پنهان تاریخِ آیتِ چهل — عددِ یازده

زیرا اگرچه در مسیح ده‌هزار مربّی داشته باشید، پدران بسیار ندارید؛ زیرا من در مسیح عیسی شما را به‌واسطۀ انجیل مولود ساختم. پس از شما تمنا دارم که از من پیروی کنید. اول قرنتیان ۴:‏۱۵، ۱۶

«شیطان سرگرم طرح‌ریزی نقشه‌های خویش برای آخرین نبرد عظیم است، آنگاه که همه جانب خواهند گرفت....»

«به صداها گوش فرا دهید، و نیروهایی را که در جهان غالب‌اند، بازشناسید. آیا هیچ صدایی از دعا به گوش می‌رسد؟ آیا هیچ نشانه‌ای می‌بینید که خدا شناخته می‌شود؟ کاهنان هستند، بسیارند؛ اما شریعت یَهُوَه را زیر پاهای خود پایمال می‌کنند. جامه‌های ایشان به خون جان‌ها آلوده است. انبوهی عظیم برای دیوها قربانی می‌کنند. بنگرید، ای شما که میان اطاعت و نافرمانی در تردیدید. در خیال، به آن جماعت‌های عظیم بنگرید که در مذبح شیطان پرستش می‌کنند. به موسیقی گوش فرا دهید، به زبانی که آن را آموزش عالی می‌نامند. اما خدا آن را چه می‌خواند؟—سرّ بی‌قانونی.» رساله‌ها، 004، 11.

«همه به حکمتی نیاز دارند تا با دقّت، راز بی‌قانونی را که در پایان‌بندی تاریخ این زمین چنین نقش عظیمی دارد، جست‌وجو کنند....»

«برای بازگردانیِ بهشت، هیچ راه میانه‌ای وجود ندارد. پیامی که برای این ایام آخر به انسان داده شده است، این نیست که با تدبیرهای بشری درآمیزد....»

«کسانی که خدا آنان را به مقام‌های بلندِ اعتماد و مسئولیت برکشیده است، ممکن است از نور آسمان به سوی حکمتِ انسانی روی گردانند.... همهٔ کسانی که بخواهند شخصیتی داشته باشند که ایشان را همکارانِ خدا سازد و تحسینِ خدا را دریافت کنند، باید خود را از دشمنانِ خدا جدا سازند و به آن حقیقتی پایبند بمانند که مسیح به یوحنا داد تا آن را به جهان برساند.» Manuscript Releases، جلد 18، 30–36.

«بگذارید ذهن، حقایق شگفت‌انگیزِ مکاشفه را دریابد، و هرگز خرسند نخواهد شد که قوای خود را صرف موضوعات بیهوده کند؛ بلکه با انزجار از ادبیات سخیف و سرگرمی‌های باطلی که جوانان امروز را فاسد می‌سازند، روی برخواهد تافت. آنان که با شاعران و حکیمان کتاب‌مقدس همنشینی کرده‌اند، و جان‌هایشان از کردارهای پرجلالِ قهرمانان ایمان به جنبش درآمده است، از آن کشتزارهای پربارِ اندیشه با دلی بسی پاک‌تر و ذهنی بسی والاتر بازخواهند گشت، تا اگر به مطالعهٔ نامدارترین نویسندگان غیردینی مشغول می‌بودند، یا به تأمل در فتوحاتِ فرعون‌ها و هیرودیس‌ها و قیصرهای این جهان و ستایش آنها می‌پرداختند.»

«جوانوں کی قوتیں زیادہ تر غیر بیدار رہتی ہیں، کیونکہ وہ خوفِ خدا کو حکمت کی ابتدا نہیں بناتے۔ خداوند نے دانی ایل کو حکمت اور علم عطا کیا، کیونکہ وہ کسی ایسی قوت کے زیرِ اثر نہ آیا جو اُس کے دینی اصولوں میں مداخلت کرتی۔ اس بات کی وجہ کہ ہمارے پاس مضبوط ذہن، ثابت قدمی، اور پختہ قدر و قیمت رکھنے والے لوگ بہت کم ہیں، یہ ہے کہ وہ آسمان سے تعلق منقطع کرکے عظمت حاصل کرنے کا خیال کرتے ہیں۔» Messages to Young People, 255, 256۔

