به‌هدایتِ دستِ خداوند

دو تختِ حبقوق ۴ از ۹۵

میرے لیے تقریباً ایک گھنٹے کی پیشکش میں آٹھ صفحات کے نوٹس پورے کرنا خاصا دشوار ہوتا ہے۔ اور اگر آپ غور کریں تو ہمارے پاس 20 صفحات ہیں؛ لہٰذا میں صرف آپ کو یہ آگاہ کر رہا ہوں کہ میرا ارادہ یہ نہیں ہے کہ میں ان نوٹس کو جوں کا توں پڑھوں۔ میرا ارادہ یہ ہے کہ میں ان میں سے بعض اقتباسات یہاں پڑھوں، تاکہ وہ لوگ جو LiveStream پر دیکھ رہے ہیں اور نوٹس ڈاؤن لوڈ کر سکتے ہیں، اور وہ بھی جو آخرکار اسے DVD پر دیکھیں گے، اس کا یہ ریکارڈ اپنے لیے محفوظ رکھ سکیں، اگر یہ مضامین پہلے ہی سے ان کے لیے دستیاب نہ ہوں۔ ہم جس موضوع سے معاملہ کر رہے ہیں وہ حبقوق کی دو لوحیں ہیں، اور اس مقام پر ہم صرف یہ ثابت کرنے کی کوشش کر رہے ہیں کہ Ellen White اُن حقائق سے متفق تھیں جو اس 1843 Chart پر ظاہر کیے گئے ہیں۔

نخستین سه ارائه‌ای که دیروز به پایان رساندیم، نشان می‌دادند که الن وایت به‌روشنی و به‌طور مشخص، پیشگویی زمانی ۲۵۲۰ را در کتاب *نوشته‌های اولیه*، صفحهٔ ۲۳۶، به‌عنوان امری معتبر تأیید می‌کند.

او در سخن گفتن از نخستین ناامیدی در مارس ۱۸۴۴، می‌گوید که پس از آن ناامیدی، میلری‌ها به مطالعهٔ کتاب‌مقدس ادامه دادند و دریافتند که همان شواهدی که آنان را بر آن داشته بود تا سال ۱۸۴۳ را برای 2520، 2300، و 1335 پیش‌بینی کنند، همان شواهد در آن زمان در سال ۱۸۴۴ نیز شناخته شد تا ثابت کند که این دوره‌های نبوی در سال ۱۸۴۴ به پایان می‌رسند. و ما بررسی کردیم که تنها دوره‌های نبوی‌ای که او می‌تواند از آن‌ها سخن بگوید، همین دو [اشاره به 2520 و 2300 در چارت ۱۸۴۳] هستند، نه 1335. دورهٔ 1335 در بازهٔ زمانی پس از میلاد آغاز شد؛ و در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید. بنابراین، او تأیید خود را بر فهمِ 2520 و نبوتِ 2300 ساله قرار می‌دهد.

اور پھر اُس نے مزید یہ کہا کہ اُس عرصۂ زمانی میں، جب وہ یہ ثابت کرنے لگے کہ وقت سے متعلق تین نبوتیں 1844 میں ختم ہوئیں، تو یہی وہ بات تھی جس نے اُس ایذارسانی کو جنم دیا جس نے ملریوں کو کلیسیا سے باہر نکال دیا۔ پس یہ کوئی اتفاق نہیں کہ یہاں دنیا کے آخر میں مرد اور عورتیں ایڈونٹسٹ کلیسیا میں اس وجہ سے ستائے جا رہے ہیں کہ وہ یہ معلومات پیش کرتے ہیں کہ 2520 کیوں 1844 میں ختم ہوا۔

پس اکنون به موضوع دیگری می‌پردازیم، همین موردی که در اینجا قرار دارد [اشاره به AD508 در Chart 1843]. اگر به این Charts ننگریسته‌اید، خواهید یافت که Sister White دربارهٔ این 1843 Chart می‌گوید: «دیدم که خداوند در این Chart هدایت کرده است»، و دربارهٔ این 1850 Chart می‌گوید که خدا در publishment این Chart حضور داشت. پس او به ما گفته است که خدا در تهیهٔ هر دوی این Charts دخیل بوده است، و اینکه چگونه ساختاربندی شده‌اند، از نظر انسانی عمدی بوده است. Millerites این کار را عمداً انجام دادند، اما به طراحی خدا بود.

در اینجا، از ۶۷۷ پیش از میلاد تا آنچه ایشان باور داشتند، یعنی ۱۸۴۳ میلادی، این همان ستون است [اشاره به ستون دوم از سمت راست در نمودار ۱۸۴۳] که ۲۵۲۰ را تعریف می‌کند؛ ۲۵۲۰‌ای که از ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز می‌شود و آنان می‌پنداشتند که در ۱۸۴۳ میلادی پایان می‌یابد.

و آنان این تصویر نمادین را بر روی «جدول ۱۸۵۰» حفظ کردند، از اینجا [با اشاره به ستون سوم از سمت چپ] ۶۷۷ ق.م. تا اینجا، ۱۸۴۴ میلادی. این همان ستون ۲۵۲۰ است که در هر دو جدول وجود دارد.

اور ان دونوں صورتوں میں ان ستونوں کے بالکل درمیان صلیب ہے۔

اور صلیب کے بالکل نیچے روزانہ کی خدمت کا حوالہ ہے۔ اور روزانہ کی خدمت کی علامت، یعنی بت‌پرستی—بت‌پرستانہ مذہب کی جڑ—خودستائی ہے؛ اور یہی وہ مقام ہے جہاں آپ اس میں خُداوند کے ہاتھ کو دیکھ سکتے ہیں، ضروری نہیں کہ ان دونوں چارٹس میں انسانی ہاتھ کو۔

برای من و شما، یا هر شخص دیگری، تا خودبزرگ‌بینی‌مان از ما برداشته شود، باید به پای صلیب بیاییم، چنان‌که در هر دوی این نمودارها بازتاب یافته است. این درس به تصویر کشیده شده است.

और, निस्संदेह, जब हम 2520 के स्तंभों की चर्चा करते हैं जिनके मध्य में क्रूस है, तब हम जानते हैं कि दानिय्येल 9 की पूर्ति में, जब मसीह बहुतों के साथ एक सप्ताह के लिये वाचा को दृढ़ करने आए, तो वह एक सप्ताह 2520 दिनों के तुल्य ठहरता है, और उस सप्ताह के मध्य में उन्हें क्रूस पर चढ़ाया गया। इसलिए, इन प्रत्येक चार्टों में इन स्तंभों के मध्य हम क्रूस को देखते हैं, और ये इस बात का संकेत देते हैं कि वे 2520 दिन हैं जिनमें मसीह ने बहुतों के साथ वाचा को दृढ़ किया।

پس اکنون بر آنیم که «قربانی دائمی» و تأیید الن وایت از آن را بررسی کنیم.

چند نکته را می‌خواهیم نشان دهیم. عبارتی از کتاب Early Writings، صفحهٔ ۷۴، در اختیار داریم. پیش‌تر نیز به این موضوع پرداخته‌ایم. بسیاری از مطالبی که در این ارائه به آن‌ها خواهیم پرداخت، پیش از این نیز مورد بررسی قرار گرفته‌اند؛ اما بیشتر ما درک نمی‌کنیم که این عبارت در Early Writings دچار تحول شده است. به همان صورتی که اکنون در کتاب Early Writings وجود دارد، اشخاص از آنچه در Early Writings آمده است استفاده خواهند کرد تا حقیقت را تحریف کنند. اما اگر به اسناد اصلی و منابع اولیه بازگردید، مبنای منطقیِ تحریفِ حقیقت از سوی آنان از میان برداشته می‌شود.

پس، دربارهٔ این موضوع سخن بسیار می‌توان گفت. من فقط به چند نکته اشاره خواهم کرد، زیرا در اینجا با «قربانیِ دائمی» سروکار داریم. اما در این فراز از Early Writings، مایلم توجه شما را به همان دو اندیشهٔ نخستین، یعنی ۲۳ سپتامبر، معطوف سازم.

ٹھیک ہے۔ 23 ستمبر، اگر آپ اس سے واقف نہیں ہیں، تو وہاں 1850 لکھ سکتے ہیں؛ 23 ستمبر 1850۔ اس کا اثر "Daily" کی درست تفہیم پر پڑتا ہے۔

پایانِ پاراگرافِ نخست، بیانی است که ما در چند روز گذشته در اینجا پیش‌تر به آن پرداخته‌ایم: «من دیده‌ام که نمودار ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند تنظیم شده بود، و اینکه نباید تغییر داده شود؛ و اینکه ارقام همان‌گونه بودند که او می‌خواست؛ و اینکه دستِ او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از ارقام پنهان ساخت، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نتوانست آن را ببیند تا زمانی که دستِ او برداشته شد.»

El segundo párrafo dice: «Entonces vi en relación con el —continuo” (Daniel 8:12) . . . .» Ahora bien, quiero que simplemente lo guarden en su memoria—sin duda trataremos esto más adelante, si el Señor lo permite—cuando el Continuo está representado en la Carta de 1843, aquí mismo, dice: «quitando el continuo»; dice: «Daniel 12:11 y 12.» En la Carta de 1850, cuando trata del Continuo, dice: «dominio pagano o cuando fue quitado el continuo, Daniel 11:31.» Así que, en estas dos Cartas, el énfasis que están identificando a partir de Daniel 11:31 y Daniel 12:11 es el quitar el Continuo. ¿De acuerdo?

اما در دانیال ۸، در آیهٔ ۱۱، آنجا که می‌گوید «روزانه» گرفته می‌شود، واژه‌ای عبریِ متفاوت به‌کار رفته است. آن واژه «rum» است، و معنای آن «بالا بردن و exalt کردن» است.

پس، ویلیام میلر از «همخوانیِ کرودن» استفاده می‌کرد، و «همخوانیِ کرودن» هیچ بینشی دربارهٔ عبری یا یونانی به شما نمی‌دهد. بنابراین، خداوند میلیری‌ها را هدایت می‌کرد؛ زیرا از میان آن سه موضعی که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال به آن اشاره شده است—دانیال باب ۸، دانیال باب ۱۱، و دانیال باب ۱۲—در ابواب ۱۱ و ۱۲، واژهٔ عبری‌ای که به «برداشته شود» ترجمه شده، معنایش «برداشته شود» است. و آنچه ایشان بر این نمودارها بر آن تأکید می‌کنند، این است که هنگامی که بت‌پرستی برداشته شد، پیشگویی‌های ۱۲۹۰ و ۱۳۳۵ آغاز می‌گردید.

ولكن في دانيال 8، حين يُرفَع «المحرقة الدائمة»، فليس الكلام عن إزالتها، بل عن ديانة الوثنية وقد رُفِعت وأُعلِيَت. لذلك كان المِلِّرِيُّون على صواب. فقد أشاروا إلى الأصحاحين في دانيال اللذين يتحدثان عن رفع «المحرقة الدائمة».

اما در اینجا در «نوشته‌های اولیه»، و هنگامی که از خلال اسناد منبع اصلی به گذشته بازمی‌گردیم، در این فصل خواهید دید که در اصل، این ارجاع به دانیال ۸:۱۲ در آنجا وجود نداشته است. من نمی‌دانم که آیا الن وایت به آنان گفته بود که هنگام چاپ «نوشته‌های اولیه» در سال ۱۸۸۲ آن را در آنجا بگنجانند، یا یکی از ویراستاران آن را افزوده است. این امر مرا مضطرب نمی‌سازد، زیرا در اینجا دربارهٔ «برداشته شدن» سخن نمی‌گوید.

در بند دوم آمده است: «آنگاه در ارتباط با «دائمی» (دانیال ۸:۱۲) دیدم که واژۀ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و این‌که خداوند درک درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند.»

اکنون، چند سال پیش در آلمان، با شماری از شبانان برجستهٔ آلمان و برخی از استادان مدارس الهیاتی آن کشور جلسه‌ای داشتیم؛ جایی که من ارائه کردم و آنان سنگ‌های خود را به سوی این پیام پرتاب کردند.

و در آنجا شبانی از ایتالیا حضور داشت، و او یکی از استدلال‌های ابلهانه را دربارهٔ این آیه مطرح کرد. و آنچه گفت این بود—و دربارهٔ «دائمی» چندین استدلال ابلهانه وجود دارد، ازاین‌رو این استدلال ابلهانه را غالباً به کار می‌برند، و ما آن را در اینجا در ثبت خواهیم آورد. می‌گوید: «آنگاه دربارهٔ —دائمی‘ (دانیال ۸:۱۲) دیدم که واژهٔ —قربانی‘ به‌وسیلهٔ حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد، و این‌که خداوند دیدگاه درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند.» این است آن استدلال ابلهانه: می‌گویند الن وایت در اینجا «دائمی» را تأیید نمی‌کند؛ بلکه فهم پیشگامان را تأیید می‌کند که واژهٔ «قربانی» به‌وسیلهٔ حکمت بشری افزوده شده و به متن تعلق ندارد. درست است؟ پس، این شبان ایتالیایی این استدلال را مطرح می‌کند.

اور میں نے کہا، ’’اچھا، اگلا جملہ مجھے سمجھا دیجیے، پادری صاحب۔‘‘

جملهٔ بعدی می‌گوید: «هنگامی که اتحاد وجود داشت، پیش از 1844، تقریباً همه بر دیدگاه صحیح دربارهٔ «—daily» متحد بودند؛ . . . .» این دربارهٔ دیدگاه صحیحی نیست که بر پایهٔ افزوده شدن واژهٔ sacrifice به‌وسیلهٔ حکمت انسانی شکل گرفته باشد. الن وایت در اینجا—و این مورد دشواری است، این برای این مردمی که امروز در اَدوِنتیسم از شنیدن سر باز می‌زنند و از دیدن امتناع می‌ورزند، موردی بسیار دشوار است. این بند، احتمالاً بیش از هر بند دیگری در روح نبوت موجب شده است که شمار بیشتری از الهی‌دانان نجات خود را از دست بدهند. من اغراق نمی‌کنم؛ گمان می‌کنم این احتمالاً سخنی دقیق باشد.

در اوایل قرن بیستم، هنگامی که برداشتِ نادرست از «دائمی» در ادونتیسم در حال معرفی شدن بود، همه کسانی که در هر دو سوی این مسئله درباره آن نزاع می‌کردند، می‌دانستند که نزاعشان بر سر این بند است. هنگامی که استیون هسکل به دفاع از دیدگاه پیشگامان برخاست که «دائمی» همان بت‌پرستی است، چه کرد؟ او این نمودار ۱۸۴۳ را دوباره منتشر کرد و این بند را در پایین آن قرار داد. پس این بند کانونِ مناقشه است، و همین‌جاست که مردان بسیار، بسیار بر شمشیرهای خود افتاده و جان باخته‌اند.

