Ezekiel is a priest during the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In chapter one Ezekiel is taken into the sanctuary.

حزقی‌ایل در دورانِ مُہر کیے جانۓ ایک لاکھ چوالیس ہزار کے زمانے میں ایک کاہن ہے۔ باب اوّل میں حزقی‌ایل کو مقدِس میں لے جایا جاتا ہے۔

Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. In the fifth day of the month, which was the fifth year of king Jehoiachin’s captivity, The word of the Lord came expressly unto Ezekiel the priest, the son of Buzi, in the land of the Chaldeans by the river Chebar; and the hand of the Lord was there upon him.

اور ایسا ہوا کہ تیسویں سال میں، چوتھے مہینے کی پانچویں تاریخ کو، جب میں اسیری میں لے جائے گئے لوگوں کے درمیان دریائے کبار کے کنارے تھا، تو آسمان کھل گئے اور میں نے خدا کی رؤیا دیکھی۔ مہینے کی پانچویں تاریخ کو، جو بادشاہ یہویاکین کی اسیری کے پانچویں سال کی تاریخ تھی، کلامِ خداوند صاف طور پر حزقی ایل کاہن بن بوزی پر، کلدانیوں کی سرزمین میں دریائے کبار کے کنارے نازل ہوا؛ اور وہاں خداوند کا ہاتھ اُس پر تھا۔

And I looked, and, behold, a whirlwind came out of the north, a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the colour of amber, out of the midst of the fire. Also out of the midst thereof came the likeness of four living creatures. And this was their appearance; they had the likeness of a man. And every one had four faces, and every one had four wings. And their feet were straight feet; and the sole of their feet was like the sole of a calf's foot: and they sparkled like the colour of burnished brass. And they had the hands of a man under their wings on their four sides; and they four had their faces and their wings. Their wings were joined one to another; they turned not when they went; they went every one straight forward. As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Thus were their faces: and their wings were stretched upward; two wings of every one were joined one to another, and two covered their bodies.

اور میں نے دیکھا، اور کیا دیکھتا ہوں کہ شمال کی طرف سے ایک بگولا آ رہا تھا، ایک بڑا بادل، اور ایک آگ جو اپنے اندر لپٹتی جاتی تھی، اور اس کے گرد نور تھا، اور اس کے بیچ میں سے کہربے کی سی جھلک، یعنی آگ ہی کے بیچ میں سے، ظاہر ہوئی۔ اور اسی کے وسط میں سے چار جانداروں کی مانند ایک صورت نمودار ہوئی۔ اور ان کی ہیئت یہ تھی کہ اُن میں انسان کی سی شباہت تھی۔ اور اُن میں سے ہر ایک کے چار چہرے تھے، اور ہر ایک کے چار پَر تھے۔ اور اُن کے پاؤں سیدھے تھے؛ اور اُن کے پاؤں کے تلوے بچھڑے کے پاؤں کے تلوے کی مانند تھے؛ اور وہ صیقل کیے ہوئے پیتل کے رنگ کی طرح چمکتے تھے۔ اور اُن کے چاروں پہلوؤں میں اُن کے پَروں کے نیچے انسان کے ہاتھ تھے؛ اور اُن چاروں کے چہرے بھی تھے اور پَر بھی۔ اُن کے پَر ایک دوسرے سے ملے ہوئے تھے؛ جب وہ چلتے تھے تو مڑتے نہ تھے؛ وہ ہر ایک سیدھا آگے ہی کو چلتا تھا۔ اور اُن کے چہروں کی شباہت یہ تھی کہ اُن چاروں کے دہنی طرف انسان کا چہرہ اور شیر کا چہرہ تھا؛ اور اُن چاروں کے بائیں طرف بیل کا چہرہ تھا؛ اُن چاروں کے عقاب کا چہرہ بھی تھا۔ سو اُن کے چہرے ایسے تھے؛ اور اُن کے پَر اوپر کی طرف پھیلے ہوئے تھے؛ ہر ایک کے دو پَر ایک دوسرے سے ملے ہوئے تھے، اور دو اُن کے بدنوں کو ڈھانپتے تھے۔

And they went every one straight forward: whither the spirit was to go, they went; and they turned not when they went. As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning. And the living creatures ran and returned as the appearance of a flash of lightning. Now as I beheld the living creatures, behold one wheel upon the earth by the living creatures, with his four faces. The appearance of the wheels and their work was like unto the colour of a beryl: and they four had one likeness: and their appearance and their work was as it were a wheel in the middle of a wheel. When they went, they went upon their four sides: and they turned not when they went. As for their rings, they were so high that they were dreadful; and their rings were full of eyes round about them four. And when the living creatures went, the wheels went by them: and when the living creatures were lifted up from the earth, the wheels were lifted up. Whithersoever the spirit was to go, they went, thither was their spirit to go; and the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels.

