تاریخ پنهانِ آیهٔ چهل — شمارهٔ هجده

«کلید»ی که نمایانگر نبرد نینوا در مکاشفه ۹ است، با تاریخی تحقق یافت که نقطهٔ عطفی پدید آورد، که البته کارکرد کلید نیز همین است. ادعای من این است که نبرد نینوا نه‌تنها کلید تاریخیِ نشانه‌گذارِ ظهور اسلام بود، بلکه کلیدی نبوی نیز هست. پویایی‌های نبویِ آن نبرد، همهٔ خطوطِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را، آن‌گونه که در دانیال و مکاشفه بیان شده‌اند، با فصل یازدهم دانیال هم‌راستا می‌سازد. با انجام این کار، این امر به آن پادشاهی‌ها امکان می‌دهد که همگی بر شش آیهٔ پایانیِ دانیال ۱۱ شهادت دهند، و مهم‌تر از آن—تاریخِ پنهانِ بیرونیِ آیهٔ چهل را مُهرگشایی کنند.

نبرد نینوا در سال ۶۲۷ آغاز ده سال پایانی قدرت ایران را رقم زد؛ قدرتی که به‌واسطهٔ تدبیر روم، همراه با مهِ مشیت‌آمیزِ خدا، در هم شکسته شده بود. این نبرد نقطهٔ عطفی را نشان کرد که در آن سپاهیان اسلامیِ محمد آغاز به برخاستن کردند. این نبرد مانعی را که وجود داشت از میان برداشت؛ مانعی که در عالم نظر، اگر روم و ایران هر دو قوّت خود را حفظ کرده بودند، همچنان باقی می‌ماند. امّا هیچ‌یک چنین نکرد.

در بازنمایی نبویِ اسلام، از همان نخستین طرحِ کتاب‌مقدس درمی‌یابیم که بازداشتن و رها شدنِ اسلام مطرح است، آن‌گاه که ساره، ابراهیم را متقاعد ساخت تا هاجر و اسماعیل را بازدارد.

حتی پیش از آن واقعه نیز، علتِ ورودِ هاجر به روایتِ نبوی این است که خداوند ساره را از داشتنِ فرزند «بازداشته» بود.

«کلید»ِ باب نهمِ مکاشفه که به محمد داده شد و پس از آن به‌واسطۀ نبرد نینوا تحقق یافت، نمایانگر برداشته شدنِ «قید و بازدارندگی» از اسلام در هر مقطع معیّن از تاریخ نبوی است.

«صعود و سقوط» پادشاهی محمد، نه چندان به‌صورت صعود و سقوط، بلکه به‌منزلهٔ «رها شدن» و «مهار شدن» به تصویر کشیده شده است. هنگامی که اسلام از نظر نبوی رها می‌شود، این رهایی با نبرد نینوا به تصویر درآمده است.

از میان هفت کرنا، تنها کرناهای وایِ اسلام‌اند که از زمان ورود نخستین‌شان به تاریخ نبوی تا پایانِ زمانِ امتحان، در سراسر تاریخ به‌عنوان قدرتی پیوسته امتداد می‌یابند. چهار کرنای نخست که بر رومِ غربی نازل شدند و به‌وسیلهٔ اودواکر، گایزریک، آتیلاى هون و آلاریک نمایان گردیدند، بدین‌سان نمونه‌وارِ چهار قدرتِ داوریِ عنایتی در ایامِ آخر بودند؛ اما همتای معاصرِ آنها نواده‌ای مستقیم از آن چهار قدرتِ باستانی نیست. اما در موردِ کرناهای وای چنین نیست. اسلام، از هنگامی که وارد تاریخ می‌شود، خطی مستقیم از رهاشدن و بازداشته‌شدن را ادامه می‌دهد تا آنکه در پایانِ زمانِ امتحان به‌طور کامل رها شود. در کرناهای وای، «کلید»ِ «رهاسازی» با نبردِ نینوا مشخص می‌گردد.

پیشگامان به‌درستی ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ را آغازِ یکصد و پنجاه سالی تشخیص دادند که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ پایان یافت، و این نیز به‌نوبهٔ خود آغازِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزی بود که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به انجام رسید.

در مقالهٔ پیشین، محاصرهٔ سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ را که سلطان اورخان غازی (پسر عثمان اول، بنیان‌گذار بیگ‌نشین عثمانی) بر نیکومدیا تحمیل کرد، شناسایی نمودیم؛ هنگامی که او این شهر مهم بیزانسی، نیکومدیا، را به محاصره درآورد. این محاصره فرجامِ جنگی است که بر ضد نیکومدیا آغاز شده بود و پدرش عثمان آن را آغاز کرده بود. یکصد و پنجاه سالِ مکاشفه باب نهم، آیهٔ دهم، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شد، و چون این تاریخ، آغاز یک نبوت است، تاریخِ مرتبط با آن تاریخِ آغاز باید مورد توجه قرار گیرد. عثمان اول (بنیان‌گذار دودمان عثمانی) پدرِ سلطان اورخان غازی بود؛ همان کسی که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ در نبرد بافئوس، که در ناحیهٔ نیکومدیا و نزدیک شهر نیکومدیا روی داد، به پیروزی مهم و آغازین خود بر امپراتوری بیزانس دست یافت؛ شهری پایتختی که در تاریخ روم و بیزانس آغازین از اهمیتی بسیار برخوردار بود.

۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، نیروهای عثمان سپاهی بیزانسی را که تحت فرمان یک حاکم محلی بود، شکست دادند. این نبرد یکی از نخستین کامیابی‌های بزرگ و مستقل نظامیِ عثمان به شمار می‌آید، پس از آن‌که او در بیتینیا (شمال‌غربی آناتولی) به تحکیم قدرت پرداخته بود. این رویداد گامی مهم در گذار از یک بیلیک کوچک ترک (امارت قبیله‌ای) به قدرتی رو به عروج بود که سرانجام سرزمین‌های بیزانسی را به مبارزه طلبید و فتح کرد. آن تاریخ آغاز دوره‌ای از رشد اسلام را رقم زد که در نهایت با سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ به تأسیس امپراتوری عثمانی انجامید. عثمان از جنگاوران غازی (یورشگران مرزی با انگیزهٔ اسلامی) بهره گرفت، و از آن‌جا روند شکل‌گیری جنگاوران مرزیِ غازی به یک سپاه منسجم‌تر آغاز شد؛ سپاهی که به‌تدریج از روزگار عثمان پدید آمد و سپس در عهد پسرش، اورخان، ادامه یافت. از جمله دیگر عناصر مهم میراث عثمان این بود که به اسلام امکان داد املاک را در اختیار نگاه دارد؛ برخلاف شیوهٔ جنگیِ جنگاوران غازی که تاکتیک‌های نامنظمِ حمله و گریز آنان برایشان تنها غنایم پیروزی‌ها را بر جای می‌گذاشت و هرگز هیچ سرزمینی را نصیبشان نمی‌کرد.

در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، عثمان لشکرکشی‌ای را در ناحیهٔ نیکومدیا آغاز کرد، و سی‌وچهار سال بعد پسرش محاصره‌ای چهار ساله را بر شهر پایتخت، نیکومدیا، آغاز نمود. پدر در آغاز و پسر در پایان. جنگ بر ضد ناحیه‌ای که به‌صورت نیکومدیا نمایانده شده است آغاز می‌شود و با تصرف نیکومدیا، شهر پایتخت آن ناحیه، یعنی نیکومدیا، پایان می‌یابد. از ۱۲۹۹ تا ۱۳۳۷ دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله است، و از لحاظ نبوی عدد «سی‌وهشت» نماد برخاستن است.

یک‌صد و پنجاه سال از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، دوره‌ای را نشان می‌دهد که به تأسیس امپراتوری عثمانیِ وایِ دومِ مکاشفه، فصل نهم، انجامید. سی‌وهشت سالِ فتح تدریجیِ نیکومدیا با پدری (عثمان) آغاز شد و با پسر او (اورخان) به پایان رسید. این دوره، نخستین گامِ عروج تدریجیِ یک امیرنشینِ قبیله‌ای به امپراتوری را به تصویر می‌کشد.

یکصد و پنجاه سال از ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، شامل محاصره‌ای چهار‌ساله است که پایانِ سی‌وهشت سال را نشان می‌دهد. آغازِ فتحِ نیکومدیا به‌دستِ پدر، عثمان، بود و پایانِ آن به‌وسیلهٔ محاصره‌ای چهار‌ساله از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷ به انجام رسید؛ محاصره‌ای که به‌دستِ پسرِ عثمان اجرا شد.

چون آن یکصد و پنجاه سال در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ به پایان رسید، امپراتور بیزانس، کنستانتین یازدهم، یا آخرین کنستانتینِ روم شرقی، برای به‌دست گرفتن تخت، از ترکان اجازه خواست. از آن تاریخ تا فتح قسطنطنیه، چهار سال فاصله بود. آن چهار سال با محاصرهٔ قسطنطنیه به پایان رسید، و کنستانتینِ آخر در همان محاصره جان سپرد. عروج اسلام با سی‌وهشت سالِ نخستِ نبوتِ یکصد و پنجاه‌ساله به تصویر کشیده شده است، که به محاصره‌ای چهارساله منتهی شد. هنگامی که آن یکصد و پنجاه سال پایان یافت، اسلام به جایی رسیده بود که روم شرقی به‌سبب قدرتی که ترکان در آن زمان در اختیار داشتند، خوار شده بود. از آن خواریِ ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹، چهار سال بعد، در ۱۴۵۳، قسطنطنیه با محاصره‌ای تصرف شد. پایان سی‌وهشت سالِ نخست با یک محاصره مشخص می‌شود، و تأسیس امپراتوری عثمانی نیز با یک محاصره مشخص می‌گردد.