لہٰذا، کم از کم جس درجے تک میں چاہتا ہوں کہ آپ یہاں یہ بات دیکھیں، اس لیے کہ حال ہی میں اسٹیو وولبرگ، وائٹ ہارس منسٹریز کے، جیسے اشخاص اس پیغام کی مخالفت کرتے رہے ہیں۔ اور اُس کے دلائل میں سے ایک یہ ہے: "بھلا، ایلِن وائٹ نے ’ڈیلی‘ کے بارے میں کبھی کوئی موقف اختیار نہیں کیا، لہٰذا مجھے بھی کوئی موقف رکھنے کی ضرورت نہیں،" اور یہ سراسر نہایت احمقانہ موقف تھا۔ لیکن اگر ہم اُسے اس امکان کی رعایت بھی دے دیں کہ ایلِن وائٹ نے اس کے بارے میں کوئی موقف اختیار نہیں کیا تھا، تو وہ اس اقتباس میں کیا کہتی ہیں؟ وہ کہتی ہیں کہ پائینیرز کا اس بارے میں درست نظریہ تھا۔ اگرچہ ممکن ہے کہ وہ خود نہ جانتی ہوں کہ وہ کیا تھا، پھر بھی یہاں وہ یہ کہہ رہی ہیں کہ ایک درست نظریہ موجود ہے، اور اس کا مطلب یہ ہے کہ غلط نظریہ بھی موجود ہے، بلکہ شاید کئی غلط نظریات۔

شما کسانی مانند ونس فرل دارید. ونس فرل؛ مردم به تفسیرهای نبوتی ونس فرل اعتماد دارند، و من نمی‌دانم چرا. ونس فرل تنها کسی نیست، اما یکی از کسانی است که می‌گوید «قربانی دائمی» هم نمایندۀ بت‌پرستی است و هم خدمت مسیح در قُدس آسمانی. درست است؟ او می‌گوید که این نماد نمایندۀ هم شیطان است و هم مسیح.

با آن‌گونه استدلال، از چه نوع تشخیصی استفاده می‌شود؟

بہن وائیٹ، ٹھیک ہے، یہاں ’’یومیہ‘‘ جس کسی چیز کی بھی نمائندگی کرتی ہو، وہ فرماتی ہیں کہ اس کے بارے میں ایک درست نظریہ موجود ہے۔ لہٰذا کم از کم ہم یہاں اس مقدمے سے تو اتفاق کر سکتے ہیں، ہے نا؟

این همان چیزی است که به آن شبان ایتالیایی گفتم. گفتم: «بسیار خوب. آیا می‌توانید هیچ ارجاع تاریخی به من بدهید که نشان دهد پس از ۱۸۴۴ دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ واژهٔ «قربانی» وجود داشته که پذیرفته شده باشند؟»

اور در این مقطع تا حدّی از آن عقب‌نشینی کرد.

از سال ۱۸۴۴ به این سو، دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانی دائمی» پذیرفته شده است، و چه به بار آورده‌اند؟ تاریکی و سردرگمی.

زیرِ عبارت «تاریکی و سردرگمی» خط بکشید، زیرا هنگامی که خواهر وایت در ادامه دربارهٔ «روزانه» سخن می‌گوید، از تاریکی و سردرگمی سخن می‌گوید، و ما امروز صبح برخی از آن‌ها را به شما نشان خواهیم داد.

«از سال ۱۸۴۴، زمان دیگر محک نبوده است، و هرگز نیز بار دیگر محک نخواهد بود.»

پس، در ارتباط با «قربانی دائمی» که در اینجا می‌بینید، این استدلال مطرح است. این استدلال امروز نیز همین است؛ این همان استدلالی است که توسط پسر الن وایت مطرح شد. البته دیگران نیز آن را مطرح کرده بودند، اما او کسی بود که آن را در گزارش تاریخی ادونتیسم ثبت کرد. مضمون آن این است که هنگامی که این عبارت را می‌خوانید، آنچه باید درک کنید، بسترِ تعیینِ زمان است.

—«نظریاتِ دیگر اختیار کی گئی ہیں،»—یومیہ کے بارے میں—«اور تاریکی اور ابتری نے اس کے پیچھے پیچھے آ لیا ہے۔ 1844ء کے بعد سے وقت کبھی آزمائش نہیں رہا، اور نہ ہی وہ پھر کبھی آزمائش ہوگا۔»

خداوند به من نشان داده است که پیام فرشتهٔ سوم باید برود و به فرزندان پراکندهٔ خداوند اعلام شود، اما نباید بر زمان آویخته گردد.

آیا می‌بینید چرا ویلی وایت می‌گوید که لازم است بافتِ زمانیِ تعیینِ وقت را در نظر بگیریم؟

این سخن از سردرگمی‌ای می‌گوید که برداشت‌های نادرست از «قربانیِ دائمی» پدید آورد؛ زمان، آزمونی نبوده است؛ و سپس بندى دربارهٔ تعیین وقت وجود دارد.

خُب، این چیزی است که باید درک کنید: این بند دربارهٔ تعیین زمان، در سند منبعِ اصلی وجود نداشت؛ و آن عبارت که می‌گوید موضوع زمان آزمون نبوده است، آن جمله تغییر داده شده است. این عبارت اندیشهٔ اصلی الن وایت را به‌درستی بازنمایی نمی‌کند. او هیچ نکته‌ای را دربارهٔ تعیین زمان با «قربانیِ دائمی» مرتبط نساخت. این همان چیزی است که می‌خواهیم امروز صبح به آن بپردازیم.

پس، همان‌گونه که گفتم، ما قرار نیست همهٔ این صفحات را بخوانیم. من فقط اطمینان حاصل می‌کنم که آن‌ها را در اختیار داشته باشید تا بتوانید آنچه را که می‌گویم بیازمایید؛ زیرا، به‌عنوان یک انسان، این امکان وجود دارد که شما را گمراه کرده باشم.

آرتھر وائٹ—"وقت کے تعین کا سیاق و سباق"

هواداران دیدگاه کهن بر این باور بودند که عبارت این بیان [Early Writings, 74–75.] تأیید آسمان را بر دیدگاهی دربارهٔ «مداوم» که میلر بدان معتقد بود و بعدها اوریا اسمیت آن را تکرار کرد، قرار می‌دهد.

آرثر وایت، پسر ویلی وایت، در مجموعهٔ شش‌جلدی خود دربارهٔ تاریخ الن وایت، در اشاره به موضع پدرش که دیدگاه درست دربارهٔ «قربانیِ دائمی» را رد می‌کرد، در EGW، جلد ۶، صفحهٔ ۲۵۲، می‌گوید،

«हामाले दृष्टिकोण» का समर्थन करने वाले—अर्थात् यह कि “दैनिक” से अभिप्राय मूर्तिपूजकता था—यह मानते थे कि इस कथन [Early Writings, 74–75.] की शब्दावली ने “दैनिक” के संबंध में मिलर द्वारा धारण किए गए और बाद में उरियाह स्मिथ द्वारा पुनः दोहराए गए दृष्टिकोण पर स्वर्ग की स्वीकृति की मुहर लगा दी थी।

اگر آرتھر وایت می‌خواست تاریخ‌نگاری راستین و دقیق باشد، آیا می‌دانید در آنجا چه می‌بایست می‌گفت؟ او فقط می‌بایست یک واژه را در آنجا می‌گنجانید؛ اما آرتھر وایت در اینجا از مقصود بازماند. او می‌بایست می‌گفت: «طرفداران دیدگاه قدیم [به‌درستی] اصرار داشتند که عبارت‌بندی این بیان — اصرار داشتند که عبارت‌بندی این بیان [Early Writings, 74-75.] — تأیید آسمان را بر دیدگاهی دربارهٔ “daily” قرار می‌داد که میلر بدان قائل بود و اوریا اسمیت نیز سرانجام آن را تکرار کرد.»

لیکن وہ وہاں اسے درست طور پر پیش نہیں کرتا۔ وہ صرف وہی بیان کر رہا ہے جس پر وہ قائم تھے، گویا یہ امکان تھا کہ وہ کسی غلط مؤقف پر قائم تھے۔ لیکن ایسا نہ تھا؛ ان کا مؤقف درست تھا۔

—«حامیانِ دیدگاهِ جدید»—پدرش، ویلی، A. G. Daniells، W. W. Prescott، و من اکنون فعلاً به آن نخواهم پرداخت—«حامیانِ دیدگاهِ جدید بر این نظر بودند که آن عبارت باید در بسترِ سیاقِ خود فهمیده شود—یعنی در سیاقِ تعیینِ زمان.»

ما همین اکنون استدلال آنان را در «نوشته‌های نخستین»، صفحهٔ ۷۴، به شما بازگفتیم.

—حامیانِ دیدگاهِ جدید بر این باور بودند که آن عبارت باید در سیاقِ خود فهمیده شود—یعنی در سیاقِ تعیینِ زمان. اظهاراتِ مکررِ الن وایت مبنی بر این‌که «در این باره نوری ندارم» (Letter 226, 1908) و «قادر نیستم نکاتِ موردِ پرسش را به‌روشنی تعریف کنم» (Letter 250, 1908)، و نیز ناتوانیِ او در ایرادِ بیانی قاطع هنگامی که این مسئله با اصرار بر او عرضه می‌شد، به نظر می‌رسید از نتیجه‌گیریِ آنان پشتیبانی می‌کند. آنان همچنین اطمینان داشتند که پیام‌هایی که از طریقِ الن وایت داده شده بود با رویدادهایِ به‌روشنی تثبیت‌شدهٔ تاریخ تعارض نخواهد داشت.» Arthur White, EGW, volume 6, 252.

نسخۀ اصلی — Review and Herald، 1 نومبر 1850

او «نوشته‌های اولیه»، صفحهٔ ۷۴، چه زمانی چاپ شد؟ ۱۸۸۲؛ کتاب «نوشته‌های اولیه» در سال ۱۸۸۲ چاپ شد.

لیکن وہ اقتباسِ Early Writings جس پر ہم غور کر رہے ہیں، اصل میں Review and Herald، 1 نومبر 1850 میں پایا جاتا ہے، اور وہ آپ کے نوٹس میں موجود ہے۔ اور وہ کئی پیراگرافوں پر مشتمل ہے، اور جیسا کہ میں کہہ چکا ہوں، ہم ان سب کو نہیں پڑھنے والے۔

ما در صفحهٔ ۲ چهار بند می‌بینیم، سپس در صفحهٔ ۳ نیز چهار بند.

اور پھر یہ مزید پانچ پیراگرافوں پر اختتام پذیر ہوتا ہے، جنہیں میں نے آپ کے لیے ایک خانے میں رکھا ہے، کیونکہ مضمون میں سے یہی پانچ پیراگراف وہ ہیں جو آخرکار Early Writings میں شامل ہوں گے۔ اسی لیے ان آخری پانچ پیراگرافوں کے گرد خانہ بنایا گیا ہے۔

آیا آن‌ها را می‌بینید؟ آیا می‌دانید من دربارهٔ چه سخن می‌گویم؟

بسیار خوب. اگر به این پنج پاراگراف پایانی وارد شویم، خواهید دید که در متن اصلی، نکاتی با آنچه در صفحهٔ ۷۴ کتاب Early Writings خواهید یافت، متفاوت است.

از میان حاضران: پس، شما می‌گویید آنچه در این صندوق است، اصل‌ها هستند؟

این‌ها درون این کادر قرار دارند؛ این‌ها پنج پاراگراف پایانیِ این مقالهٔ اصلی هستند، و این کادر پیرامون آن‌هاست. این پنج پاراگراف همان‌هایی هستند که سرانجام در Early Writings، صفحهٔ 74، آمده‌اند.

لیکن، یہ کب طبع ہوا، یہ کب لکھا گیا؟ نومبر 1850۔

پس، من چیزهایی را که قرار است در این پنج پاراگراف تغییر یابند، به حروف درشت مشخص کرده‌ام. در این خصوص دگرگونی‌ای روی خواهد داد؛ زیرا در آینده‌ای بسیار نزدیک، در سال ۱۸۵۱، کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White به چاپ خواهد رسید و این پاراگراف‌ها را برداشته، در A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White خواهند گنجاند. و از اینجا [مقاله در Review and Herald، نوامبر ۱۸۵۰] تا A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White، برخی تغییرات جزئیِ ویراستاری در این پنج پاراگراف صورت گرفته است. سپس از A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White در سال ۱۸۵۱ تا Early Writings در سال ۱۸۸۲، باز هم تغییرات ویراستاری دیگری انجام شده است، و همین تغییرات ویراستاری است که Early Writings، صفحهٔ ۷۴، را پیچیده ساخته است.

پس، در این پنج بند که در دست‌نوشتهٔ اصلی در پایان آمده‌اند، در بند نخست، «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد . . .»، آن قرار است تغییر داده شود.

در بندهای بعدی: «آنگاه دیدم . . .»؛ «آنگاه دیدم . . .»؛ «خداوند به من نشان داد . . .»؛ و «آنگاه توجهم به . . . معطوف شد»؛ این امور برخی تعدیلات جزئی می‌یابند.

در سیزده بند، ده حقیقت اساسی آشکار شده است

اما آنچه می‌خواهم در این سیزده بند از مقالهٔ اصلی ببینید، این است که او ده نکتهٔ اصلی را نشان داده است.

و اکنون به یاد می‌آورم چرا این موارد را با حروف درشت آورده‌ام. نه به این سبب که قرار است آن‌ها تغییر کنند. مقصود من تأکید بر نکته‌ای برای شماست، اگر بتوانید ببینید، که در این سیزده بند، این به او نشان داده شد . . . ، این به او نشان داده شد . . . ، این به او نشان داده شد . . . ، این به او نشان داده شد. و هنگامی که چیزی به او نشان داده می‌شد، پس از آن‌که آن را برای ما بازگو می‌کند، سپس چیزی به او نشان داده می‌شود که لزوماً با آنچه همین‌اکنون به او نشان داده شده بود مرتبط نیست: «این به من نشان داده شد . . . ؛ این به من نشان داده شد . . . ؛ این به من نشان داده شد . . . .»

شما می‌توانید خودتان آن را بررسی کنید و بخوانید، اما در این سیزده بند، ده حقیقت اصلی به او نشان داده شد.

این است آنچه به او نشان داده شد. به او دربارهٔ محبت خدا، دربارهٔ هدایا، دربارهٔ دعا برای بیماران، دربارهٔ خدمت عشای ربانی، دربارهٔ هفت بلایای آخرِ مرتبط با هزاره، دربارهٔ نور جدید، دربارهٔ گردآوری پس از ۱۸۴۴، دربارهٔ کار انتشاراتی، دربارهٔ جدول ۱۸۴۳، دربارهٔ «روزانه»، دربارهٔ «زمان» به‌عنوان آزمون، و دربارهٔ زیارت‌ها به اورشلیم نشان داده شد. و اگر آن را با دقت بخوانید، این جریانِ یک اندیشه نیست. بلکه بسیار از این سنخ است که «این به من نشان داده شد»، و او آنچه را به او نشان داده شد ثبت می‌کند؛ و چیزی به او نشان داده شد که لزوماً به آنچه پیش از آن آمده مرتبط نیست. شما باید این را ببینید؛ زیرا همان‌گونه که آنان شروع می‌کنند این بندها را کنار هم قرار دادن، شروع می‌کنند این تصور را پدید آوردن که او چیزی می‌گوید که در واقع نگفته است.