اور وہ ہر ایک سیدھا آگے بڑھتے تھے؛ جدھر روح کا جانا ہوتا، اُدھر ہی وہ جاتے تھے؛ اور جاتے وقت مڑتے نہ تھے۔ اور اُن جانداروں کی شباہت ایسی تھی کہ اُن کا منظر گویا آگ کے دہکتے ہوئے انگاروں اور چراغوں کی مانند تھا؛ وہ آگ جانداروں کے درمیان اُوپر نیچے چلتی پھرتی تھی؛ اور آگ نہایت درخشاں تھی، اور آگ میں سے بجلی نکلتی تھی۔ اور وہ جاندار دوڑتے اور لوٹتے تھے، گویا بجلی کی چمک۔ اور جب میں اُن جانداروں کو دیکھ رہا تھا، تو کیا دیکھتا ہوں کہ زمین پر اُن جانداروں کے پاس ایک پہیہ تھا، اُن کے چاروں چہروں کے ساتھ۔ اور پہیوں کی ہیئت اور اُن کی بناوٹ زبرجد کے رنگ کی مانند تھی؛ اور اُن چاروں کی ایک ہی صورت تھی؛ اور اُن کی ہیئت اور اُن کی بناوٹ ایسی تھی جیسے ایک پہیہ دوسرے پہیے کے بیچ میں ہو۔ جب وہ چلتے تھے تو اپنی چاروں سمتوں میں چلتے تھے؛ اور چلتے وقت مڑتے نہ تھے۔ اور اُن کے حلقے ایسے بلند تھے کہ ہیبت انگیز معلوم ہوتے تھے؛ اور اُن چاروں کے حلقے چاروں طرف آنکھوں سے بھرے ہوئے تھے۔ اور جب وہ جاندار چلتے تھے تو پہیے بھی اُن کے ساتھ چلتے تھے؛ اور جب وہ جاندار زمین پر سے اُٹھائے جاتے تھے تو پہیے بھی اُٹھائے جاتے تھے۔ جدھر روح کا جانا ہوتا، اُدھر ہی وہ جاتے تھے، وہیں اُن کی روح کے جانے کا ارادہ ہوتا؛ اور پہیے اُن کے مقابل اُٹھائے جاتے تھے؛ کیونکہ جاندار کی روح پہیوں میں تھی۔

When those went, these went; and when those stood, these stood; and when those were lifted up from the earth, the wheels were lifted up over against them: for the spirit of the living creature was in the wheels. And the likeness of the firmament upon the heads of the living creature was as the colour of the terrible crystal, stretched forth over their heads above. And under the firmament were their wings straight, the one toward the other: every one had two, which covered on this side, and every one had two, which covered on that side, their bodies. And when they went, I heard the noise of their wings, like the noise of great waters, as the voice of the Almighty, the voice of speech, as the noise of an host: when they stood, they let down their wings. And there was a voice from the firmament that was over their heads, when they stood, and had let down their wings. And above the firmament that was over their heads was the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it. And I saw as the colour of amber, as the appearance of fire round about within it, from the appearance of his loins even upward, and from the appearance of his loins even downward, I saw as it were the appearance of fire, and it had brightness round about. As the appearance of the bow that is in the cloud in the day of rain, so was the appearance of the brightness round about. This was the appearance of the likeness of the glory of the Lord. And when I saw it, I fell upon my face, and I heard a voice of one that spake. Ezekiel 1:1–28.

اور چون آنها می‌رفتند، اینها نیز می‌رفتند؛ و چون آنها می‌ایستادند، اینها نیز می‌ایستادند؛ و چون آنها از زمین برکشیده می‌شدند، چرخ‌ها نیز در برابر ایشان برکشیده می‌شدند، زیرا روحِ آن موجوداتِ زنده در چرخ‌ها بود. و شباهتِ فلک بر فراز سرهای آن موجوداتِ زنده، مانند منظر بلورِ هولناک بود که بر بالای سرهای ایشان گسترده شده باشد. و زیر فلک، بال‌های ایشان راست و کشیده بود، یکی به سوی دیگری؛ هر یک دو بال داشت که از این سو می‌پوشانید، و هر یک دو بال داشت که از آن سو، بدن خویش را می‌پوشانید. و چون می‌رفتند، صدای بال‌های ایشان را می‌شنیدم، مانند صدای آب‌های عظیم، مانند آواز قادر مطلق، آواز گفتار، مانند صدای لشکر؛ و چون می‌ایستادند، بال‌های خویش را فرو می‌گذاشتند. و آوازی از فلکی که بر فراز سرهای ایشان بود برمی‌آمد، چون می‌ایستادند و بال‌های خویش را فرو می‌گذاشتند. و بالای فلکی که بر فراز سرهای ایشان بود، شباهتِ تختی بود، مانند منظر سنگ یاقوت کبود؛ و بر آن شباهتِ تخت، شباهتی مانند منظر انسانی بر فراز آن بود. و دیدم چیزی مانند رنگ کهربا، مانند منظر آتشی که از هر سو در درون آن باشد، از منظر کمر او به بالا؛ و از منظر کمر او به پایین نیز چیزی مانند منظر آتش دیدم، و گرداگرد آن درخشندگی بود. مانند منظر قوسی که در ابر در روز باران پدید آید، چنین بود منظر آن درخشندگیِ گرداگرد. این بود منظرِ شباهتِ جلالِ خداوند. و چون آن را دیدم، بر روی خود افتادم و آواز کسی را شنیدم که سخن می‌گفت. حزقیال ۱:‏۱–۲۸.

“Ezekiel, the mourning exile prophet, in the land of the Chaldeans, was given a vision teaching the same lesson of faith in the mighty God of Israel. As he was upon the banks of the river Chebar, a whirlwind seemed to come from the north, ‘a great cloud, and a fire infolding itself, and a brightness was about it, and out of the midst thereof as the color of amber.’ A number of wheels of strange appearance, intersecting one another, were moved by four living creatures. High above all these was ‘the likeness of a throne, as the appearance of a sapphire stone: and upon the likeness of the throne was the likeness as the appearance of a man above upon it.’ ‘As for the likeness of the living creatures, their appearance was like burning coals of fire, and like the appearance of lamps: it went up and down among the living creatures; and the fire was bright, and out of the fire went forth lightning.’ ‘And there appeared in the cherubims the form of a man’s hand under their wings.’