شمارۀ سی‌وهشت، به‌مثابۀ نمادی که موسی در تثنیه بیان کرده است، نمایانگر سی‌وهشت سالِ پایانیِ داوریِ چهل‌سالۀ سرگردانی در بیابان است. ازاین‌رو، شمارۀ سی‌وهشت، به‌عنوان یک نماد، با شمارۀ چهل پیوند دارد. عثمان در ۲۷ ژوئیۀ ۱۲۹۹ قلمرو نیکومدیا را تصرف کرد و سی‌وهشت سال بعد، پسر او شهرِ پایتختِ آن قلمرو را گرفت. هم قلمرو و هم شهرِ پایتخت، هر دو نیکومدیا بودند. مورخان این نبرد را نخستینِ «دو» گامی می‌دانند که آغازِ بسیار ابتداییِ برخاستنِ امپراتوری عثمانی را مشخص می‌سازد. دومین گامی که تاریخ مشخص می‌کند، نبرد نیقیه در ۱۳۰۱ است. در آنجا پدر، عثمان، قلمرویی را که نیقیه نامیده می‌شد تصرف کرد، و در ۱۳۳۱، سی سال بعد، پسر او شهرِ پایتخت را که نیقیه نام داشت، و پیش‌تر یکی از شهرهای پایتختِ روم بود، تصرف کرد.

در ارتباط با 1299 و نبرد نیکومدیا، به‌عنوان نخستینِ دو گام، گام دوم دو سال بعد، در 1301، فرا رسید. 1299 نماد سی‌وهشت است، و دو سال بعد (چهل)، سرزمین نیقیه به‌دست پدر تصرف می‌شود. مناسبات سی‌وهشت و چهلِ اسرائیلِ باستان که برای تصرف سرزمین موعود برمی‌خیزد، در 27 ژوئیهٔ 1299 و 1301 نمود یافته است. آن دو گام نخستِ عروج اسلام با لشکرکشی‌های نظامی مشخص می‌شوند که با فتح سرزمین به‌دست پدر آغاز می‌گردد و با فتح پایتخت آن سرزمین به‌دست پسر در پایان به کمال می‌رسد. هنگامی که آن دو پایتخت سقوط کردند، در محاصره سقوط کردند. هر دو پایتخت، در مقطعی، از پایتخت‌های روم شرقی بودند.

۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ و ۱۳۰۱ در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ به پایان می‌رسند و نمایانگر تاریخ ۱۸۳۸ هستند، زمانی که لیچ نخستین‌بار دیدگاه و پیشگویی خود را دربارهٔ نبوتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز منتشر ساخت؛ نبوتی که سرانجام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تحقق می‌یافت. دو گامِ برخاستن برای میلریتیان، سال‌های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ بود.

پیش‌گویی لیچ در سال «۳۸» و دیدگاه اصلاح‌شدهٔ او در سال «۴۰» شامل آخرین بیان او نیز هست که آن را در اول اوت، ده روز پیش از پیش‌گویی اصلاح‌شده، نگاشت. این تحققِ آن پیش‌گویی بود که جهان را به درستیِ روش‌شناسی نبوتِ کتاب‌مقدسی متقاعد ساخت. سی‌وهشت سالی که برخاستن اسرائیل باستان را مشخص می‌کرد، دو سالِ از عبور از دریای سرخ تا نخستین شورش در قادِش را نیز در بر می‌گرفت.

آن بغاوت کو دس آزمائشوں میں آخری کے طور پر شناخت کیا گیا ہے۔ دو سالہ آزمائشی مدت، جو دس آزمائشوں پر مشتمل تھی، جب بیابان میں اڑتیس برسوں کے ساتھ جمع کی گئی، تو اس نے 1838 اور 1840 کی تمثیل پیش کی، اور 1840 میں دس دن کی ایک مدت شامل تھی۔

نقطهٔ آغاز ظهور اسلام با عثمان در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹، دوره‌ای سی‌وهشت‌ساله را آغاز می‌کند که با محاصره‌ای چهارساله در ۱۳۳۷ به پایان می‌رسد. ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ نخستینِ دو مرحله‌ای بود که مورخان آن را نقطهٔ آغاز ظهور امپراتوری عثمانی می‌شناسند، و مرحلهٔ دوم ۱۳۰۱ بود. آن دو مرحله، یعنی نبردهای نیکومدیا و نیقیه در ۱۲۹۹ و ۱۳۰۱، نمونه‌وارِ ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ هستند. آغازِ نبوت، پایان را به تصویر می‌کشد.

