تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل ـ شمارهٔ شانزده

سه فرشتهٔ مکاشفهٔ باب چهاردهم، نمایانگرِ پیامِ هشداردهندهٔ میلری‌ها هستند که آغازِ داوری را اعلام کرد، و پس از آن، پیامِ هشداردهندهٔ یکصد و چهل و چهار هزار که پایانِ داوری را اعلام می‌کند.

هفت شیپور نمایانگر قدرت‌هایی هستند که خدا به‌گونه‌ای مشیت‌آمیز به کار گرفت تا داوری را بر ملت‌هایی که پرستش خورشید را تحمیل می‌کردند، فرود آورد.

چهار شیپور نخست، زوال تدریجی رومِ غربی را تا سال ۴۷۶ مشخص می‌سازند.

پنجم و ششم، زوالِ رومِ شرقی را از ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ مشخص می‌سازند.

سه شیپورِ آخر نمایانگرِ اسلامِ سه وای است.

سیاقی که پراکندگی اسرائیل را برای «هفت زمان» مشخص می‌سازد و در فصل بعدی لاویان آمده است، در آیاتی بیان شده که به دستور نواختن شیپور یوبیل در روز کفاره می‌انجامد.

جب ملر نے چھبیسویں باب میں اُس فیصلۂ الٰہی کو پہچانا جو اسرائیل پر زمین کے لیے سبت کے آرام کو توڑنے کے سبب آیا تھا، تو اُس نے یہ اصول نافذ کیا کہ ایک دن ایک سال کی نمائندگی کرتا ہے، اور اُس نے دریافت کیا کہ ایک سال تین سو ساٹھ دنوں پر مشتمل ہے، اور یہ کہ سات ضرب تین سو ساٹھ دو ہزار پانچ سو بیس سال بنتے ہیں، جو عہد شکنی کی سزا کے سال تھے۔ یہ پہلی نبوتی سچائی تھی جسے اُس نے دریافت کیا۔ یہی اُن حقائق کی بنیاد ہے جو اُس بنیاد کا حصہ تھے جسے مسیح نے ملر کی خدمت کے وسیلہ سے رکھا۔ یوبیل کا نرسنگا رہائی اور آزادی کا اعلان ہے۔

شیپور هفتم، اسلامِ سومین وای است.

هفتمین شیپورِ اسلام، حقیقتِ نبویِ بیرونی است، و شیپورِ یوبیل، حقیقتِ نبویِ درونیِ «عادل‌شمردگی به‌واسطهٔ ایمان» است—رهایی از گناه، که بنا بر گفتهٔ خواهر وایت، همان فرشتهٔ سوم «در حقیقت» است. در دوره‌ای که شیپورِ هفتم در حال نواخته شدن است، رازِ «مسیح در شما، امیدِ جلال» به کمال خواهد رسید، آنگاه که مسیح الوهیتِ خویش را با انسانیتِ آن یکصد و چهل و چهار هزار تن متحد می‌سازد. آنان که در آن زمان مُهرِ خدا را دریافت می‌کنند، پیامی شیپورگونه از هشدار را اعلام خواهند کرد که به‌صورتِ «وایِ سوم» نیز، و همچنین هشدارِ فرشتهٔ سوم، به تصویر کشیده شده است. وایِ سوم، پیامِ فرشتهٔ سوم را توان می‌بخشد، آنگاه که آن فرشته که کسی جز خودِ عیسی مسیح نیست، با پیامی در دستِ خویش فرود می‌آید.

