تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل — شمارهٔ هجده

در بازنمایی نبویِ اسلام، از همان نخستین طرحِ کتاب‌مقدس درمی‌یابیم که بازداشتن و رها شدنِ اسلام مطرح است، آن‌گاه که ساره، ابراهیم را متقاعد ساخت تا هاجر و اسماعیل را بازدارد.

حتی پیش از آن واقعه نیز، علتِ ورودِ هاجر به روایتِ نبوی این است که خداوند ساره را از داشتنِ فرزند «بازداشته» بود.

«کلید»ِ باب نهمِ مکاشفه که به محمد داده شد و پس از آن به‌واسطۀ نبرد نینوا تحقق یافت، نمایانگر برداشته شدنِ «قید و بازدارندگی» از اسلام در هر مقطع معیّن از تاریخ نبوی است.

«صعود و سقوط» پادشاهی محمد، نه چندان به‌صورت صعود و سقوط، بلکه به‌منزلهٔ «رها شدن» و «مهار شدن» به تصویر کشیده شده است. هنگامی که اسلام از نظر نبوی رها می‌شود، این رهایی با نبرد نینوا به تصویر درآمده است.

در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، عثمان لشکرکشی‌ای را در ناحیهٔ نیکومدیا آغاز کرد، و سی‌وچهار سال بعد پسرش محاصره‌ای چهار ساله را بر شهر پایتخت، نیکومدیا، آغاز نمود. پدر در آغاز و پسر در پایان. جنگ بر ضد ناحیه‌ای که به‌صورت نیکومدیا نمایانده شده است آغاز می‌شود و با تصرف نیکومدیا، شهر پایتخت آن ناحیه، یعنی نیکومدیا، پایان می‌یابد. از ۱۲۹۹ تا ۱۳۳۷ دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله است، و از لحاظ نبوی عدد «سی‌وهشت» نماد برخاستن است.

یک‌صد و پنجاه سال از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، دوره‌ای را نشان می‌دهد که به تأسیس امپراتوری عثمانیِ وایِ دومِ مکاشفه، فصل نهم، انجامید. سی‌وهشت سالِ فتح تدریجیِ نیکومدیا با پدری (عثمان) آغاز شد و با پسر او (اورخان) به پایان رسید. این دوره، نخستین گامِ عروج تدریجیِ یک امیرنشینِ قبیله‌ای به امپراتوری را به تصویر می‌کشد.

پیش‌گویی لیچ در سال «۳۸» و دیدگاه اصلاح‌شدهٔ او در سال «۴۰» شامل آخرین بیان او نیز هست که آن را در اول اوت، ده روز پیش از پیش‌گویی اصلاح‌شده، نگاشت. این تحققِ آن پیش‌گویی بود که جهان را به درستیِ روش‌شناسی نبوتِ کتاب‌مقدسی متقاعد ساخت. سی‌وهشت سالی که برخاستن اسرائیل باستان را مشخص می‌کرد، دو سالِ از عبور از دریای سرخ تا نخستین شورش در قادِش را نیز در بر می‌گرفت.

آن بغاوت کو دس آزمائشوں میں آخری کے طور پر شناخت کیا گیا ہے۔ دو سالہ آزمائشی مدت، جو دس آزمائشوں پر مشتمل تھی، جب بیابان میں اڑتیس برسوں کے ساتھ جمع کی گئی، تو اس نے 1838 اور 1840 کی تمثیل پیش کی، اور 1840 میں دس دن کی ایک مدت شامل تھی۔

نقطهٔ آغاز ظهور اسلام با عثمان در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله را آغاز می‌کند که با محاصره‌ای چهارساله در ۱۳۳۷ به پایان می‌رسد. ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ نخستینِ دو مرحله‌ای بود که مورخان آن را نقطهٔ آغاز ظهور امپراتوری عثمانی می‌شناسند، و مرحلهٔ دوم ۱۳۰۱ بود. آن دو مرحله، یعنی نبردهای نیکومدیا و نیقیه در ۱۲۹۹ و ۱۳۰۱، نمونه‌وارِ ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ هستند. آغازِ نبوت، پایان را به تصویر می‌کشد.

