کتاب یوئیل و کلیسای لائودیکیهٔ ادونتیست‌های روز هفتم - شمارهٔ بیست‌وشش

چهار نسلِ یوئیل، ویرانیِ تدریجیِ تاکستانِ خدا را از سال ۱۸۶۳ تا زمانِ قانونِ یکشنبه به تصویر می‌کشند. عددِ چهار همچنین نمادِ چهار صفت از شخصیتِ مسیح است. کروبیانِ درونِ مَقدِس چهار تجلّیِ چهره‌گون دارند، و آن تجلّیات با تقسیمِ چهارگانهٔ اسرائیلِ باستان، آنگاه که گرداگردِ مَقدِس اردو می‌زدند، مطابقت دارند. همچنین نمایانگرِ چهار انجیل هستند.

کتابِ مقدس (گنتی ۲) بارہ قبائل کو—سوائے لاوی کے، جو خیمۂ اجتماع کے عین گرد خیمہ زن تھے—چار لشکروں میں منظم بیان کرتی ہے، ہر ایک میں تین تین قبیلے، جو مقدِس کے گرد چاروں اصلی سمتوں میں اپنے اپنے جھنڈے، یعنی عَلَم یا نشان، کے تحت مقرر تھے۔ یہ ترتیب ایک رمزی مماثلت پیدا کرتی تھی، جس میں زمینی لشکر آسمانی تخت کی اُس صورت کی عکاسی کرتا ہے جس کی نگہبانی کروبی کرتے ہیں۔

یہوداہ مشرق کی طرف، مقدِس کے دروازے پر طلوع ہوتے ہوئے سورج کی سمت، خیمہ زن تھا۔ یہوداہ کا عَلَم شیر تھا، کیونکہ وہ یہوداہ کے قبیلے کے شیر کی نمائندگی کرتا ہے۔ یہوداہ کے ساتھ دو قبیلے اِسّاکار اور زبولون تھے۔ یوحنا کے رُویا میں پہلا حیوان شیر کی مانند تھا، جیسے حزقی ایل کے کروبیوں کے چہروں میں ایک چہرہ شیر کا تھا۔ روبین، یعنی انسان کی علامت، جنوب کی طرف شمعون اور جاد کے ساتھ تھا۔ مغرب کی طرف افرائیم تھا، اور اس کے ساتھ بنیمین اور منسّی، جن کی نمائندگی بیل سے کی گئی تھی۔ شمال کی طرف دان تھا، اور اس کے ساتھ آشر اور نفتالی، جن کی نمائندگی عقاب سے کی گئی تھی۔ آسمانی مقدِس کے چار چہروں کے ساتھ قبیلوں کی نسبت چاروں اناجیل میں ظاہر کی گئی ہے۔

متی شیرِ سبطِ یہوداہ ہے، مرقس قربانی کا بیل ہے، لوقا انسان ہے اور یوحنا بلند پرواز عقاب۔ مسیح، سبطِ یہوداہ کے شیر کی حیثیت سے، اپنے آپ کو اُس ہستی کے طور پر ظاہر کرتا ہے جو اپنے نبوی کلام پر مہر بھی لگاتا ہے اور اُس کی مہر بھی کھولتا ہے۔ متی کی کتاب میں مسیحائی نبوتوں کی تکمیل کے متعلق براہِ راست حوالہ جات (12) دیگر تینوں اناجیل کے مجموعے سے بھی زیادہ ہیں۔ اس میں معمولی سا بھی مقابلہ نہیں۔

کتابِ متی خدا کے نبوی کلام کی نمائندگی کرتی ہے۔ لوقا، جو ایک طبیب تھا، اپنی انجیل کو مسیح کے ابنِ آدم ہونے کے نقطۂ نظر سے پیش کرتا ہے، کیونکہ لوقا انسان کا چہرہ ہے۔ مرقس اپنی انجیلِ مسیح کو اُس قربانی کے نذرانہ کے نقطۂ نظر سے پیش کرتا ہے جس کی نمائندگی مسیح نے کی، کیونکہ مرقس بیل ہے۔ یوحنا وہ بلند پرواز عقاب ہے، جس نے انجیلِ مسیح کی اپنی پیشکش میں خدا کی گہری باتوں کو پیش کیا۔

