کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ بیست‌ونهم

پس آنچه به زبان اِرمیا نبی گفته شده بود، به انجام رسید که می‌گوید: «در رامه آوازی شنیده شد، نوحه و گریه و ماتمی عظیم؛ راحیل برای فرزندان خود می‌گرید و نمی‌خواهد تسلّی یابد، زیرا که نیستند.» متی ۲:‏۱۷، ۱۸.

خداوند چنین می‌فرماید: «آوازی در رامه شنیده شد، نوحه و گریهٔ تلخ؛ راحیل برای فرزندان خود می‌گرید، و از آن‌که برای فرزندانش تسلی یابد، سر باز می‌زند، زیرا که ایشان نیستند.» ارمیا 31:15

اور اُس وقت میکائیل کھڑا ہو گا، وہ عظیم فرشتہ جو تیری قوم کی اولاد کی حمایت میں کھڑا رہتا ہے؛ اور مصیبت کا ایسا وقت آئے گا جیسا کہ قوم کے وجود میں آنے سے لے کر اُس وقت تک کبھی نہ آیا ہوگا؛ اور اُس وقت تیری قوم میں سے ہر ایک جو کتاب میں لکھا ہوا پایا جائے گا، نجات پائے گا۔ دانی ایل 12:1۔

جو ناراست است، بگذار همچنان ناراست بماند؛ و آن‌که پلید است، بگذار همچنان پلید بماند؛ و آن‌که پارساست، بگذار همچنان پارسا بماند؛ و آن‌که مقدس است، بگذار همچنان مقدس بماند. مکاشفه 22:11.

اور اُن میں سے بہت سے جو زمین کی خاک میں سو رہے ہیں جا اٹھیں گے، بعض حیاتِ ابدی کے لیے، اور بعض شرمندگی اور ابدی حقارت کے لیے۔ دانی ایل 12:2۔

و او مرا گفت: سخنانِ نبوتِ این کتاب را مهر مکن، زیرا وقت نزدیک است. مکاشفه ۲۲:۱۰

اور ہیرودیس کی موت تک وہیں رہا، تاکہ وہ بات پوری ہو جو خداوند نے نبی کی معرفت فرمائی تھی: “میں نے اپنے بیٹے کو مصر سے بلایا۔” متی 2:15۔

چون اسرائیل طفل بود، او را دوست داشتم، و پسر خود را از مصر فراخواندم. هوشع ۱۱:۱

و پس از سه روز و نیم، روحِ حیات از جانبِ خدا به ایشان داخل شد، و بر پای‌های خود ایستادند؛ و ترسی عظیم بر آنان که ایشان را دیدند، مستولی گردید. و آوازی عظیم از آسمان شنیدند که به ایشان می‌گفت: «به اینجا صعود کنید.» و در ابری به آسمان بالا رفتند؛ و دشمنانِ ایشان آنان را مشاهده کردند. مکاشفه 11:11، 12

“کارِ روح‌القدس این است که جهان را دربارهٔ گناه، دربارهٔ پارسایی و دربارهٔ داوری متقاعد سازد. جهان فقط آنگاه می‌تواند هشدار یابد که ببیند آنان که به حقیقت ایمان دارند، به‌واسطهٔ حقیقت تقدیس شده‌اند، و بر پایهٔ اصولی والا و مقدس عمل می‌کنند و به‌گونه‌ای بلند و متعالی، خطِ تمایز میان کسانی را که احکام خدا را نگاه می‌دارند و کسانی را که آن‌ها را زیر پا لگدمال می‌کنند، آشکار می‌سازند. تقدیسِ روح، تفاوت میان کسانی را که مُهر خدا را دارند و کسانی را که روزِ استراحتی جَعلی را نگاه می‌دارند، نمایان می‌سازد. هنگامی که آزمون فرا رسد، به‌روشنی آشکار خواهد شد که نشانِ وحش چیست. آن، نگاه داشتنِ روزِ یکشنبه است. کسانی که پس از شنیدنِ حقیقت، همچنان این روز را مقدس می‌شمارند، امضای آن مردِ گناه را بر خود دارند؛ همان که اندیشید زمان‌ها و شریعت را تغییر دهد.” Bible Training School, December 1, 1903.