ریویو اَند هِرالد، ۱ نوامبر ۱۸۵۰

ٹھیک ہے۔ نومبر 1850 سے متعلق ان پانچ پیراگرافوں میں سے پہلے پیراگراف پر غور کیجیے جن سے ہم واسطہ رکھتے ہیں۔

آخری جملہ اُس پیراگراف کا یہ کہتا ہے: "یہ اتنا ہی ضروری ہے کہ سچائی ایک مطبوعہ پرچے میں شائع کی جائے، جتنا کہ اُس کی منادی کی جائے۔" اچھا۔ اب اس خیال کو چھوڑ دیا جائے گا۔

پانچ میں سے دوسرے پیراگراف میں، جس پر ہم غور کر رہے ہیں، جہاں لکھا ہے، "خداوند نے مجھے دکھایا،" آپ دیکھتے ہیں کہ میں نے اس کے نیچے خط کھینچی ہوئی ہے۔

«El Señor me mostró que la carta de 1843 fue dirigida por su mano, y que ninguna parte de ella debía ser alterada; que las cifras eran tal como él quería que fuesen. Que su mano estaba sobre ella y ocultó un error en algunas de las cifras, de modo que nadie pudiera verlo, hasta que su mano fue retirada.»

دلیل این‌که در این چهار بندِ بالای صفحه چیزی را زیرخط کشیده‌ام، این است که هنگام تجدید چاپ آن در کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White در سال ۱۸۵۱، در آن‌ها تغییرات ویراستاری اِعمال خواهد شد.

ٹھیک ہے۔ "خداوند نے مجھے دکھایا" کو تبدیل کیا جائے گا؛ "اپنے ہاتھ سے" کو تبدیل کیا جائے گا؛ "کہ اُس کا کوئی حصہ تبدیل نہ کیا جائے" کو تبدیل کیا جائے گا۔

پھر صفحے پر اگلا جلی حروف والا پیراگراف [چوتھا پیراگراف] یہ کہتا ہے،

—«خداوند به من نشان داد که زمان از سال ۱۸۴۴ آزمونی نبوده است، و اینکه زمان دیگر هرگز آزمونی نخواهد بود.»—

«خداوند به من نشان داد»، این عبارت قرار است تغییر داده شود. آنچه آنان در سال بعد در کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White انجام خواهند داد، این است که آن بندِ تک‌جمله‌ای را برمی‌دارند و آن را با بندِ پیشین ادغام می‌کنند. آنان آن را به یک بند تبدیل خواهند کرد.

لیکن، نیز، اگر کوئی لفظ یا الفاظ جلی حروف میں ہوں، تو متن میں بعض دوسری نوعیت کی تبدیلیاں بھی ہوں گی؛ اور میں آپ کو اس کی ایک مثال دوں گا کہ میری مراد کیا ہے۔

او در بند سوم آمده است،

«سپس دربارۀ «دائمی» دیدم که واژۀ «قربانی» به حکمت انسان افزوده شده است و به متن تعلق ندارد؛ و اینکه خداوند فهم درست آن را به کسانی عطا کرد که ندای ساعتِ داوری را اعلام کردند. هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همگان دربارۀ دیدگاه درستِ «دائمی» متحد بودند؛ اما از سال ۱۸۴۴، در میان این آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.»

سپس در بند بعدی با حروف درشت [بند چهارم] در صفحه آمده است،

«خداوند به من نشان داد که زمان از سال ۱۸۴۴ دیگر آزمونی نبوده است، و اینکه زمان هرگز دوباره آزمونی نخواهد بود.»—

«خداوند به من نشان داد»؛ آن قرار است تغییر یابد.

آنها در سال بعد، در کتاب *A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White*، آن بندِ تک‌جمله‌ای را خواهند گرفت و آن را با بند پیشین ادغام خواهند کرد. آنها آن را به یک بند واحد تبدیل خواهند کرد.

و آنان خواهند رفت تا «خداوند به من نشان داد» را به «به من نیز نشان داده شد» تغییر دهند. بسیار خوب؟ آنان آن دو بند را به یک بند تبدیل خواهند کرد، و در سال ۱۸۵۱ آن را به این صورت تغییر خواهند داد: «به من نیز نشان داده شد.»

—«سپس توجه من به برخی جلب شد که در این خطای بزرگ‌اند که مقدسان هنوز باید پیش از آمدن خداوند به اورشلیم قدیم بروند، و غیره. چنین دیدگاهی به‌گونه‌ای است که ذهن و علاقه را از کار حاضر خدا، تحت پیام فرشتهٔ سوم، منحرف می‌سازد؛ زیرا اگر ما قرار است به اورشلیم برویم، آنگاه ذهن‌های ما طبعاً متوجه آنجا خواهد بود، و امکانات ما از سایر مصارف بازداشته خواهد شد تا مقدسان را به اورشلیم برسانیم. دیدم که سبب آنکه ایشان واگذاشته شدند تا به این خطای بزرگ فرو روند، این است که خطاهای خود را که در طی چندین سال گذشته در آن بوده‌اند، اعتراف و ترک نکرده‌اند.» Review and Herald، 1 نوامبر 1850.

اما وقتی به **نوشته‌های نخستین** می‌رسید، آیا می‌دانید آنان چه می‌کنند؟ عبارت «**نیز به من نشان داده شد**» را حذف می‌کنند؛ حال آنکه در **نوشته‌های نخستین**، در همین یک بند، چنین آمده است: «هنگامی که پیش از 1844 اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر دیدگاه درستِ “روزانه” متفق بودند؛ اما از 1844 به این‌سو، در میان آشفتگی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و سردرگمی در پی آن آمده است.» آنان عبارت «**نیز به من نشان داده شد**» را حذف کردند، و جملهٔ بعدی این است: «زمان از 1844 به این‌سو آزمونی نبوده است.» ناگهان دیگر نمی‌دانید که این اندیشه، مبنی بر اینکه زمان از 1844 به این‌سو آزمونی نبوده است، یکی از اموری است که به‌طور خاص به او نشان داده شده بود. شما باور می‌کنید که این، بخشی از نوری بوده است که او دربارهٔ «روزانه» دریافت کرده بود، در خصوص این‌که دیدگاه نادرست موجب سردرگمی می‌شود.

وہ اصل نہیں ہے۔ آپ کے پاس اصل موجود ہے۔ اسے جانچ لیجیے۔

گام بعدی (گام دوم)—۱۸۵۱ طرحی از تجربهٔ مسیحی و دیدگاه‌های الن جی. وایت

پھر اس کے تحت آپ کے پاس **Ellen G. White** کی *A Sketch of the Christian Experience and View* ہے، جو 1851 میں شائع ہوئی؛ اور آپ کے پاس اُن تبدیلیوں کی تفصیلات بھی ہیں جو واقع ہوئیں، اور وہاں ایک نہایت، نہایت اہم تبدیلی موجود ہے۔

«۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد [پیش‌تر—«نشان داده بود»] که او بار دوم دست خود را دراز کرده است تا باقیماندۀ قوم خویش را باز آورد، و اینکه در این زمانِ گردآوری، کوشش‌ها باید دوچندان گردد. در زمانِ پراکندگی، اسرائیل زده و دریده شد؛ اما اکنون در زمانِ گردآوری، خدا قوم خود را شفا خواهد داد و زخم‌های ایشان را خواهد بست. در زمانِ پراکندگی، تلاش‌هایی که برای گسترش حقیقت انجام می‌شد، تأثیر اندکی داشت و اندک یا هیچ به انجام نمی‌رساند؛ اما در زمانِ گردآوری، هنگامی که خدا دست خود را برای گرد آوردن قوم خویش نهاده است، کوشش‌ها برای گسترش حقیقت اثرِ مقصودِ خود را خواهند داشت. همه باید در این کار متّحد و غیور باشند. دیدم که نادرست است کسی برای نمونه‌هایی که اکنون باید راهنمای ما در زمانِ گردآوری باشند، به زمانِ پراکندگی ارجاع دهد؛ زیرا اگر خدا اکنون بیش از آنچه در آن هنگام کرد، برای ما نکند، اسرائیل هرگز گرد آورده نخواهد شد. [حذف شده: «انتشار حقیقت در یک نشریه، همان‌قدر ضروری است که موعظه شدن آن.»] [بندها ادغام شده‌اند] دیده‌ام [پیش‌تر—«خداوند به من نشان داد»] که جدول ۱۸۴۳ به هدایتِ دستِ خداوند تنظیم شده بود، [پیش‌تر—«به دست او»] و اینکه نباید تغییر داده شود؛ [پیش‌تر—«هیچ بخشی از آن نباید تغییر داده شود»] و اینکه اعداد همان‌گونه بودند که او می‌خواست. اینکه دست او بر آن بود و اشتباهی را در برخی از اعداد پنهان کرده بود، به‌گونه‌ای که هیچ‌کس نمی‌توانست آن را ببیند، تا هنگامی که دست او برداشته شد.»

“En relación con el —Continuo’, vi entonces que la palabra —sacrificio’ fue añadida por la sabiduría humana, y que no pertenece al texto; y que el Señor dio la comprensión correcta de ello a quienes proclamaron el clamor de la hora del juicio. Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del —Continuo’; pero desde 1844, en la confusión, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión. [Párrafos combinados] También he visto [Anteriormente: —el Señor me mostró’] que el tiempo no ha sido una prueba desde 1844, y que nunca más volverá a ser una prueba.]” A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 61–62.

زمان که با پیام فرشتهٔ سوم پیوندی ندارد

الن وایٹ کو اُس رؤیا سے مختلف ایک اور رؤیا ہوئی تھی، جو بالآخر ابتدائی تحریرات میں شامل ہوئی۔ اُسے کئی رؤیا ہوئی تھیں؛ تاہم، ایک رؤیا میں اُس سے ایک بات کہی گئی؛ اُسے ایک پیراگراف بتایا گیا، اور اُس نے اسے لکھ لیا۔

«El Señor me ha mostrado que el mensaje del tercer ángel debe ir y ser proclamado a los hijos dispersos del Señor, y que no debe depender del tiempo; porque el tiempo nunca más volverá a ser una prueba. Vi que algunos estaban adquiriendo una falsa excitación que surgía de predicar tiempo; que el mensaje del tercer ángel era más fuerte de lo que el tiempo puede ser. Vi que este mensaje puede sostenerse sobre su propio fundamento, y que no necesita del tiempo para fortalecerlo, y que avanzará con gran poder, y hará su obra, y será abreviado en justicia». A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White, ExV 48.

او در آنجا دربارهٔ چه سخن می‌گوید؟ اینکه ما هرگز دیگر نباید پیام فرشتهٔ سوم را با زمان مرتبط سازیم، درست است؟

آمین؟ با من هستید؟

أين تجد هذا؟ أين يقع؟

له حاضرينو څخه: (هیڅ ځواب نه و.)

از میان حاضران: طرحی از تجربه و دیدگاه‌های مسیحی.

خاکۂ مسیحی تجربہ اور ایلن جی۔ وائٹ کے نظریات، صفحہ 48، صفحہ 48۔

بسیار خوب. آن عبارتی را که درباره‌اش گفتگو می‌کنیم و از Review and Herald، نوامبر 1850 برگرفته شده است، در کجا می‌یابیم؛ این مطلب در کتاب A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White در کجا قرار دارد؟ خب، اگر در یادداشت‌های خود کمی به عقب برگردید، آن را در A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White، صفحهٔ 61 و صفحهٔ 62 خواهید یافت.

شما رؤیایی را در کتاب *A Sketch of the Christian Experience and Views of Ellen G. White* دارید که در صفحهٔ 48 ثبت شده است؛ سپس رؤیایی را دارید که سرانجام قرار است در *Early Writings*، در صفحات 61 و 62، درج شود. این دو با 13 یا 14 صفحه از یکدیگر جدا شده‌اند، درست است؟

و هنگامی که به *Early Writings* می‌رسند، چه خواهند کرد؟ آنان این بند را از صفحهٔ ۴۸ برخواهند داشت و آن را درست پس از گفتهٔ او که زمان دیگر آزمونی نیست، درج خواهند کرد. آنان دو رؤیا را به هم خواهند پیوست.

آیا آنچه را که منظورم است دنبال می‌کنید؟

مردی در میان حاضران: بله.

آیا مقصود مرا دنبال می‌کنید؟

فردِ موردِ خطاب در میانِ حضّار: (تأیید.)

ٹھیک ہے، کیونکہ آپ ہی وہ ہیں جن کے ساتھ میں کم تصدیق دیکھ رہا ہوں۔

آخری قدم (تیسرا مرحلہ)—1882 کی ابتدائی تحریریں

ٹھیک ہے۔ اب میں آپ کے نوٹس کے صفحہ 6 پر واپس آ گیا ہوں؛ اور اب آپ کے سامنے پھر سے Early Writings ہے۔

و دلیلِ این‌که این بخش با حروفِ درشت آمده است، این است که این همان پاراگرافی است که در آن گفته شده: «. . . هنگامی که اتحاد برقرار بود، پیش از 1844، تقریباً همه بر دیدگاهِ درستِ “ـروزانه” متّحد بودند؛ امّا در آشفتگیِ پس از 1844، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شد، و تاریکی و سردرگمی در پی آمد. زمان از سال 1844 به این سو آزمونی نبوده است، و دیگر هرگز نیز آزمونی نخواهد بود.» شما باید به یاد داشته باشید که او در اصل، در نخستین ثبتِ خود از این رؤیا، گفته بود: «به من نشان داده شد که زمان از سال 1844 به این سو آزمونی نبوده است»، و آن در پاراگرافی دیگر بود. او اطمینان حاصل کرده بود که میان آنچه دربارهٔ «روزانه» به او نشان داده شده بود و آنچه دربارهٔ آزمون بودنِ زمان به او نشان داده شده بود، تمایزی وجود داشته باشد؛ و این‌که پاراگرافِ بعدی، که دربارهٔ عدمِ ارتباط دادنِ هیچ زمان‌بندی‌ای با پیامِ فرشتهٔ سوم سخن می‌گوید، در رؤیای اصلی وجود نداشت. آن در صفحهٔ 48 از Life Sketches بود، نه صفحات 61 و 62.

لیکن، جب آپ 1882 میں Early Writings تک پہنچتے ہیں، تو انہوں نے انہیں یکجا کر دیا؛ اور اس لیے، جب آپ 1930 کی دہائی تک پہنچتے ہیں اور ایڈونٹسٹ ازم میں گہری تاریکی کی طرف بھٹک رہے ہوتے ہیں، اور ولی وائٹ یہ کہتا ہے کہ جب آپ Daily کا مطالعہ کریں تو آپ کو اسے وقت کے سیاق و سباق میں مطالعہ کرنا چاہیے—"معذرت، ولی، آپ کی ذمہ داری یہ تھی کہ آپ روحِ نبوت کا درست تاریخی ریکارڈ فراہم کرنے والے ہوتے۔ آپ کو وہ ہونا تھا جو روحِ نبوت کو شکست دیتا۔ اور Early Writings، صفحہ 75 کی اپنی پیشکش میں، آپ نے اصل مصادر کو نظرانداز کیا، اور وہ اصل مصادر یہ کہتے ہیں کہ جب آپ نے یہ استدلال اختیار کیا کہ Early Writings، 74 میں Daily کو وقت کے سیاق و سباق میں سمجھا جانا چاہیے، تو یہ بالکل خلافِ حقیقت ہے۔"—یہ خلافِ حقیقت ہے! روحِ نبوت کے ریکارڈ سے اس کی تائید نہیں ہو سکتی۔ اس زمانے کی تاریخ سے اس کی تائید نہیں ہو سکتی۔

ٹھیک ہے۔ نکتہ 1: سسٹر وائٹ ابتدائی تحریرات، 74 میں فرماتی ہیں کہ "روزانہ" کے بارے میں ایک درست فہم موجود ہے۔ تاریخ میں بعد ازاں جو بنیادی دلیل زبردستی پیش کی گئی، وہ یہ ہے کہ جب آپ ابتدائی تحریرات، 74 کے اس اقتباس کا مطالعہ کریں، تو لازم ہے کہ اسے وقت مقرر کرنے کے تناظر میں رکھا جائے۔ یہ دلیل بے بنیاد ہے؛ یہ معتبر نہیں ہے!