نیکومیدیا و نیقیه هر دو در دوره‌هایی از تاریخ خویش، به‌طور موقت به‌عنوان پایتخت‌های روم شرقی خدمت کردند. البته قسطنطنیه سرانجام در سال ۳۳۰ پایتخت روم شرقی شد و تا سال ۱۴۵۳ چنین باقی ماند. نیکومیدیا و نیقیه نمودار سقوط قسطنطنیه‌اند؛ زیرا همگی در محاصره‌های اسلامی سقوط کردند، محاصره‌هایی که پایان کارزاری را رقم زد که در آن اسلام نخست بر آن سرزمین مسلط شد و سپس شهر پایتخت را به تصرف درآورد.

نخستین محاصرهٔ چهار‌ساله از ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۷، نمایانگر چهار سال از ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ است، زمانی که نبوت به پایان رسید. سیصد و نود و یک سال و پانزده روز بعد، اسلام مهار می‌شود، همان‌گونه که میلریتی‌ها تحت قدرت نبویِ بازنمایی‌شده در ویژگی‌های «سی‌وهشت و چهل» که در تاریخ آلفای ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ و ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ نمایان شده است، «برمی‌خیزند». برخاستن اسلام و برخاستنِ رسولانِ ایامِ آخرِ خدا در نمادی عددی بازنمایی شده است که از رابطهٔ عددیِ ۳۸ و ۴۰ ساخته شده است.

در حزقیال سی و هفت، اسلام پیامِ بادِ شرقی است که بر استخوان‌های خشکِ مرده دمیده می‌شود تا بتوانند برخیزند و همچون لشکری عظیم بایستند. هنگامی که پیامِ حزقیال فرا می‌رسد، برخاستن آغاز می‌شود، همان‌گونه که در تاریخ میلریِ سال‌های 1838 و 1840 آغاز شد. آن پیام در 9/11 رسید و در قانونِ یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد، آن استخوان‌ها همچون لشکری عظیم برپا می‌ایستند. برانگیخته شدنِ لشکرِ خدا به‌عنوان کلیسای ظفرمند در ایامِ آخر، به‌واسطهٔ 1838 و 1840 به‌صورتِ نمادین نشان داده شده است. بازهٔ 9/11 تا قانونِ یکشنبه به‌واسطهٔ 1840 تا 1844 به‌صورتِ نمادین نشان داده شد، اما همچنین دورهٔ از 31 دسامبر 2023 تا گلوله‌های آتشینِ نشویل را نیز نمادپردازی می‌کند.

از تقسیم امپراتوری به‌دستِ کنستانتینِ اوّل (بزرگ) تا آخرین کنستانتین، تاریخِ نبویِ رومِ شرقی نمایان می‌شود. ازاین‌رو، دورهٔ نبوی با یک پدر و یک پسرِ نبوی یا نمادین مشخص می‌گردد، چنان‌که نامِ ایشان این را نشان می‌دهد، هرچند میان کنستانتینِ بزرگ و کنستانتینِ یازدهم هیچ تبارِ خونیِ مستقیمی وجود نداشت. نخستین و آخرین کنستانتین همچنین به‌گونه‌ای نبوی به‌مثابهٔ نمادهای آلفا و اُمگا بازنمایی می‌شوند، و پدر (آلفا) قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت برگزید، و پسر (اُمگا) در هنگامِ محاصره، آنگاه که قسطنطنیه از پایتخت بودن بازایستاد، جان سپرد. دورهٔ نبویِ رومِ شرقی با نخستین و آخرین کنستانتین مشخص می‌شود. دورهٔ ۱۵۰ ساله‌ای که در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ آغاز شد، یک دورهٔ ۳۸ ساله را دربر می‌گیرد و با یک محاصرهٔ ۴ ساله پایان می‌یابد. آن محاصره، سال‌های ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳ را پیش‌نمونه‌وار می‌ساخت. لشکرکشیِ نیکومدیا با تسخیرِ یک سرزمین آغاز شد و با تسخیرِ پایتختِ آن سرزمین به پایان رسید. همان‌گونه که در موردِ نخستین و آخرین کنستانتین بود، فتحِ نیکومدیا با یک پدر (نخستین) آغاز شد و با یک پسر (آخرین) پایان یافت.

محاصره‌ای چهار‌ساله در دورهٔ آغازینِ صد و پنجاه سالی که به آن چهار سال، از تحقیرِ کنستانتینِ آخر در ۱۴۴۹ تا ۱۴۵۳، هنگامی که قسطنطنیه محاصره شد و سقوط کرد، انجامید. نبوتِ زمانیِ مصیبتِ دوم، که نمایانگرِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز است، در ۲۷ ژوئیهٔ ۱۴۴۹ آغاز شد و در ۱۱ اوتِ ۱۸۴۰ به پایان رسید. آن تاریخ آغازِ دوره‌ای چهار‌ساله را مشخص می‌سازد که خواهر وایت آن را تجلیِ باشکوهی از قدرتِ خدا نامید.

