کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست هفتمین روزِ لائودیکیه — شمارهٔ بیست‌وچهار

و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ اما با آن وحش، برای یک ساعت، اقتدارِ پادشاهان را دریافت می‌کنند. مکاشفه ۱۷:۱۲.

این است عهد من که آن را نگاه خواهید داشت، در میان من و شما و ذریّت تو پس از تو: هر ذکوری در میان شما مختون شود. و گوشتِ غلفهٔ خویش را مختون سازید، و این نشانهٔ عهدی خواهد بود در میان من و شما. و هر پسرِ هشت‌روزه در میان شما مختون شود، هر ذکوری در نسل‌های شما، خواه آن که در خانه زاده شده باشد، و خواه آن که به پول از هر بیگانه‌ای خریده شده باشد که از ذریّت تو نیست. پیدایش 17:10–12.

اور یسوع نے جواب میں اس سے کہا، مبارک ہے تو، اے شمعون بن یونا؛ کیونکہ یہ بات تجھ پر جسم و خون نے ظاہر نہیں کی، بلکہ میرے باپ نے جو آسمان پر ہے۔ اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور اس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا، اور عالمِ ارواح کے دروازے اس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا جائے گا، اور جو کچھ تو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھولا جائے گا۔ متی 16:17–19۔

و آن وحش که بود و نیست، خود او هشتم است و از آن هفت است و به هلاکت می‌رود. و آن ده شاخی که دیدی، ده پادشاه‌اند که هنوز پادشاهی نیافته‌اند؛ لیکن یک ساعت با وحش، اقتدارِ پادشاهی می‌یابند. اینان یک رأی دارند و قوت و اقتدار خود را به وحش می‌سپارند. مکاشفه 17:11–13

وہ حیوان جسے تُو نے دیکھا تھا، تھا اور اب نہیں ہے؛ اور وہ اتھاہ گڑھے سے چڑھ کر ہلاکت میں جائے گا؛ اور زمین کے باشندے، جن کے نام عالم کی بنیاد سے کتابِ حیات میں لکھے نہیں گئے، تعجب کریں گے جب وہ اُس حیوان کو دیکھیں گے جو تھا، اور نہیں ہے، اور پھر بھی ہے۔ مکاشفہ 17:8۔

کلامِ خداوند که بر یوئیل بن فتوئیل نازل شد.

این را بشنوید، ای پیران، و گوش فرا دهید، ای تمامی ساکنان زمین.

آیا این در روزگار شما واقع شده است، یا حتی در ایام پدرانتان؟ آن را به فرزندان خود بازگویید، و فرزندانتان به فرزندان خویش بگویند، و فرزندان ایشان به نسلی دیگر. آنچه را ملخِ بی‌بال واگذاشته است، ملخ خورده است؛ و آنچه را ملخ واگذاشته است، کرم خورده است؛ و آنچه را کرم واگذاشته است، کِرمینه خورده است. یوئیل ۱:‏۱–۴.

پس به من گفت: «ای پسر انسان، آیا دیده‌ای که مشایخِ خاندانِ اسرائیل در تاریکی چه می‌کنند، هر یک در حجره‌های صورت‌های خیالیِ خود؟ زیرا می‌گویند: خداوند ما را نمی‌بیند؛ خداوند زمین را ترک گفته است.» حزقیال ۸:۱۲.

و موسیٰ نے کہا، اِس سے تم جان لو گے کہ خداوند نے مجھے بھیجا ہے تاکہ میں یہ سب کام کروں، کیونکہ میں نے یہ اپنے دل سے نہیں کیے۔ اگر یہ لوگ سب آدمیوں کی سی عام موت مریں، یا اُن پر وہی گزران ہو جو سب آدمیوں پر گزرتی ہے، تو خداوند نے مجھے نہیں بھیجا۔ لیکن اگر خداوند ایک نئی بات کرے، اور زمین اپنا منہ کھول دے اور اُنہیں، اور اُن سب کو جو اُن سے متعلق ہیں، نگل لے، اور وہ زندہ ہی گڑھے میں اتر جائیں، تو تم سمجھ لو گے کہ اِن لوگوں نے خداوند کو غضبناک کیا ہے۔

و چنین واقع شد که چون از گفتنِ تمامی این سخنان فارغ شد، زمینِ زیرِ پای ایشان شکافته گشت؛ و زمین دهانِ خود را گشود و آنان را با خانه‌هایشان، و همهٔ مردانی را که به قورح تعلق داشتند، و تمامی اموالشان فرو بلعید. ایشان و هر آنچه به ایشان تعلق داشت، زنده به گودال فرو رفتند، و زمین بر ایشان بسته شد؛ و ایشان از میان جماعت هلاک شدند.