پس اکنون ما فقط با این موضع روبه‌رو هستیم که دربارهٔ «دائمی» دیدگاهی صحیح وجود دارد. بسیار خوب؟ اما، یک اندیشهٔ دیگر را نیز از این بند مطرح خواهیم کرد.

این‌گونه آمده است: «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد . . . .» ۲۳ سپتامبر، چه زمانی؟ ۱۸۵۰: «۲۳ سپتامبر ۱۸۵۰، خداوند به من نشان داد.»

او نے اسے کیا دکھایا؟

خُب، یکی از چیزهایی که او به وی نشان داد این بود که از سال 1844، دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانیِ دائمی» پذیرفته شده‌اند.

«En 23 de septiembre de 1850 el Señor me mostró . . . . Cuando existía unidad, antes de 1844, casi todos estaban unidos en la comprensión correcta del “Continuo”; pero desde 1844, en medio de la confusión, se han adoptado otras interpretaciones, y han seguido tinieblas y confusión. The Review and Herald, noviembre de 1850.»

مارچ 1850 — «قربانیِ دائمی» همان قدسِ زمینی است

پس، در پایین صفحهٔ ۶، پاراگرافی دارید که از نشریهٔ Review and Herald مورخ مارس ۱۸۵۰ برگرفته شده است، و این مقاله‌ای از David Arnold است.

در این مقاله، دیوید آرنولد تعلیم می‌دهد که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر مَقْدِس یهود در اورشلیم است که در سال ۷۰ میلادی به‌وسیلهٔ رومِ بت‌پرست از میان برداشته شد.

سپتامبر 1850 «روزانه» خدمت مسیح در قدس است

سپس در سپتامبر ۱۸۵۰، در همان سال — و به‌راستی، در سال ۱۸۵۰ سردبیر Review and Herald چه کسی بود؟ نام او جیمز وایت بود.

پس جیمز وایت، در سپتامبر سال ۱۸۵۰، مقاله‌ای از کروزیه را به چاپ می‌رساند که تعلیم می‌دهد «مستمر» نمایانگر خدمت مسیح در قدس است.

اکنون، جیمز وایت این را به‌طور مستقیم تعلیم نمی‌دهد، اما مردم از آن استنباط می‌کنند و می‌گویند که مقصود تعلیم او همین است. و چرا این را می‌گویم؟ این را به سبب سخن او می‌گویم: در سپتامبر ۱۸۵۰، خواهر وایت می‌گوید که از سال ۱۸۴۴ به این سو، دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانی دائمی» در تاریکی پذیرفته شده و در پی آن، سردرگمی پدید آمده است.

این دو دیدگاه [آرنولد و کروزیه] دیدگاه پیشگامان مبنی بر این نیست که «قربانی دائمی» بت‌پرستی است.

و در صفحهٔ ۷، آن دو بند از مقالهٔ کراسیر را دارید، جایی که او استنباط می‌کند که «مستمر» همان خدمت مسیح در قدس است.

منطق جیمز وایت

اگر جیمز وایت بهتر می‌دانست، چرا این مقاله را چاپ کرد؟ دلیل آن در یادداشت‌های شما «منطق جیمز وایت» است.

نخستین چیزی که پس از یأس بزرگ به چاپ رسید، «A Word to the Little Flock» نام داشت، و سه نفری که نویسندگان آن نشریه بودند جیمز وایت، الن وایت، و جوزف بیتس بودند. نخستین مطلبی که پس از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به وسیلهٔ کسانی که در آن راه گام برمی‌داشتند به چاپ رسید، همین مقاله بود؛ و در این مقاله، خواهر وایت دیدگاهِ کروزیه را تأیید می‌کند، نه دیدگاه او دربارهٔ «Daily»، بلکه دیدگاه او را دربارهٔ انتقال مسیح از مکان مقدس به مکان اقدس‌الاقداس.

توجه کنید، این خواهر وایت است. به همین دلیل بود که جیمز وایت مایل بود مقالهٔ کرازیر را به چاپ برساند؛ می‌گوید،

من بر این باورم که مقدّسی که باید در پایانِ ۲۳۰۰ روز تطهیر شود، هیکلِ اورشلیم جدید است که مسیح خادمِ آن می‌باشد.»—این از الن وایت است—«خداوند بیش از یک سال پیش، در رؤیا به من نشان داد که برادر کراسیر دربارهٔ تطهیر مقدّس، و غیره، نورِ راستین را داشت؛ و اینکه ارادهٔ او این بود که برادر C. آن دیدگاهی را که در Day-Star, Extra, February 7, 1846 به ما عرضه کرد، به نگارش درآورد. من از جانب خداوند خود را کاملاً مجاز می‌دانم که آن Extra را به هر قدیسی توصیه کنم.

«دعا می‌کنم که این سطور برای شما، و برای همهٔ فرزندان عزیز که ممکن است آن‌ها را بخوانند، موجب برکت باشد.» A Word to the Little Flock، 12 مهٔ 1847.

پس مردم حتی تا به امروز، برخی از مورخان معاصر در ادونتیسم می‌گویند: «به آنجا نگاه کنید. الن وایت تأیید مطلق خود را بر مقالهٔ کروزیر ابراز می‌کند؛ و بنابراین، آنچه کروزیر دربارهٔ “خدمت مسیح در قدس” به‌عنوان “مستمِر” گفته است، باید درست باشد.» و هنگامی که چنین می‌گویند، تاریخ را به‌نادرستی بازنمایی می‌کنند؛ زیرا مقالهٔ کروزیر هشت بخش داشت و ادونتیست‌ها از همان آغاز دریافتند که چهار بخش از آن سراسر ظلمت بود، و آن بخش‌ها هرگز، هرگز، هرگز در ادونتیسم تجدید چاپ نشده‌اند.

به‌عنوان نمونه، یکی از دیدگاه‌های او در آن مقاله این بود که هنگامی که عیسی بازمی‌گردد، هزار سال صلح برقرار خواهد شد. ادونتیست‌ها به این امر ایمان ندارند و هرگز نیز نداشته‌اند. این برداشت، برداشتی است که ویلیام میلر آن را رد کرد، و همین امر در واقع ویلیام میلر را در مسیر درستِ فهم حقیقت قرار می‌دهد. آن تعلیم، یکی از تعالیمی است که مستقیماً در تضاد با فهم میلریتی قرار دارد.

پس هنگامی که کروزیه این مقالهٔ هشت‌بخشی را منتشر می‌کند، آنان از همان آغاز می‌دانند که چهار بخش از این بخش‌ها قابلِ تجدید چاپ نیست.

اما جیمز وایت آن بخشی را چاپ می‌کند که در آن کراسیر استنباط می‌کند که «قربانیِ دائم» همان خدمتِ مسیح در قدس است؛ اما او فقط همان چهار بخش را بازچاپ خواهد کرد. او چهار بخشِ دیگر را بازچاپ نخواهد کرد. اما برای آنکه جیمز وایت آن چهار بخشِ کراسیر را بازچاپ کند، باید آن را در دو شماره چاپ کند. او ناچار بود در سپتامبر ۱۸۵۰ آن را دو بار چاپ کند.

در شمارهٔ سپتامبر ۱۸۵۰ مجلهٔ Review and Herald او فضای کافی وجود نداشت؛ ازاین‌رو در سپتامبر ۱۸۵۰ دو شماره از Review and Herald را منتشر کرد تا بتواند تمام مقالهٔ کروزیه را دربارهٔ انتقال مسیح از مکان مقدّس به اقدس‌الاقداس به چاپ برساند.

اکنون، از سخنان جرارد دمستیگت درخواهید یافت که او این ارزیابی تاریخی را ارائه می‌کند که ادونتیست‌ها همواره می‌دانستند که بخش‌هایی از مقالات کروسیه نادرست بوده است و نمی‌شد آن‌ها را دوباره به چاپ رساند.

«او [اِلن هارمون] گفت: —خداوند بیش از یک سال پیش، در رؤیا به من نشان داد که برادر کراوزیر، دربارهٔ تطهیر قُدس، و غیره، نور حقیقی را داشت؛ و این که ارادهٔ او آن بود که برادر C. دیدگاهی را که در Day Star Extra، 7 فوریهٔ 1846، به ما ارائه کرده بود، به نگارش درآورد. من از جانب خداوند کاملاً مجاز می‌دانم که آن Extra را به هر قدّیسی توصیه کنم» (نامه. E. G. White به Curtis، Word to the Little Flock, 12). اَدوِنتیست‌های روز هفتم معمولاً این گفته را چنین تفسیر کرده‌اند که ارائه‌های کراوزیر خالی از اشتباه نبود، اما استدلال اصلی او در زمینهٔ گونه‌شناسی درست بود. تجدیدچاپ‌های آن مقاله، بخش‌هایی را که آنان نادقیق می‌دانستند، حذف کردند.» P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 125.

هرگز نتوانست سند کامل خود را دوباره چاپ کند

اب، اگلے صفحے پر آپ کے پاس W. A. Spicer اسی بات کی گواہی دیتے ہوئے موجود ہیں: وہ ہمیشہ جانتے تھے کہ Crosier کے مضامین میں غلطی تھی، اور انہوں نے ان چار حصوں کو کبھی دوبارہ شائع نہیں کیا۔

با تأسف باید گفت که کراوزیرِ جوان تنها زمانی بسیار کوتاه در نورِ حقیقتِ سَبَّت گام برداشت. او بعدها تعلیمِ قُدس را که خود در استوار ساختنِ آن یاری رسانده بود، انکار کرد. برادرانِ پیشگامِ ما شرحِ او بر قُدس را چندین بار در نشریاتِ نخستینِ خود بازچاپ کردند، اما هرگز نتوانستند سندِ کاملِ او را بازچاپ کنند. او در آن، به شرحِ قُدس، برخی اندیشه‌ها را دربارهٔ عصرِ آینده افزوده بود: هزاره‌ای زمانی، با عصری پرجلال بر این زمین در هنگامِ آمدنِ ثانوی. این موارد را برادرانِ ما همواره حذف می‌کردند. این تعالیمِ مربوط به عصرِ آینده در آن روزگار همه‌جا رواج داشت. این عقیده هرگز با پیامِ روشن و معینِ ادونت سازگار نبود؛ و بی‌گمان همین خمیرمایهٔ خطا به دور شدنِ مردانِ جوان‌تر از حقایقِ سَبَّت و قُدس یاری رساند. او به‌زودی به مخالفتی تلخ با جنبشِ آغازینِ ما روی آورد.» W. A. Spicer, Review and Herald, December 14, 1939

مقصود این است که امروزه کسانی هستند که تأیید خواهر وایت را بر مقالۀ کروزیه در A Word to the Little Flock دستاویز قرار می‌دهند؛ افرادی مانند هایدی هایکس، همان هایدی هایکس با کتاب احمقانه‌اش دربارهٔ این‌که «قربانی دائمی» خدمتِ مسیح در قدس است. این یکی از استدلال‌های اوست.

کسانی که چنین می‌کنند، حقایق تاریخی را نادیده می‌گیرند. آنان هرگز نمی‌توانستند همهٔ مقالات کراسیر را تجدید چاپ کنند. و اصرار بر این‌که تأیید الن وایت در A Word to the Little Flock تأییدی مطلق و فراگیر بر موضع کراسیر بوده است، همان‌قدر بی‌وجه است که اصرار شود ادونتیست‌ها معتقدند قرار است هزار سال صلح برقرار گردد. این استدلالی ابلهانه است.

این تحریفی از تاریخ است، و این کار برای فریب مردم و ایجاد سردرگمی و تاریکی انجام می‌شود.

پس، شما دو مورخ دارید: اسپایسر که درگذشته است و دامستیگت که هنوز زنده است؛ اما به شما اطمینان می‌دهم که نه اسپایسر و نه دامستیگت، هیچ‌یک از آن دو، با آنچه من ارائه می‌کنم موافق نخواهند بود. بسیار خوب، موافق نخواهند بود. بنابراین، شما دو مورخِ مخالف دارید که با آنچه من به شما می‌گویم هم‌نظرند. هیچ‌گونه توجیهی، به‌هیچ‌وجه، برای این‌که تأیید الن وایت بر مقالهٔ کراسیر را به این معنا بگیرید که هرچه در آن بود، کامل و بی‌نقص بوده است، وجود ندارد.

ادونت ریویو — جلد ۱، آبرن، نیویورک، شمارهٔ ۳

ادونت ریویو—جلد ۱، آبرن، نیویورک، شمارهٔ ۴

ایڈونٹ ریویو — جلد 1، آبرن، نیویارک، خصوصی شمارہ

جب جیمز وایت در سپتامبر ۱۸۵۰ مقالهٔ کروسیر را در «The Review and Herald» به چاپ رساند، آن شماره جلد ۱، شمارهٔ ۳ بود.

لیکن وہ یہ سب کچھ جلد ۱، شمارہ ۳ میں سمو نہ سکا؛ چنانچہ اُس نے اس مضمون کو The Review and Herald کی جلد ۱، شمارہ ۴ میں مکمل کیا۔ اور اُس نے یہ کب کیا؟ ستمبر ۱۸۵۰ میں۔

خُب، در سپتامبر ۱۸۵۰ چه رخ داد؟ خواهر وایت رؤیایی داشت که می‌گوید: «۲۳ سپتامبر ۱۸۵۰، خداوند به من نشان داد . . . . هنگامی که پیش از ۱۸۴۴ اتحاد برقرار بود، تقریباً همه بر دیدگاه درست دربارهٔ «—Daily;» متّحد بودند؛ امّا از ۱۸۴۴ بدین‌سو، در میان سردرگمی، دیدگاه‌های دیگری پذیرفته شده است، و تاریکی و آشفتگی در پی آمده است. Review and Herald، نوامبر ۱۸۵۰.»

شوهرِ او که بود؟ او سردبیرِ The Review and Herald بود.

پس، هنگامی که همسرش گفت: «جیمز، آیا می‌دانی که خداوند همین اکنون چه چیزی به من گفت؟ به من گفته شد که ما نباید دیدگاه‌هایی را دربارهٔ «قربانی دائمی» مطرح کنیم که با درک پیشگامان، مبنی بر اینکه «قربانی دائمی» همان بت‌پرستی است، در تضاد باشد، زیرا این کار تاریکی و سردرگمی به بار می‌آورد»، او چه کرد؟

پس جیمز وایت چه کرد؟ در سپتامبر سال ۱۸۵۰، او شمارهٔ دیگری از Review and Herald را منتشر کرد؛ سه شماره در یک ماه. این شماره با عنوان جلد ۱، ویراست ویژه شناخته می‌شود.