درکِ کتابِ متّی آن‌گونه که در کلامِ نبوّتی بازنموده شده است، امری مهم است. کتابِ متّی شیرِ سبطِ یهوداست، سرورِ کلامِ نبوّتیِ او، شمارندهٔ شگفتِ اسرار، زبان‌دانِ شگفت، همان که کلامِ خود را مُهر می‌نهد و از مُهر می‌گشاید. عیسی الف و یاء است، و او کلمه است. نخستین کتابِ عهدِ جدید و آخرین کتابِ عهدِ جدید، کتاب‌هایی نبوّتی‌اند. بیشترِ مردم این حقیقت را دربارهٔ کتابِ مکاشفه می‌دانند، امّا ممکن است درنیافته باشند که متّی الفِ عهدِ جدید است؛ پس باید با یاءِ عهدِ جدید هم‌سو باشد. باید نمایانگرِ پایان باشد، که همان کتابِ مکاشفه است.

لہٰذا، جب ہم متی میں پیدایش کی عہد کی تاریخ کی سلسلہ وار parallel line کو، جیسا کہ ابواب گیارہ سے بائیس تک پیش کی گئی ہے، پاتے ہیں، تو یہ اس حقیقت سے کم نہیں کہ متی کے قبیلے کے شیر اس سچائی کو کھول رہا ہے۔ عہد کی تاریخ کے وہ بارہ ابواب، جن کی نمائندگی پیدایش، متی اور مکاشفہ میں کی گئی ہے، اب کھولے جا رہے ہیں، اور ہم یہ شناخت کر رہے ہیں کہ متی کا باب تئیس تاکستان کی تمثیل میں داناؤں اور نادانوں کی جدائی کی نمائندگی کرتا ہے۔ سابقہ عہدی قوم پر آٹھ افسوس، جن کا نبوی ہم منصب اُن آٹھ جانوں میں پایا جاتا ہے جو ایک لاکھ چوالیس ہزار کی نمائندگی کرتی ہیں، اور جو سلامتی کے کشتی پر سوار ہوتی ہیں۔ 23 اُس کام کی نمائندگی ہے جو آسمانی مقدِس میں اُس وقت شروع ہوا جب 2300 دن 22 اکتوبر 1844 کو اپنے اختتام کو پہنچے، اور قریب الوقوع اتوار کے قانون کے وقت پھر ایسا ہی ہوگا۔ باب 23 اسی سچائی کو نشان زد کر رہا ہے۔

فصل بیست‌وچهارم در زمانی رخ می‌دهد که مسیح به‌تازگی گفت‌وگوی خود را با اسرائیلِ مرتد به پایان رسانده و برای آخرین بار از معبد یهود بیرون رفته است. عدد 24 نمادِ انتقال اسرائیلِ کهن به اسرائیلِ جدید است؛ همان نقطهٔ دقیق در تاریخ نبوت که مسیح در آن ایستاده بود، آنگاه که پیام خود را در متی بیست‌وچهار عرضه کرد. پیام نبویِ متی 24 نمونه‌ای الهی از روش‌شناسیِ «خط بر خط» است که به‌طور خاص تاریخ میلری‌ها، و بنابراین تاریخ صد و چهل و چهار هزار را مورد خطاب قرار می‌دهد. عدد 24 به‌وسیلهٔ کلیسای مکاشفهٔ دوازده نمود می‌یابد، کلیسایی که بر ماه ایستاده است؛ ماهی که نورِ آفتابِ عدالت را بازمی‌تاباند. بر سر او دوازده ستاره است که نمایانگر 24 هستند، زیرا او تاریخِ منتهی به تولد مسیح را مجسم می‌سازد؛ زمانی که دوازده سبطِ اسرائیلِ کهن به دوازده شاگردِ اسرائیلِ جدید تبدیل می‌شدند. در فصل بیست‌وچهار، تاریخ میلری از 1798 تا نومیدیِ عظیم بازنمایی شده است. سپس متی 25 فرا می‌رسد.