اسلام در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار شد، و دوره‌ای چهار ساله پدید آمد که هم با فرو‌ریزی روح‌القدس در پنتیکاست، و هم با فرود آمدن فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفهٔ هجده مطابقت دارد؛ آنگاه که «بناهای عظیم» نیویورک در ۱۱/۹ به‌وسیلهٔ اسلامِ وایِ سوم مورد اصابت قرار گرفت. ۱۱/۹ آغاز زمانِ مُهر کردنِ یک‌صد و چهل‌وچهار هزار تن را نشان می‌دهد. مُهر کردن یک دورهٔ زمانی است، و پایانِ دورهٔ مُهر کردن ویژگی‌های آغاز آن دوره را در خود دارد. هنگامی که مسیح در ۱۱/۹ فرود آمد، او نمونه‌ای از میکائیل بود که در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ برای برانگیختنِ دو شاهد فرود می‌آید، زمانی که آخرین دورهٔ مُهر کردن آغاز شد.

کلیدی که جنگ نینوا است، نمایانگر رهاسازی‌های گوناگونِ اسلام است که تا سال 1453 روم شرقی را فرو خواهد افکند. در درونِ یکصد و پنجاه سالِ «پنج ماه» در آیهٔ دهم، هم آغاز و هم پایان، دربرگیرندهٔ دوره‌ای چهار ساله است. آن دو دورهٔ چهار ساله با پایانِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روز مرتبط‌اند؛ امری که دوره‌ای چهار ساله از 1840 تا 1844 را مشخص ساخت، هنگامی که مسیح «تمام زمین را به جلال خود» منوّر می‌ساخت. در 1844، زمان نبوی دیگر به کار بسته نشد، زیرا زمان «دیگر نخواهد بود.»

آن سه خطِ دوره‌های چهارساله با زمانِ مُهر شدن از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه منطبق‌اند، و همچنین با فراکتالِ ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه نیز انطباق دارند؛ همان فراکتالی که از ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ تا زمانی که اسلام بار دیگر رها شود تا گوی‌های آتشینِ نشویل را فرو افکند، به تصویر کشیده شده است.

فراکتالِ نبوتیِ 31 دسامبر 2023 تا گلوله‌های آتشینِ نشویل، به‌وسیلهٔ سه دورهٔ نبوتیِ چهارساله که همگی با زمانِ مُهر شدن از 11 سپتامبر تا قانونِ یکشنبه هم‌راستا هستند، نمونه‌پردازی شده است. ازاین‌رو، چهار شاهد تاریخِ 31 دسامبر 2023 تا حملهٔ نشویل را شناسایی می‌کنند، و نبردِ نینوا برای هر یک از این شاهدان همان «کلید» بوده است. 1333، 1449، 1840 و 11 سپتامبر همگی نقاطِ عطف بودند— «کلیدها».

۲۸۴ میں شہنشاہ بننے کے بعد، ۲۹۳ میں دیوقلیطیانوس نے، جب اس نے سلطنتِ روم کو قانونی طور پر مشرق اور مغرب میں تقسیم کرکے نظامِ تتراارکی قائم کیا، نیکومیڈیا کو سلطنتِ روم کے مشرقی دارالحکومت کے طور پر منتخب کیا۔ نیکومیڈیا کئی دہائیوں تک مشرق میں اصلی انتظامی اور عسکری دارالحکومت کے طور پر کام کرتا رہا۔ قسطنطینِ اعظم نے اسے بطورِ مرکز استعمال کیا، اس سے پہلے کہ وہ نزدیکی بازنطیوم میں نئے دارالحکومت کی تعمیر کا فیصلہ کرے (جس کا نام اس نے ۳۳۰ میں قسطنطنیہ رکھا)۔ قسطنطنیہ کے اصلی دارالحکومت بن جانے کے بعد بھی نیکومیڈیا ایک بڑا علاقائی مرکز برقرار رہا، جو بحیرۂ مرمرہ کے مشرقی ساحل پر تزویراتی طور پر واقع تھا۔ پس، اگرچہ یہ روم یا قسطنطنیہ کی مانند مستقل دارالحکومت نہ تھا، تاہم رومی تاریخ کے ایک نہایت اہم عبوری دور میں نیکومیڈیا کو باضابطہ طور پر مشرقی دارالحکومت مقرر کیا گیا تھا۔ ایک سو پچاس برس کے آغاز میں مشرقی روم کا ایک دارالحکومت فتح کیا جاتا ہے، اور اختتام پر بھی مشرقی روم کا ایک دارالحکومت فتح کیا جاتا ہے۔ دونوں فتوحات میں محاصرہ شامل تھا۔

امپراتور دیوکلتیانوس هنگامی که در سال 293 نظام تترا‌رشی را به اجرا گذاشت، نیکومدیا را به‌طور رسمی پایتخت شرقی امپراتوری روم قرار داد. نظام تترا‌رشی از یک تقسیم‌بندی غربی و شرقیِ امپراتوری تشکیل شده بود؛ بدین‌گونه که هم در شرق و هم در غرب، یک امپراتور ارشد (Augusti) و یک امپراتور junior (Caesar) وجود داشت تا عدد چهار، که در واژهٔ «تترا‌رشی» بازنمایی شده است، کامل گردد.