وقتی تشخیص می‌دهیم که این، نبوتِ زمانیِ وایِ اوّل و دوم بود که پیامِ فرشتهٔ اوّل را توان بخشید، و نبوتی از وایِ سوم است که پیامِ فرشتهٔ سوم را توان می‌بخشد، در واقع شیپورها را به‌عنوان «داوری‌هایی که در پاسخ به تحمیلِ یکشنبه بر روم وارد آمد» شناسایی می‌کنیم. آن داوری‌های مشیّت‌آمیز، به‌ویژه سه شیپورِ واپسینِ وای، با پیامِ هشدارِ سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده همسو و موازی‌اند. دو وای و دو فرشته در تاریخِ میلری، و وایِ سوم و فرشتهٔ سوم در تاریخِ صد و چهل و چهار هزار. در تاریخِ آغازینِ فرشتگانِ اوّل و دوم، پیامِ گشایشِ داوری به‌واسطهٔ تحققی از اسلامِ وایِ اوّل و دوم توان یافت. در تاریخِ پایانیِ فرشتهٔ سوم، پیامِ اعلامِ بسته‌شدنِ داوری به‌واسطهٔ تحققی از اسلامِ وایِ سوم توان یافت.

ابتدا اور انتہا میں عطا ہونے والی قوت کی نمائندگی مکاشفہ دس اور اٹھارہ کے اُس فرشتے نے کی، “جو یسوع مسیح سے کم کسی ہستی کا نہ تھا۔” اسلام کا خارجی پیغام اور عدالت کا داخلی پیغام، خارجی طور پر تیسرے افسوس کے نرسنگے کا پیغام ہے، اور عدالت کا داخلی پیغام تیسرے فرشتے کا نرسنگا ہے۔ اسلام کا خارجی نرسنگا دو ہزار پانچ سو بیس برس کی نبوت ہے، اور تیسرے فرشتے کا داخلی نرسنگا دو ہزار تین سو برس ہیں۔ یہ دونوں مردوں کی عدالت کے آغاز پر پہنچے اور بجے، اور یہ دونوں زندوں کی عدالت کے آغاز پر پھر سے پہنچے۔

فرشتۂ مکاشفہ دس 11 اگست 1840 کو اسلام کی پیشین گوئی کی تکمیل میں نازل ہوا، اور ایسا کرتے ہوئے اس فرشتے نے مکاشفہ اٹھارہ کے فرشتے کے نزول کی تمثیل پیش کی، جو اسلام کی ایک پیشین گوئی کی تکمیل کے ساتھ ہوگا۔ 321 میں اتوار کے قانون کی بغاوت پر، اور پھر 538 میں دوبارہ، خدا کا عدالتی فیصلہ پہلے چھ نرسنگوں کے ذریعے ظاہر کیا گیا ہے، اور قریب الوقوع اتوار کے قانون کی بغاوت کے لیے اُس کا فیصلہ ساتویں نرسنگے سے ظاہر کیا گیا ہے، جو تیسری ہلاکت بھی ہے اور تیسرا فرشتہ بھی۔ 22 اکتوبر 1844 کو عدالت کے آغاز کا تنبیہی پیغام اور 9/11 کو زندوں کی عدالت کا تنبیہی پیغام، دونوں اُس ترتیب میں ساتویں فرشتے کے وسیلہ سے قوت بخشے گئے تھے جسے جونز نے بیان کیا تھا۔ آٹھویں اور نویں ابواب میں نرسنگوں کے چھ فرشتے ہیں، پھر دسویں باب میں وہ فرشتہ نازل ہوتا ہے جو یسوع مسیح سے کم ہستی نہیں۔ وہ فرشتوں کی اس ترتیب میں ساتواں ہے، جس کے بعد گیارہویں باب میں تیسری ہلاکت آتی ہے، جو ساتواں نرسنگا ہے، جس نے 1844 میں آواز دینا شروع کی، لیکن وہ فرشتوں کے اس سلسلے میں آٹھواں ہے جو مکاشفہ چودہ میں نویں، دسویں اور گیارہویں فرشتوں تک پہنچتا ہے۔

پیام فرشتهٔ سوم را نمی‌توان از پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم جدا ساخت؛ اما همچنین نمی‌توان آن را از هفت کرناهای داوری خدا بر ارتداد منفک کرد. چهار کرنای نخستِ داوری در باب هشتم مکاشفه، زوال تدریجی رومِ غربی را پس از نخستین قانون یکشنبهٔ قسطنطین در سال ۳۲۱ مشخص می‌سازند، و این روند با تقسیم امپراتوری به شرق و غرب از سوی او در سال ۳۳۰ آغاز شد.