«حزقیال، آن نبیِ تبعیدیِ سوگوار، در سرزمین کَلدانیان، رؤیایی یافت که همان درسِ ایمان به خدای قادرِ اسرائیل را تعلیم می‌داد. هنگامی که او بر کناره‌های نهر خابور بود، چرخبادی چنان نمودار شد که از شمال می‌آمد، «ابری عظیم و آتشی که در خود می‌پیچید، و در اطراف آن درخشندگی‌ای بود، و از میان آن چیزی چون رنگِ کهربا». شماری از چرخ‌ها با هیأتی شگفت، که در یکدیگر تلاقی داشتند، به‌وسیلهٔ چهار موجود زنده به حرکت درمی‌آمدند. و بسی فراتر از همهٔ اینها «شباهتِ تختی بود، همچون منظرِ سنگِ یاقوتِ کبود؛ و بر شباهتِ تخت، چیزی به شباهتِ منظرِ انسانی بر فراز آن بود». «و اما شباهتِ موجودات زنده، منظر ایشان مانند زغال‌های افروختهٔ آتش بود، و مانند منظرِ چراغ‌ها؛ آن در میان موجودات زنده بالا و پایین می‌رفت؛ و آتش درخشان بود، و از آتش برق صادر می‌شد.» «و در کروبیان، صورتِ دستِ انسان در زیر بال‌های ایشان ظاهر بود.»

“There were wheels within wheels in an arrangement so complicated that at first sight they appeared to Ezekiel to be all in confusion. But when they moved, it was with beautiful exactness and in perfect harmony. Heavenly beings were impelling these wheels, and, above all, upon the glorious sapphire throne, was the Eternal One; while round about the throne was the encircling rainbow, emblem of grace and love. Overpowered by the terrible glory of the scene, Ezekiel fell upon his face, when a voice bade him arise and hear the word of the Lord. Then there was given him a message of warning for Israel.” Testimonies, 751.

«در درون چرخ‌ها، چرخ‌هایی دیگر بود، در چنان ترتیبی بس پیچیده که در نظر نخست بر حزقیال همه‌چیز آشفته و درهم می‌نمود. اما چون به حرکت درمی‌آمدند، با دقتی زیبا و در کمال هماهنگی حرکت می‌کردند. موجودات آسمانی این چرخ‌ها را به پیش می‌راندند، و برفراز همه، بر تخت باشکوهِ یاقوت کبود، آن وجودِ ازلی قرار داشت؛ و گرداگرد تخت، رنگین‌کمانِ فراگیر، نمادِ فیض و محبت، بود. حزقیال که از جلالِ هراس‌انگیزِ آن صحنه از پای درآمده بود، بر روی خود افتاد؛ آنگاه آوازی او را فرمود که برخیزد و کلام خداوند را بشنود. سپس پیامی از هشدار برای اسرائیل به او داده شد.» شهادت‌ها، 751.

In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke. Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts. Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged. Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. Isaiah 6:1–8.

در سالی که عُزّیا پادشاه وفات یافت، خداوند را دیدم که بر تختی نشسته بود، بلند و برفراشته؛ و دامان ردای او هیکل را پر ساخته بود. بالای آن، سرافین ایستاده بودند؛ هر یک شش بال داشت: با دو بال روی خود را می‌پوشانید، و با دو بال پاهای خود را می‌پوشانید، و با دو بال پرواز می‌کرد. و یکی دیگری را ندا کرده، می‌گفت: «قدّوس، قدّوس، قدّوس، یهوه صبایوت است؛ تمامی زمین از جلال او مملو است.» و پایه‌های آستانه از آواز آن که ندا می‌داد به لرزه درآمد، و خانه از دود پر شد. آنگاه گفتم: «وای بر من! زیرا هلاک شده‌ام؛ چون من مردی ناپاک‌لب هستم، و در میان قومی ناپاک‌لب ساکنم؛ زیرا چشمانم پادشاه، یهوه صبایوت را دیده است.» سپس یکی از سرافین به سوی من پرواز کرد، در حالی که اخگری افروخته در دست داشت که آن را با انبر از روی مذبح گرفته بود. و آن را بر دهانم نهاد و گفت: «اینک، این لبانت را لمس کرده است؛ و گناهت برداشته شد و خطایت کفاره گردید.» و آواز خداوند را شنیدم که می‌گفت: «که را بفرستم، و کیست که برای ما برود؟» آنگاه گفتم: «لبیک، مرا بفرست.» اشعیا ۶:‏۱–۸.

“This vision was given to Ezekiel at a time when his mind was filled with gloomy forebodings. He saw the land of his fathers lying desolate. The city that was once full of people was no longer inhabited. The voice of mirth and the song of praise were no more heard within her walls. The prophet himself was a stranger in a strange land, where boundless ambition and savage cruelty reigned supreme. That which he saw and heard of human tyranny and wrong distressed his soul, and he mourned bitterly day and night. But the wonderful symbols presented before him beside the river Chebar revealed an overruling power mightier than that of earthly rulers. Above the proud and cruel monarchs of Assyria and Babylon the God of mercy and truth was enthroned.

«این رؤیا در زمانی به حزقیال داده شد که ذهن او از پیش‌آگاهی‌های تیره و اندوه‌بار آکنده بود. او سرزمین پدران خویش را ویران و متروک می‌دید. شهری که زمانی از مردم لبریز بود، دیگر مسکون نبود. آوای شادی و سرود حمد دیگر در میان حصارهای آن شنیده نمی‌شد. خودِ نبی نیز در سرزمینی بیگانه، غریبی در دیار غربت بود؛ جایی که جاه‌طلبیِ بی‌مهار و سنگدلیِ وحشیانه فرمانروایی مطلق داشت. آنچه او از ستم و بیدادگریِ انسانی می‌دید و می‌شنید، جانش را به شدت می‌آزرد، و او روز و شب به تلخی ماتم می‌گرفت. اما نمادهای شگفت‌انگیزی که در کنار نهر خابور در برابر او آشکار گردید، قدرتی حاکم را مکشوف ساخت که از قدرت فرمانروایان زمینی بسی نیرومندتر بود. بر فراز پادشاهان مغرور و سنگدل آشور و بابل، خدای رحمت و راستی بر تخت نشسته بود.»

“The wheellike complications that appeared to the prophet to be involved in such confusion were under the guidance of an infinite hand. The Spirit of God, revealed to him as moving and directing these wheels, brought harmony out of confusion; so the whole world was under His control. Myriads of glorified beings were ready at His word to overrule the power and policy of evil men, and bring good to His faithful ones.