در حزقیال سی و هفت، اسلام پیامِ بادِ شرقی است که بر استخوان‌های خشکِ مرده دمیده می‌شود تا بتوانند برخیزند و همچون لشکری عظیم بایستند. هنگامی که پیامِ حزقیال فرا می‌رسد، برخاستن آغاز می‌شود، همان‌گونه که در تاریخ میلریِ سال‌های 1838 و 1840 آغاز شد. آن پیام در 9/11 رسید و در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آن استخوان‌ها همچون لشکری عظیم برپا می‌ایستند. برانگیخته شدنِ لشکرِ خدا به‌عنوان کلیسای ظفرمند در ایامِ آخر، به‌واسطهٔ 1838 و 1840 به‌صورتِ نمادین نشان داده شده است. بازهٔ 9/11 تا قانونِ یکشنبه به‌واسطهٔ 1840 تا 1844 به‌صورتِ نمادین نشان داده شد، اما همچنین دورهٔ از 31 دسامبر 2023 تا گلوله‌های آتشینِ نشویل را نیز نمادپردازی می‌کند.

محاصره‌ای چهار‌ساله در دورهٔ آغازینِ صد و پنجاه سالی که به آن چهار سال، از تحقیرِ کنستانتینِ آخر در ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳، هنگامی که قسطنطنیه محاصره شد و سقوط کرد، انجامید. نبوتِ زمانیِ مصیبتِ دوم، که نمایانگرِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز است، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ آغاز شد و در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ به پایان رسید. آن تاریخ آغازِ دوره‌ای چهار‌ساله را مشخص می‌سازد که خواهر وایت آن را تجلیِ باشکوهی از قدرتِ خدا نامید.

اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شد، و دوره‌ای چهار ساله پدید آمد که هم با فرو‌ریزی روح‌القدس در پنتیکاست، و هم با فرود آمدن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده مطابقت دارد؛ آنگاه که «بناهای عظیم» نیویورک در ۱۱/۹ به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم مورد اصابت قرار گرفت. ۱۱/۹ آغاز زمانِ مُهر کردنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن را نشان می‌دهد. مُهر کردن یک دورهٔ زمانی است، و پایانِ دورهٔ مُهر کردن ویژگی‌های آغاز آن دوره را در خود دارد. هنگامی که مسیح در ۱۱/۹ فرود آمد، او نمونه‌ای از میکائیل بود که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ برای برانگیختنِ دو شاهد فرود می‌آید، زمانی که آخرین دورهٔ مُهر کردن آغاز شد.

کلیدی که جنگ نینوا است، نمایانگر رهاسازی‌های گوناگونِ اسلام است که تا سال 1453 روم شرقی را فرو خواهد افکند. در درونِ یکصد و پنجاه سالِ «پنج ماه» در آیهٔ دهم، هم آغاز و هم پایان، دربرگیرندهٔ دوره‌ای چهار ساله است. آن دو دورهٔ چهار ساله با پایانِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز مرتبط‌اند؛ امری که دوره‌ای چهار ساله از 1840 تا 1844 را مشخص ساخت، هنگامی که مسیح «تمام زمین را به جلال خود» منوّر می‌ساخت. در 1844، زمان نبوی دیگر به کار بسته نشد، زیرا زمان «دیگر نخواهد بود.»

آن سه خطِ دوره‌های چهارساله با زمانِ مُهر شدن از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه منطبق‌اند، و همچنین با فراکتالِ ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه نیز انطباق دارند؛ همان فراکتالی که از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا زمانی که اسلام بار دیگر رها شود تا گوی‌های آتشینِ نشویل را فرو افکند، به تصویر کشیده شده است.

دیوقلسیان نمادِ اُمگا برای کلیسای سِمیرنا است، و نیرون نمادِ آلفا. قسطنطینِ کبیر نمادِ آلفا برای کلیسای پِرغامُس است، و یوستی‌نیان نمادِ اُمگا.

تقسیم «قانونی» روم به شرق و غرب (که پایدار نماند) به‌وسیلهٔ دیوکلتیان انجام شد، و تقسیم نبویِ روم به شرق و غرب به‌وسیلهٔ کنستانتین تحقق یافت. در خلال تاریخ دومین کلیسای نمادینِ جفا، که به‌وسیلهٔ اسمیرنا represented می‌شود، روم به‌طور قانونی به شرق و غرب تقسیم شد، و در تاریخ سومین کلیسای نمادینِ مصالحه، که به‌وسیلهٔ پرغامس represented می‌شود، روم به‌طور نبوی به شرق و غرب تقسیم گردید. 293 آلفا بود و 330 امگا، و در 11 مه 330، کنستانتین کبیر، قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت امپراتوری تقدیس کرد.