«همهٔ کسانی که می‌خواهند منشِ مسیحی را به کمال برسانند، باید یوغِ مسیح را بر دوش گیرند. اگر می‌خواهند در مسیحْ عیسی در جای‌های آسمانی با هم بنشینند، باید در حالی که بر این زمین‌اند از او بیاموزند. مسیح در پیِ خشنودیِ خود نبود. تمامیِ زندگیِ او تجلّیِ خیرخواهیِ پاک و بی‌غرض بود. او طبیعتِ انسانی را بر خود گرفت تا به جهانِ سقوط‌کرده، به شیطان و کنیسهٔ او، به عالمِ آسمان، و به جهان‌های سقوط‌نکرده نشان دهد که طبیعتِ انسانی، چون با طبیعتِ الهیِ او متحد گردد، می‌تواند به‌طور کامل مطیعِ شریعتِ خدا شود. همه نیاز دارند بپرسند: «برای نجات یافتن چه باید بکنم؟» خدا دل‌های فروتن و توبه‌کار می‌طلبد که از کلامِ او بلرزند. تنها از مذبحِ الهی است که می‌توانیم مشعلِ آسمانی را دریافت کنیم؛ مشعلی که چون دریافت شود، ناتوانیِ ما را به‌تمامی در برابر دیدگانمان قرار خواهد داد و عظمت و جلالِ مسیح را بر ما مکشوف خواهد ساخت. هنگامی که این دیده شود، خدا ما را تحت هدایتِ روح‌القدس قرار می‌دهد، و او ما را به تمامیِ حقیقت رهبری خواهد کرد.» Bible Echo، 20 ژوئیه 1896.

«برای ما حکیمانه نیست که جوانان خود را به دانشگاه‌هایی بفرستیم که در آنجا وقت خویش را صرف کسب معرفتِ زبان‌های یونانی و لاتینی می‌کنند، حال آنکه سرها و دل‌های ایشان از افکارِ نویسندگانِ بی‌ایمانی که برای تسلط بر این زبان‌ها به مطالعهٔ آنان می‌پردازند، پر می‌شود. آنان دانشی به دست می‌آورند که نه به‌هیچ‌وجه ضروری است و نه با تعالیمِ معلمِ اعظم هماهنگ. عموماً کسانی که بدین‌گونه تعلیم یافته‌اند، از خودبینیِ بسیار برخوردارند. می‌پندارند که به اوجِ آموزشِ عالی رسیده‌اند و با تکبر رفتار می‌کنند، چنان‌که گویی دیگر شاگرد نیستند. ایشان برای خدمتِ خدا فاسد می‌شوند. زمانی، امکانات، و کوششی که بسیاری در راهِ کسبِ آموزشی نسبتاً بی‌فایده صرف کرده‌اند، می‌بایست برای به‌دست‌آوردنِ آموزشی به کار می‌رفت که آنان را مردان و زنانی همه‌جانبه، و شایستهٔ زندگیِ عملی، می‌ساخت. چنین آموزشی برای ایشان از بالاترین ارزش برخوردار می‌بود.»

«دانش‌آموزان ما هنگامی که از مدارس ما بیرون می‌روند، چه چیزی را با خود می‌برند؟ به کجا می‌روند؟ چه خواهند کرد؟ آیا دانشی را دارند که ایشان را قادر سازد به دیگران تعلیم دهند؟ آیا چنان تربیت شده‌اند که پدران و مادرانی حکیم باشند؟ آیا می‌توانند در رأس یک خانواده، همچون آموزگارانی دانا، بایستند؟ آیا در زندگی خانوادگی خود می‌توانند فرزندان خویش را چنان تعلیم دهند که خانوادهٔ ایشان خانواده‌ای باشد که خدا با خشنودی بر آن نظر افکند، زیرا نمادی از خانوادهٔ آسمانی است؟ آیا آن یگانه آموزشی را دریافت کرده‌اند که به‌راستی بتوان آن را “آموزش عالی” نامید؟»

«تحصیلات عالی چیست؟ هیچ آموزشی را نمی‌توان تحصیلات عالی نامید مگر آنکه شباهت آسمان را در خود داشته باشد، مگر آنکه جوانانِ مرد و زنان را به مسیح‌مانندی رهنمون شود، و آنان را شایسته سازد تا در جایگاه خدا در رأس خانواده‌های خود بایستند. اگر در دوران تحصیل، جوانی از کسب معرفتِ زبان‌های یونانی و لاتینی و نیز از آشنایی با احساسات و اندیشه‌های مندرج در آثار نویسندگانِ بی‌ایمان بازمانده باشد، زیان چندانی ندیده است. اگر عیسی مسیح این گونه تعلیم را ضروری می‌دانست، آیا آن را به شاگردان خود، که ایشان را برای انجام بزرگ‌ترین کاری که تاکنون به فانیان سپرده شده بود تعلیم می‌داد، عطا نمی‌کرد، تا او را در جهان نمایندگی کنند؟ اما، برعکس، او حقیقت مقدس را به دست‌های ایشان سپرد تا آن را در سادگی‌اش به جهان بدهند.»