اور سب اسرائیلی جو ان کے آس پاس تھے، ان کی فریاد پر بھاگ کھڑے ہوئے، کیونکہ وہ کہتے تھے، کہیں ایسا نہ ہو کہ زمین ہمیں بھی نگل جائے۔ پھر خداوند کے حضور سے آگ نکلی اور اُن ڈھائی سو آدمیوں کو بھسم کر گئی جو بخور چڑھا رہے تھے۔ گنتی 16:28–35۔

علاوه بر این، روح مرا برگرفت و به دروازهٔ شرقیِ خانهٔ خداوند که به سوی مشرق است آورد؛ و اینک، بر آستانهٔ دروازه بیست‌وپنج مرد بودند؛ که در میان ایشان یازنیا پسرِ عَزّور و فلطیاهو پسرِ بنایاه را دیدم، که از سروران قوم بودند.

پس به من گفت: «ای پسر انسان، اینان همان مردمانی هستند که شرارت را تدبیر می‌کنند و در این شهر مشورت شریرانه می‌دهند؛ که می‌گویند: وقت آن نزدیک نیست؛ خانه‌ها بنا کنیم؛ این شهر دیگ است و ما گوشت هستیم.»

پس بر ایشان نبوّت کن، نبوّت کن، ای پسر انسان. و روح خداوند بر من فرود آمد و به من گفت: سخن بگو؛ خداوند چنین می‌فرماید؛

پس چنین گفته‌اید، ای خاندان اسرائیل؛ زیرا من آن چیزهایی را که به ذهن شما خطور می‌کند، یکایکِ آنها، می‌دانم. شما کشتگان خود را در این شهر بسیار کرده‌اید، و کوچه‌های آن را از کشتگان پر ساخته‌اید. بنابراین خداوند یهوه چنین می‌فرماید: کشتگان شما که در میان آن افکنده‌اید، ایشان گوشت‌اند، و این شهر دیگ است؛ اما من شما را از میان آن بیرون خواهم آورد. شما از شمشیر ترسیده‌اید؛ و من شمشیر را بر شما خواهم آورد، می‌فرماید خداوند یهوه. و شما را از میان آن بیرون خواهم آورد، و به دست بیگانگان تسلیم خواهم کرد، و در میان شما داوری‌ها به اجرا خواهم آورد. شما به شمشیر خواهید افتاد؛ من شما را در سرحد اسرائیل داوری خواهم کرد؛ و خواهید دانست که من یهوه هستم. این شهر دیگ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را در سرحد اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من یهوه هستم؛ زیرا در فرایض من سلوک ننمودید، و احکام مرا به‌جا نیاوردید، بلکه مطابق رسوم امت‌هایی که گرداگرد شما هستند عمل کردید.

اور ایسا ہوا کہ جب میں نے نبوت کی، تو بنایاہ کا بیٹا فلطیاہ مر گیا۔ تب میں اپنے منہ کے بل گر پڑا، اور بلند آواز سے پکار کر کہا، ہائے، اے خداوند خدا! کیا تو اسرائیل کے بقیہ کا بالکل خاتمہ کر دے گا؟ حزقی ایل 11:1–13۔