کلیسای اسمیرنا در سال ۶۴ میلادی، با نرون آغاز شد؛ هنگامی که آتش‌سوزی بزرگ روم به‌وسیلهٔ نرون برای آزار و جفای مسیحیان به کار گرفته شد، و نرون آنان را متهم کرد که آغازکنندگان آن آتش بوده‌اند. نرون آغازِ آزار و جفا را رقم می‌زند و نمونهٔ آزار و جفای نهاییِ ایام آخر است. آن آزار و جفای نهایی تا پایانِ مهلتِ فیض ادامه می‌یابد، آنگاه که قدرت پاپی به پایان خود می‌رسد و یاوری برایش نخواهد بود. بدین‌سان، نخستین دورهٔ آزار و جفا با سوختن روم آغاز شد و آخرین آزار و جفا با سوختن روم پایان می‌یابد.

سمیرنا از سوزانده‌شدن روم در سال ۶۴ آغاز شد و دویست و پنجاه سال بعد، در ۳۱۳، با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. فراکتال ده‌سالهٔ آزار و جفا در ۳۰۳ آغاز شد و در ۳۱۳ با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. بیست سالی که با تقسیم قانونی شرق و غرب در ۲۹۳ به‌دست دیوکلتیان آغاز شد، در ۳۱۳ با ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. پیمان ازدواجِ ۳۱۳ میان شرق و غرب با طلاقِ ۳۲۴ پایان یافت، هنگامی که کنستانتین بر لیسینیوسِ شرق غلبه کرد و فرمانروای یگانهٔ روم شد. طلاقِ نبویِ ۳۲۴ سه سال پس از نخستین قانون یکشنبه در ۳۲۱ رخ داد.

بطلیموسِ نبردِ رافیا «هفده سال» سلطنت کرد، و میان نبردِ رافیا و نبردِ پانیوم نیز «هفده سال» فاصله بود. این هفده سال، به‌گونه‌ای نمادین، با هفده سالِ ۳۱۳ تا ۳۳۰ منطبق است. دویست و پنجاه سالِ اسمیرنای نیرون به هفده سالِ نخستِ کلیسای پرغامُس انجامید، و با دویست و پنجاه سالی پیوند می‌یابد که از فرمانِ سوم در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد؛ همان نقطهٔ آغازِ ۲۳۰۰ سالِ دانیال باب هشت و آیهٔ چهارده، که اساس و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است. دو شاهدِ دویست و پنجاه‌ساله با دویست و پنجاه سالِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس منطبق‌اند؛ پادشاهی‌ای که در ۱۷۷۶ آغاز شد و امسال، در ۲۰۲۶، به پایان می‌رسد.

پیشگامان ادونتیسم هفده سالِ ۳۱۳ تا ۳۳۰ را نه دیدند و نه درک کردند، زیرا در سال ۱۸۴۴ هنوز حتی مسئلهٔ سبتِ روز هفتم یا روز خورشید را نیز درنیافته بودند. با این حال، آنان صد و پنجاه سالِ آیهٔ دهمِ مکاشفهٔ نهم را تشخیص دادند، و آن به نقطهٔ آغازِ دوره‌ای بدل شد که به سیصد و نود و یک سال و پانزده روز انجامید؛ دوره‌ای که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پایان یافت. آن فهم، «تجلّی عظیمی از قدرت خدا» پدید آورد.

جنگِ نینوا وہ نبوتی نقطۂ مرجع فراہم کرتی ہے جس کے ذریعے آخری زمانہ کے واقعات کی ترتیب میں سلطنتِ روم، مشرقی و مغربی روم کی مملکتوں، اور پاپائی روم کی شہادتوں کو ہم آہنگ کیا جاتا ہے۔ پس جنگِ نینوا وہ کلید ہے جو روم کی مختلف نبوتی شہادتوں کو مکمل طور پر واضح کرتی ہے، اور دانی ایل گیارہ کی آیت چودہ کے مطابق، رؤیا کو قائم کرنے والی قوت روم ہی ہے۔ وہ کلید جو ان خطوط کو یکجا کرتی ہے، جنگِ نینوا ہے۔

ما در مقالۀ بعدی خود آغاز خواهیم کرد که پنج مقالۀ پیشینِ مربوط به وای‌های باب نهمِ مکاشفه را گرد هم آوریم.