تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل — عدد بیست‌وچهار

«این درس‌ها برای منفعت ماست. ما باید ایمان خود را بر خدا استوار سازیم، زیرا درست در پیشِ روی ما زمانی است که جان‌های آدمیان را خواهد آزمود. مسیح، بر کوه زیتون، داوری‌های هولناکی را که می‌بایست پیش از آمدنِ دوم او واقع شوند، بازگفت: «از جنگ‌ها و اخبارِ جنگ‌ها خواهید شنید.» «قومی بر قومی و مملکتی بر مملکتی برخواهد خاست؛ و در جاهای مختلف قحطی‌ها و وباها و زلزله‌ها پدید خواهد آمد. همهٔ اینها آغازِ دردهاست.» هرچند این نبوت‌ها در ویرانی اورشلیم تا اندازه‌ای تحقق یافتند، کاربردی مستقیم‌تر نسبت به ایام آخر دارند.»

اور ایسا ہوا کہ چھٹے برس میں، چھٹے مہینے کی پانچویں تاریخ کو، جب میں اپنے گھر میں بیٹھا تھا اور یہوداہ کے بزرگ میرے سامنے بیٹھے تھے، وہاں خداوند خدا کا ہاتھ مجھ پر نازل ہوا۔ تب میں نے دیکھا، اور کیا دیکھتا ہوں کہ آگ کی سی ایک شبیہ تھی: اُس کی کمر کے منظر سے نیچے کی جانب آگ ہی آگ تھی، اور اُس کی کمر سے اوپر کی جانب چمک کی سی نمود تھی، کہربا کے رنگ کی مانند۔ اور اُس نے ہاتھ کی صورت نکالی اور میرے سر کے بالوں کی ایک لٹ پکڑ لی؛ اور روح نے مجھے زمین اور آسمان کے درمیان اٹھا لیا، اور خدا کی رؤیاؤں میں مجھے یروشلیم کو، اُس اندرونی پھاٹک کے دروازے تک لے گئی جو شمال کی طرف رُخ رکھتا ہے؛ جہاں اُس غیرت دلانے والی مورت کی جگہ تھی، جو غیرت دلانے کا باعث ہوتی ہے۔ حزقی ایل 8:1–3۔

”وہ طبقہ جو اپنی روحانی تنزلی پر رنجیدہ نہیں ہوتا، نہ دوسروں کے گناہوں پر ماتم کرتا ہے، خدا کی مہر کے بغیر چھوڑ دیا جائے گا۔ خداوند اپنے قاصدوں کو، یعنی اُن مردوں کو جن کے ہاتھوں میں ہلاکت کے ہتھیار ہیں، یہ حکم دیتا ہے: ’اس کے پیچھے شہر میں گزرو، اور قتل کرو؛ نہ تمہاری آنکھ رحم کرے، نہ تم ترس کھاؤ: بوڑھوں اور جوانوں کو، کنواریوں کو، اور چھوٹے بچوں اور عورتوں کو بالکل ہلاک کر دو: لیکن جس شخص پر نشان ہو اُس کے نزدیک نہ جانا؛ اور میرے مقدِس سے ابتدا کرنا۔ تب اُنہوں نے اُن بزرگوں سے ابتدا کی جو گھر کے سامنے تھے۔‘

«در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدس‌گاه خداوند—نخستین جایی بود که ضربۀ خشم خدا را احساس کرد. مشایخ، همان کسانی که خدا به ایشان نور عظیم عطا کرده بود و به‌منزلۀ پاسداران منافع روحانی قوم ایستاده بودند، امانت خویش را خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که دیگر نیازی نیست همچون روزگاران پیشین در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا باشیم. زمانه دگرگون شده است. این سخنان بی‌ایمانی ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او بیش از آن رحیم است که قوم خود را با داوری کیفر دهد. بدین‌سان، فریاد «سلامتی و ایمنی» از مردانی برمی‌خیزد که دیگر هرگز آواز خویش را مانند کرنا بلند نخواهند کرد تا تعدیات قوم خدا و گناهان خاندان یعقوب را به ایشان نشان دهند. این سگان گنگی که پارس نمی‌کردند، همان کسانی‌اند که انتقام عادلانۀ خدای اهانت‌دیده را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان، و کودکان خردسال همه با هم هلاک می‌شوند.»

«آن مکروهاتی که وفاداران بر آنها آه و ناله سر می‌دادند، همه آن چیزی بود که چشمان محدود بشری می‌توانست تشخیص دهد؛ اما به‌مراتب بدترین گناهان، یعنی آنهایی که غیرت خدای پاک و قدوس را برمی‌انگیخت، آشکار نشده بود. آن جست‌وجوگر عظیمِ دل‌ها، هر گناهی را که عاملان شرارت در نهان مرتکب می‌شوند، می‌داند. این اشخاص در فریبکاری‌های خود احساس امنیت می‌کنند و به سبب بردباری او می‌گویند که خداوند نمی‌بیند، و سپس چنان رفتار می‌کنند که گویی او زمین را ترک کرده است. اما او ریاکاری ایشان را آشکار خواهد ساخت و آن گناهانی را که با چنان دقتی پنهان می‌کردند، در برابر دیگران برملا خواهد نمود.»