"کیا خدا کی کوئی زندہ کلیسیا نہیں؟ اُس کی ایک کلیسیا ہے، لیکن وہ کلیسیا مجاہد ہے، نہ کہ کلیسیا غالب۔ ہمیں افسوس ہے کہ اُس میں ناقص ارکان موجود ہیں، کہ گیہوں کے درمیان کڑوے دانے بھی ہیں۔ یسوع نے فرمایا: 'آسمان کی بادشاہی اُس آدمی کی مانند ہے جس نے اپنے کھیت میں اچھا بیج بویا: لیکن جب لوگ سو رہے تھے، اُس کا دشمن آیا اور گیہوں کے درمیان کڑوے دانے بو گیا اور چلا گیا۔۔۔ پس گھر کے مالک کے خادم آ کر اُس سے کہنے لگے، اے خداوند، کیا تو نے اپنے کھیت میں اچھا بیج نہ بویا تھا؟ پھر اس میں کڑوے دانے کہاں سے آ گئے؟ اُس نے اُن سے کہا، یہ کسی دشمن کا کام ہے۔ خادموں نے اُس سے کہا، کیا تو چاہتا ہے کہ ہم جا کر اُنہیں جمع کریں؟ لیکن اُس نے کہا، نہیں؛ ایسا نہ ہو کہ کڑوے دانوں کو جمع کرتے وقت تم اُن کے ساتھ گیہوں بھی اکھاڑ دو۔ دونوں کو فصل تک اکٹھے بڑھنے دو: اور فصل کے وقت میں کاٹنے والوں سے کہوں گا، پہلے کڑوے دانوں کو جمع کرو اور اُن کے گٹھے باندھ کر جلانے کے لیے رکھو: لیکن گیہوں کو میرے کھتّے میں جمع کر دو۔'"

«در مَثَلِ گندم و کَرکاس‌ها، دلیلِ این‌که چرا کَرکاس‌ها نباید برکنده شوند را می‌بینیم؛ مبادا گندم نیز همراهِ کَرکاس‌ها از ریشه برکنده شود. رأی و داوریِ انسانی دچار خطاهای فاحش می‌گردد. امّا استاد می‌گوید: «بگذارید هر دو تا هنگامِ درو با هم رشد کنند» تا مبادا خطایی روی دهد و حتّی یک ساقهٔ گندم از ریشه برکنده شود؛ آنگاه فرشتگان کَرکاس‌ها را جمع خواهند کرد، کَرکاس‌هایی را که برای هلاکت معیّن شده‌اند. هرچند در کلیساهای ما، که مدّعیِ ایمان به حقیقتِ مترقّی هستند، کسانی یافت می‌شوند که معیوب و گمراه‌اند، همچون کَرکاس‌ها در میانِ گندم، خدا دیرغضب و بردبار است. او خطاکاران را توبیخ می‌کند و هشدار می‌دهد، امّا کسانی را که در آموختنِ درسی که او می‌خواهد به ایشان تعلیم دهد دیرآموزند هلاک نمی‌سازد؛ او کَرکاس‌ها را از میانِ گندم از ریشه برنمی‌کَنَد. کَرکاس‌ها و گندم باید تا هنگامِ درو با هم رشد کنند؛ و چون گندم به رشد و کمالِ کاملِ خود برسد، به سببِ سرشتِ خویش در هنگامِ رسیدگی، به‌روشنی از کَرکاس‌ها متمایز خواهد شد.»

„کلیسای مسیح بر زمین ناقص خواهد بود، اما خدا کلیسای خود را به سبب نقص آن نابود نمی‌سازد. بوده‌اند و خواهند بود کسانی که از غیرتی برخوردارند که بر وفق معرفت نیست، و می‌خواهند کلیسا را پاک سازند و علف‌های هرز را از میان گندم برکنند. اما مسیح در خصوص شیوهٔ رفتار با کسانی که در خطا هستند، و نیز با آنان که در کلیسا نامتبدل‌اند، نور خاصی عطا کرده است. اعضای کلیسا نباید در بریدن و طرد کسانی که ممکن است ایشان را از حیث سیرت معیوب بپندارند، دست به اقداماتی ناگهانی، متعصبانه و شتاب‌زده بزنند. علف‌های هرز در میان گندم پدیدار خواهند شد؛ اما بیرون کشیدن علف‌های هرز، مگر به طریقی که خدا مقرر کرده است، زیان بیشتری خواهد رساند تا آنکه به حال خود واگذار شوند. همچنان‌که خداوند کسانی را که حقیقتاً متبدل شده‌اند به کلیسا می‌آورد، شیطان نیز در همان حال اشخاصی را که متبدل نشده‌اند به مشارکت آن داخل می‌سازد. همچنان‌که مسیح بذر نیکو می‌کارد، شیطان نیز علف‌های هرز را می‌کارد. دو تأثیر متقابل پیوسته بر اعضای کلیسا اعمال می‌شود. یک تأثیر برای تطهیر کلیسا عمل می‌کند، و تأثیر دیگر برای فاسد ساختن قوم خدا.“ Testimonies to Ministers, 45, 46.