اکنون همۀ اینها واقع شد تا آنچه خداوند به‌واسطۀ نبی گفته بود، تحقق یابد که می‌گوید: «اینک، باکره آبستن خواهد شد و پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهند خواند»؛ که تفسیرش این است: «خدا با ما». متی ۱:۲۲، ۲۳.

لهٰذا خداوند خود تمہیں ایک نشان دے گا؛ دیکھو، ایک کنواری حاملہ ہوگی، اور ایک بیٹے کو جنم دے گی، اور اُس کا نام عمّانوایل رکھے گی۔ یسعیاہ 7:14۔

اور یہ تیرے لیے ایک نشان ہوگا: تم اس سال وہ چیزیں کھاؤ گے جو خودبخود اُگتی ہیں، اور دوسرے سال وہ جو اُسی سے پھوٹ نکلتی ہیں؛ اور تیسرے سال تم بیج بونا، اور فصل کاٹنا، اور انگور کے باغ لگانا، اور اُن کے پھل کھانا۔ اور یہوداہ کے گھرانے کا جو بقیہ بچ نکلا ہے، وہ پھر نیچے کی طرف جڑ پکڑے گا اور اوپر کی طرف پھل لائے گا۔ کیونکہ یروشلم سے ایک بقیہ نکلے گا، اور کوہِ صیون سے وہ جو بچ نکلیں گے: ربُّ الافواج کی غیرت یہ کرے گی۔ 2 سلاطین 19:29–31۔

اور اگر تم کہو، ساتویں سال ہم کیا کھائیں گے؟ دیکھو، نہ ہم بوئیں گے اور نہ اپنی پیداوار جمع کریں گے؛ تب میں چھٹے سال تم پر اپنی برکت کا حکم دوں گا، اور وہ تین سال کے لیے پھل لائے گی۔ اور تم آٹھویں سال بوؤ گے، اور نویں سال تک پرانی پیداوار ہی کھاتے رہو گے؛ جب تک اس کی فصل نہ آ جائے، تم پرانے ذخیرے میں سے کھاؤ گے۔ احبار 25:20–22۔

خداوند اورشلیم را بنا می‌نهد؛ رانده‌شدگانِ اسرائیل را گرد می‌آورد. مزمور ۱۴۷:‏۲

اور اُس دن یسّی کی ایک جڑ ظاہر ہوگی، جو قوموں کے لیے ایک عَلَم کے طور پر قائم ہوگی؛ اُمّتیں اُسی کی طالب ہوں گی، اور اُس کی آرام گاہ جلالی ہوگی۔ اور اُس دن یوں ہوگا کہ خداوند دوسری بار پھر اپنا ہاتھ بڑھائے گا تاکہ اپنی اُس بقیہ قوم کو، جو باقی رہ گئی ہوگی، اسور سے، مصر سے، پترس سے، کوش سے، عیلام سے، شنعار سے، حمات سے، اور سمندر کے جزیروں سے واپس حاصل کرے۔ اور وہ قوموں کے لیے ایک عَلَم بلند کرے گا، اور اسرائیل کے جلاوطنوں کو جمع کرے گا، اور یہوداہ کے پراگندہ لوگوں کو زمین کی چاروں اطراف سے اکٹھا کرے گا۔ یسعیاہ 11:10–12۔

“خدا کلیسای خود را در این زمان فراخوانده است، همان‌گونه که اسرائیل باستان را فراخواند، تا همچون نوری در زمین بایستد. او به‌وسیلهٔ ساتور نیرومندِ حقیقت، یعنی پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم و سوم، آنان را از کلیساها و از جهان جدا ساخته است تا ایشان را به قربی مقدس با خود درآورد. او ایشان را امانت‌داران شریعت خویش قرار داده و حقایق عظیم نبوت را برای این زمان به آنان سپرده است. همانند وحی‌های مقدسی که به اسرائیل باستان سپرده شده بود، اینها نیز امانتی مقدس هستند که باید به جهان ابلاغ شوند. سه فرشتهٔ مکاشفه ۱۴ نمایانگر مردمی هستند که نور پیام‌های خدا را می‌پذیرند و به‌عنوان عاملان او به پیش می‌روند تا این هشدار را در سراسر طول و عرض زمین به صدا درآورند.” شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۵.