دیوقلسیان نمادِ اُمگا برای کلیسای سِمیرنا است، و نیرون نمادِ آلفا. قسطنطینِ کبیر نمادِ آلفا برای کلیسای پِرغامُس است، و یوستی‌نیان نمادِ اُمگا.

تقسیم «قانونی» روم به شرق و غرب (که پایدار نماند) به‌وسیلهٔ دیوکلتیان انجام شد، و تقسیم نبویِ روم به شرق و غرب به‌وسیلهٔ کنستانتین تحقق یافت. در خلال تاریخ دومین کلیسای نمادینِ جفا، که به‌وسیلهٔ اسمیرنا represented می‌شود، روم به‌طور قانونی به شرق و غرب تقسیم شد، و در تاریخ سومین کلیسای نمادینِ مصالحه، که به‌وسیلهٔ پرغامس represented می‌شود، روم به‌طور نبوی به شرق و غرب تقسیم گردید. 293 آلفا بود و 330 امگا، و در 11 مه 330، کنستانتین کبیر، قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت امپراتوری تقدیس کرد.

تقسیم قانونی به‌وسیلهٔ دیوکلتیان در سال 293، بر اثر جنگ داخلی‌ای که پس از آن تا فرمان میلان در سال 313 ادامه یافت، از هم فروپاشید. هنگامی که فرمان میلان صادر شد و مسیحیت را قانونی ساخت، و عملاً به تتراخشی پایان داد، نظامِ چهار فرمانروای هماهنگ به کشمکشی میان دو قدرت اصلی فروکاست (قسطنطین در غرب و لیکینیوس در شرق). این تقسیم قانونی، که آغازگر فروپاشی بود، نمایانگر دوره‌ای بیست‌ساله از تقسیم تا تقسیم است، و هر دو تقسیم، فروپاشی نظام را تسریع کردند.

کلیسای اسمیرنا در سال ۶۴ میلادی، با نرون آغاز شد؛ هنگامی که آتش‌سوزی بزرگ روم به‌وسیلهٔ نرون برای آزار و جفای مسیحیان به کار گرفته شد، و نرون آنان را متهم کرد که آغازکنندگان آن آتش بوده‌اند. نرون آغازِ آزار و جفا را رقم می‌زند و نمونهٔ آزار و جفای نهاییِ ایام آخر است. آن آزار و جفای نهایی تا پایانِ مهلتِ فیض ادامه می‌یابد، آنگاه که قدرت پاپی به پایان خود می‌رسد و یاوری برایش نخواهد بود. بدین‌سان، نخستین دورهٔ آزار و جفا با سوختن روم آغاز شد و آخرین آزار و جفا با سوختن روم پایان می‌یابد.

کلیسای اسمیرنا در سال ۶۴ میلادی با نِرون آغاز شد، هنگامی که آتش‌سوزی بزرگ روم به‌وسیلهٔ نِرون برای آزار و اذیت مسیحیان به‌کار گرفته شد؛ همان مسیحیانی که نِرون ایشان را به افروختن آن آتش متهم کرده بود. دویست و پنجاه سال بعد، این دوره در سال ۳۱۳ با فرمان میلان پایان یافت. این «فرمان»، پایان یک دورهٔ بیست‌ساله است که با تقسیم قانونی دیوکلتیان آغاز شد، و نیز پایان دویست و پنجاه سالِ اسمیرنا بود که با نِرون شروع شده بود. آن دویست و پنجاه سالِ آزار و اذیتی که به‌وسیلهٔ کلیسای اسمیرنا و نِرون نمود یافته بود، شامل ده سالِ سخت‌ترین آزار و اذیتی نیز می‌شد که به‌واسطهٔ دیوکلتیان پدید آمد. آن ده سالِ آزار و اذیت، نیمهٔ دومِ بیست سالِ دیوکلتیان بود که با تقسیم قانونی امپراتوری در سال ۲۹۳ آغاز شد. از تقسیم قانونی امپراتوری به شرق و غرب به‌وسیلهٔ دیوکلتیان در سال ۲۹۳، یک دورهٔ بیست‌ساله آغاز شد که از دو دورهٔ ده‌ساله تشکیل می‌شد.