«باز هم، این مَثَل‌ها تعلیم می‌دهند که پس از داوری، دیگر هیچ زمانِ آزمایشی نخواهد بود. هنگامی که کارِ انجیل به انجام برسد، بی‌درنگ جدایی میان نیکان و بدان رخ می‌دهد، و سرنوشتِ هر یک از این دو گروه تا ابد تثبیت می‌گردد.» از مثال‌های مسیح، 123.

«سپس فرشتهٔ سوم را دیدم. فرشتهٔ همراه من گفت: «کلام او هول‌انگیز است و مأموریتش سهمناک. او آن فرشته‌ای است که باید گندم را از کرکاس جدا سازد و گندم را برای انبار آسمانی مُهر کند یا ببندد.» این امور باید تمام ذهن و تمامی توجه را به خود مشغول سازد. بار دیگر ضرورتِ جدا بودنِ کسانی که ایمان دارند ما آخرین پیام رحمت را در اختیار داریم، از آنان که هر روزه خطاهای تازه را می‌پذیرند یا در خود فرو می‌برند، به من نشان داده شد. دیدم که نه جوانان و نه سالخوردگان نباید در گردهمایی‌های کسانی شرکت کنند که در خطا و تاریکی‌اند. فرشته گفت: «بگذارید ذهن از درنگ کردن بر چیزهای بی‌فایده بازایستد.»» Manuscript Releases, جلد 5، 425.

«کار به‌زودی به پایان خواهد رسید. اعضای کلیسای مجاهد که وفاداری خود را ثابت کرده‌اند، کلیسای پیروزمند خواهند شد. هنگامی که تاریخ گذشتهٔ خود را مرور می‌کنیم، و هر گامِ پیشرفت را تا جایگاه کنونی‌مان پیموده و از نظر گذرانده‌ایم، می‌توانم بگویم: خدا را حمد باد! چون آنچه را خدا به‌عمل آورده است می‌بینم، از شگفتی و نیز از اعتماد به مسیح به‌عنوان رهبر، لبریز می‌شوم. ما از آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر آن‌که راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است و تعلیم او را در تاریخ گذشتهٔ خود از یاد ببریم.» General Conference Bulletin، 29 January 1893.

«چون عیسی خدمتِ علنیِ خود را آغاز کرد، هیکل را از هتکِ حرمتِ کفرآمیزِ آن پاک ساخت. در میان واپسین اعمالِ خدمتِ او نیز، دومین تطهیرِ هیکل قرار داشت. بدین‌سان، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: “بابِلِ عظیم سقوط کرد، سقوط کرد، زیرا که همهٔ امت‌ها را از شرابِ غضبِ زنای خود نوشانید” (مکاشفه ۱۴:۸). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قومِ من، مبادا در گناهانش شریک شوید و مبادا از بلاهای او نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه ۱۸:۴، ۵).» Selected Messages, book 2, 118.

«به یوحنا صحنه‌هایی از ژرف‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین اهمیت در تجربهٔ کلیسا گشوده شد. او جایگاه، خطرات، نبردها، و رهایی نهایی قوم خدا را دید. او پیام‌های پایانی را که باید محصول زمین را به کمال برسانند ثبت می‌کند، خواه به‌صورت بافه‌هایی برای انبار آسمانی، یا به‌صورت هیزم‌هایی بسته‌بندی‌شده برای آتش‌های هلاکت. موضوعاتی بس پر‌اهمیت بر او مکشوف گردید، به‌ویژه برای کلیسای آخر، تا آنان که از خطا به‌سوی حقیقت بازمی‌گردند، دربارهٔ خطرات و نبردهایی که در پیش دارند تعلیم یابند. هیچ‌کس لازم نیست نسبت به آنچه بر زمین خواهد آمد در تاریکی باشد.» The Great Controversy, 341.