بیشترِ اعضای خانوادهٔ پدرم به‌تمامی به ظهور ایمان داشتند، و به سببِ ادای شهادت بر این آموزهٔ جلال‌مند، در یک زمان هفت تن از ما از کلیسای متدیست اخراج شدیم. در آن هنگام، سخنان نبی برای ما بی‌اندازه گران‌بها بود: «برادران شما که از شما نفرت داشتند و شما را به‌خاطرِ نام من بیرون افکندند، گفتند: بگذارید خداوند جلال یابد؛ اما او برای شادیِ شما ظاهر خواهد شد، و ایشان سرافکنده خواهند گردید.» اشعیا ۶۶:۵.

«از این زمان تا دسامبر ۱۸۴۴، شادی‌ها، آزمایش‌ها و ناامیدی‌های من همانند شادی‌ها، آزمایش‌ها و ناامیدی‌های دوستان عزیز اَدونتی‌ام در اطرافم بود. در این هنگام به دیدار یکی از خواهران اَدونتیِ خود رفتیم، و بامدادان گرد مذبح خانوادگی زانو زدیم. آن واقعه، مناسبتی پرهیجان نبود، و از ما جز پنج تن، همگی زن، حاضر نبودند. هنگامی که دعا می‌کردم، قدرت خدا بر من آمد، چنان‌که هرگز پیش از آن آن را احساس نکرده بودم. در رؤیایی از جلال خدا فرو گرفته شدم، و چنان می‌نمود که از زمین، بالاتر و بالاتر برده می‌شوم، و چیزی از سفرهای قوم اَدونت به سوی شهر مقدس، آن‌گونه که در زیر روایت شده است، به من نشان داده شد.» Early Writings, 13.

«من دیدم که کلیسای اسمی و اَدونتیست‌های اسمی، همچون یهودا، ما را به کاتولیک‌ها تسلیم خواهند کرد تا نفوذ ایشان را برای برخاستن بر ضد حقیقت به دست آورند. آنگاه مقدسین قومی گمنام خواهند بود و نزد کاتولیک‌ها کمتر شناخته‌شده؛ اما کلیساها و اَدونتیست‌های اسمی که از ایمان و آداب ما آگاه‌اند (زیرا به سبب سَبْت از ما نفرت داشتند، چون نمی‌توانستند آن را رد کنند)، مقدسین را خیانت خواهند کرد و ایشان را به کاتولیک‌ها گزارش خواهند داد، به عنوان کسانی که نهادهای مردم را نادیده می‌گیرند؛ یعنی سَبْت را نگاه می‌دارند و یکشنبه را حرمت نمی‌نهند.»

«سپس کاتولیک‌ها به پروتستان‌ها فرمان خواهند داد که پیش روند، و حکمی صادر خواهند کرد که هر که روز نخست هفته را به جای روز هفتم نگاه ندارد، باید کشته شود. و کاتولیک‌ها که شمارشان بسیار است، در کنار پروتستان‌ها خواهند ایستاد. کاتولیک‌ها قدرت خود را به صورتِ وحش خواهند داد. و پروتستان‌ها همان‌گونه عمل خواهند کرد که مادرشان پیش از ایشان عمل کرد تا مقدسان را هلاک سازد. اما پیش از آنکه حکم ایشان به ثمر رسد یا نتیجه آورد، مقدسان به‌وسیلهٔ صدای خدا رهایی خواهند یافت.» Spalding and Magan, 1, 2.

«خدا به ما پیام تازه‌ای نمی‌دهد. ما باید همان پیامی را اعلام کنیم که در سال‌های 1843 و 1844 ما را از دیگر کلیساها بیرون آورد.» Review and Herald، 19 ژانویه 1905.