«گاه‌هایی هست که به دانشورانِ زبان‌های یونانی و لاتینی نیاز است. برخی باید این زبان‌ها را بیاموزند. این نیکوست. اما نه همه، و نه بسیاری، باید به مطالعهٔ آنها بپردازند. آنان که می‌پندارند آگاهی از یونانی و لاتینی برای تحصیلات عالی‌تر امری ضروری است، دوردست را نمی‌بینند. همچنین، آگاهی از اسرارِ آنچه مردمانِ جهان «علم» می‌نامند، برای ورود به پادشاهیِ خدا ضروری نیست. این شیطان است که ذهن را از مغالطه و سنّتِ بشری انباشته می‌سازد؛ همان چیزهایی که آموزشِ عالیِ حقیقی را کنار می‌زنند و همراه با آموزنده نابود خواهند شد.»

«کسانی که تعلیمی کاذب دریافت کرده‌اند، به سوی آسمان نمی‌نگرند. آنان قادر نیستند آن کسی را که نور حقیقی است ببینند، «که هر انسانی را که به جهان می‌آید منوّر می‌سازد.» آنان حقایق ابدی را چون اوهام می‌نگرند، و ذرّه‌ای را جهان می‌خوانند و جهانی را ذرّه‌ای. دربارهٔ بسیاری از کسانی که آنچه را تعلیم عالی نامیده می‌شود دریافت کرده‌اند، خدا اعلام می‌دارد: «در ترازو سنجیده شده‌ای، و ناقص یافته شده‌ای»—در معرفت امور عملی ناقص، در شناختِ چگونگیِ بهترین استفاده از وقت ناقص، و در معرفتِ چگونگیِ کار کردن برای عیسی ناقص.» Review and Herald، 17 اوت 1897.

«خداوند عیسی به‌وسیلهٔ تصاویر گوناگون، به یوحنا سرشت شریر و نفوذ فریبندهٔ کسانی را نمایان ساخت که به سبب آزار قوم خدا شناخته شده‌اند. همه به حکمتی نیاز دارند تا با دقت، رازِ بی‌شرعی را که در فرجامِ تاریخ این زمین چنین نقش بزرگی دارد، جست‌وجو کنند. آنچه خدا از اعمال نفرت‌انگیزِ ساکنانِ قدرت‌های حاکمِ جهان، که خود را در انجمن‌ها و اتحادیه‌های سری به هم پیوند می‌دهند و شریعت خدا را حرمت نمی‌نهند، آشکار ساخته است، باید قومی را که نورِ حقیقت را دارند قادر سازد که از همهٔ این بدی‌ها برکنار بمانند. بیش از پیش، همهٔ دین‌ورزانِ کاذبِ جهان اعمال شریرانهٔ خود را آشکار خواهند ساخت؛ زیرا فقط دو گروه وجود دارند: آنان که احکام خدا را نگاه می‌دارند و آنان که با شریعت مقدسِ خدا به جنگ برمی‌خیزند....»

د ښځې د نسل او د مار ترمنځ دښمني د څښتن له خوا په څرګند ډول ټاکل شوې ده. «او زه به ستا او د ښځې ترمنځ، او ستا د نسل او د هغې د نسل ترمنځ دښمني کښېږدم؛ هغه به ستا سر وټکوي، او ته به د هغه پونده ووهې.» «او آدم ته یې وفرمایل، ځکه چې تا د خپلې ښځې غږ ته غوږ ونیو او له هغې ونې دې وخوړل چې ما درته امر کړی و، ویلې مې وو: له هغې څخه مه خوره؛ نو ځمکه به ستا په سبب لعنتي وي؛ ته به د خپل ژوند ټولې ورځې په کړاو کې له هغې څخه خوراک کوې؛ اغزي او خس به هم درته راشنه کوي؛ او ته به د کروندې بوټي خورې؛ د خپل مخ په خولو به ډوډۍ خورې، تر هغه چې بېرته ځمکې ته وګرځې؛ ځکه چې له هغې څخه اخېستل شوی یې: ته دوړه یې، او بېرته به دوړې ته وګرځې.»