«خداوند در شُرُف آن است که تفاوت میان عادلان و شریران را آشکار سازد؛ زیرا «غربالِ او در دست اوست، و او خرمنگاهِ خود را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندمِ خویش را در انبار خود گرد خواهد آورد؛ اما کاه را به آتشی خاموشی‌ناپذیر خواهد سوزانید.»» Review and Herald, November 8, 1892.

این شهر برای شما دیگ نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را بر سرحدّ اسرائیل داوری خواهم کرد. حزقیال 11:11.

این شهر برای شما دیگ نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را در سرحدّ اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من یهوه هستم؛ زیرا در فرایض من سلوک ننموده‌اید، و احکام مرا به‌جا نیاورده‌اید، بلکه بر وفق رسوم امت‌های کافری که گرداگرد شما هستند رفتار کرده‌اید. و واقع شد هنگامی که من نبوّت می‌کردم، فلطیاه پسر بنایاه مرد. آنگاه به روی خود درافتادم، و با آواز بلند فریاد زده، گفتم: آه، ای خداوند یهوه! آیا بازماندگان اسرائیل را به تمامی هلاک خواهی ساخت؟ حزقیال ۱۱:‏۱۱–۱۳

بشنو، ای آسمان‌ها، و گوش فرا ده، ای زمین؛ زیرا خداوند سخن گفته است: «فرزندان را پروراندم و بزرگ کردم، اما ایشان بر من عصیان ورزیده‌اند. گاو صاحب خود را می‌شناسد، و الاغ آخور ارباب خویش را؛ اما اسرائیل نمی‌شناسد، و قوم من درک نمی‌کند.»

افسوس بر این قومِ گناه‌کار، این مردمی که بارِ عصیان بر دوش دارند، این نسلِ بدکاران، این فرزندانی که فساد می‌ورزند: ایشان یهوه را ترک کرده‌اند، قدوسِ اسرائیل را به خشم آورده‌اند، و از او روی برتافته، واپس رفته‌اند. چرا باید باز هم مضروب شوید؟ شما هرچه بیشتر سرکشی خواهید کرد: تمامیِ سر بیمار است، و تمامیِ دل ناتوان. از کفِ پا تا فرقِ سر، در آن هیچ سلامت نیست؛ جز زخم‌ها و کوفتگی‌ها و جراحت‌های چرکین: نه بسته شده‌اند، نه پانسمان گشته‌اند، و نه با روغن نرم شده‌اند. سرزمینِ شما ویران است، شهرهای شما به آتش سوخته است؛ بیگانگان زمینِ شما را در برابر چشمانتان می‌بلعند، و آن ویران است، همچون سرزمینی که بیگانگان واژگونش کرده باشند. و دخترِ صهیون همچون کلبه‌ای در تاکستان، همچون آلاچیقی در مزرعهٔ خیار، همچون شهری محاصره‌شده، بر جای مانده است.

اگر خداوندِ لشکرها برای ما بازمانده‌ای بسیار اندک باقی نگذاشته بود، هرآینه مانند سدوم می‌شدیم و همانند عموره می‌گشتیم. ای حاکمان سدوم، کلام خداوند را بشنوید؛ و ای قوم عموره، به شریعت خدای ما گوش فرا دهید. اشعیا ۱:۲–۱۰.

این شهر دیگ شما نخواهد بود، و شما نیز گوشت در میان آن نخواهید بود؛ بلکه من شما را بر حدود اسرائیل داوری خواهم کرد. و خواهید دانست که من یهوه هستم؛ زیرا در فرایض من سلوک نکرده‌اید و احکام مرا به‌جا نیاورده‌اید، بلکه مطابق رسوم امت‌هایی که در اطراف شما هستند عمل کرده‌اید. و واقع شد هنگامی که من نبوت می‌کردم، فلطیا پسر بنایاه مرد. حزقیال 11:11–13.