چهار شیپورِ نخست، نمایانگرِ چهار نسلِ تاریخِ آمریکا هستند، و هنگامی که ایالات متحده سقوط می‌کند، سرزمینِ جلیلِ آیهٔ چهل‌ویکِ دانیال یازده به‌تازگی سقوط کرده است، و مانعِ بعدی مصر است، که نمادی از باقیِ ملت‌های جهان می‌باشد. سپس سازمانِ مللِ متحد، که همان ده پادشاه هستند، موافقت می‌کنند که پادشاهیِ هفتمِ خود را برای «مدتی کوتاه—یک ساعت»، در مکاشفهٔ هفده، به پاپیّت واگذار کنند. این در جشنِ تولدِ هیرودیس رخ می‌دهد، آنگاه که او نیمی از پادشاهیِ خود را وعده می‌دهد. در جشنِ تولدِ هیرودیس، در آن ساعت، نوشته بر گچِ دیوارها ظاهر می‌شود، و بلشصر کشته می‌گردد. آن ساعت با قانونِ یکشنبه فرا می‌رسد و تا پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر ادامه می‌یابد. پادشاهیِ هفتم مغلوب می‌شود، چنان‌که به‌گونه‌ای نمادین در ویرانیِ دیوارهای قسطنطنیه که در سال ۱۴۵۳ فرو ریختند، پیش‌نمایی شده است. از قانونِ یکشنبه در ایالات متحده، چنان‌که در ۱۴۴۹ به‌طور نمادین نشان داده شده است، تا سقوطِ قسطنطنیه در ۱۴۵۳، چهار سالِ نمادین است. پاپیّت در ۱۷۹۸ زخمِ مهلکِ خود را دریافت کرد.

در دانیال یازده، آیهٔ چهل، پاپیّت در سال ۱۷۹۸، در زمان آخر، سقوط کرد. سپس پادشاه جنوب در سال ۱۹۸۹، در زمان آخر، سقوط کرد. ایالات متحده در آیهٔ چهل‌ویک سقوط می‌کند و مصر در آیهٔ چهل‌ودو سقوط می‌کند، و پاپیّت در آیهٔ چهل‌وپنج به دومین و آخرین سقوط خود می‌رسد.

سقوط ایالات متحده (نبیِ کاذب) در آیهٔ چهل‌ویک، به‌واسطهٔ ۱۴۴۹ به‌طور نمادین پیش‌نمایی شده بود؛ و سقوط مصر (اژدها) در آیهٔ چهل‌ودو، به‌واسطهٔ ۱۴۵۳ به‌طور نمادین پیش‌نمایی شده بود؛ و پاپیّت (وحش)، چنان‌که در ۱۷۹۸ به‌طور نمادین پیش‌نمایی شده است، به پایان خود می‌رسد و هیچ‌کس برای یاری‌اش نخواهد بود. نبیِ کاذب و اژدها به‌دستِ قدرت‌های شیپور به زیر آورده می‌شوند، و وحش به‌دستِ یک قدرتِ اژدهایی ساقط می‌شود.

چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ نمایانگر زوالِ پادشاهیِ هفتم در زمانِ قانونِ یک‌شنبه است، و همچنین نمایانگر دورهٔ زوالِ پادشاهیِ هشتم از قانونِ یک‌شنبه تا پایانِ مهلتِ فیض می‌باشد. فتحِ مصر، که همان جهان است و نیز اژدهایی است که به پاپیّت داده می‌شود، در آغازِ دوره‌ای که به‌وسیلهٔ چهار سالِ ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ نمادپردازی شده است، یک فراکتال است. این امر سقوطِ قسطنطنیه را در زمانِ قانونِ یک‌شنبه، و سپس بارِ دیگر هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، مشخص می‌سازد. هنگامی که میکائیل برمی‌خیزد، بنا بر الهام، آن چهار فرشته به‌طور کامل رها می‌شوند.

