تاریخِ پوشیدۂ آیتِ چهل — شمارهٔ نوزده

«در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. این‌جا متممِ کتاب دانیال است.» اعمال رسولان، 585.

بہتر یہی ہے کہ خدا کے کلام کی روشنی میں اُن اسباب کو سیکھا جائے جو سلطنتوں کے عروج و زوال پر حکومت کرتے ہیں۔ نوجوان ان نوشتوں کا مطالعہ کرے، اور دیکھے کہ قوموں کی حقیقی خوش حالی کس طرح الٰہی اصولوں کو قبول کرنے کے ساتھ وابستہ رہی ہے۔ وہ عظیم اصلاحی تحریکوں کی تاریخ کا مطالعہ کرے، اور دیکھے کہ یہ اصول، اگرچہ حقیر جانے گئے اور اُن سے نفرت کی گئی، اور اُن کے حامیوں کو قید خانہ اور دار پر چڑھائے جانے تک پہنچایا گیا، تو بھی انہی قربانیوں کے وسیلہ سے غالب آئے۔” Education, 238.

«هر امتی که بر صحنهٔ عمل قدم نهاده است، اجازت یافته است که جایگاه خود را بر زمین اشغال کند، تا دیده شود آیا مقصودِ «نگهبان و قدوس» را به انجام خواهد رسانید یا نه. نبوت، صعود و سقوطِ امپراتوری‌های بزرگ جهان—بابل، ماد و پارس، یونان، و روم—را ترسیم کرده است. با هر یک از اینها، همان‌گونه که با ملت‌های کم‌قدرت‌تر نیز، تاریخ تکرار شده است. هر یک دورهٔ آزمون خود را داشت، هر یک ناکام ماند، جلالش پژمرد، قدرتش زایل شد، و جای آن را دیگری گرفت....»

«از فراز و فرود ملت‌ها، آن‌گونه که در صفحات کلام مقدس به‌روشنی آشکار شده است، ایشان باید بیاموزند که جلال صرفاً ظاهری و دنیوی تا چه اندازه بی‌ارزش است. بابل، با همه قدرت و شکوهش، که جهان ما از آن زمان تاکنون همانند آن را هرگز ندیده است—قدرت و شکوهی که برای مردم آن روزگار چنان استوار و پایدار می‌نمود—تا چه اندازه به‌کلی از میان رفته است! همچون “گل علف” نابود شده است. هر آنچه خدا را بنیاد خود نداشته باشد نیز چنین نابود می‌شود. تنها آنچه با مقصود او پیوند دارد و صفات او را آشکار می‌سازد، می‌تواند پایدار بماند. اصول او تنها امور استواری هستند که جهان ما می‌شناسد.» Education, 177, 184.

کسی شما را به هیچ‌وجه فریب ندهد؛ زیرا آن روز نخواهد آمد، مگر آنکه نخست ارتدادی واقع شود و آن مرد گناه، آن پسر هلاکت، آشکار گردد؛ همان که با هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا مورد پرستش است، مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر می‌سازد، تا آنجا که همچون خدا در هیکل خدا می‌نشیند و خود را چنین می‌نمایاند که خداست. ۲ تسالونیکیان ۲:۳، ۴

اور اُس نے اتھاہ گڑھے کو کھولا؛ اور اُس گڑھے میں سے دھواں یوں اُٹھا جیسے کسی بڑے بھٹّے کا دھواں؛ اور گڑھے کے دھوئیں کے سبب سورج اور فضا تاریک ہو گئے۔ اور اُس دھوئیں میں سے ٹڈیاں زمین پر نکل آئیں؛ اور اُنہیں اختیار دیا گیا، جیسا کہ زمین کے بچھوؤں کو اختیار حاصل ہوتا ہے۔ اور اُنہیں حکم دیا گیا کہ نہ زمین کی گھاس کو نقصان پہنچائیں، نہ کسی سبز چیز کو، نہ کسی درخت کو؛ بلکہ صرف اُن لوگوں کو جن کی پیشانیوں پر خدا کی مہر نہیں ہے۔ مکاشفہ 9:2–4۔

یہوداہ، تو وہ ہے جس کی تیرے بھائی ستائش کریں گے؛ تیرا ہاتھ تیرے دشمنوں کی گردن پر ہوگا؛ تیرے باپ کی اولاد تیرے آگے سجدہ کرے گی۔ یہوداہ شیر کا بچہ ہے؛ اے میرے بیٹے، تو شکار سے چڑھ آیا ہے۔ وہ جھکا، وہ شیر کی مانند دُبک کر بیٹھا، بلکہ بوڑھے شیر کی مانند؛ کون ہے جو اسے اُٹھائے؟ عصا یہوداہ سے جدا نہ ہوگا، نہ فرمانروا اس کے قدموں کے درمیان سے، جب تک شیلوہ نہ آئے؛ اور قوموں کا اجتماع اسی کے حضور ہوگا۔ وہ اپنے گدھے کے بچے کو انگور کی بیل سے، اور اپنی گدھی کے بچے کو نفیس بیل سے باندھے گا؛ اس نے اپنے لباس مَے میں، اور اپنے کپڑے انگور کے خون میں دھوئے ہیں۔ اس کی آنکھیں مَے سے سرخ ہوں گی، اور اس کے دانت دودھ سے سفید۔ پیدایش 49:8–12۔

او مردی وحشی خواهد بود؛ دست او بر ضد هر کس، و دست هر کس بر ضد او خواهد بود؛ و او در حضور همهٔ برادران خویش ساکن خواهد شد.

پس از این، عید یهودیان بود و عیسی به اورشلیم بالا رفت. و در اورشلیم، نزد دروازهٔ گوسفندان، حوضی است که به زبان عبرانی «بیت‌حسدا» خوانده می‌شود و پنج ایوان دارد. در این‌ها انبوه بسیاری از بیماران، کوران، لنگان و خشک‌شدگان خوابیده بودند و در انتظار جنبش آب بودند. زیرا فرشته‌ای در زمانی معین به درون حوض فرود می‌آمد و آب را به حرکت می‌آورد؛ پس هر که نخستین بار، پس از به حرکت درآمدن آب، به آن داخل می‌شد، از هر بیماری که داشت شفا می‌یافت. و در آنجا مردی بود که سی و هشت سال به بیماری مبتلا بود. چون عیسی او را دید که افتاده است و دانست که مدت درازی است در آن حال بوده، به او گفت: «آیا می‌خواهی شفا یابی؟» مرد بیمار در پاسخ او گفت: «آقا، کسی را ندارم که چون آب به حرکت می‌آید، مرا در حوض فرو برد؛ بلکه تا من می‌آیم، دیگری پیش از من پایین می‌رود.» عیسی به او گفت: «برخیز، بستر خود را بردار و راه برو.» و در همان دم آن مرد شفا یافت و بستر خود را برداشت و به راه افتاد؛ و آن روز، روز سبت بود. یوحنا ۵:‏۱–۹.

پس گفتم: اکنون برخیزید و از وادی زارِد بگذرید. و ما از وادی زارِد گذشتیم. و مدتی که از قادِش‌برنیع روانه شدیم تا از وادی زارِد گذشتیم، سی و هشت سال بود؛ تا آنکه تمام نسل مردان جنگی، از میان اردوگاه نابود شدند، چنان‌که خداوند برای ایشان قسم خورده بود. تثنیه 2:13، 14.