پس نبوّت کن و به ایشان بگو: خداوند یهوه چنین می‌فرماید: اینک ای قوم من، من قبرهای شما را خواهم گشود و شما را از قبرهایتان برخواهم آورد و شما را به سرزمین اسرائیل درخواهم آورد. و چون قبرهای شما را بگشایم، ای قوم من، و شما را از قبرهایتان برآورم، خواهید دانست که من یهوه هستم. و روح خود را در شما خواهم نهاد، و زنده خواهید شد، و شما را در سرزمین خویش قرار خواهم داد؛ آنگاه خواهید دانست که من، یهوه، این را گفته‌ام و آن را به انجام رسانده‌ام، یهوه می‌فرماید. حزقیال 37:12–14.

«آنان که از زوال روحانیِ خویش اندوهگین نمی‌شوند و بر گناهان دیگران نوحه نمی‌کنند، بی‌مُهرِ خدا واگذاشته خواهند شد. خداوند فرستادگان خود را، یعنی مردانی را که افزارهای کشتار در دست دارند، مأمور می‌سازد: “از پیِ او در شهر بگذرید و بزنید؛ چشمتان رحم نکند و ترحّم منمایید؛ پیر و جوان، دوشیزگان و کودکان خردسال و زنان را بالکل هلاک کنید؛ امّا به هیچ‌کس که نشان بر اوست نزدیک مشوید؛ و از مقدس من آغاز کنید. پس از پیرانی که پیشِ خانه بودند آغاز کردند.”

«در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسگاه خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. مشایخ، همان کسانی که خدا به آنان نور عظیم عطا کرده بود و همچون پاسبانانِ مصالح روحانیِ قوم ایستاده بودند، به امانت خویش خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که ما نباید مانند روزگاران پیشین در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا باشیم. زمان‌ها تغییر کرده است. این سخنان بی‌ایمانیِ ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او آن‌قدر رحیم است که قوم خود را با داوری بازخواست نکند. بدین‌سان، «سلامتی و ایمنی» فریادی است که از مردانی برمی‌خیزد که دیگر هرگز آواز خود را مانند کرنا بلند نخواهند کرد تا تعدیاتِ قوم خدا و گناهان خاندان یعقوب را به ایشان بنمایانند. این سگانِ گنگ که نمی‌خواستند پارس کنند، همان کسانی هستند که انتقام عادلانهٔ خدای برآشفته را احساس می‌کنند. مردان، دوشیزگان و کودکان خردسال، همگی با هم هلاک می‌شوند.»

«نفرت‌انگیزی‌هایی که وفاداران برای آن‌ها آه و ناله سر می‌دادند، تمام آن چیزی بود که چشمان محدود انسانی می‌توانست تشخیص دهد؛ اما به‌مراتب بدترین گناهان، یعنی آن‌هایی که غیرتِ خدای پاک و قدوس را برمی‌انگیخت، آشکار نشده بودند. آن جست‌وجوگر عظیمِ دل‌ها هر گناهی را که عاملانِ شرارت در نهان مرتکب می‌شوند، می‌داند. این اشخاص در فریبکاری‌های خود احساس امنیت می‌کنند و، به سبب حلمِ او، می‌گویند که خداوند نمی‌بیند، و سپس چنان رفتار می‌کنند که گویی او زمین را ترک کرده است. اما او ریاکاریِ ایشان را آشکار خواهد ساخت و آن گناهانی را که با چنان دقتی پنهان می‌کردند، در برابر دیگران برملا خواهد نمود.»

«هیچ برتریِ مرتبه، شأن، یا حکمتِ دنیوی، و هیچ منصبی در مقامِ مقدس، انسان‌ها را از قربانی‌کردنِ اصول، هنگامی که به دل‌های فریبکارِ خویش واگذاشته شوند، حفظ نخواهد کرد. آنان که شایسته و پارسا شمرده شده‌اند، ثابت می‌کنند که سرکردگانِ ارتداد و نمونه‌هایی در بی‌اعتنایی و در سوءاستفاده از رحمت‌های خدا هستند. او دیگر سیرتِ شریرانهٔ ایشان را تحمل نخواهد کرد، و در غضبِ خود، بی‌هیچ رحمی با آنان رفتار می‌کند.»