در سال ۱۴۳۹، در شورای فلورانس (که «اتحاد فلورانس» نیز نامیده می‌شود)، نمایندگان کلیسای ارتدوکس شرقی (به رهبری امپراتور بیزانسی، ژان هشتم پالایولوگوس، و پاتریارک قسطنطنیه) فرمانی رسمی برای اتحاد با کلیسای کاتولیک رومی را امضا کردند. آنان موافقت کردند که پاپ روم را به‌عنوان رئیس (مرجع عالی) تمام کلیسا به رسمیت بشناسند.

شہنشاہ اور پیٹریارک نے نائقیہ کے عقیدہ نامہ میں “فِلیوکوئے شق” کو قبول کر لیا، جو نائقیہ کے عقیدہ نامہ میں ایک اضافہ تھا، اور جس میں یہ دعویٰ کیا گیا تھا کہ روح القدس باپ اور بیٹے دونوں سے صادر ہوتا ہے۔ نائقیہ کا عقیدہ نامہ کاتھولک ایمان کی تاریخ میں نہایت اہم اور کثرت سے استعمال ہونے والے بیانات میں سے ایک ہے۔ نائقیہ کا عقیدہ نامہ کاتھولک عقائدِ اساسیہ کا ایک رسمی خلاصہ ہے۔ اسے ابتدا میں اس حقیقت کے دفاع کے لیے تحریر کیا گیا تھا کہ یسوع مسیح کون ہے۔ 325ء میں ایک بڑا تنازعہ کھڑا ہوا، کیونکہ آریوس نامی ایک پادری یہ تعلیم دیتا تھا کہ یسوع خدا باپ کی مخلوق ہے اور کامل طور پر خدا نہیں ہے۔

در سال ۳۸۱، اعتقادنامهٔ نیقیه با آموزهٔ برزخ، آموزهٔ عشای ربانی، و با پذیرشِ کاربردِ نانِ فطیر برای عشای ربانی، که رسمی لاتینی بود، به‌روزرسانی شد. اعتقادنامهٔ ۳۸۱ همچنین فهمِ کاتولیکی از گناهِ نخستین و حیاتِ پس از مرگ را پذیرفت. این اعتقادنامه با این عبارتِ کلیدی پایان می‌یافت: «ما همچنین تعریف می‌کنیم که کرسیِ مقدسِ رسولی و پاپِ رومی بر تمامی جهان دارای مقامِ نخستینی است و نایبِ حقیقیِ مسیح است.»

در شورای فلورانس، نسخهٔ به‌روزشدهٔ دیگری در ۶ ژوئیهٔ ۱۴۳۹، یعنی ۱۴ سال پیش از آن‌که قسطنطنیه در ۱۴۵۳ به دست ترکان عثمانی سقوط کند، امضا شد. این اتحاد تحت فشار شدید سیاسی به امضا رسید. امپراتوری بیزانس از غرب، در برابر عثمانیانِ در حال پیشروی، به‌گونه‌ای نومیدانه خواهان یاری نظامی بود. هنگامی که نمایندگان یونانی به سرزمین خود بازگشتند، این توافق با مخالفت شدید اکثریت روحانیان، راهبان و مردم عادی در مشرق روبه‌رو شد. بیشتر اسقفانی که آن را امضا کرده بودند، بعداً حمایت خود را پس گرفتند. این اتحاد هرگز به‌طور کامل اجرا نشد و در سال‌های بعد، از سوی کلیسای ارتدوکس شرقی رسماً مردود اعلام گردید. تا زمانی که قسطنطنیه در ۱۴۵۳ سقوط کرد، این اتحاد عملاً از پیش فروپاشیده بود. تاریخ‌نگاران غالباً آن را اتحادی سیاسی توصیف می‌کنند که به سبب مقاومت عمیق الهیاتی، فرهنگی و مردمی ناکام ماند.