شمارۀ ۲۵ نمادی از لاویان است، خواه نیک و خواه بد؛ اما به همان اندازه، نمایانگر جداسازی لاویان حکیم از لاویان شریر نیز هست. متی ۲۵ بر پایۀ سه شاهد، یا سه مَثَل، فرایند جداسازی‌ای را معین می‌سازد که با شمارۀ بیست‌وپنج به تصویر کشیده شده است. البته مَثَل ده باکره، تاریخ میلری‌ها و نیز تاریخ صد و چهل و چهار هزار را نمایندگی می‌کند. آن تاریخ، تاریخِ فرشتۀ اول است؛ مَثَل قنطارها، فرشتۀ دوم است؛ و مَثَل گوسفندان و بزها، داوریِ فرشتۀ سوم است.

فصل‌های بیست‌وشش تا بیست‌وهشت، تاریخ فِصَح را تا فرمان بشارتیِ پس از مصلوب‌شدن مشخص می‌کنند.

خلاصهٔ نشانه‌های گوناگون در فصل ۲۶ چنین است: در آیات ۳ تا ۵، توطئه‌ای برای کشتن عیسی طرح می‌شود. سپس در آیات ۶ تا ۱۳، عیسی در بیت‌عَنیا مسح می‌گردد. در آیات ۱۴ تا ۱۶، یهودا مسیح را به سی پارهٔ نقره تسلیم می‌کند. سپس در آیات ۱۷ تا ۲۵، عید فِصَح با شاگردان او فرامی‌رسد. در آیات ۲۶ تا ۲۹، عیسی عشای ربانی را برقرار می‌سازد، و در آیهٔ ۳۰، عیسی انکار پطرس را پیشگویی می‌کند. در آیات ۳۶ تا ۴۶، عیسی در جَتْسیمانی است. در آیات ۴۷ تا ۵۶، عیسی دستگیر می‌شود، سپس در آیات ۵۷ تا ۶۸، عیسی در حضور قیافا و سَنهِدرین قرار می‌گیرد. از آیهٔ ۶۹ به بعد، انکار مسیح از سوی پطرس بیان می‌شود. این فصل مشتمل بر ده نشانهٔ مشخص است که باید در ایام آخر تکرار شوند.

باب بیست‌وهفتم نیز ده نشانهٔ متمایز دارد. عیسی به پیلاطس سپرده می‌شود، سپس یهودا خود را حلق‌آویز می‌کند، سپس عیسی را به حضور پیلاطس می‌برند، سپس باراباس برگزیده می‌شود، پیلاطس عیسی را برای مصلوب شدن تسلیم می‌کند، سپس عیسی را استهزا می‌کنند، سپس مصلوب شدن، سپس مرگ عیسی، سپس عیسی دفن می‌شود و آنگاه نگهبانِ قبر شهادت می‌دهد.

باب بیست‌وهشتم تنها سه نشانهٔ راه دارد: نخست، رستاخیز؛ سپس دروغِ سنهدرین؛ و آنگاه مأموریت عظیم. سه فصل با بیست‌وسه نشانهٔ راهِ متمایزِ صلیب که در تاریخِ یکصد و چهل‌وچهار هزار نفر تکرار خواهد شد.

چنان‌که تجربهٔ مسیح از تدهین در بیت‌عنیا تا مأموریت عظیم، پایان خدمت زمینی او و آغاز انجیل برای همهٔ امت‌ها را رقم زد، به همین‌سان همین نشانه‌های راه در تجربهٔ باقی‌ماندگان خدا نیز، آنگاه که به پایان مهلت آزمون و پیروزی نهایی خویش نزدیک می‌شوند، تکرار می‌گردد.

باب‌های بیست‌وششم تا بیست‌وهشتم، تاریخِ فِصَح را بر اساس ۲۳ نشانهٔ متمایز ترسیم می‌کنند که در تاریخِ منتهی به قانون یک‌شنبه و نیز در پیِ آن تکرار می‌شوند.