«خداوند با اکراه حضور خویش را از کسانی بازمی‌گیرد که از نور عظیم برخوردار شده‌اند و در خدمت به دیگران، قدرت کلام را احساس کرده‌اند. آنان زمانی خادمان امین او بودند و از حضور و هدایت او بهره‌مند بودند؛ اما از او منحرف شدند و دیگران را نیز به گمراهی کشانیدند، و از این‌رو تحت نارضایتی الهی قرار گرفته‌اند.» شهادت‌ها، جلد ۵، صص. ۲۱۱، ۲۱۲.

درنگ کنید و متحیّر شوید؛ فریاد برآورید و فغان کنید: ایشان مست‌اند، امّا نه از شراب؛ تلوتلو می‌خورند، امّا نه از مسکر. زیرا خداوند روحِ خوابِ عمیق را بر شما ریخته، و چشمان شما را بسته است؛ انبیا و رؤسای شما، یعنی غیب‌گویان را، پوشانیده است. و رؤیای همه‌چیز برای شما چون سخنانِ کتابی مُهرشده گردیده است، که آن را به شخصی دانشمند می‌دهند و می‌گویند: «تمنا دارم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «نمی‌توانم، زیرا مُهر شده است.» و کتاب را به کسی که دانش ندارد می‌دهند و می‌گویند: «تمنا دارم این را بخوان»؛ و او می‌گوید: «من دانش ندارم.»

از این‌رو خداوند فرمود: «چون این قوم با دهان خود به من نزدیک می‌شوند و با لب‌های خویش مرا حرمت می‌نهند، اما دل خود را از من دور ساخته‌اند، و ترس ایشان از من تعلیمی است که از فرمان انسان آموخته‌اند؛ بنابراین، اینک من باز در میان این قوم کاری شگفت‌انگیز و عجیب به‌عمل خواهم آورد؛ زیرا حکمت حکیمان ایشان نابود خواهد شد، و فهم فهیمان ایشان پنهان خواهد گردید. وای بر آنان که ژرف می‌کوشند تا مشورت خویش را از خداوند پنهان سازند، و اعمالشان در تاریکی است، و می‌گویند: چه کسی ما را می‌بیند؟ و چه کسی ما را می‌شناسد؟ به‌راستی که وارونه ساختن امور از سوی شما همچون گلِ کوزه‌گر به‌شمار خواهد آمد: آیا مصنوع دربارهٔ صانع خود خواهد گفت: او مرا نساخته است؟ یا آیا مخلوقِ شکل‌یافته دربارهٔ شکل‌دهندهٔ خود خواهد گفت: او فهم نداشت؟» اشعیا 29:9–16.

«در کَفَرناحوم، عیسی در فاصله‌های میان رفت‌وآمدهای خویش اقامت می‌گزید، و آن شهر به‌عنوان «شهر خود او» شناخته شد. این شهر بر کرانه‌های دریای جلیل، و نزدیک به مرزهای دشت زیبای جِنِّسارت، اگر نه دقیقاً بر خود آن، واقع بود.» آرزوی اعصار، 252.