और उसने क्या किया? उसने क्रोज़ियर का लेख पुनर्मुद्रित किया और ‘द डेली’ के विषय में क्रोज़ियर ने जो कहा था, उसे हटा दिया!

برادران و خواهران، این گواهی تاریخی است بر اینکه جیمز و الن وایت دریافته بودند که دیدگاه کروسیه درباره «قربانیِ دائم» نادرست بود و اینکه این دیدگاه تاریکی و سردرگمی به بار آورد.

اور کروسیر کا "روزانہ" کے بارے میں کیا نظریہ تھا؟ یہ کہ وہ مسیح کی مقدِس میں خدمت تھی۔

پس، در «نوشته‌های نخستین»، ص. 74، هنگامی که او می‌گوید: «در 23 سپتامبر، خداوند به من نشان داد که میلری‌ها دربارۀ «قربانی دائمی» دیدگاه درستی داشتند»، شواهد تاریخی این است که میلری‌ها چنین می‌فهمیدند—

اکنون، برادران و خواهران، برادران و خواهران، از این حقیقت غافل نشوید: این چیست؟ سپتامبر ۱۸۵۰، به خواهر وایت نشان داده می‌شود که از سال ۱۸۴۴ دیدگاه‌های دیگری دربارهٔ «قربانی دائمی» پذیرفته شده بود؛ مه ۱۸۵۰، آرنولد «قربانی دائمی» را به‌عنوان مقدس یهودی مطرح می‌کند؛ سپتامبر ۱۸۵۰، بخش اول از دو بخشِ مقالهٔ کروزیه منتشر می‌شود، شامل ارائهٔ او از «قربانی دائمی» به‌عنوان خدمت مسیح در قُدس؛ سپتامبر ۱۸۵۰، بخش دوم از دو بخشِ مقالهٔ کروزیه منتشر می‌شود؛ سپتامبر ۱۸۵۰، مقالهٔ کروزیه بازچاپ می‌شود، اما دیدگاه او دربارهٔ «قربانی دائمی» حذف شده است؟ چه چیزی در حال وقوع است؟

ہم دیکھتے ہیں کہ اسی سال یہ 1850 کا چارٹ تیار کیا گیا، اور یہ چارٹ روزانہ کے بارے میں کیا کہتا ہے؟ "بت‌پرستانہ تسلّط، یا وہ روزانہ جو اٹھا لیا گیا۔ دانی ایل 11:31، 508۔"

الن وایت می‌دانست که موضعِ کسانی که ندای «ساعتِ داوری» را دربارهٔ «دائمی» اعلام کردند چه بود. هنگامی که می‌گوید آنان دیدگاهِ درست را داشتند، می‌دانست که دیدگاهِ درست این بود که آن، برداشته شدنِ سلطهٔ بت‌پرستانه را نشان می‌داد؛ «دائمی» نمایانگرِ بت‌پرستی بود.

و در این سال، ۱۸۵۰، گزارش تاریخی ثابت می‌کند که او و شوهرش این تعلیم را رد کردند که «قربانیِ دائم» نمایانگر خدمتِ مسیح در قدس است؛ تعلیمی که مؤسسهٔ پژوهش‌های کتاب‌مقدسیِ کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم از آن حمایت می‌کند. این همان تعلیمی است که خدماتِ خودحمایت‌گر، مانند Heartland و Steps to Life، از آن پشتیبانی می‌کنند. این تعلیمی است که تاریکی و سردرگمی به بار می‌آورد.

اکنون، این نکته را دربارهٔ «Chart» سال 1850 ملاحظه کنید. این در نوامبر 1850 است. این همان ماهی است که او آن رؤیا را می‌بیند و ثبت می‌کند؛ رؤیایی که سرانجام در سال 1851 دچار تحول می‌شود و سپس در 1882 در *Early Writing* جای می‌گیرد؛ در همین ماه، در همین ماه، در نوامبر 1850. چنین می‌گوید،

«دوشنبه به دورچستر بازگشتیم، جایی که برادر عزیزمان نیکولز و خانواده‌اش در آن‌جا زندگی می‌کنند.»—

در همین‌جا [با اشاره به نمودار ۱۸۵۰، گوشهٔ بالای سمت راست]، «منتشرشده به‌وسیلهٔ اوتیس نیکولز، دورچستر، ماساچوست.» بسیار خوب؟ او دربارهٔ همین سخن می‌گوید، درست است؟ آیا آن را می‌بینید، این نمودار را؟

—«Allí, durante la noche, Dios me dio una visión muy interesante, la mayor parte de la cual ustedes verán en el escrito. Dios me mostró la necesidad de publicar una carta profética. Vi que era necesaria y que la verdad presentada con claridad sobre tablas lograría mucho y haría que las almas llegaran al conocimiento de la verdad». Manuscript Releases, número 15, 210, noviembre de 1850.

او در خانهٔ نیکولز در دورچستر رؤیایی دید—همهٔ آن بر این چارت آمده است—و گفت: «تو باید یک چارت تهیه کنی.»

او دربارۀ نمودار چه می‌گوید؟ آن را چگونه توصیف می‌کند؟

حبقوق ۲ را ببینید: «نیازِ انتشارِ یک نمودار را دیدم»، و این چه می‌بایست می‌کرد؟ لازم بود «تا حقیقت بر لوح‌ها به‌روشنی نوشته شود». حبقوق ۲، آیهٔ ۲، می‌گوید: «و خداوند مرا جواب داده، گفت: رؤیا را بنویس و آن را بر لوح‌ها واضح بساز، . . . .» او می‌گوید که این نمودارِ ۱۸۵۰ اوتیس نیکولز، چاپِ دورچسترِ ماساچوست، تحققِ حبقوق است، همان‌گونه که در «نبرد عظیم» می‌گوید که نمودارِ ۱۸۴۳ تحققِ حبقوق است.

آیا این را می‌بینید؟ آیا می‌بینید که او این رؤیا را چه زمانی دریافت کرد؟ در همان زمانی که این امور در جریان بود: «۲۳ سپتامبر، خداوند به من نشان داد . . . . که تعلیمِ “دائمی” به‌عنوان خدمتِ مسیح در قُدس، تاریکی و سردرگمی به بار می‌آورد»، و شوهرش بی‌درنگ آن مقاله را تجدید چاپ کرد و آن دو بند را حذف نمود. در ادونتیسم دیگر هرگز تجدید چاپ نشد تا سال ۱۹۳۱ که ویلی وایت آن را تجدید چاپ کرد؛ و هنگامی که چنین کرد، در همان رساله‌ای که چاپ نمود، شهادتِ کاذبی وجود داشت. این را می‌توان اثبات کرد.

اکنون می‌خواهم در اینجا چیزی را برای شما بخوانم، نقل‌قولی طولانی‌تر، دربارهٔ همین دورهٔ زمانی. این از ۲۷ نوامبر ۱۸۵۰ است.

میں کچھ مدت سے آپ کو لکھنے میں غفلت برتتا رہا ہوں۔ اب میں اس کے اسباب بیان کرتا ہوں۔ اوّل، جب سے مجھے سسٹر عربیلا کا مہربان اور خوش آئند خط موصول ہوا، اُس کے بعد کئی ہفتوں تک مجھے لکھنے کا وقت نہ ملا؛ ورنہ میں اُن کی اس درخواست کی تعمیل کرتا کہ اُس کا جواب دو ہفتوں کے اندر دے دیا جائے۔ مجھے وہ خط بہت پسند آیا۔ ہم سب کو اُس خط میں دل چسپی تھی اور ہمیں امید ہے کہ میری تاخیر آپ کو اس خط کا جواب فوراً، جونہی آپ اسے پڑھیں، دینے سے باز نہ رکھے گی؛ اور آئندہ میں اتنی دیر نہ کروں گا۔

صحتِ یعقوب اور میری اب اب کافی اچھی ہے۔ ہمارا گھر پیرس میں بھائی اینڈریوز کے ہاں ہے، جو ڈاک خانہ اور مطبع سے چند ہی قدم کے فاصلے پر ہے۔ ہم یہاں کچھ تھوڑا عرصہ قیام کریں گے۔ یہ نہایت مہربان خاندان ہے، مگر بہت غریب ہے۔ جہاں تک ان کے پاس ہے، یہاں سب کچھ بلا معاوضہ ہے۔ ہم یہ درست نہیں سمجھتے کہ یہاں رہتے ہوئے ان پر کسی قسم کا خرچ ڈالیں۔ میں آپ سب کو اور عزیز بہن گورہم کو بہت دیکھنا چاہتی ہوں۔

"کنفرانس ما در تاپشام از علاقه‌ای عمیق برخوردار بود. بیست‌وهشت نفر حضور داشتند؛ همه در جلسه مشارکت کردند."

یکشنبه قدرت خدا چونان بادی شدید و شتابان بر ما فرود آمد. همگان بر پاهای خویش برخاستند و خدا را به آواز بلند ستایش کردند؛ این واقعه همانند زمانی بود که بنیاد خانهٔ خدا نهاده شد. آواز گریه از آواز بانگ شادمانی بازشناخته نمی‌شد. زمانی ظفرمندانه بود؛ همه تقویت و تازه‌قوت یافتند. هرگز پیش از آن چنین زمانی پرقدرت را مشاهده نکرده بودم.

کنفرانس بعدی ما در فیرهیون برگزار شد. برادر بیتس و همسرش نیز حضور داشتند. جلسه‌ای بس نیکو بود. در بازگشت به خانهٔ برادر نیکولز، خداوند به من رؤیایی عطا کرد و به من نشان داد که حقیقت باید بر لوح‌ها به‌روشنی نگاشته شود، و این امر سبب خواهد شد که بسیاری به‌وسیلهٔ پیام‌های سه فرشته برای حقیقت تصمیم بگیرند، در حالی که آن دو پیام نخستین بر لوح‌ها به‌روشنی بیان شده باشند.»

این درست همین پایینِ اینجاست، [اشاره به گوشهٔ پایینِ چپِ نمودار 1850]. بسیار خوب؟ آنچه او درباره‌اش سخن می‌گوید، بر این نمودار است.

—«من نیز دیدم که انتشار آن نشریه به همان اندازه ضروری بود که رفتنِ پیام‌آوران؛ زیرا پیام‌آوران نیازمند نشریه‌ای هستند که آن را با خود حمل کنند، مشتمل بر حقیقتِ حاضر، تا آن را به دستِ کسانی بسپارند که می‌شنوند؛ و آنگاه حقیقت از ذهن محو نخواهد شد، و آن نشریه به جاهایی خواهد رفت که پیام‌آوران نتوانند بروند. چیزهای دیگری نیز دیدم که در نشریه ظاهر خواهد شد.

“همگی شما چگونه به‌سر می‌برید؟ آیا همگی شما برای حیات جاودانی می‌کوشید؟ بسیار، بسیار مشتاق دیدار شما هستم و گمان می‌کنم که به‌زودی چنین خواهد شد. اکنون زمان آمادگی است و امید دارم که همهٔ ما برای ابدیت کاری استوار و یقینی انجام دهیم. زمان بسیار کوتاه می‌نماید و آنچه باید انجام دهیم، باید به‌سرعت انجام دهیم.”

«۲۰ نوامبر، یک هفته پیش، برادر هنری نیکولز و اینجانب به تاپشام رفتیم. پنج‌شنبه [۲۱ نوامبر] تازه از سرِ سفرهٔ ناهار برخاسته بودیم که یکی از فرزندان برادر فویی وارد شد و گفت که مادرشان بی‌هوش است. ما شتابان یک مایل از آن سوی رودخانه گذشتیم و خواهر عزیزمان، خواهر فویی، را در حال جان دادن یافتیم. اندوه من عظیم بود، زیرا دیدم که او مرا نمی‌شناسد. او تا میان ساعت سه و چهار، مدت زیادی، در رنجی شدید به سر برد و سپس آخرین نفس خود را کشید. او شوهری و سه فرزند بر جای گذاشته است تا در ماتم فقدان او سوگواری کنند.»

صبح جمعه [۲۲ نوامبر]، برادر هنری به پاریس آمد تا جیمز او را برای شرکت در مراسم تدفین اصلاح کند. زمانی بسیار باوقار و پرمعنا داشتیم. خداوند ما را ترک نکرد، بلکه اجازه داد روح او بر ما قرار گیرد. روزهای واپسین خواهر فوی بی‌تردید روحانی‌ترین و بهترین روزهای او بود. برادر فوی این مایهٔ تسلی را دارد که او به‌عنوان یک مسیحی درگذشت. او به‌خوبی تاب می‌آورد. خدا به او فیض می‌بخشد تا این مصیبت را تحمل کند. آه، چه نیکوست که انسان امیدی به خدا داشته باشد که در همهٔ صحنه‌های آزمایش و مصیبت نگاه‌دار و پایدارکننده باشد. خدا را سپاس برای امید، برای امیدی نیکو. شما، هر یک از شما، برای امید خود چه می‌دادید؟

ایمان را محکم نگاه دارید. در خدا نیرومند باشید و بر بازوی جاودان او تکیه کنید. آن هرگز شما را فرو نخواهد گذاشت، بلکه در هر مصیبت شما را برخواهد داشت. امید دارم که همهٔ شما در حقیقت پیوسته نیرومندتر و نیرومندتر شوید. سست نشوید، بلکه راه خود را به سوی ملکوت با پشتکار ادامه دهید. —

اینک آغاز می‌کنیم. این است آنچه می‌خواهم ببینی.

—«یک هفته پیش، سَبَّتِ گذشته، جلسه‌ای بسیار جالب داشتیم. برادر هیوِت از دِد ریور آنجا بود. او با پیامی آمد بدین مضمون که هلاکت شریران و خوابِ مردگان، مکرُوهی در اندرونِ دری بسته بود که زنی، ایزابل، که نبیّه‌ای بود، آن را وارد کرده بود؛ و او معتقد بود که آن زن، ایزابل، من هستم.»—

ٹھیک ہے؟ برادر ہیوٹ کہہ رہے ہیں کہ ایلن وائٹ ایزبل ہے اور اُس نے تین گمراہ کن تعلیمات متعارف کرائی ہیں۔

«—ما او را از برخی خطاهای گذشته‌اش آگاه ساختیم؛ اینکه ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده بود، و نیز از خطاهای متعدد دیگرش. این امر تأثیری بسیار اندک داشت. تاریکی او بر جلسه احساس می‌شد و آن را فرساینده ساخته بود.»

اب، مں چاہندا آں جو تُسیں ایہ ویکھو۔ اس پیراگراف بارے میرے کول اک گل اے جیہڑی مں چاہندا آں کہ جے تُسیں کر سکو تاں اوہدے نال نال چلو۔

اگر شما تاکنون با کسانی در ادونتیسم روبه‌رو شده‌اید که نبوت‌های زمانی را در پایان جهان دوباره اِعمال می‌کنند، آنان تنها سه نقل‌قول دارند که از آن‌ها استفاده می‌کنند—البته از نقل‌قول‌های بسیاری بهره می‌گیرند، اما سه نقل‌قول اصلی دارند که به آن‌ها استناد می‌کنند. این یکی از آن‌هاست؛ زیرا به آنجا می‌روند و می‌گویند: «ما برخی از خطاهای گذشتهٔ او را به وی گفتیم»، و ادعا خواهند کرد که وقتی او می‌گوید «که ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده بود»، آن نیز یکی از خطاهای او بوده است. آیا می‌بینید که چگونه می‌توان این دستور زبان را تا حدی اندکی پیچ‌وتاب داد: «ما برخی از خطاهای گذشتهٔ او را به وی گفتیم؟ ما همچنین به او گفتیم که ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده بود»؛ اما وقت‌گذاران می‌گویند ما برخی از خطاهای گذشتهٔ او را به وی گفتیم و یکی از آن خطاها این بود که تو تعلیم می‌دهی ۱۳۳۵ روز به پایان رسیده است، و این یک خطاست. پس، می‌توان آن را به هر دو صورت پیچ‌وتاب داد.