پایانِ ۲۳۰۰ روز در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ در قانون یکشنبه تکرار می‌شود. بیست‌وسه نشانهٔ راهِ واقع در سه فصل پایانیِ متی، آن خون گران‌بها را که برای پیوند الوهیت با انسانیت به کار گرفته می‌شود، آشکار می‌سازند.

باب ۲۳ متی بر محکومیتِ کهانتِ جعلی تأکید می‌کند. باب‌های بیست‌وشش تا بیست‌وهشت، امگای باب ۲۳ هستند. لاویانِ تقلبی، و شورشِ فزایندهٔ مشایخ در طی چهار نسل، نشانه‌های راه را در سه بابِ پایانی پدید آوردند.

بابِ بیست و چهارم روشِ «خط بر خط» را به‌عنوان روشِ مسیح معرّفی می‌کند، زیرا او از ویرانیِ اورشلیم برای توصیفِ آنچه هست، آنچه بوده است و آنچه خواهد بود، استفاده می‌کند.

سقوط أورشليم سنة 70م وقع في اليوم نفسه من السنة الذي دُمِّرت فيه أورشليم أول مرة على يد نبوخذنصر. وكان تدمير أورشليم على يد نبوخذنصر تاريخًا ماضيًا، وأما تاريخ المسيح، حين استولى تيطس على أورشليم، فقد مثَّل نهاية العالم. إن متى 24 يبرز منهجية «سطرًا على سطر»، وبذلك يحدِّد «المنهجية» بوصفها عنصرًا من عناصر الشهادة النبوية.

در باب ۲۴ است که مسیح ضرورتِ فهمِ «مکروهِ ویرانگر» را که دانیالِ نبی از آن سخن گفته است، آشکار می‌سازد؛ همان فهمِ بنیادینی که از آنِ ویلیام میلر بود، و همان نمادی که رؤیا را در دانیال استوار می‌گرداند. این امر همچنین نمایانگرِ عصیانِ اَدونتیسم است، زیرا ایشان فهمِ میلری از «قربانیِ دائمی» را در کتاب دانیال رد کردند، و بدین‌سان در آن گمراهیِ شدیدِ مذکور در باب دومِ ۲ تسالونیکیان سهیم شدند. این باب به‌طور مستقیم با لوقا ۲۱ پیوند دارد، و از این‌رو ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را مشخص می‌سازد، که نمونه‌ای از ۱۱ سپتامبر تا قانونِ یکشنبه است. همچنین با «زمان‌های امت‌ها» در لوقا ۲۱:۲۴ ارتباط می‌یابد، که کلیدی اساسی در گشودنِ «هفت زمان»ِ موسی است، و در عین حال با اندازه‌گیریِ هیکل در مکاشفه ۱۱ نیز هم‌راستا می‌گردد.

از باب بیست‌وسه آغاز می‌شود، سپس ۲۴ و ۲۵ می‌آیند، و آنگاه با ابواب ۲۶ تا ۲۷ پایان می‌پذیرد؛ سه بابی که دارای بیست‌وسه waymark هستند که اومگای آلفای باب بیست‌وسه‌اند. باب بیست‌وشش به‌اضافهٔ بیست‌وهفت و بیست‌وهشت مساوی است با «۸۱»، که نمادی از کهانت است. بر گواهیِ سه شاهد (پیدایش، متی و مکاشفه)، ابواب ۱۱ تا ۲۲ یک خط هستند. ابواب ۲۳ تا ۲۸ خطی از حقیقت‌اند که با ۲۳ آغاز می‌شود و با ۲۳ پایان می‌یابد.