پیچیدگی‌های چرخ‌مانندی که به نظر نبی درگیرِ چنان آشفتگی‌ای می‌آمدند، تحت هدایتِ دستی نامتناهی بودند. روح خدا که بر او آشکار شد که این چرخ‌ها را به حرکت درآورده و هدایت می‌کند، از دلِ آشفتگی هماهنگی پدید آورد؛ بدین‌سان، سراسر جهان تحت سیطرهٔ او بود. بی‌شمارانِ موجوداتِ جلال‌یافته آماده بودند که به کلام او، بر قدرت و سیاستِ مردانِ شریر چیره شوند و برای امینانِ او خیر به بار آورند.

“In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

“به همین‌گونه، هنگامی که خدا در شُرُف آن بود که تاریخ کلیسا را برای اعصار آینده بر یوحنای محبوب بگشاید، با مکشوف ساختنِ «کسی شبیه پسر انسان» که در میان شمعدان‌ها راه می‌رفت—که نمودار هفت کلیسا بودند—به او اطمینانی از علاقه و مراقبتِ نجات‌دهنده نسبت به قوم خویش عطا کرد. در حالی که به یوحنا آخرین کشمکش‌های عظیمِ کلیسا با قدرت‌های زمینی نشان داده می‌شد، همچنین به او اجازه داده شد که پیروزی نهایی و رهاییِ وفاداران را نیز مشاهده کند. او دید که کلیسا به نبردی مرگبار با وحش و تصویر او کشانده شده است، و پرستش آن وحش به بهای مرگ تحمیل می‌شود. اما چون فراتر از دود و غوغای نبرد نگریست، گروهی را بر کوه صهیون با برّه مشاهده کرد که به جای نشانِ وحش، «نام پدرش بر پیشانی‌های ایشان نوشته شده بود.» و باز دید «آنان را که بر وحش، و بر تصویرش، و بر نشانش، و بر عددِ نامش غالب آمده بودند، ایستاده بر دریای بلورین، در حالی که چنگ‌های خدا را در دست داشتند» و سرودِ موسی و برّه را می‌سراییدند.”

“These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

«این درس‌ها برای منفعت ماست. ما باید ایمان خود را بر خدا استوار نگاه داریم، زیرا درست در پیش روی ما زمانی قرار دارد که جان‌های مردمان را خواهد آزمود. مسیح بر کوه زیتون، داوری‌های هراس‌انگیزی را که می‌بایست پیش از آمدنِ دوم او واقع شوند، بازگو کرد: “از جنگ‌ها و اخبار جنگ‌ها خواهید شنید.” “امتی بر امتی، و مملکتی بر مملکتی خواهد برخاست؛ و قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها در جای‌های گوناگون پدید خواهد آمد. همه اینها آغاز دردهاست.” هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم تا اندازه‌ای تحقق یافتند، کاربرد مستقیم‌تر آنها به ایام آخر مربوط است.»

“We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

«ما بر آستانۀ رویدادهایی عظیم و پرهیبت ایستاده‌ایم. نبوت به‌سرعت در حال تحقق است. خداوند بر در ایستاده است. به‌زودی دورانی در برابر ما گشوده خواهد شد که برای همۀ زندگان سرشار از اهمیتِ تکان‌دهنده خواهد بود. مناقشات گذشته از نو زنده خواهند شد؛ مناقشات تازه‌ای نیز پدید خواهند آمد. صحنه‌هایی که قرار است در جهان ما به اجرا درآیند، هنوز حتی به خواب و خیال کسی نیز نیامده‌اند. شیطان از طریق عوامل انسانی در کار است. آنان که می‌کوشند قانون اساسی را تغییر دهند و قانونی برای الزامِ رعایت یکشنبه برقرار سازند، اندک درمی‌یابند که نتیجۀ آن چه خواهد بود. بحرانی درست بر سر ما فرود می‌آید.»

“But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.

«اما خادمان خدا در این وضعیتِ عظیمِ بحرانی نباید به خود اعتماد کنند. در رؤیاهایی که به اشعیا، به حزقیال، و به یوحنا داده شد، می‌بینیم که آسمان تا چه اندازه با رویدادهایی که بر زمین واقع می‌شود پیوندی نزدیک دارد و مراقبت خدا از آنان که نسبت به او وفادارند تا چه حد عظیم است. جهان بی‌حاکم نیست. تدبیرِ وقایعِ آینده در دست‌های خداوند است. کبریای آسمان، سرنوشتِ ملت‌ها را، همچنان که امورِ کلیسای خویش را، خود عهده‌دار است.»

“We permit ourselves to feel altogether too much care, trouble, and perplexity in the Lord’s work. Finite men are not left to carry the burden of responsibility. We need to trust in God, believe in Him, and go forward. The tireless vigilance of the heavenly messengers, and their unceasing employment in their ministry in connection with the beings of earth, show us how God’s hand is guiding the wheel within a wheel. The divine Instructor is saying to every actor in His work, as He said to Cyrus of old: ‘I girded thee, though thou hast not known Me.’

ما به خود اجازه می‌دهیم که در کار خداوند بیش از حد گرفتار دغدغه، زحمت، و سرگشتگی شویم. انسان‌های فانی واگذاشته نشده‌اند تا بار مسئولیت را بر دوش کشند. ما نیاز داریم که بر خدا توکل کنیم، به او ایمان داشته باشیم، و پیش برویم. هوشیاری خستگی‌ناپذیر پیام‌آوران آسمانی، و اشتغال بی‌وقفه ایشان در خدمت خود در ارتباط با ساکنان زمین، به ما نشان می‌دهد که چگونه دست خدا چرخ را در میان چرخ هدایت می‌کند. آموزگار الهی به هر عاملی در کار خویش می‌گوید، همان‌گونه که در روزگار کهن به کوروش گفت: «کمر تو را بستم، هرچند مرا نشناختی.»

