید کرد؛ و اگر این نمودار را رد کنید، روحِ نبوت را رد می‌کنید.

जब हम इस विषय को समाप्ति पर लाते हैं, तब जब सिस्टर व्हाइट कहती हैं कि भविष्य के लिये हमें किसी बात का भय नहीं है, सिवाय इसके कि हम प्रभु के मार्गदर्शन को भूल जाएँ, तो मैं यह कह रहा हूँ कि जिस प्रभु के मार्गदर्शन की वे बात करती हैं, वह टैरिंग टाइम से लेकर बंद द्वार तक का इतिहास है—वही इतिहास जो “द मिडनाइट क्राइ” शब्द द्वारा अभिव्यक्त किया गया है। भविष्य के लिये हमें किसी बात का भय नहीं है, सिवाय इसके कि हम भूल जाएँ कि प्रभु ने “द मिडनाइट क्राइ” के अनुभव में हमारा मार्गदर्शन कैसे किया, और उन शिक्षाओं को भी जो इस मार्गदर्शन से संबद्ध हैं। वे शिक्षाएँ, जिन्होंने इस अनुभव को उत्पन्न किया, वे तीन समय-भविष्यवाणियाँ हैं, जिनका आरम्भ उन तिथियों से होता है जो स्वर्गदूत गैब्रियल ने विलियम मिलर को दी थीं। भविष्य के लिये हमें किसी बात का भय नहीं है, सिवाय इसके कि हम इन शिक्षाओं को भूल जाएँ, जिनमें 2520 भी सम्मिलित है, जिन्होंने “द मिडनाइट क्राइ” के अनुभव को उत्पन्न किया, जबकि प्रभु ने मिलराइट्स को सनातन सुसमाचार के चरमबिन्दु के माध्यम से मार्गदर्शित किया।

اگر شما بنیان‌ها را رد می‌کنید، روح نبوت را رد می‌کنید. اگر روح نبوت را رد می‌کنید، بنیان‌ها را رد می‌کنید. این دو با یکدیگر همراه‌اند. جایی که روح نبوت نباشد، رؤیا نیست.

آن اَدونتیست‌هایی که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند و زیرِ پرچمِ شیطان می‌ایستند، نخست روحِ نبوت را رد می‌کنند.

در این بخش دو طبقه وجود دارند: آنان که در پیِ شناختنِ خداوند ادامه می‌دهند، همچنان از جسم او می‌خورند و خون او را می‌نوشند، و پیوسته به مطالعهٔ کلام خدا مشغول‌اند، و آنان که چنین نمی‌کنند. تکاملِ حقیقت به پایان نرسیده است؛ آنان دربارهٔ خدمتِ قدس سخنانی خواهند گفت که هنوز گفته نشده است. آنان بر تغییرِ تدبیر در زمانِ مسیح تأکید خواهند کرد، تغییری که دگرگونیِ دورانِ میلری را از پیش تصویر می‌کرد و به سوی آن تدبیر اشاره داشت که در آن مسیح از داوریِ مردگان به داوریِ زندگان انتقال می‌یابد. آنان دربارهٔ قدس و نیز این‌که خداوند در این تغییراتِ تدابیر، حرکاتِ خود را با افاضهٔ روح خویش نشان‌دار می‌سازد، مطالبی خواهند گفت.

دو نقلِ قول دیگر، و نزدیک است که به پایان برسیم.

آنان از ادونتیست‌های روز هفتم که فریاد نیمه‌شب را رد می‌کنند، از راه فرو می‌افتند و هدایت‌های خداوند و تعالیم اعتقادی‌ای را که تاریخِ فریاد نیمه‌شب را پدید می‌آورد، انکار می‌نمایند. آنچه باید از آن بترسیم همین است—اینکه آن تعالیم را رد کنیم و آن تجربه را درک ننماییم. با چنین کاری، ما روح نبوت را رد می‌کنیم.

خواهر وایت مُهر تأیید خود را بر ۲۵۲۰ می‌نهد. ما نشان خواهیم داد که او چگونه مُهر تأیید خود را بر سایر حقایقِ موجود در نمودار ۱۸۴۳ نیز می‌نهد.

در پایان جهان، آنگاه که همهٔ اینها در تاریخ ما به اوجِ انجیل جاودان می‌رسد، ادونتیسم با فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمونی روبه‌رو خواهد شد که از پیش به‌صورت نمادین ترسیم شده است، چنان‌که در تجربهٔ ویلیام میلر مشاهده می‌شود.