دیوکلتیان به‌طور قانونی امپراتوری را به شرق و غرب تقسیم کرد و بدین‌سان، تقسیم نبویِ انجام‌شده به‌وسیلهٔ کنستانتین را به‌صورت نمونه‌ای پیشاپیش مجسم ساخت. تقسیم دیوکلتیان به شرق و غرب بود، اما از دو حاکم در شرق و دو حاکم در غرب تشکیل می‌شد: برای هر ناحیه، یک حاکم اصلی و یک حاکم ثانوی. در ۲۳ فوریهٔ ۳۰۳، دیوکلتیان نخستینِ چندین «فرمان» را علیه مسیحیان صادر کرد و بدین‌گونه آغاز آزار عظیم را رقم زد (که «آزار دیوکلتیانی» نیز نامیده می‌شود)، یعنی شدیدترین و گسترده‌ترین آزار مسیحیان در امپراتوری روم.

آزار عظیم تحت جانشینان دیوکلتیان (به‌ویژه گالریوس) تا سال ۳۱۳ ادامه یافت، هنگامی که با فرمان میلان پایان پذیرفت. نرون نمادِ آلفای آزار است که دیوکلتیان را، به‌عنوان آزارِ اومگایِ دورهٔ نبویِ ممثَّل به کلیسای اِسمیرنا، نمونه‌وار می‌سازد. این آزار با یک ازدواج سیاسی و یک معاهده میان کنستانتینِ غرب و لیسینیوسِ شرق به پایان رسید. در فوریهٔ ۳۱۳، کنستانتین و لیسینیوس در میلان با یکدیگر دیدار کردند و فرمان میلان را صادر نمودند که رواداری دینی را برای مسیحیان (و دیگران) در سراسر امپراتوری اعطا کرد. برای تقویت اتحاد سیاسی خود، لیسینیوس در جریان این دیدار یا در حدود آن، با کنستانتیا (خواهر ناتنیِ کنستانتین) ازدواج کرد. این ازدواج یک اتحاد سیاسیِ کلاسیکِ رومی بود—مُهر تأییدی بر توافق میان آن دو امپراتور، و عاملی که به تثبیت موقت امپراتوری پس از سال‌ها جنگ داخلی یاری رساند. این اتحاد دیری نپایید. کنستانتین و لیسینیوس بعداً با یکدیگر جنگیدند، و کنستانتین در سال ۳۲۴ لیسینیوس را شکست داد و فرمانروای یگانه شد.

نیرو سے قسطنطین تک سمیرنا کا نبوی دور، جو دو سو پچاس سال پر مشتمل تھا، پورا ہوا، اور 313 میں پرگمنس کی کلیسیا، یعنی مصالحت کی کلیسیا، شروع ہوئی، جو 538 میں تھیاتیرہ کی کلیسیا پر ختم ہوئی۔ سمیرنا کے دو سو پچاس سال ایذارسانی کے ایک دور کی نمائندگی کرتے تھے، اور اس مجموعی دور کے اختتام پر دیوقلیطیانوس کی ایذارسانی نے مکاشفہ کے “دس دن” (دس سال) کو پورا کیا، جہاں ایذارسانی کا بدترین دور مجموعی عرصے کا ایک فریکٹل پیش کرتا ہے۔ وہ دس سال ان دو سو پچاس سالوں کا ایک فریکٹل ہیں۔ وہ دس سال نیرو کی ایذارسانی کے اومیگا کی نمائندگی کرتے ہیں، اور ان کے اختتام پر سلطنت کی اومیگا تقسیم مشرق اور مغرب میں واقع ہوئی۔

سمیرنا از سوزانده‌شدن روم در سال ۶۴ آغاز شد و دویست و پنجاه سال بعد، در ۳۱۳، با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. فراکتال ده‌سالهٔ آزار و جفا در ۳۰۳ آغاز شد و در ۳۱۳ با فرمان میلان و ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. بیست سالی که با تقسیم قانونی شرق و غرب در ۲۹۳ به‌دست دیوکلتیان آغاز شد، در ۳۱۳ با ازدواج سیاسی شرق و غرب پایان یافت. پیمان ازدواجِ ۳۱۳ میان شرق و غرب با طلاقِ ۳۲۴ پایان یافت، هنگامی که کنستانتین بر لیسینیوسِ شرق غلبه کرد و فرمانروای یگانهٔ روم شد. طلاقِ نبویِ ۳۲۴ سه سال پس از نخستین قانون یکشنبه در ۳۲۱ رخ داد.

از سال ۳۱۳ تا ۳۳۰، هفده سالی را مشخص می‌سازد که بیانگر یک ازدواج سیاسی است، و پایان آزار و جفایی که به‌وسیلهٔ اسمیرنا و نیرونُمادین شده بود، و آغاز کلیسای مصالحه که به‌وسیلهٔ پرغامُس نمادین گردیده است. آغاز پرغامُس در سال ۳۱۳، در هنگام آن ازدواج، با آغاز آزار و جفایی دنبال شد که در نخستین قانون یکشنبه در سال ۳۲۱ شروع گردید. پس از آن، طلاق نبویِ سال ۳۲۴ واقع شد که شرق و غرب را زیر فرمان قسطنطین به یک امپراتوری درآورد. شش سال بعد، در سال ۳۳۰، تقسیم به شرق و غرب به‌گونه‌ای نبوی تکرار شد. این هفده سال، دورهٔ آلفای کلیسای پرغامُس را نمایندگی می‌کند که تا زمانی ادامه می‌یافت که کلیسای تیاتیرا در سال ۵۳۸ در تاریخ نبوی پدیدار شد. آن دورهٔ آلفا، نمایانگر یک تاریخ اُمگا در پایان دورهٔ ۳۳۰ تا ۵۳۸ می‌بود. تاریخ اُمگای پرغامُس نمایانگر دورهٔ سال‌های ۴۹۶، ۵۰۸ و ۵۳۳ است.