عقایدِ قانونِ نیقیہ دروغ ہیں اور ان میں کوئی سچائی نہیں۔ ۶ جولائی ۱۴۳۹ء کو کونسلِ فلورنس میں جس دستاویز پر دستخط ہوئے، اسے فرمانِ اتحاد کہا گیا، اور وہ انہی دروغوں بلکہ اس سے بھی زیادہ کی نمائندگی کرتی تھی۔ جب ۱۴۳۹ء میں وفد واپس قسطنطنیہ پہنچے تو ان کا استقبال غصے اور غداری کے الزامات کے ساتھ ہوا۔ یہ قول عام ہو گیا: ’’پوپ کے تاجِ اسقفی سے بہتر ترکوں کی پگڑی۔‘‘

اتحاد عمدتاً از آن رو امضا شد که امپراتور بیزانس به‌شدت نیازمند یاری نظامی غرب در برابر عثمانیان بود. هنگامی که آشکار شد کمک نظامی بسیار اندکی ــ یا هیچ‌گونه کمکی ــ در راه نیست، حمایت از اتحاد از میان رفت. در سال‌های ۱۴۵۰–۱۴۵۱، چندین شورای محلی شرقی این اتحاد را رد کردند، و پس از سقوط قسطنطنیه در ۱۴۵۳، اتحاد به‌کلی رها شد. نتیجه نهایی فرمان اتحاد فلورانس از سوی کلیسای ارتدکس شرقی، شورایی نافرجام و مردود دانسته می‌شود. این شورا به‌عنوان شورایی معتبر به رسمیت شناخته نمی‌شود. با این همه، کلیسای کاتولیک رومی همچنان آن را شورایی جهان‌شمول و معتبر می‌داند.

او در تاریخ یونان و سنت ارتدوکس به‌عنوان شخصیتی قهرمانانه به یاد سپرده شده است — و در افسانه‌ها غالباً «امپراتور مرمری» خوانده می‌شود (بر پایهٔ این باور که روزی بازخواهد گشت تا قسطنطنیه را نجات دهد).

جب 1448 میں یوحنا ہشتم کا انتقال ہوا تو اس کے بھائی قسطنطین یازدہم کو جانشین منتخب کیا گیا۔ 1448 تک بازنطینی سلطنت ایک نہایت چھوٹی باج گزار ریاست بن چکی تھی، اور قسطنطنیہ کے تخت پر کون بیٹھے گا، اس امر میں عثمانیوں کا خاصا اثر و رسوخ تھا۔ 27 جولائی 1449 کو بازنطینی سلطنت کے آخری برسوں میں ایک نہایت اہم سیاسی واقعہ پیش آیا۔ بازنطینی شہنشاہ یوحنا ہشتم پالائیولوگوس 1448 میں اس سے پہلے وفات پا چکا تھا۔ اس کے بھائی، قسطنطین یازدہم پالائیولوگوس (آخری شہنشاہ)، کو قسطنطنیہ میں شہنشاہ قرار دیا گیا۔ تاہم، اس سے پہلے کہ قسطنطین یازدہم باضابطہ طور پر تخت نشین ہوتا، اس نے عثمانی سلطان (مراد ثانی) کے پاس سفیر بھیجے اور حکومت کرنے کی اجازت طلب کی۔ سلطان نے وہ اجازت عطا کی، اور صرف اس کے بعد ہی قسطنطین یازدہم کو باقاعدہ تاج پہنایا گیا اور شہنشاہ کی حیثیت سے تسلیم کیا گیا۔ اس اقدام کو بازنطینی خودمختاری کی رضاکارانہ دستبرداری سمجھا گیا۔ پہلی بار، کسی بازنطینی شہنشاہ نے علانیہ یہ تسلیم کیا کہ وہ صرف عثمانی ترکوں کی اجازت سے حکومت کرتا ہے۔ صرف چار برس بعد، 1453 میں، قسطنطنیہ عثمانیوں کے ہاتھوں سقوط کر گیا۔

ما بررسی‌های خود را در مقالۀ بعدی ادامه خواهیم داد.