«هیچ برتریِ مرتبه، منزلت، یا حکمتِ دنیوی، و هیچ مقام در منصبِ مقدس، انسان‌ها را از قربانی کردنِ اصول، هنگامی که به دل‌های فریبکارِ خویش واگذار شوند، محفوظ نخواهد داشت. آنان که شایسته و عادل شمرده شده‌اند، ثابت می‌کنند که سرکردگانِ ارتداد و نمونه‌هایی در بی‌اعتنایی و در سوء‌استفاده از رحمت‌های خدا هستند. او دیگر سیرتِ شریرانهٔ ایشان را تحمل نخواهد کرد، و در غضبِ خود با آنان بی‌رحمانه رفتار می‌کند.»

«خداوند با اکراه حضور خویش را از کسانی بازمی‌گیرد که از نور عظیم برخوردار شده‌اند و در خدمت به دیگران، قدرت کلام را احساس کرده‌اند. آنان زمانی خادمان امین او بودند و از حضور و هدایت او برخوردار بودند؛ اما از او منحرف شدند و دیگران را نیز به گمراهی کشاندند، و ازاین‌رو تحت ناخشنودی الهی قرار گرفتند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۲۱۱، ۲۱۲.

باز در سال نهم، در ماه دهم، در روز دهمِ ماه، کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: «ای پسر انسان، نام این روز را برای خود بنویس، همین روز را؛ زیرا پادشاه بابل در همین روز بر ضد اورشلیم موضع گرفت.» حزقیال 24:1، 2.

و کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: «ای پسر انسان، اینک من محبوبِ چشمانت را با ضربه‌ای ناگهانی از تو می‌گیرم؛ اما نه ماتم بگیر و نه بگری، و اشک‌هایت نیز جاری نشود. از ناله کردن خودداری کن، برای مرده سوگواری مکن، عمامهٔ خود را بر سر ببند، و کفش‌های خود را به پا کن، و لب‌های خویش را مپوشان، و نانِ مردمان را مخور.» پس بامدادان با قوم سخن گفتم؛ و در شامگاهان زنم مرد؛ و بامدادِ روز بعد چنان‌که به من امر شده بود، عمل کردم. حزقیال 24:15–18

و مردم به من گفتند: «آیا به ما نمی‌گویی که این چیزها برای ما چه معنا دارد، که تو چنین می‌کنی؟» آنگاه ایشان را پاسخ دادم: «کلام خداوند بر من نازل شد و گفت: به خاندان اسرائیل بگو، خداوندگار یهوه چنین می‌فرماید: اینک من مقدس خویش را، فخر قوّت شما، مطلوب چشمان شما، و آنچه جان شما بر آن شفقت دارد، بی‌حرمت خواهم ساخت؛ و پسران و دختران شما که ایشان را بر جای گذاشته‌اید، به شمشیر خواهند افتاد.» حزقیال ۲۴:‏۱۹–۲۱

پس چون مکرُهِ ویرانی را که به زبان دانیال نبی گفته شده است، ببینید که در مکان مقدّس ایستاده است، (هر که می‌خواند، دریابد:) آنگاه آنان که در یهودیه‌اند، به کوه‌ها بگریزند. متّی 24:15،16

پس حِزقی‌ئیل برای شما نشانه‌ای است؛ مطابقِ همهٔ آنچه او کرده است، شما نیز خواهید کرد؛ و چون این واقع شود، خواهید دانست که من یهوه خداوند هستم. حِزقی‌ئیل 24:24.

اما صحنِ بیرونِ معبد را واگذار و آن را اندازه مگیر، زیرا به امت‌ها داده شده است؛ و ایشان شهر مقدّس را چهل و دو ماه پایمال خواهند کرد. و به دو شاهد خود قدرت خواهم بخشید، و ایشان هزار و دویست و شصت روز، در پلاس ملبّس، نبوّت خواهند کرد. مکاشفه 11: 2، 3

و آنان به دمِ شمشیر فرو خواهند افتاد، و به اسیری در میان جمیع امت‌ها برده خواهند شد؛ و اورشلیم پایمالِ غیریهودیان خواهد بود، تا زمان‌های غیریهودیان به کمال برسد. لوقا 21:24.

اور چھ دن بعد یسوع پطرس، یعقوب اور اس کے بھائی یوحنا کو اپنے ساتھ لے گیا اور اُنہیں الگ ایک اونچے پہاڑ پر لے گیا۔ متی 17:1۔

اور چھ دن کے بعد یسوع پطرس، یعقوب اور یوحنا کو اپنے ساتھ لے کر تنہائی میں اُنہیں ایک اونچے پہاڑ پر لے گیا؛ اور وہ اُن کے سامنے اپنی صورت میں متبدّل ہو گیا۔ مرقس 9:2۔

و واقع شد که قریب به هشت روز پس از این سخنان، پطرس و یوحنا و یعقوب را برگرفت و برای دعا به کوهی برآمد. لوقا ۹:۲۸.