«با پیروی از راه خود، با عمل کردن در هماهنگی با وسوسه‌های شیطان و در مخالفت با ارادۀ شناخته‌شدۀ خدا، انسان به‌عبث کوشید خود را رفعت بخشد و مبارک سازد. بدین‌سان، معرفتی آزموده از نافرمانی نسبت به احکام خدا به دست آورد. بدین‌سان نیک و بد را شناخت؛ بدین‌سان امانت و وفاداری خویش را نسبت به خدا از دست داد و دروازه‌های سیلاب شرارت و رنج را بر تمام خانوادۀ بشری گشود. امروز چه بسیارند کسانی که همان آزمایش را تکرار می‌کنند! انسان چه زمانی خواهد آموخت که یگانه وسیلۀ امنیت او، اعتماد کامل به «چنین می‌فرماید خداوند» است؟»

«شیطان در پی آن است که از طریق روش‌های بشری، ساخته‌ها و ابداعات خود را بر فرزندان خدا تحمیل کند. او می‌کوشد تا همچون خدا پذیرفته شود، بلکه حتی برتر از خدا قرار داده شود.»

«با تبدیلِ سَبَّت به روزِ اوّلِ هفته، او آدمیان را به بی‌باوری نسبت به اظهاراتِ خدا رهنمون می‌شود، و بدین‌سان آنان را وا می‌دارد که راه‌ها و نقشه‌های خود را چنان بنگرند که در نظرِ خویش و در داوریِ منحرفِ خود، بسی خردمند جلوه کنند. او به‌وسیلهٔ سیاستِ بشری، آدمیان را بر آن می‌دارد که احکامِ مصرحِ خدا را کم‌اعتبارتر از سنّتِ انسانی بدانند، و انحراف از آن شریعتی را که همواره مقدّس و عادل و نیکوست، امری کم‌اهمیت بشمارند. او می‌بیند که با این‌گونه بازداشتنِ عاملانِ انسانی از آن‌که چون فرزندانِ مطیع در هماهنگی با خدا گام بردارند، می‌تواند مانعِ به‌انجام‌رسیدنِ کارِ خدا در جهانِ ما شود.»

«لیکن اب، پس از آن‌که آزمایشِ گناه به‌عمل آمده است، تبانی‌های شیطان با عوامل انسانی‌ای که در مناصب مسئولانه ایستاده‌اند، به همان اندازه سزاوارِ ترس و اجتناب است که در مورد نخستین والدینِ ما بود. به من دستور داده شده است که بگویم مردانی که در کارِ خدا در مناصب مسئولیت گماشته شده‌اند، حقِ خود را برای مهار و کنترلِ دیگران بیش از اندازه برآورد کرده‌اند. مقامی که مردی اشغال می‌کند، شخصیت او را دگرگون نمی‌سازد. برخی چنان به‌نظر رسیده‌اند که احساس می‌کنند باید برای کلیساها و برای آسایشگاه‌ها تدبیر کنند و در قضاوتِ ایشان هیچ جای پرسش نباشد. بگذارند در هر گام از عیسی بیاموزند. او باید برای هر انسان، مرجعِ اعلی باشد.»

«او که بارها معلّم ما بوده است، می‌گوید: “چه دشوار است که انسان با خدای خود به فروتنی سلوک کند، و با روحی توبه‌کار راه خدا را در پیش گیرد و پیشنهادهای شیطان را که به نظر می‌رسد مزایای بزرگ دنیوی عرضه می‌کنند، رد نماید.” تأثیرِ این‌که انسان به جای آن‌که استوار بر بنیاد محکمی که فقط خدا نهاده است بایستد، راه خود را در پیش گیرد، بارها و بارها تکرار شده است. امتناع از گام نهادن در راه‌های راست که خدا معیّن فرموده است، ایشان را به سردرگمی خواهد کشانید و به دیگرانی که همین امتحان و آزمایش را دارند، حکمت نخواهد آموخت. انسان چه زمانی خواهد آموخت که خدا، خداست، و انسان نیست تا تغییر کند؟»

«برخی که از راه راست منحرف شده‌اند، پیوسته در تبی بوده‌اند تا مسئولیت‌هایی را به چنگ آورند که خدا بر عهدهٔ ایشان ننهاده است. خدا از هر خادم و هر طبیب می‌خواهد که سادگیِ حقیقت را حفظ کند. پسر خدا که در هر دو عهدِ عتیق و جدید مکشوف شده است، امروز نجات‌دهندهٔ جهان ماست. هر مبشرِ طبیِ رسالتی باید آموزش خود را از او دریافت کند. مگر آنکه خود را از رئیسِ قدرتِ هوا جدا سازد، جان‌هایی را که به او اعتماد دارند گمراه خواهد کرد. همه از مردانی برحذر باشند که چنان تعلیم یافته و سرافراز شده‌اند که مردمِ عامی نمی‌توانند نقشه‌های آنان را درک کنند.»