پہلی مرتبہ میرا یوجین پریوٹ کے ساتھ روبرو سامنا اوکلاہوما میں ہوا، اور وہ یہ استدلال کر رہا تھا کہ میلرائیٹ تاریخ دنیا کے آخر میں دہرائی نہیں جاتی؛ اور میں نے اسے روحِ نبوت میں سے چند اقتباسات پیش کیے۔

او می‌گوید: «جف، تو می‌دانی که الن وایت نویسنده‌ای سهل‌انگار بود.»

اور میں نے کہا، "آپ کا کیا مطلب ہے؟"

او به این نقل‌قول رجوع کرد. او می‌گوید که این نقل‌قول ثابت می‌کند که او نویسنده‌ای بی‌دقت است؛ زیرا می‌داند که من می‌دانم وقت‌تعیین‌کنندگان، اگر بخواهند، می‌توانند این نقل‌قول را تحریف کنند.

اکنون، این‌که جایی مانند واچیتا از چنان نفوذی برخوردار است که به دانشجویان خود تعلیم می‌دهد الن وایت نویسنده‌ای بی‌دقت است، یک مسئله است؛ اما آیا او در اینجا نویسنده‌ای بی‌دقت است؟

—«احساس کردم که باید چند کلمه‌ای بگویم. به نام عیسی برخاستم، و در حدود پنج دقیقه مجلس دگرگون شد. همه در همان لحظه آن را احساس کردند. هر چهره‌ای روشن شد. حضور خدا آن مکان را پر ساخت. برادر هیویت بر زانوهایش فرو افتاد و آغاز به گریستن و دعا کردن کرد. در رؤیا ربوده شدم و چیزهای بسیاری دیدم که نمی‌توانم بنویسم. این امر بر برادر هیویت تأثیر عظیمی گذاشت. او اقرار کرد که این از جانب خدا بود و تا غبار خاک فروتن شد. از آن جلسه به این سو، پیوسته می‌نویسد، و اکنون نیز از همان میز می‌نویسد و از همه خطاهایی که ترویج کرده بود اعلام برائت می‌کند. من بر این باورم که خدا او را بالا می‌آورد، و اگر خدا از طریق او عمل کند، او برای انجام نیکی مهیا شده است. »

«بسیار محبت به خواهر عزیز، گورهام. به او بگویید قوی باشد. خدا با اوست و او را ترک نخواهد کرد. محبت بسیار به همهٔ شما. امید دارم که کودکان خواب‌آلود نشوند، بلکه به حقیقت علاقه‌مند باشند و با جدیت بکوشند تا دعوت و برگزیدگیِ خود را استوار سازند. بنویسید، حتماً بنویسید، و چنان که من کرده‌ام عمل نکنید. شما را دوست دارم، همهٔ شما را. بنویسید.» Manuscript Releases، جلد 16، 206–209. نوشته‌شده از پاریس، مِین، 27 نوامبر 1850.

برادران و خواهران، زمینهٔ تاریخی این چیست؛ او این را در کجا می‌نویسد؟ او این را در سال ۱۸۵۰، در خانهٔ برادر نیکولز می‌نویسد.

در این دورهٔ زمانی، خداوند چه می‌کند؟ او نشان می‌دهد که پیشگامان، دیدگاه درست را دربارهٔ «قربانی دائمی» دارند، و او با آن موضوع سروکار دارد. او می‌گوید که خدمت مسیح در قدس، دیدگاه نادرست دربارهٔ «قربانی دائمی» است.

در این تاریخ، در همین تاریخ—نه فقط همین تاریخ و نه صرفاً همان سال بعینه، بلکه همان ماه از سال—او رؤیاها را دریافت می‌کند و این حقیقت را دربارهٔ موضع پیشگامان نسبت به «دائمی» روشن می‌سازد، و می‌گوید کسانی که فریادِ ساعتِ داوری را اعلان کردند، دیدگاه درست را دربارهٔ «دائمی» داشتند؛ و در همان بند، می‌گوید: «دیدم که نمودار 1843 به هدایت دست خداوند ترسیم شده بود و نباید تغییر داده شود، و کسانی که فریادِ ساعتِ داوری را اعلان کردند، دیدگاه درست را دربارهٔ “دائمی” داشتند.»

اور 1843 کے اس چارٹ پر "روزانہ" کے بارے میں کیا کہا گیا ہے؟ خیر، اس میں کہا گیا ہے کہ یہ AD508 میں لے لی گئی تھی؛ اور 1335 سال بعد آپ کو 1843 تک لے آتا ہے، اور یہ کہ 1335 ماضی میں ہے۔

آیا می‌توانید تصور کنید که او در همان ماه، در همان سال، به برادر هیویت از دِد ریور بگوید که آن هنوز در آینده است؟

ٹھیک ہے، یہ وقت مقرر کرنے والے، یہ وقت مقرر کرنے والے، اور یہ لوگ جو یہ مانتے ہیں کہ سسٹر وائٹ ایک غیر محتاط مصنفہ ہیں۔ تاریخ اس کی تائید نہیں کرتی۔

پس، می‌خواهم ببینید که در ارتباط با «قربانیِ دائمی»، الن وایت حتی عدد ۱۳۳۵ را نیز درک کرده بود.

الن وایت صرفاً مُهر تأیید خود را بر این دیدگاه ننهاد که «دائمی» همان بت‌پرستی است؛ او درک می‌کرد که آن، نبوتِ ۱۳۳۵ ساله را آغاز می‌کند، نبوتی که در سال ۱۸۴۳ به پایان رسید، و او از این موضع در ملأ عام در برابر برادر Hewit از Dead River دفاع کرد. آیا این را می‌بینید؟

اور اُسی ماہ میں، جب وہ یہ کہہ رہی ہے کہ مسیح کی مقدِس خانے کی خدمت، بطورِ «یومیہ»، صرف تاریکی اور الجھن ہی لاتی ہے، اُس کا شوہر، اُس رؤیا کے جواب میں، اس تعلیم کو Review and Herald سے ہٹا دیتا ہے۔

در اینجا در یادداشت‌های شما، آنجا که نوشته است «نمودار ۱۸۵۰»، دقیقاً این را می‌گوید [اشاره به ستون سوم از سمت چپ در نمودار ۱۸۵۰، به متنی که پس از عیسی بر صلیب در سال ۳۱ میلادی آمده است]. می‌خواستم بتوانید آن را در یادداشت‌های خود داشته باشید.

اور پھر 1843 کے چارٹ پر یہاں [اشارہ کرتے ہوئے درمیانی ستون کی طرف، AD31 میں صلیب پر یسوع کے نیچے]:

برداشته شدن قربانیِ دائمی. دانیال ۱۲:۱۱، ۱۲

ٹھیک ہے، یہ وہ دو چارٹ ہیں۔

خواهر وایت دریافت که این مردان دیدگاه درست را داشتند، و نیز دریافت که این امر آغاز نبوت ۱۳۳۵ ساله‌ای بود که در ۱۸۴۳ به پایان رسید؛ و همچنین دریافت که این امر نمایانگر کنار برداشته شدن سلطهٔ بت‌پرستی در سال ۵۰۸ بود.

در ذیل این دو ارجاع به نمودارها، نقل‌قول دیگری در بازهٔ زمانیِ برادر نیکولز دارید، و او مردم را از ساختن نمودارهای دیگر توبیخ می‌کند، زیرا تصاویر هنریِ آنها شیطانی است؛ حال آنکه می‌گوید تصاویر هنریِ موجود بر این دو نمودار آسمانی است. او می‌گوید،

«Vi que el negocio de hacer gráficos estaba enteramente equivocado. Se originó con el hermano Rhodes y fue continuado por el hermano Case. Se han gastado recursos en hacer gráficos y en formar imágenes toscas y repugnantes para representar a los ángeles y al glorioso Jesús. Vi que tales cosas desagradaban a Dios. Vi que Dios estaba en la publicación del gráfico por el hermano Nichols.»—

چه کسی در انتشار این چارتِ ۱۸۵۰ حضور داشت؟ خدا!

—«Vi que había»—¿qué?—«una profecía de este cuadro en la Biblia; y si este cuadro está destinado para el pueblo de Dios, si [es] suficiente para uno, lo es para otro; y si uno necesitaba que se pintara un nuevo cuadro en una escala mayor, todos lo necesitan igualmente.»

«دیدم که در برادر کیس احساسی ناآرام، مضطرب، ناخشنود و ناسپاس وجود داشت که طالبِ نموداری دیگر بود. دیدم که این نمودارهای نقاشی‌شده تأثیری نامطلوب بر جماعت گذاشته بود. این امر باعث می‌شد که در جلسه روحی سبک‌سرانه، پوچ و تمسخرآمیز حاکم باشد.»—

اکنون، این همان چیزی است که می‌خواهم دربارهٔ آن به‌دقّت بیندیشید.

—«من دیدم که نمودارهایی که به فرمان خدا تهیه شده بودند، حتی بدون هیچ توضیحی نیز تأثیری نیکو بر ذهن می‌گذاشتند.»—

«من دیدم که نمودارها»، به صورت جمع، «به فرمان خدا . . . .» کدام نمودارها، در قالب جمع، به فرمان خدا بودند؟ این دو نمودار [نمودارهای 1843 و 1850] به فرمان خدا بودند.

—«در تصویر فرشتگان بر نمودارها چیزی سبک، دل‌انگیز، و آسمانی وجود دارد. ذهن به‌گونه‌ای تقریباً نامحسوس به سوی خدا و آسمان هدایت می‌شود. اما نمودارهای دیگری که تهیه شده‌اند، ذهن را منزجر می‌سازند و سبب می‌شوند که ذهن بیش از آسمان بر زمین متمرکز گردد. تصاویری که فرشتگان را بازمی‌نمایانند، بیشتر به دیوان می‌مانند تا به موجودات آسمان. دیدم که این نمودارها روزها و هفته‌ها فکر برادر کیس را به خود مشغول ساخته بودند، در حالی که او می‌بایست در پی حکمت آسمانی از خدا می‌بود و در فیض‌های روح و معرفتِ حقیقت رشد می‌کرد.»

دیدم که اگر هزینه‌ای که در تهیه و انتشار نمودارها هدر رفته بود، صرف آن می‌شد که حقیقت به‌روشنی از طریق انتشار رساله‌ها و امثال آن در برابر برادران قرار گیرد، خیر بسیار به بار می‌آورد و جان‌هایی را نجات می‌داد. دیدم که کارِ نمودارسازی همچون تب گسترش یافته است.» Manuscript Releases, number 13, 359; 1853.

۱۲۹۰ اور ۱۳۳۵ دن

من مقاله‌ای را از نشریهٔ Review and Herald، مورخ ۲۸ ژانویهٔ ۱۸۵۸، در اختیار دارم. علت اینکه آن را در یادداشت‌های شما آورده‌ام این است که بتوانید ببینید که آنان در سال ۱۸۵۸ همچنان تعلیم می‌دادند که «قربانی دائمی» همان بت‌پرستی است. شما این را در مرجع خود دارید: هشت سال پس از ۱۸۵۰، آنان هنوز بر این فهم بودند که «قربانی دائمی» همان بت‌پرستی است.

سؤال‌ها بی‌درنگ مطرح می‌شود: آیا می‌توان تشخیص داد آن رویدادهایی که این دوره‌ها باید از آن‌ها تاریخ‌گذاری شوند کدام‌اند؟ و اگر چنین است، آیا می‌توان تعیین کرد که چه زمانی واقع شدند؟ نخست می‌پرسیم: «قربانیِ دائم» چیست و «مکروهِ ویرانگر» کدام است؟ ملاحظه خواهد شد که واژهٔ «قربانی» به خط ایتالیک آمده است؛ که نشان می‌دهد این واژه افزوده شده است. همین نکته در دیگر مواردِ کاربرد آن در کتاب دانیال نیز دیده می‌شود، یعنی در باب 11:31 و 8:11–13. اکنون به اختصار به همین باب اخیر رجوع کنیم. در آیهٔ 13 ملاحظه خواهد شد که دو ویرانی در نظر آورده شده است: ویرانیِ دائم، و نافرمانیِ ویرانگر. این حقیقت به‌قدری به‌روشنی به‌وسیلهٔ جوزایا لیچ بیان شده است که بهتر از آن نمی‌توان کرد مگر آنکه عین عبارت او را نقل کنیم:*

—ذبیحۀ دائمی، قرائتِ رایجِ کنونیِ متن است؛ اما در اصل، هیچ چیزی به نامِ ذبیحه یافت نمی‌شود. این امر نزد همگان مورد اذعان است. این صرفاً حاشیه‌ای یا برداشتی است که مترجمان بر آن تحمیل کرده‌اند. قرائتِ درست چنین است: «دائمی و عصیانِ ویرانگر»؛ «دائمی» و «عصیان» به‌وسیلۀ «و» به یکدیگر پیوسته‌اند: ویرانگریِ دائمی و عصیانِ ویرانگر. اینها دو قدرتِ ویرانگر بودند که می‌بایست مقدس و لشکر را ویران سازند.

از این‌جا آشکار است که «قربانیِ دائم» به هیچ‌وجه نمی‌تواند اشاره‌ای به عبادت یهودی داشته باشد که بنا بر دیدگاه قدیمی‌تر و رایج‌تر بر آن حمل شده است؛ و این امر از این ملاحظه نیز روشن‌تر می‌گردد که اگر این دوره‌ها، خواه به‌صورت لفظی و خواه به‌صورت تمثیلی، از هر زمانِ برداشته شدن این عبادت محاسبه شوند، ما را به هیچ واقعه‌ای که به هر نحو شایستهٔ توجه باشد نمی‌رسانند.