“In Ezekiel’s vision God had His hand beneath the wings of the cherubim. This is to teach His servants that it is divine power that gives them success. He will work with them if they will put away iniquity and become pure in heart and life.

«در رؤیای حزقیال، خدا دست خود را زیر بال‌های کروبیان داشت. این برای آن است که به خادمان خود تعلیم دهد که این قدرت الهی است که به آنان کامیابی می‌بخشد. او با ایشان عمل خواهد کرد، اگر گناه را از خود دور سازند و در دل و زندگی، پاک گردند.»

“The bright light going among the living creatures with the swiftness of lightning represents the speed with which this work will finally go forward to completion. He who slumbers not, who is continually at work for the accomplishment of His designs, can carry forward His great work harmoniously. That which appears to finite minds entangled and complicated, the Lord’s hand can keep in perfect order. He can devise ways and means to thwart the purposes of wicked men, and He will bring to confusion the counsels of them that plot mischief against His people.

«Լուսավոր վառ լույսը, որ կայծակի սրընթացությամբ անցնում էր կենդանի արարածների միջով, ներկայացնում է այն արագությունը, որով այս գործը վերջապես կընթանա դեպի իր լրիվ ավարտը։ Նա, ով չի ննջում և անդադար գործում է Իր նպատակների իրագործման համար, կարող է Իր մեծ գործը ներդաշնակորեն առաջ տանել։ Այն, ինչ սահմանափակ մտքերին, որոնք խճճված ու բարդացած են, երևում է խառն ու բարդ, Տիրոջ ձեռքը կարող է պահպանել կատարյալ կարգի մեջ։ Նա կարող է հնարել ուղիներ և միջոցներ՝ խափանելու ամբարիշտ մարդկանց նպատակները, և Նա խառնաշփոթի կմատնի նրանց խորհուդները, ովքեր չարիք են նյութում Իր ժողովրդի դեմ»։

“Brethren, it is no time now for mourning and despair, no time to yield to doubt and unbelief. Christ is not now a Saviour in Joseph’s new tomb, closed with a great stone and sealed with the Roman seal; we have a risen Saviour. He is the King, the Lord of hosts; He sitteth between the cherubim; and amid the strife and tumult of nations He guards His people still. He who ruleth in the heavens is our Saviour. He measures every trial. He watches the furnace fire that must test every soul. When the strongholds of kings shall be overthrown, when the arrows of God’s wrath shall strike through the hearts of His enemies, His people will be safe in His hands.” Testimonies, volume 5, 752–754.

“భ్రాతృలారా, ఇది ఇప్పుడు శోకించుటకును నిరాశలో పడుటకును సమయము కాదు; సందేహమునకును అవిశ్వాసమునకును లొంగిపోవుటకును ఇదే సమయము కాదు. క్రీస్తు ఇప్పుడు యోసేపు క్రొత్త సమాధిలో, గొప్ప రాయితో మూయబడి రోమీయ ముద్రతో ముద్రింపబడి ఉన్న రక్షకుడు కాడు; మనకు పునరుత్థానమైన రక్షకుడు ఉన్నాడు. ఆయన రాజు, సైన్యముల యెహోవా; ఆయన కెరూబుల మధ్య ఆసీనుడై యున్నాడు; జనముల కలహమధ్యను కలవరమధ్యను ఆయన ఇప్పటికిని తన ప్రజలను కాపాడుచున్నాడు. ఆకాశమందు ఏలుచున్న వాడే మన రక్షకుడు. ప్రతి శోధనను ఆయన కొలిచెదడు. ప్రతి ఆత్మను పరీక్షింపవలసిన అగ్నికుండములోని అగ్నిని ఆయన గమనించుచున్నాడు. రాజుల కోటలు కూలదోయబడునప్పుడు, దేవుని ఉగ్రతయొక్క బాణములు ఆయన శత్రువుల హృదయములను ఛేదించునప్పుడు, ఆయన ప్రజలు ఆయన చేతులలో క్షేమముగా నుండెదరు.” Testimonies, volume 5, 752–754.

Ezekiel represents the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, and line upon line his experience in the sanctuary aligns with Isaiah’s and John’s experience within the sanctuary. We are now in the temple test, the second of the three tests that seals the one hundred and forty-four thousand. That period is the purification accomplished by the Messenger of the Covenant in fulfillment of Malachi three. The purification process of three tests, is Malachi’s fiery “furnace” “that must test every soul.” When the third angel arrived on October 22, 1844 the Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and led the wise virgins of that history into the Most Holy Place, in order to seal His faithful, but the virgins of that history rebelled, and by 1856 the Philadelphian Millerite movement had changed unto the Laodicean Millerite movement and in 1863 became the Laodicean Seventh-day Adventist church.

حزقیال نمایانگرِ نامزدهایی است که قرار است در شمارِ آن صد و چهل و چهار هزار باشند، و سطر به سطر، تجربهٔ او در قدس با تجربهٔ اشعیا و یوحنا در درونِ قدس همسو می‌گردد. ما اکنون در آزمونِ هیکل هستیم، دومینِ سه آزمونی که آن صد و چهل و چهار هزار را مهر می‌زند. آن دوره همان تطهیری است که رسولِ عهد در تحققِ ملاکی فصلِ سه به انجام می‌رساند. فرایندِ تطهیرِ مشتمل بر سه آزمون، همان «کوره»ی آتشینِ ملاکی است «که باید هر نفس را بیازماید.» هنگامی که فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید، رسولِ عهد ناگهان به هیکلِ خود آمد و باکره‌های حکیمِ آن تاریخ را به قدس‌الاقداس رهبری کرد تا وفادارانِ خویش را مهر زند؛ اما باکره‌های آن تاریخ عصیان ورزیدند، و تا سال ۱۸۵۶ جنبشِ میلریِ فیلادلفیایی به جنبشِ میلریِ لائودیکیه‌ای تغییر یافت و در سال ۱۸۶۳ به کلیسای ادونتیستِ روزِ هفتمِ لائودیکیه‌ای تبدیل شد.