«دسیسه‌های گناه از هر تصورِ نامتناهی فراتر می‌رود. هر مصیبت، هر رنج و مرگ، نه تنها گواهی بر قدرتِ شر، بلکه بر حقیقتِ خدای زنده نیز هست. انسان، با آنکه حقیقت را شناخته است—کلامِ خدای زنده را که تا ابد باقی است و به‌واسطهٔ اطاعت حیات می‌بخشد—با این همه، ضعفِ او در هماهنگ شدن با زیرکیِ شیطان به‌غایت شگفت‌انگیز است. همهٔ آنان که از خدا تعلیم یافته‌اند، مسیح را به‌عنوان پسر او می‌شناسند. همهٔ آنان که بیاناتِ شناخته‌شدهٔ خدا را باور نمی‌کنند، رواجِ گناه را آشکار می‌سازند و در جانبِ حیات و جاودانگی، که از طریقِ تقدیسِ کاملِ حقیقت به روشنایی آورده می‌شود، کار نمی‌کنند. مگر آنکه در منش، در سخنان، و در روح، تغییری پدید آورند، جان‌ها هلاک خواهند شد.»

«بهشتِ بازگردانیده‌شده را راهی میانه نیست. پیامی که برای این ایامِ آخر به انسان داده شده است، آن نیست که با تدبیرهای بشری درآمیزد. ما نباید بر سیاستِ وکلای دنیوی تکیه کنیم. ما باید مردانی فروتن و اهلِ دعا باشیم، نه آن‌گونه که چونان کورشدگانِ به‌وسیلهٔ کارگزاری‌های شیطان رفتار می‌کنند.»

«Բազմերն ունեն հավատ, սակայն ոչ այն հավատը, որ գործում է սիրով և մաքրում հոգին։ Փրկարար հավատը պարզապես ճշմարտության հանդեպ սոսկ հավատամք չէ։ «Դևերն էլ են հավատում և դողում»։ Աստծո Հոգու ներշնչումը մարդկանց հաղորդում է այնպիսի հավատ, որ մղող զորություն է, կերտում է բնավորությունը և մարդկանց առաջնորդում է վեր՝ սոսկ ձևական արարքներից անդին։ Խոսքերը, արարքները և ոգին պետք է վկայեն այն փաստի մասին, որ մենք Քրիստոսի հետևորդներ ենք»։

«بزرگ‌ترین نوری و برکتی که خدا عطا فرموده است، در این ایّام آخر، ضمانتی در برابر تعدّی و ارتداد نیست. آنان که خدا ایشان را به مناصب عالی اعتماد برکشیده است، ممکن است از نور آسمان به سوی حکمت انسانی روی برگردانند. آنگاه نور ایشان به ظلمت مبدّل خواهد شد، توانایی‌هایی که خدا به امانت به آنان سپرده است دامی خواهد گردید، و سیرت ایشان مایهٔ اهانت به خدا خواهد شد. خدا را نمی‌توان استهزا کرد. دوری از او، همواره با نتایج حتمیِ خود همراه بوده و خواهد بود. ارتکاب اعمالی که خدا را ناخشنود می‌سازد، اگر به‌گونه‌ای قاطع از آنها توبه نشود و ترک نگردند، به‌جای آنکه انسان در پی توجیه آنها برآید، بدکار را گام‌به‌گام در فریب پیش خواهد برد تا آنکه گناهان بسیار با بی‌کیفری ارتکاب یابد. همهٔ کسانی که می‌خواهند صاحب شخصیّتی باشند که ایشان را همکاران خدا سازد و استحسان خدا را نصیبشان گرداند، باید خود را از دشمنان خدا جدا سازند و بر حقیقتی که مسیح به یوحنا داد تا آن را به جهان برساند، استوار بمانند.» Manuscript Releases, جلد 18، 30–36.