“नाज़िरीन में गिने जाने वाले ख़ुदा के फ़र्ज़ंदों के बीच कितनी कम सब्र दिखाई गई है, कितने कड़वे अल्फ़ाज़ कहे गए हैं, और हमारे ईमान के न होने वालों के ख़िलाफ़ कितनी मلامत की गई है। बहुतों ने दूसरी कलीसियाओं से संबंधित लोगों को बड़े गुनाहगार समझा है, जबकि ख़ुदावंद उन्हें इस प्रकार नहीं देखता। जो लोग दूसरी कलीसियाओं के सदस्यों को इस नज़र से देखते हैं, उन्हें ज़रूरत है कि वे ख़ुदा के क़वी हाथ के नीचे फ़रोतनी इख़्तियार करें। जिनकी वे मज़म्मत करते हैं, संभव है कि उन्हें बहुत कम नूर मिला हो, और बहुत थोड़े मौक़े और इम्तियाज़ प्राप्त हुए हों। यदि उन्हें वह नूर मिला होता जो हमारी कलीसियाओं के बहुत से सदस्यों को मिला है, तो संभव है कि वे कहीं अधिक तेज़ी से तरक़्क़ी करते, और संसार के सामने अपने ईमान की बेहतर नुमाइंदगी करते। जो अपने नूर पर फ़ख़्र करते हैं, फिर भी उसमें नहीं चलते, उनके विषय में मसीह फ़रमाता है, ‘लेकिन मैं तुम से कहता हूँ कि अदालत के दिन सूर और सैदा की हालत तुम से ज़्यादा बर्दाश्त के क़ाबिल होगी। और ऐ कफ़रनहूम [सेवेंथ-डे एडवेंटिस्ट्स, जिन्हें बड़ा नूर मिला है], जो आसमान तक बुलंद किया गया है [इम्तियाज़ के लिहाज़ से], तू पाताल तक गिराया जाएगा; क्योंकि जो क़ुदरत के काम तुझ में किए गए, यदि सदोम में किए गए होते, तो वह आज तक क़ायम रहता। लेकिन मैं तुम से कहता हूँ कि अदालत के दिन सदोम के मुल्क की हालत तेरी हालत से ज़्यादा बर्दाश्त के क़ाबिल होगी।’ उस वक़्त ईसा ने जवाब में कहा, ‘ऐ बाप, ज़मीन और आसमान के ख़ुदावंद, मैं तेरा शुक्र करता हूँ, इसलिए कि तू ने ये बातें दानाओं और समझदारों से [उनकी अपनी नज़र में] छिपा रखीं, और बच्चों पर ज़ाहिर कीं।’”

«و اکنون، زیرا شما همهٔ این اعمال را به‌جا آورده‌اید، خداوند می‌فرماید، و من با شما سخن گفتم، بامدادان برخاسته و سخن گفته‌ام، اما شما نشنیدید؛ و شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ بنابراین، با این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بر آن توکل دارید، و با این مکانی که آن را به شما و به پدرانتان دادم، همان‌گونه رفتار خواهم کرد که با شیلوه رفتار کردم. و شما را از حضور خویش بیرون خواهم افکند، چنان‌که همهٔ برادران شما، یعنی تمامی نسل افرایم را، بیرون افکندم.»

«خداوند در میان ما نهادهایی بس مهم برپا کرده است، و این نهادها باید نه به‌سان نهادهای دنیوی، بلکه بر وفق نظم الهی اداره شوند. باید با چشمی یکسره به جلال او نگریسته اداره شوند، تا به هر وسیله‌ای جان‌های در حال هلاک نجات یابند. شهادت‌های روح به قوم خدا رسیده است، و با این همه، بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها، و اندرزها اعتنا نکرده‌اند.»

«اکنون این را بشنوید، ای قومِ احمق و بی‌فهم؛ که چشم دارید و نمی‌بینید؛ که گوش دارید و نمی‌شنوید: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید؛ آیا از حضور من نمی‌لرزید، که ریگ را به‌عنوان کرانۀ دریا به فرمانی جاودانه قرار داده‌ام تا از آن نگذرد؛ و هرچند امواجش خود را به تلاطم افکنند، بااین‌همه نمی‌توانند غلبه یابند؛ هرچند خروشان شوند، از آن عبور نتوانند کرد؟ اما این قوم دلی سرکش و عصیانگر دارد؛ روی برتافته‌اند و رفته‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از یهوه، خدای خود، بترسیم، آن‌که باران، هم باران اول و هم باران آخر، را در موسم آن می‌بخشد؛ او هفته‌های معیّنِ برداشت را برای ما محفوظ می‌دارد. گناهان شما این چیزها را برگردانیده است، و خطایاى شما چیزهای نیکو را از شما بازداشته است.... به دعوای یتیمان رسیدگی نمی‌کنند، یعنی به دعوای یتیم، تا کامیاب شوند؛ و حق نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا برای این چیزها مکافات نرسانم؟ خداوند می‌گوید؛ آیا جان من از قومی چون این انتقام نگیرد؟»

«آیا خداوند ناچار خواهد شد بگوید: “برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد و استغاثه برمیاور، و نزد من شفاعت منما؛ زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “پس باران‌ها بازداشته شده است، و باران آخر نباریده است.... آیا از این زمان نزد من نخواهی خواند که: ای پدر من، تو راهنمای جوانی من هستی؟”» Review and Herald, August 1, 1893.