The third angel who arrived suddenly on October 22, 1844 withdrew his presence in 1863, and then returned on September 11, 2001. Twenty-five years later the temple test that was typified by October 22, 1844 is now being repeated. Twenty-five is symbolically a prophetic tithe of two hundred and fifty, and two hundred and fifty is a symbol of the history represented in verses eleven to fifteen of Daniel eleven. Two hundred and fifty, and twenty-five is a wheel within the sanctuary vision of Ezekiel. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and the wicked in fulfillment of the three-step testing process that is represented in the work of purification that is accomplished by the Messenger of the Covenant.

فرشتهٔ سوم که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌ناگاه آمد، در سال ۱۸۶۳ حضور خود را بازپس گرفت، و سپس در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ بازگشت. بیست‌وپنج سال بعد، آزمونِ معبد که در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ به‌طور نمادین پیش‌نموده شده بود، اکنون در حال تکرار است. بیست‌وپنج، از نظر نمادین، ده‌یکِ نبویِ دویست‌وپنجاه است، و دویست‌وپنجاه نماد تاریخی است که در آیات یازده تا پانزدهِ دانیال یازده بازنمایی شده است. دویست‌وپنجاه و نیز بیست‌وپنج، چرخی در میان رؤیای قدسِ حزقیال است. بیست‌وپنج نماد جداییِ دانایان از شریران در تحققِ فرایندِ آزمونِ سه‌مرحله‌ای است که در عملِ تطهیری که به‌وسیلهٔ رسولِ عهد به انجام می‌رسد، بازنمایی شده است.

Matthew twenty-five contains three parables, and each parable identifies the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. The hope of God’s people represented in the chapter is that they might be a wise virgin in possession of the oil of the message of the midnight cry. Their hope is that they are judged a faithful servant in their stewardship of employing the special talents that were given them to manage in their personal probationary period. Their hope is that they are judged as a sheep of God’s pasture, seated upon His right side, and not a goat on his left. Twenty-five is a symbol of the separation of the wise and wicked in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. Twenty-five is one of Ezekiel’s wheels.

मत्ती पच्चीस में तीन दृष्टान्त हैं, और प्रत्येक दृष्टान्त एक लाख चवालीस हज़ार की मुहरबन्दी के समय में बुद्धिमानों और दुष्टों के पृथक्करण की पहचान कराता है। इस अध्याय में प्रतिपादित परमेश्वर की प्रजा की आशा यह है कि वे आधी रात की पुकार के सन्देश के तेल से युक्त एक बुद्धिमान कुँवारी ठहरें। उनकी आशा यह है कि उन्हें अपने प्रबन्धकत्व में, उन विशेष प्रतिभाओं का उपयोग करने के विषय में जो उन्हें उनके व्यक्तिगत परीक्षाकाल में सँभालने के लिए दी गई थीं, एक विश्वासयोग्य दास के रूप में आँका जाए। उनकी आशा यह है कि उन्हें परमेश्वर की चराई की भेड़ के रूप में, उसके दाहिने हाथ पर बैठी हुई, आँका जाए, न कि उसके बाएँ हाथ की बकरी के रूप में। पच्चीस, एक लाख चवालीस हज़ार की मुहरबन्दी के समय में बुद्धिमानों और दुष्टों के पृथक्करण का एक प्रतीक है। पच्चीस, यहेजकेल के पहियों में से एक है।

In the five and twentieth year of our captivity, in the beginning of the year, in the tenth day of the month, in the fourteenth year after that the city was smitten, in the selfsame day the hand of the Lord was upon me, and brought me thither. Ezekiel 40:1.

În al douăzeci și cincilea an al robiei noastre, la începutul anului, în ziua a zecea a lunii, în al paisprezecelea an după ce cetatea a fost lovită, chiar în ziua aceea mâna Domnului a fost peste mine și m-a adus acolo. Ezechiel 40:1.

The twenty-fifth year of captivity is represented by October 22, which is represented by the closing of a dispensational door. On October 22, 1844 a door was opened and a door was closed as two classes were separated.

سالِ بیست‌وپنجمِ اسارت با ۲۲ اکتبر نشان داده می‌شود، که خود با بسته شدنِ دری از یک تدبیر الهی نمایان می‌گردد. در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، دری گشوده شد و دری بسته شد، آنگاه که دو گروه از یکدیگر جدا شدند.

And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

و به فرشتهٔ کلیسای فیلادلفیه بنویس؛ این است سخن آن قدوس، آن حق، آن که کلید داوود را دارد، آن که می‌گشاید و هیچ‌کس نمی‌بندد، و می‌بندد و هیچ‌کس نمی‌گشاید؛ اعمال تو را می‌دانم: اینک، درِ گشوده‌ای پیش روی تو نهاده‌ام که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را ببندد؛ زیرا قوتی اندک داری، و کلام مرا حفظ کرده‌ای، و نام مرا انکار نکرده‌ای. مکاشفه ۳:۷، ۸

Christ tells the angel of Philadelphia that He knows their work, that He has set before the church of Philadelphia, an open door. That door is opened by “the key of David,” the key that is placed upon Eliakim.

مسیح به فرشتهٔ فیلادلفیا می‌گوید که اعمال ایشان را می‌داند و اینکه در برابر کلیسای فیلادلفیا دری گشوده نهاده است. آن در به‌وسیلهٔ «کلید داوود» گشوده می‌شود، همان کلیدی که بر الیاقیم نهاده شده است.

And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:20–22.