بطلیموسِ نبردِ رافیا «هفده سال» سلطنت کرد، و میان نبردِ رافیا و نبردِ پانیوم نیز «هفده سال» فاصله بود. این هفده سال، به‌گونه‌ای نمادین، با هفده سالِ ۳۱۳ تا ۳۳۰ منطبق است. دویست و پنجاه سالِ اسمیرنای نیرون به هفده سالِ نخستِ کلیسای پرغامُس انجامید، و با دویست و پنجاه سالی پیوند می‌یابد که از فرمانِ سوم در ۴۵۷ پیش از میلاد آغاز شد؛ همان نقطهٔ آغازِ ۲۳۰۰ سالِ دانیال باب هشت و آیهٔ چهارده، که اساس و ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است. دو شاهدِ دویست و پنجاه‌ساله با دویست و پنجاه سالِ پادشاهیِ ششمِ نبوتِ کتاب‌مقدس منطبق‌اند؛ پادشاهی‌ای که در ۱۷۷۶ آغاز شد و امسال، در ۲۰۲۶، به پایان می‌رسد.

پیشگامان ادونتیسم هفده سالِ ۳۱۳ تا ۳۳۰ را نه دیدند و نه درک کردند، زیرا در سال ۱۸۴۴ هنوز حتی مسئلهٔ سبتِ روز هفتم یا روز خورشید را نیز درنیافته بودند. با این حال، آنان صد و پنجاه سالِ آیهٔ دهمِ مکاشفهٔ نهم را تشخیص دادند، و آن به نقطهٔ آغازِ دوره‌ای بدل شد که به سیصد و نود و یک سال و پانزده روز انجامید؛ دوره‌ای که در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ پایان یافت. آن فهم، «تجلّی عظیمی از قدرت خدا» پدید آورد.

پیشگامان، دورهٔ دومی از یکصد و پنجاه سال را در مکاشفهٔ نُه تشخیص ندادند. فهم بنیادین آنان همان سکویی را تشکیل می‌دهد که «نور جدید» مکاشفهٔ نُه بر آن بنا شده است. این نور به‌وسیلهٔ «کلیدِ» نبرد نینوا گشوده می‌شود. آن «کلید» به دانشجوی نبوت امکان می‌دهد که همهٔ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس را که در دانیال و مکاشفه بازنمایی شده‌اند، تشخیص دهد: بابل، ماد و پارس، یونان، امپراتوری‌های سلوکی و بطلمیوسی، پادشاهی محمد، و مهم‌تر از همه، امپراتوری روم را بزرگ‌نمایی می‌کند، بدین‌وسیله که نه تنها ظهور و سقوط روم، بلکه همچنین پادشاهی‌های روم شرقی و روم غربی، و نیز ایالات متحده (نبیِ کاذب)، پاپیّت (وحش) و سازمان ملل متحد (اژدها) را مشخص می‌سازد. تمامی ظهورها و سقوط‌های این پادشاهی‌ها بر حرکات اژدها و وحش و نبیِ کاذب شهادت می‌دهند که در نهایت جهان را به آرماگدون می‌کشانند. آن حرکت در شش آیهٔ پایانی دانیال یازده بازنمایی شده است، و آغاز آن حرکت در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل بازنمایی می‌شود.

جنگِ نینوا وہ نبوتی نقطۂ مرجع فراہم کرتی ہے جس کے ذریعے آخری زمانہ کے واقعات کی ترتیب میں سلطنتِ روم، مشرقی و مغربی روم کی مملکتوں، اور پاپائی روم کی شہادتوں کو ہم آہنگ کیا جاتا ہے۔ پس جنگِ نینوا وہ کلید ہے جو روم کی مختلف نبوتی شہادتوں کو مکمل طور پر واضح کرتی ہے، اور دانی ایل گیارہ کی آیت چودہ کے مطابق، رؤیا کو قائم کرنے والی قوت روم ہی ہے۔ وہ کلید جو ان خطوط کو یکجا کرتی ہے، جنگِ نینوا ہے۔

ما در مقالۀ بعدی خود آغاز خواهیم کرد که پنج مقالۀ پیشینِ مربوط به وای‌های باب نهمِ مکاشفه را گرد هم آوریم.