پس، «قربانیِ دائمی» و «رجاست» دو قدرتِ ویرانگرند که می‌بایست کلیسا را تحت ستم قرار دهند: آیا می‌توانیم تعیین کنیم که این قدرت‌ها چه هستند؟ برای آنکه در این نکته به همان نتیجه‌ای برسیم که ویلیام میلر بدان رسید، کافی است شیوهٔ استدلال او را بپذیریم. او می‌گوید:

«مقصود از «مقدسِ» بت‌پرستی چه می‌تواند باشد؟ بت‌پرستی، و هر گونه ضلالت، همان‌گونه که حقیقت را مقدس‌هاست، برای خود نیز مقدس‌ها دارد. اینها همان معابد یا پناهگاه‌هایی هستند که برای خدمتِ آنها تقدیس شده‌اند. پس می‌توان فرض کرد که در اینجا سخن از معبدی خاص و نامدار از بت‌پرستی است. از میان معابد پرشمار و برجستهٔ آن، کدام‌یک می‌تواند باشد؟ یکی از باشکوه‌ترین نمونه‌های معماری کلاسیک «پانتیون» نام دارد. نام آن به معنای «معبد یا پناهگاهِ همهٔ خدایان» است. محل قرار گرفتن آن روم است.+ بت‌های ملت‌هایی که رومیان بر آنها غلبه کرده بودند، با حرمت در یکی از طاقچه‌ها یا بخش‌های این معبد نهاده می‌شد، و در بسیاری موارد خودِ رومیان نیز آنها را پرستش می‌کردند. آیا می‌توان معبدی از بت‌پرستی یافت که به‌مراتب آشکارتر «مقدسِ او» باشد؟»

«اکنون که روشن شده است «قربانیِ دائمی» همان بت‌پرستی است، و «تجاوزِ ویران‌کننده»، یا «مکروهی که ویران می‌سازد»، همان پاپیّت است، و نیز اینکه قدسِ ویژهٔ بت‌پرستی پانتئون بود، و «جای» استقرار آن روم بود، اکنون بیشتر تحقیق می‌کنیم.»

«1. آیا بت‌پرستی به‌وسیلهٔ قدرت مدنیِ روم «برداشته شد»؟ گمان می‌کنیم بیانِ زیر از واقعیتی مهم و شناخته‌شده در تاریخ کلیسا و جهان، پاسخِ این نبوت را می‌دهد. این سخن به قسطنطین، نخستین امپراتور مسیحی، اشاره دارد و می‌گوید:»

"—نخستین اقدام او در امر حکومت، صدور فرمانی در سراسر امپراتوری بود که رعایای خود را به پذیرفتن مسیحیت ترغیب می‌کرد."++

"۲۔ کیا روم اُس کے مقدِس کا شہر یا مقام تھا، (پینتھیون،) جسے ریاست کے اختیار کے ذریعے گرایا گیا؟ درجِ ذیل اقتباس اس کا جواب دیتا ہے:"

«—مرگِ آخرین رقیبِ قسطنطین، صلحِ امپراتوری را مُهر و موم کرده بود. روم بار دیگر ملکهٔ بی‌منازعِ ملت‌ها شد. اما او، در همان ساعتِ رفعت و شکوه، تا لبهٔ پرتگاهی بالا برده شده بود. گامِ بعدیِ او می‌بایست رو به نشیب و جبران‌ناپذیر باشد. انتقالِ حکومت به قسطنطنیه هنوز مورخ را در حیرت می‌افکند. این عملی بود در تعارضی مستقیم با تمام سیرِ تعصباتِ کهن و شرافتمندانهٔ ذهنِ رومی. این کار نه از آنِ آسیاییِ عیّاشی بود که خود را وقفِ کامرانی‌های آداب و اقلیم‌های شرقی کرده باشد، بلکه از آنِ فاتحی آهنین بود، زادهٔ مغرب، و همچون همهٔ رومیان، خوارشمارِ عاداتِ شرقیان؛ این کار، کارِ سیاستمداری تیزبین بود، و با این همه، به آشکارترین درجه، خلافِ مصلحتِ سیاسی بود. با وجود این، قسطنطین روم، آن دژِ عظیم و تختگاهِ قیصران، را رها کرد و آن را با گوشه‌ای گمنام از تراکیه معاوضه نمود، و باقیماندهٔ زندگیِ نیرومند و بلندپروازِ خویش را در رنجِ مضاعفِ برکشیدنِ یک مستعمره به پایتختِ امپراتوری‌اش، و فروکاستنِ پایتخت به افتخاراتِ سست و نیرویِ خوارشدهٔ یک مستعمره، صرف کرد.»*

این گزارش از قلمِ مورخ، آن‌قدر روشن است که نیازی به توضیح ندارد. نبوت می‌گوید: «جایگاهِ مقدس او به زیر افکنده شد»؛ و پس از بیانِ حقایقی چون آنچه در بالا آمد، سخت‌گیرترین کسان در تفسیر نبوت نیز باید از انطباق آن خرسند و قانع باشند.

"اس وقت سے کہ روزانہ موقوف کیا جائے، اور اُجڑا دینے والی مکروہ چیز قائم کی جائے، ایک ہزار دو سو نوّے دن ہوں گے۔ مبارک ہے وہ جو انتظار کرتا ہے اور ایک ہزار تین سو پینتیس دنوں تک پہنچتا ہے۔ ہمارے سامنے موجود حقائق کے مطابق کہ روزانہ سے مراد شرک ہے، اور اُجڑا دینے والی مکروہ چیز سے مراد پاپائیت ہے، اور یہ کہ رومی اقتدار میں پہلی سے دوسری کی طرف تبدیلی واقع ہوئی، اور وہ بھی ریاستی اختیار کے ذریعے، اب ہمیں صرف یہ مزید تحقیق کرنی ہے کہ یہ کب ایسے طور پر واقع ہوا کہ پیشین گوئی پوری ہو؛ کیونکہ اگر ہم یہ متعین کر لیں، تو ہمارے پاس وہ نقطۂ آغاز آ جائے گا جس سے ہمارے سامنے موجود متن میں مذکور نبوی ادوار کی تاریخ کا حساب لگایا جانا ہے۔ لہٰذا،"

تا زمان تغییر کیشِ کلوویس، پادشاه فرانسه، که در سال 496 رخ داد، فرانسویان و دیگر ملت‌های روم غربی بت‌پرست بودند؛ اما پس از آن رویداد، کوشش‌ها برای گرواندن بت‌پرستان به مسیح با کامیابیِ بسیار قرین شد. گفته می‌شود که تغییر کیشِ کلوویس منشأ آن رسم شد که پادشاه فرانسه را با عناوینِ «اعلیحضرتِ بسی مسیحی» و «نخست‌زادهٔ کلیسا» خطاب کنند.+ در فاصلهٔ میان آن زمان و سال 508 م.، به‌وسیلهٔ «اتحادها»، «تسلیم‌نامه‌ها» و فتوحات، «آربوریچی»، «پادگان‌های رومی در غرب»، بریتانی، بورگوندی‌ها و ویزیگوت‌ها، به انقیاد درآورده شدند.'++

«بت‌پرستی در امپراتوری روم غربی، هرچند بی‌گمان پیشرفت ایمان مسیحی را به تأخیر انداخت، به‌ویژه در آن ملت‌هایی که، چنان‌که در مورد انگلستان، از یورش‌های طوایف بربر که همچنان بت‌پرست باقی مانده بودند، در رنج بودند، از این پس—even اگر میل آن را می‌داشت—دیگر قدرت آن را نداشت که ایمان کاتولیک را سرکوب کند یا از تعدیات پاپ روم جلوگیری نماید.»

از آن زمان، مکرُوهِ پاپی، تا آنجا که به بت‌پرستی مربوط می‌شد، پیروزمند بود. کشمکش‌های آیندهٔ آن با دیگر فرقه‌های مسیحی بود که همواره چون بدعت‌گذاران با آنان رفتار می‌شد؛ و نیز با شاهزادگانی که همواره چون یاغیان یا پاره‌کنندگانِ بدنِ مسیح با آنان رفتار می‌شد. قدرت‌های برجستهٔ اروپا دلبستگیِ خود به بت‌پرستی را وانهادند، تنها برای آنکه مکروهاتِ آن را در صورتی دیگر پایدار سازند؛ زیرا بت‌پرستی فقط کافی بود تعمید یابد تا در معنای کاتولیکی، مسیحی گردد؛ و هنگامی که منافع یا انتقامِ خادمِ رئیسِ آن چنین اقتضا می‌کرد، دارایی‌ها و تخت‌های آنان ــ و بسا جان‌هایشان ــ می‌بایست بر مذبح نهاده شود. SS

* نبوی تفسیر، جلد ۱، ص. ۱۲۷۔

+ „گڈرخ کی جامع تاریخ“ اور „گتھری کا جغرافیہ“۔

+ تاریخِ مسیحیتِ موشهایم، جلد ۱، صص. ۱۳۲، ۱۳۳.

در انگلستان، آرتور، نخستین پادشاه مسیحی، عبادت مسیحی را بر ویرانه‌های آیین بت‌پرستی بنا نهاد.* راپن، که مدعی است در تاریخ خود در ترتیب زمانی وقایع دقیق‌تر است، بیان می‌دارد که او در سال 508 به پادشاهی بریتانیا برگزیده شد. کتاب 2، 129.

وضع «كرسي روما» در این زمان چه بود؟ — سیمّاخوس از سال ۴۹۸ یا ۴۹۹ تا ۵۱۴ پاپ بود. دوران پاپی او به سبب این اوضاع و رویدادهای برجسته ممتاز بود:

"۱۔ وہ اُس وقت —بت‌پرستی— سے نکل آیا جب وہ —کلیسیاے روم— میں داخل ہوا۔"

«۲. او با مجاهده با رقیب خویش، حتی تا سرحدّ خون، راه خود را به کرسی پاپی یافت. دو پَن.»

«3. به‌سبب ستایشی که به‌عنوان جانشینِ قدیس پطرس به او ابراز می‌شود.»

«۴. از طریق تکفیر امپراتور آناستاسیوس.+»

«—این‌که تا چه اندازه،» موشهایم می‌گوید، «آرای برخی با مطالبات خودکامهٔ پاپ‌های روم موافق بود، به‌آسانی می‌توان از عبارتی از اِنّودیوس تصوّر کرد؛ همان چاپلوس بدنام و گزافه‌گویِ سِیماخوس، که از اسقفانی با شهرتی مبهم بود. این مدّاحِ طفیلی، در میان دیگر ادعاهای بی‌ربط، بر این نکته پای می‌فشرد که پاپ در جایگاه خدا به منصب داوری گماشته شده است، جایگاهی که آن را به‌عنوان نایبِ حضرتِ اعلی اشغال می‌کرد.»++

«به‌واسطهٔ نیرویی که از این کامیابی‌ها برای آرمان کاتولیکی در مغرب حاصل شد، و نیز از رهگذر فعالیت نایبان و دیگر عاملان کُرسی روم، حزب پاپی در قسطنطنیه در موقعیتی «قرار داده شد» که خصومت‌های آشکار را به سود سرور خویش در روم موجه سازد. در سال 508، گردباد تعصب و جنگ داخلی با آتش و خون از میان خیابان‌های پایتخت شرقی درگذشت.»

گبن، ذیل سال‌های 508–514، در سخن از آشوب‌های قسطنطنیه، می‌گوید: «تندیس‌های امپراتور را درهم شکستند، و شخص او در یکی از نواحی حومه پنهان بود، تا آنکه در پایان سه روز جرئت یافت از رعایای خویش طلب رحمت کند. [پاپی‌گری پیروزمند است.] آناستاسیوس، بی‌تاجِ خویش و در هیئتِ تضرع‌کننده، بر تختِ سیرک ظاهر شد. کاتولیکان، در برابر روی او، تریساگیونِ اصیل را بازخواندند؛ از پیشنهادی که او به آوازِ منادی اعلام کرد، مبنی بر کناره‌گیری از ارغوانِ سلطنتی، به وجد آمدند؛ به این هشدار گوش فرا دادند که چون همه نمی‌توانند سلطنت کنند، باید نخست بر سر گزینشِ یک فرمانروا به توافق برسند؛ و خونِ دو وزیرِ منفور را پذیرفتند که اربابشان، بی‌درنگ، ایشان را محکوم کرد تا به کام شیران افکنده شوند. این فتنه‌های خشم‌آگین اما زودگذر، به‌واسطه موفقیتِ ویتالیان تشویق شد، که با سپاهِ هون‌ها و بلغارهای خود، که غالباً بت‌پرست بودند، خویشتن را قهرمانِ ایمانِ کاتولیکی اعلام کرد. او در این شورشِ پارسایانه، تراکیه را از سکنه خالی کرد، قسطنطنیه را به محاصره درآورد، شصت‌وپنج هزار تن از هم‌کیشانِ مسیحیِ خود را ریشه‌کن ساخت، تا آنکه بازگشتِ اسقفان، خشنودیِ پاپ، و استقرارِ شورای کالسدون را به دست آورد؛ عهدنامه‌ای ارتدوکس که آناستاسیوسِ در حال احتضار آن را با اکراه امضا کرد، و داییِ ژوستینیان آن را با وفاداری بیشتری به اجرا درآورد. و چنین بود فرجامِ نخستینِ جنگ‌های مذهبی‌ای که به نامِ خدای صلح، و به دستِ شاگردانِ او، به راه افتاده‌اند.» SS

با نقلِ‌قول زیر از آپولوس هیل، شهادت را در این نکته به پایان می‌بریم: — اکنون از جَمالیئیل‌های عصر جدید خود دعوت می‌کنیم که در سال ۵۰۸، با ما در جایگاهِ مَقدِسِ بت‌پرستی، که اکنون «میراثِ سنت پطرس» خوانده می‌شود، موضع بگیرند. چند سالی به گذشته می‌نگریم، و بت‌پرستیِ خشنِ بَربَرهای شمالی بر امپراتوریِ رومِ غربی که فقط به نام مسیحی است، سرازیر می‌شود—و در همه‌جا پیروز می‌گردد—و پیروزی‌هایش در همه‌جا با سبعانه‌ترین قساوت ممتاز است. . . . امپراتوری سقوط می‌کند و به پاره‌هایی شکسته می‌شود. یکایکِ سروران و فرمانروایانِ این پاره‌ها، بت‌پرستیِ خود را ترک می‌گویند و به ایمانِ مسیحی اقرار می‌کنند. در امرِ دین، فاتحان در برابرِ مغلوبان تسلیم می‌شوند. اما با این همه، بت‌پرستی همچنان پیروز است. در میانِ پشتیبانانِ آن، یک فاتحِ سخت‌گیر و کامیاب وجود دارد. (کلوویس.) اما او نیز به‌زودی در برابرِ قدرتِ ایمانِ جدید سر فرود می‌آورد و قهرمانِ آن می‌شود. او همچنان پیروزمند است، اما به‌عنوانِ یک پهلوان و فاتح، در همان نقطه‌ای که ما ایستاده‌ایم، یعنی در سال ۵۰۸ میلادی، به اوجِ خود می‌رسد.

«—در همان سال یا نزدیک به آن، واپسین بخش مهمِ فرعیِ امپراتوریِ ساقط‌شده، به‌طور علنی و با تاج‌گذاریِ «پادشاه»ِ پیروزمندِ آن، مسیحی می‌شود.»

"—پاپِ این دوره‌ای که اکنون بر آن ایستاده‌ایم، بت‌پرستی است که به‌تازگی改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改改 شده است. کشمکش خونینی که او را بر آن کرسی نشاند، به‌واسطهٔ مداخلهٔ یک پادشاه آریانی فیصله یافت. در برابر او سر فرود می‌آورند و او را چنین سلام می‌گویند که —«جایِ خدا را بر زمین پُر می‌کند.» سنا تا آن اندازه زیر اقتدار اوست که، هرگاه گمان برند مصالحِ کرسیِ روم چنین اقتضا می‌کند، امپراتور را تکفیر می‌کنند. . . . در سال 508، معدن در زیر تختِ امپراتوریِ مشرق منفجر می‌شود. حاصلِ آشوب و نزاعی که از آن برمی‌خیزد، خواریِ صاحبِ برحقِّ آن است. اکنون پرسش این است که: در چه زمانی بت‌پرستی تا بدان حد سرکوب شد که برای بدل و جانشینِ آن، یعنی رجاستِ پاپی، جا باز شد؟ این رجاست در چه هنگام در چنان موضعی قرار گرفت که سیرِ خود را در کفرگویی و خون‌ریزی آغاز کند؟ آیا برای «قرار داده شدن» یا «برپا شدن» آن به‌جای بت‌پرستی، تاریخی جز 508 وجود دارد؟ اگر آن افسونگرِ رازآلود هنوز همهٔ قربانیانِ خود را در قلمرو قدرت خویش درنیاورده است، جایگاه خود را گرفته است، و برخی تسلیمِ افسونِ او شده‌اند.