اور اُس دن یوں ہوگا کہ مَیں اپنے خادم اِلیاقیم بن حِلقیاہ کو بُلاؤں گا۔ اور مَیں اُسے تیرا چوغا پہناؤں گا، اور تیری کمر بند سے اُسے مضبوط کروں گا، اور مَیں تیری حکومت اُس کے ہاتھ میں سونپ دوں گا؛ اور وہ یروشلیم کے باشندوں اور یہوداہ کے گھرانے کے لیے باپ ہوگا۔ اور مَیں داؤد کے گھر کی کنجی اُس کے کندھے پر رکھوں گا؛ پس وہ کھولے گا اور کوئی بند نہ کرے گا؛ اور وہ بند کرے گا اور کوئی کھول نہ سکے گا۔ یسعیاہ 22:20–22۔

The day that Eliakim is called, he is separated from wicked Shebna.

روزی که ایلیاقیم فراخوانده می‌شود، از شِبنای شریر جدا می‌گردد.

Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. Isaiah 22:15–18.

خداوند یهوه صبایوت چنین می‌گوید: برو، نزد این خزانه‌دار، یعنی شبنا که بر خانه گماشته است، داخل شو و بگو: تو را در اینجا چه کار است؟ و در اینجا که را داری که برای خود در اینجا قبری تراشیده‌ای، مانند کسی که برای خویش در بلندی قبری می‌تراشد و برای خود در صخره مسکنی می‌کَنَد؟ اینک خداوند تو را به اسیریِ عظیم به‌سختی خواهد ربود و یقیناً تو را خواهد پوشانید. او یقیناً تو را به‌شدت خواهد پیچانید و چون گویی به سرزمینی پهناور خواهد افکند؛ در آنجا خواهی مرد، و در آنجا ارابه‌های جلال تو مایهٔ ننگِ خاندان آقایت خواهد بود. اشعیا ۲۲:‏۱۵–۱۸

The separation of the wise and foolish virgins that fulfilled the illustration of Shebna and Eliakim was fulfilled on October 22, 1844, and also in the twenty-fifth year of captivity of Jehoiachin which was October 22, 573 BC. In Ezekiel chapter eight the wicked within Adventism, represented by Jerusalem, are represented by twenty-five men bowing to the sun. The destruction of Jerusalem represents the Sunday law, which is also the waymark which ends the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. That sealing time began on September 11, 2001, and Jesus is both the Alpha and Omega, so September 11, 2001 as the beginning of the sealing illustrates the end, at the Sunday law.

جداییِ باکره‌گانِ دانا و نادان که تمثیلِ شبنا و الیاقیم را به انجام رسانید، در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، و نیز در سالِ بیست‌وپنجمِ اسارتِ یهویاقین که برابر با ۲۲ اکتبر ۵۷۳ پیش از میلاد بود. در فصل هشتمِ حزقیال، شریرانِ درونِ ادونتیسم، که به‌وسیلهٔ اورشلیم نمودار شده‌اند، به‌وسیلهٔ بیست‌وپنج مردی نمودار می‌شوند که به خورشید سجده می‌کنند. ویرانیِ اورشلیم نمایانگرِ قانونِ یکشنبه است، که همچنین آن نشانهٔ راهی است که زمانِ مهرشدنِ یکصد و چهل‌وچهار هزار را پایان می‌بخشد. آن زمانِ مهرشدن در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، و عیسی هم الفا است و هم امگا؛ ازاین‌رو، ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌عنوان آغازِ مهرشدن، پایان را نیز در قانونِ یکشنبه به تصویر می‌کشد.

September 11, 2001 was typified by the Minneapolis meetings of 1888, for Sister White identifies that when the great buildings of New York came down at 9/11, Revelation 18:1–3 was fulfilled. At that time, as in 1888 she identified the angel of Revelation eighteen descended to lighten the earth with His glory. The rebellion of 1888 she aligned with the rebellion of Korah, Dathan and Abiram, who also had two hundred and fifty men of renown join in their apostasy. Two hundred and fifty rebels in the rebellion of Korah and his cohorts in the beginning history of ancient Israel typified the twenty-five men who were bowing to the sun at the ending of ancient Israel.

۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به‌واسطۀ جلسات مینیاپولیسِ ۱۸۸۸ به‌گونه‌ای نمادین پیش‌نمایانده شده بود، زیرا خواهر وایت تصریح می‌کند که هنگامی که ساختمان‌های عظیم نیویورک در ۹/۱۱ فروریختند، مکاشفه ۱۸:۱–۳ به انجام رسید. در آن زمان، همان‌گونه که در ۱۸۸۸، او مشخص ساخت که فرشتۀ مکاشفه هجده فرود آمد تا زمین را با جلال خود منوّر سازد. شورش ۱۸۸۸ را او با شورش قورح، داتان و ابیرام همسو دانست، که در ارتداد ایشان دویست و پنجاه مرد نامدار نیز به آنان پیوستند. دویست و پنجاه شورشی در شورش قورح و همدستانش در تاریخ آغازین اسرائیل باستان، نماد آن بیست و پنج مرد بودند که در تاریخ پایانی اسرائیل باستان به خورشید سجده می‌کردند.

Twenty-five leaders of Laodicean Adventism bowing at the Sunday law and two hundred and fifty at 9/11 sets forth the sealing time with the symbolism of twenty-five, (the symbol of the separation of the wise and wicked) to mark the beginning and ending of the sealing time. Whether it’s the two hundred and fifty rebels in the time of Moses, or the twenty-five men in Ezekiel chapter eight, or of Matthew chapter twenty-five’s three witnesses of the separation, or the twenty-fifth year of the captivity in Ezekiel forty; all the manifestations of the symbol of twenty-five, align with the three two hundred- and fifty-year periods that reached their conclusion in 207 BC, 313 and 2026 respectively.