فصل‌های یک تا ده، نخستینِ سه خطّ نبوی در کتاب متی هستند: ده فصل، سپس دوازده فصل، و پس از آن شش فصل. الهام به ما اعلام می‌دارد که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدّس در مکاشفه به هم می‌رسند و در آن پایان می‌یابند، و ازاین‌رو همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدّس در متی نیز به هم می‌رسند و در آن پایان می‌یابند. متی، به‌عنوان سیمای شیرِ سبطِ یهودا، دوازده نبوّتِ متمایزِ مسیحایی را معرّفی می‌کند، و آن دوازده بخش، نشانه‌های راهِ تاریخِ میلریت‌ها و یکصد و چهل و چهار هزار تن را پدید می‌آورند. چنان‌که کتاب مکاشفه با مکاشفهٔ عیسی مسیح آغاز می‌شود، فصل اوّلِ متی نیز مکاشفه‌ای از عیسی مسیح ارائه می‌دارد که با زندگی و شهادتِ موسی، با تاریخِ ضدّمسیح، پیوند می‌یابد، در حالی که سه عنصرِ کلیسای ظافر را، آن‌گونه که در نبی، کاهن، و پادشاه نمود یافته‌اند، معرّفی می‌کند.

متی با مکاشفهٔ عیسی مسیح در چارچوب عهد خدا با قومی برگزیده آغاز می‌شود. از ابراهیم تا داود چهارده نسل بود، از داود تا اسارت در بابل چهارده نسل، و از بابل تا مسیح نیز چهارده نسل دیگر. نسب‌نامهٔ مسیح در متی با موسی همسو است، زیرا موسی آلفای مسیح، اومگا، است. زندگی صد و بیست‌سالهٔ موسی با صد و بیست سال زمانِ آزمایشی در تاریخ نوح مطابقت دارد. بنابراین، عهد نوح با عهدِ قومی برگزیده مرتبط است. صد و بیست سالِ موسی نمایانگر سه دورهٔ چهل‌ساله است که با کشتنِ مصری به‌دستِ موسی در پایانِ چهل سالِ نخست، و با کشته شدنِ نخست‌زادگان، فرعون و سپاهش در پایانِ دورهٔ دومِ چهل‌ساله، به انجام رسید. دورهٔ دومِ چهل‌ساله با شورشی در قادش پایان یافت و دورهٔ سومِ چهل‌ساله با دومین شورشِ قادش به پایان رسید. هر سه خط نبویِ آلفا در قادش پایان می‌یابند و سه خط نبویِ نسب‌نامهٔ متی در داود، اسارت در بابل، و رسولِ عهد به پایان می‌رسند.

زمانی که آلفای موسی با اُمگای مسیح هم‌راستا می‌گردد، شش شاهدِ قادش پدید می‌آید، که عبارت است از 1863 و قانونِ یک‌شنبه. نسب‌نامهٔ متّی، داودِ پادشاه را در قادش قرار می‌دهد؛ همان‌جا که ادونتیسمِ مرتد به بابل برده می‌شود، در حالی که مسیح عهد را با صد و چهل و چهار هزار استوار می‌سازد. با قرار دادن داود در قانونِ یک‌شنبه، شاهدِ دومی برای داود برقرار می‌شود، و داود یکی از سه نمایندهٔ بشری است که خدمت خویش را در سی‌سالگی آغاز کردند. مسیح، داود، یوسف و حزقیال، همگی کار خود را در سنّ سی‌سالگی آغاز کردند. این چهار سی‌ساله که خدمت را آغاز کردند، با هم نمایانگرِ ترکیبِ الوهیت با بشریت‌اند، آنگاه که کلیسای مجاهد به کلیسای ظفرمند تبدیل می‌شود. آن کلیسا از یک نبی، یک کاهن و یک پادشاه تشکیل شده است. این دگرگونی در قانونِ یک‌شنبه نشان‌گذاری می‌شود، که همان قادش نیز هست؛ از این‌رو، داود در نسب‌نامهٔ متّی با داودِ سی‌ساله هم‌راستا می‌شود.

سی سالِ آمادگی با چهارصد و سی سالِ عهدِ ابراهیم هم‌راستا است، و نیز با سنِّ یک کاهن و ۱۲۹۰ سالِ دانیال ۱۲:۱۱. در مقالهٔ بعدی، هر یک از آن دوازده نبوتِ مسیحایی را در کتابِ متی بررسی خواهیم کرد. ما ابتدا سه خطِ نبوی را در متی مشخص می‌کنیم: فصل‌های یک تا ده، سپس فصل‌های یازده تا بیست‌ودو، و آنگاه فصل‌های بیست‌وسه تا بیست‌وهشت.