ویلیام میلر سه اشتباه مرتکب شد: (۱) او ندای نیمه‌شب را رد کرد و از راه به جهان شریرِ پایین سقوط کرد. (۲) پس از آن، به نفوذ انسانی، یعنی جاشوا هایمز، اعتماد کرد. (۳) او سَبَّت را رد کرد.

Surgió una pregunta: «¿Rechazó él el sábado o el Santuario?» Es posible que Miller no hubiera comprendido plenamente la enseñanza que, en aquel período, pasó del santuario en la tierra al Santuario en el Cielo. Cuando Elena de White fue guiada al Lugar Santísimo, vio los Diez Mandamientos en el arca del pacto, y el mandamiento del sábado tenía un resplandor santo a su alrededor.

آنچه میلر رد کرد، شریعتِ خدا بود—سبت. پس، میلر ندای نیمه‌شب را رد کرد، سپس بر بشر تکیه نمود، و آنگاه نشانِ وحش را پذیرفت. این امر در پایان جهان تکرار می‌شود.

او دربارۀ حزقیال ۸ و ۹، یعنی مُهر شدن، سخن می‌گوید. خواهر وایت می‌گوید که مُهر شدن در حزقیال ۹ همان مُهر شدنِ مکاشفه ۷ است. او دربارۀ دورۀ زمانیِ مُهر شدنِ ۱۴۴٬۰۰۰ سخن می‌گوید. او می‌گوید کسانی که می‌بایست نگهبانان باشند، به امانتِ سپرده‌شده به خود خیانت کرده بودند.

آنان از راه منحرف می‌شوند.

ارمیا، در سخن گفتن از دومین ناکامی ویلیام میلر، گفت: «خداوند چنین می‌فرماید: ملعون است کسی که بر انسان توکل کند و بشر را بازوی خویش سازد، و دلش از خداوند منحرف گردد.» ارمیا 17:5. اگر بر انسانی توکل کنید، دل شما از خداوند منحرف می‌شود.

ردِّ نخست در پایان، فریاد نیمه‌شب است؛ تکراری از ظهور قدرت خدا. دومین، تکیه بر جسم است. سومین، قانون یکشنبه است.

یک چیز قطعی است: آن ادونتیست‌های روز هفتم که زیر پرچم شیطان موضع می‌گیرند، پیش از هر چیز اعتماد خود را به روح نبوت از دست خواهند داد.

ادونتیسم همان فرایند سه‌مرحله‌ایِ آزمونی را تکرار می‌کند که ویلیام میلر در آن ناکام ماند. اما فرشتگان در انتظارند تا میلر را برخیزانند و او را به خانه‌اش نزد نجات‌دهنده‌اش ببرند. برای ادونتیست‌هایی که نشانِ وحش را دریافت می‌کنند، آن فرشتگان در انتظار ایشان نیستند.

چرا باید فریاد نیمه‌شب را به یاد داشته باشیم؟ زیرا تاریخ قرار است تکرار شود. در این تاریخ، پیامی که سبب غربال خواهد شد، 2520 و 2300 است؛ مردم به سبب این امر از کلیساها بیرون رانده خواهند شد.

اما آیا این تاریخچه، فریاد نیمه‌شب، واقعاً قرار است تکرار شود یا صرفاً بخشی از تاریخ است؟ به این نقل‌قول بعدی توجه کنید:

تاریخِ فریادِ نیمه‌شب، عیناً تا به آخرین حرف، تکرار می‌شود.

الن وایت دریافت که ۲۵۲۰ نبوتی زمانیِ معتبر بود و خداوند از آن برای پدید آوردنِ زمانِ درنگ، آن نومیدی‌ای که تجربه‌ای را به وجود آورد که مردان و زنان را آماده ساخت تا با ایمان همراه با مسیح به قدس‌الاقداس گام نهند، استفاده کرد.

ما هنوز نكوشيده‌ايم كه ۲۵۲۰ را از كتاب‌مقدس اثبات كنيم. در اين مطالعه دربارهٔ دو لوحِ حبقوق، نخست می‌خواهيم روشن سازيم كه الن وايت اين تعاليمی را كه امروز از سوی اَدونتيسم رد می‌شوند، تأييد می‌كند؛ سپس به بررسی كتاب‌مقدسی خواهيم پرداخت.