بیست‌وپنج رهبرِ ادونتیسمِ لاودیکیه‌ای که در برابر قانون یکشنبه سر فرود می‌آورند، و دویست‌وپنجاه تن در ۱۱ سپتامبر، زمانِ مُهر شدن را با نمادِ بیست‌وپنج به نمایش می‌گذارند، (نمادِ جداییِ حکیمان از شریران) تا آغاز و پایانِ زمانِ مُهر شدن را مشخص سازند. خواه دویست‌وپنجاه یاغی در زمانِ موسی باشد، یا بیست‌وپنج مرد در فصل هشتمِ حزقیال، یا سه شاهدِ جدایی در فصل بیست‌وپنجمِ متی، یا سالِ بیست‌وپنجمِ اسارت در حزقیالِ چهل؛ همهٔ جلوه‌های نمادِ بیست‌وپنج با سه دورهٔ دویست‌وپنجاه‌ساله که به‌ترتیب در ۲۰۷ ق.م.، ۳۱۳، و ۲۰۲۶ به پایان خود رسیدند، همسو هستند.

Twenty-five is an axle, so to speak, of twenty-five that brings all the lines of twenty-five into perfection. It becomes one of the prophetic keys of the kingdom given to Peter to bring clarity into the hidden history of verse forty. It has been repeatedly established on more than three witnesses that verses ten to fifteen of Daniel eleven represent a line that covers the history from 1989 unto the Sunday law, which is the hidden history of verse forty. The lion of the tribe of Judah is now unsealing the wheels of Ezekiel as He opens the hidden history that will finalize the message of the Midnight Cry of the latter days.

بیست‌وپنج، به‌اصطلاح، محوری از بیست‌وپنج است که همهٔ خطوطِ بیست‌وپنج را به کمال می‌رساند. این، یکی از کلیدهای نبویِ ملکوت می‌شود که به پطرس داده شد تا در تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل روشنی پدید آورد. بارها بر اساس بیش از سه شاهد ثابت شده است که آیات ده تا پانزدهِ دانیال یازده، خطی را نمایندگی می‌کنند که تاریخ را از ۱۹۸۹ تا قانونِ یکشنبه در بر می‌گیرد، که همان تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل است. اکنون شیرِ قبیلهٔ یهودا مُهرِ چرخ‌های حزقیال را می‌گشاید، آنگاه که تاریخِ پنهان را آشکار می‌سازد؛ تاریخی که پیامِ فریادِ نیمه‌شبِ ایامِ آخر را به کمال خواهد رسانید.

In the following articles we will continue to identify Ezekiel’s wheels that represent the complex interplay of men in the latter days. Ezekiel chapter one at the beginning of this article and the accompanying passage from Testimonies volume five set forth will be our continued point of reference as we proceed in the articles. When the wheels are set forth in their proper place, and with their proper intersections with the other wheels of prophetic history we will demonstrate that the three hundred and ninety-one years and fifteen days that empowered the first angel on August 11, 1840 is also represented by Ezekiel as three hundred and ninety years, connected with the one and a half years of the siege of Jerusalem; and that the arrival of this prophetic light identifies the lifting up of the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

در مقالاتِ آینده به شناساییِ چرخ‌های حزقیال، که نمایانگرِ کنشِ متقابلِ پیچیدهٔ انسان‌ها در ایّامِ آخر است، ادامه خواهیم داد. بابِ اوّلِ حزقیال در آغازِ این مقاله و نیز بخشِ همراه از Testimonies, volume five که ارائه شد، در ادامهٔ این مقالات مرجعِ مستمرّ ما خواهد بود. هنگامی که چرخ‌ها در جایگاهِ درستِ خود، و با تقاطع‌های صحیحِ خود با دیگر چرخ‌های تاریخِ نبوی عرضه شوند، نشان خواهیم داد که سیصد و نود و یک سال و پانزده روزی که در 11 August 1840 فرشتهٔ اوّل را قدرت بخشید، در حزقیال نیز به صورتِ سیصد و نود سال، در پیوند با یک سال و نیمِ محاصرهٔ اورشلیم، بازنمایی شده است؛ و این‌که ظهورِ این نورِ نبوی، برافراشته شدنِ عَلَمِ یکصد و چهل و چهار هزار را مشخص می‌سازد.

July 27, 1299 unto 1337 represents thirty-eight years at the beginning of the one hundred and fifty years (five months) of Revelation nine, verse ten. That one hundred and fifty years connects with the three hundred and ninety-one years and fifteen days of verse fifteen. Thus, the beginning of the two periods, make up one line of prophecy which concluded in the fulfillment of the 1838 and 1840 prediction of Josiah Litch and marked the rising up and empowerment of the Millerite movement. That history at the beginning of Adventism, marks the rising up of the one hundred and forty-four thousand as an ensign in advance of the Sunday law. Thus, Ezekiel’s three hundred and ninety years, and one point five years (1.5) of Jerusalem’s siege marks the end of the line of prophecy that began in 1299.

۲۷ ژوئیهٔ ۱۲۹۹ تا ۱۳۳۷ نمایانگر سی‌وهشت سال در آغازِ یکصد و پنجاه سال (پنج ماه)ِ مکاشفه باب نهم، آیهٔ ده است. آن یکصد و پنجاه سال با سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ آیهٔ پانزدهم مرتبط است. از این‌رو، آغازِ این دو دوره، یک خط نبوت را تشکیل می‌دهد که در تحقق پیشگویی ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰ یوشیا لیچ به پایان رسید و برخاستن و توانمند شدن جنبش میلری را مشخص ساخت. آن تاریخ در آغاز اَدوِنتیسم، برخاستنِ یکصد و چهل و چهار هزار تن را همچون عَلَمی پیش از قانون یکشنبه مشخص می‌سازد. بنابراین، سیصد و نود سالِ حزقیال، و یک ممیز پنج سال (۱٫۵) از محاصرهٔ اورشلیم، پایانِ خط نبوتی را مشخص می‌کند که در ۱۲۹۹ آغاز شد.

It would be worthwhile to consider the passage from Testimonies, volume five in advance of the next article.

شایسته خواهد بود که پیش از مقالۀ بعدی، بخش مورد نظر از جلد پنجمِ شهادت‌ها را بررسی کنیم.