«سایران سرانجام مطیع می‌گردند، و «پادشاهان و قوم‌ها و جماعت‌ها و امت‌ها و زبان‌ها» زیر افسونى آورده می‌شوند که آنان را آماده می‌سازد تا، حتی در حالی که «از خون شهیدان عیسی» مست‌اند، «گمان برند که برای خدا خدمتی به‌جا می‌آورند» و خود را محبوبان انحصاری آسمان بپندارند، در همان حال که به شکاری آسان‌تر و فربه‌تر برای محکومیتِ جهنم بدل می‌شوند.»*

«ما تاریخ را در اختیار داریم. «قربانیِ دائمی» برداشته شد، و «مکروهِ ویرانگر» در سال 508 برپا گردید. با محاسبه از این نقطه، 1290 روز یا سال در 1798 پایان می‌یابد؛ جایی که، چنان‌که پیش‌تر نشان داده شده است، قدرتِ مدنی به دست بازوی بووناپارت از پاپ گرفته شد. 1335 روز ما را 45 سالِ کامل پس از آن واقعه پیش می‌آورد.»

«اما بعضی ممکن است بگویند، چگونه است که شما دوره‌ها را در گذشته پایان‌یافته می‌دانید؟ آیا نوشته نشده است که دانیال باید بیاساید و در پایان ایام در قرعهٔ خود بایستد؟ یقیناً؛ و ما بدان ایمان داریم. اما برای دانیال در قرعهٔ خود ایستادن به چه معناست؟ این نکته هنگامی مورد بررسی قرار خواهد گرفت که به توضیح سپری شدن زمان و بررسی رویدادهایی که در پایان ایام به وقوع پیوستند برسیم. در این میان، ما در اینجا تا هفته‌ای دیگر لنگر می‌اندازیم.» Review and Herald, January 28, 1858.

خطاها و خطرات پرسکات و دنیلز؛ شهرها باید مورد کار قرار گیرند

(اے۔ جی۔ ڈینیلز 1901 میں جنرل کانفرنس کے صدر منتخب ہوئے تھے۔ اس سے ظاہر ہوتا ہے کہ یہ دستاویز 1910 میں لکھی گئی، ایک ایسا وقت جب مسز وائٹ ڈینیلز کی جانب سے شہروں کی غفلت اور ’’ڈیلی‘‘ کے بارے میں تنازع میں اُن کی شمولیت کے باعث نہایت فکرمند تھیں۔)

اکنون، اخیراً استیو وُهلبرگ می‌گفت که او لازم نیست دربارهٔ «دایلی» موضعی اتخاذ کند، زیرا الن وایت هرگز دربارهٔ «دایلی» موضعی نداشت، و اگر برای آن نبیه کافی بوده است که چنین موضعی اتخاذ کند، برای او نیز کافی است.

خوب، الن وایت دربارۀ «دائمی» دیدگاهی داشت. او گفت که میلری‌ها دربارۀ آن دیدگاه درست را داشتند، و او می‌دانست که مقصود از آن، بت‌پرستی است. او درک می‌کرد که هنگامی که بت‌پرستی از میان برداشته شد، ۱۳۳۵ آغاز گردید؛ و نیز می‌دانست که هر دیدگاهی جز آن، تنها تاریکی و سردرگمی پدید می‌آورد.

و آنچه را که می‌توان از تاریخِ ۱۸۵۰ نشان داد که واقعاً به‌عنوان عاملی که تاریکی و سردرگمی می‌آورد، منزوی و مشخص شد، دیدگاهِ کروسیر است که «قربانیِ دائمی» را نمایانگرِ خدمتِ مسیح در قُدسگاه می‌دانست؛ بنابراین، گمان می‌کنم که او درکی از این‌که «قربانیِ دائمی» چه بود داشت، نه فقط این‌که چه بود، بلکه این‌که چه چیزی را نمایندگی می‌کرد؛ زیرا اگر آن موضع را ترک می‌کردید، به تاریکی و سردرگمی فرو می‌رفتید.

لیکن 1910 میں ایلن وائٹ نے جنرل کانفرنس کے صدر اور ڈبلیو۔ ڈبلیو۔ پریسکاٹ کو بھی، کراسیئر کے اسی نظریے کو فروغ دینے پر، ملامت کی۔

و هیچ تاریخ‌نگاری استدلال نخواهد کرد که پرِسکات و ویلی وایت و ای. جی. دنیلز، هنگامی که «دایلی» را پیش می‌بردند، در واقع این دیدگاه را پیش می‌بردند که «دایلی» نمایانگر خدمت مسیح در قدس اوست. همه این را می‌دانند.

اما شما کل این مقاله را اینجا از Manuscript Releases، جلد ۲۰، در اختیار دارید.

این چه زمانی منتشر شد؟ خب، در سال ۱۹۸۸ منتشر شد؛ بنابراین، برای پژوهندگان ادونتیسم در سال ۱۹۸۸ در دسترس است تا آن را مورد بررسی قرار دهند.

ویلی وایت، پرسکات و دانیلز چه زمانی دیدگاهِ کاذبِ «مداوم» را در ادونتیسم برقرار ساختند؟ از ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۱ بود که کار خود را به انجام رساندند. تا سال ۱۹۳۱، دیگر این موضوع پایان یافته بود!! ادونتیسم قرار است تعلیم دهد که «مداوم» نمایانگر خدمتِ مسیح در قُدس است، زیرا آنان تفسیری از کتب مقدس را پذیرفته‌اند که از پروتستانتیسمِ مرتد و کاتولیسیسم سرچشمه می‌گیرد. و از این نقطه به بعد، «مداوم» به‌عنوان خدمتِ مسیح در قُدس شناخته می‌شود.

افسوس، صداهایی هستند که با این امر مخالفت می‌کنند و بهتر از این می‌دانند، اما از آن نقطه به بعد، جریان به‌کلی برگشته است.

و سپس در سال ۱۹۸۸، مؤسسهٔ الن وایت این بیانِ مربوط به سال ۱۹۱۰ را برای ما منتشر می‌کند، درست در همان زمانی که موضوع «Daily» به‌وسیلهٔ پرسکات، دانیلز، و ویلی وایت مورد مناقشه و تحریک قرار گرفته بود.

این چه معنا دارد؟ اینکه دشمن بر ذهن تو کار می‌کند چه معنایی دارد؟ معنایش این است که روح‌القدس بر ذهن تو کار نمی‌کند.

آنان می‌خواستند به کتاب اوریا اسمیت، «تفکراتی دربارهٔ دانیال و مکاشفه»، وارد شوند و آنچه را که او دربارهٔ این‌که «قربانیِ دائمی» همان بت‌پرستی است گفته بود، حذف کنند. از همین رو در این دورهٔ زمانی، یکی از مردانی که بر ضد ویلی وایت و پرسکات و دانیلز می‌جنگد، مردی است به نام لَری اسمیت.

لَری اسمیت کیست؟ وہ اُوریاہ کا بیٹا ہے، اور وہ جانتا ہے کہ وہ کیا کرنا چاہتے ہیں، اور وہ اپنے باپ کے ساتھ کھڑا ہے: یومیہ عبادت بت‌پرستی ہے۔

چه بکند؟ «سبب سردرگمی عظیم شود.»

دیگر دیدگاه‌ها دربارهٔ «قربانیِ دائمی» پذیرفته شده‌اند که سردرگمی و تاریکی به بار می‌آورند.

Si el Señor lo permite, cuando comencemos a probar estas doctrinas a partir de nuestro estudio de la Biblia, examinaremos Ezequiel 28; porque en Ezequiel 28 es donde se identifica la raíz misma del Continuo. Ezequiel 28 trata de la exaltación de Lucifer, y ella lo está señalando; porque, mientras intentan decir que el Continuo representa el ministerio de Cristo en el Santuario, no solo estaban rechazando la verdadera comprensión del Continuo, símbolo de la autoexaltación, sino que estaban manifestando esa misma autoexaltación en su propia experiencia. Ella enfatiza que ellos introducirían confusión en nuestras filas.

و این عبارت «و به من نشان داده شد» چه معنایی دارد؟ خدا این را به‌طور خاص به او گفت.

خواهر وایت «روزانه» را درک می‌کرد، و می‌دانست که تعلیمِ این‌که «روزانه» عبارت است از خدمتِ مسیح در قدسِ آسمانی، چیزی است که از فرشتگانی آمده که از آسمان اخراج شدند و جز آشفتگی و تاریکی به بار نمی‌آورد؛ و او موضعِ پیشگامان را می‌شناخت که «روزانه» نمایانگرِ بت‌پرستی بود، و این‌که هنگامی که «روزانه» برداشته شد، نبوتِ زمانیِ ۱۳۳۵ سال آغاز گردید. او این را می‌دانست. او تفاوت را می‌دانست، صرف‌نظر از آنچه این اشخاص بخواهند بگویند.

حتی برگزیدگانِ خاص فریب نخواهند خورد، اما کسانی خواهند بود که در کنار همان برگزیدگانِ خاص ایستاده‌اند و فریب خواهند خورد. برگزیدگانِ خاص همان باکره‌های دانا هستند. باکره‌های نادان فریب خواهند خورد، درست است؟

و همچنان‌که باکره‌های حکیم در این دورهٔ زمانی، هنگامی که آن وسوسه حاضر است تا اگر ممکن بود حتی برگزیدگان را نیز بفریبد، در حال دریافت افاضهٔ روح‌القدس هستند، باکره‌های جاهل چه چیزی دریافت می‌کنند؟ همان گمراهیِ شدیدِ مذکور در دوم تسالونیکیان. به آن نیز در ارتباط با قربانیِ دائمی خواهیم پرداخت.

—«در تجربهٔ خود احساساتی با ظاهری روحانی[گرایانه] می‌بافتند و قوم ما را به سوی احساسات زیبایی می‌کشاندند که، اگر ممکن بود، حتی برگزیدگان را نیز فریب می‌داد.»

روح‌باوری در نهایتِ امر به چه معناست؟

در ماجرای شائولِ پادشاه، سموئیل چه گفت؟ «تمرد همچون جادوگری است.» تمرد، جادوگری است.

شائول در کجا فرجام می‌یابد؟

از میان حضار: با ساحرهٔ عین‌دور.

با جادوگرِ عین‌دور.

پادشاه شاؤل چه کرد که این رشتهٔ حوادث را پدید آورد و او را به نزد جادوگرِ عین‌دور کشاند؟ او سخنِ خود را بر کلامِ خدا برتری داد. به او گفته شده بود که چه باید بکند، اما او پیش رفت و آنچه را خود می‌خواست انجام داد.

اصلِ بنیادینِ اسپیریتیزم این است که سخنِ خود را بالاتر از کلامِ خدا قرار دهید. همه‌چیز از همان‌جا آغاز می‌شود. این همان جادوگری است.

جادوگری عبارت است از تشخیص اینکه شیطان چگونه شما را تحت نفوذ خود درمی‌آورد. اینکه او چگونه شما را افسون می‌کند، اصطلاحی جادویی است که به فریب جادویی مربوط می‌شود.

هنگامی که افسون می‌شوید، نخستین کسی که افسون می‌شود چه کسی است؟ ساحر. همه‌چیز از آنجا آغاز می‌شود که من سخن خود را بالاتر از کلام خدا قرار می‌دهم. این همان جادوگری است، این همان تمرّد است، و این منم که افسون شده‌ام. و همین است آنچه برای دانیلز و پرسکات رخ داد.

و دانیلز و پرسکات در آن هنگام که این رخداد در جریان بود، می‌کوشیدند چه افکاری را وارد کنند؟ دیدگاهی نادرست دربارهٔ «قربانی دائمی».

اور «روزانه» کی حقیقی تعبیر کیا ہے؟ یہ کہ وہ بت‌پرستی ہے، اور بت‌پرستی خودستائی کا مذہب ہے۔ یہ وہ مذہب ہے جو آسمان کی عدالتوں میں اُس وقت شروع ہوا جب شیطان نے، جب شیطان نے، اپنے کلام کو خدا کے کلام سے بالاتر رکھا اور نوعِ انسان کی تاریخ میں بدکاری کے بھید کو داخل کیا۔

رازِ بےدینی یہ ہے کہ شیطان ہمیں مسحور کر کے گمراہ کرتا ہے۔ یہ شیطان ہی کا کام ہے کہ وہ ہمیں اس بات پر آمادہ کرے کہ ہم اپنے کلام یا اس کے کلام کو خدا کے کلام سے برتر ٹھہرائیں۔

آیا مقصود مرا دنبال می‌کنید؟

ناانصافی کو دیکھیں۔ اس کی تعریف اسٹرونگ کی کنکورڈنس میں کی جائے گی۔ اور جب آپ اسے جڑ کے لفظ تک لے جاتے ہیں، تو ناانصافی کے لیے جڑ کا لفظ کیا ہے؟ الفا، الفا۔ یہی الفا ارتداد ہے۔

دانیلز و پرسکات چه زمانی این دیدگاه ابلهانه را ترویج می‌کردند؟ در دورهٔ زمانیِ ارتدادِ آلفا.

پس، آنچه خواهر وایت در اینجا دربارهٔ فریب دادن برگزیدگانِ بسیار و نیز دربارهٔ خواندن حزقیال ۲۸ می‌گوید، از نظر دور مدارید. او می‌دانست چه می‌گذرد. او می‌دانست که این موضوعِ «دائمی» چیزی است که نه تنها از لحاظ تعلیمی نادرست است، بلکه از کسانی که قرار است دیدگاه نادرستِ مربوط به «دائمی» را موعظه کنند، می‌طلبد که سخن خود را برتر از کلام خدا قرار دهند، و آنان را در وضعیتی قرار می‌دهد که افسون شده‌اند؛ و از این‌رو، ایشان در دست شیطان ابزاری هستند تا دیگران را نیز به‌وسیلهٔ عصیان خویش افسون کنند.

مردم می‌گویند: «اوه، الن وایت، او دربارهٔ «قربانی دائمی» موضعی ندارد.»

این روح‌گرایی است. او کلام خود را برتر از کلام خدا قرار داده است. او بر این باور است که از سوی خدا الهام می‌یابد.

محصولاتِ عجیبِ شرارت آج کل ایڈونٹزم کے ہر گوشے میں اُگ رہی ہیں۔

الن وایټ خپله تایید د 2520 په اړه د مخکښانو پر پوهه ږدي.

الن وایت تأیید خود را بر دیدگاه پیشگامان می‌نهد که مطابق آن، «قربانی دائمی» در کتاب دانیال نمایانگر بت‌پرستی است.