«تمامِ پیغام‌هایی که از ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴ داده شد، اکنون باید با قوت عرضه گردد، زیرا بسیاری از مردم جهت و موضع خود را از دست داده‌اند. این پیغام‌ها باید به همهٔ کلیساها برسد.» Manuscript Releases, جلد ۲۱، ۴۳۷.

«حقایقی که در سال‌های ۱۸۴۱، ۱۸۴۲، ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ دریافت کردیم، اکنون باید مورد مطالعه قرار گیرند و اعلام شوند.» Manuscript Releases، جلد ۱۵، ۳۷۱.

«هشدار داده شده است: نباید اجازه داده شود چیزی وارد شود که بنیاد ایمان را که از زمانی که پیام در سال‌های 1842، 1843 و 1844 آمد، بر آن بنا می‌کرده‌ایم، بر هم زند. من در این پیام بوده‌ام، و از آن زمان تاکنون در برابر جهان ایستاده‌ام، نسبت به نوری که خدا به ما داده است وفادار. ما قصد نداریم پاهای خود را از آن سکویی برداریم که بر آن قرار داده شدند، آنگاه که روز به روز با دعای earnest خداوند را می‌طلبیدیم و در پی نور بودیم. آیا گمان می‌کنید که بتوانم نوری را که خدا به من داده است واگذارم؟ آن باید همچون صخرهٔ اعصار باشد. از زمانی که به من داده شد، پیوسته مرا هدایت کرده است.» Review and Herald، 14 آوریل 1903.

اور وہ چاندی کو پگھلا کر پاک کرنے والے کی مانند بیٹھے گا؛ اور وہ لاوی کے بیٹوں کو پاک کرے گا، اور انہیں سونے اور چاندی کی طرح صاف کرے گا، تاکہ وہ خُداوند کے لیے راستبازی میں نذر گزرانیں۔ تب یہوداہ اور یروشلیم کی نذر خُداوند کے حضور مقبول ہوگی، جیسے قدیم ایام میں اور جیسے پہلے برسوں میں تھی۔ ملاکی 3:3، 4

پھر یہوداہ، جس نے اُس سے غداری کی تھی، جب اُس نے دیکھا کہ اُس پر سزا کا حکم صادر ہو گیا ہے، تو اُس نے پچھتایا اور چاندی کے وہ تیس سکے سردار کاہنوں اور بزرگوں کے پاس واپس لا کر کہا، مَیں نے گناہ کیا ہے کہ بےگناہ خون کو پکڑوایا ہے۔ اُنہوں نے کہا، ہمیں اس سے کیا؟ تُو ہی جان۔ اور وہ چاندی کے سکے ہیکل میں پھینک کر چلا گیا، اور جا کر اپنے آپ کو پھانسی دے دی۔ متی 27:3–5۔

جب یسوع قیصریہ فلپی کے نواح میں آیا تو اُس نے اپنے شاگردوں سے پوچھا: لوگ مجھے یعنی ابنِ آدم کو کیا کہتے ہیں؟ اُنہوں نے کہا: بعض کہتے ہیں کہ تُو یوحنا بپتسمہ دینے والا ہے؛ بعض الیاس؛ اور بعض یرمیاہ، یا نبیوں میں سے کوئی ایک۔ اُس نے اُن سے کہا: لیکن تم مجھے کیا کہتے ہو؟

اور شمعون پطرس نے جواب دے کر کہا، تو مسیح ہے، زندہ خدا کا بیٹا۔ اور یسوع نے جواب میں اُس سے کہا، مبارک ہے تو، اے شمعون بر یونا؛ کیونکہ یہ بات تجھ پر جسم اور خون نے ظاہر نہیں کی، بلکہ میرے باپ نے جو آسمان پر ہے۔ اور میں بھی تجھ سے کہتا ہوں کہ تو پطرس ہے، اور اِس چٹان پر میں اپنی کلیسیا تعمیر کروں گا؛ اور عالمِ ارواح کے دروازے اُس پر غالب نہ آئیں گے۔ اور میں تجھے آسمان کی بادشاہی کی کنجیاں دوں گا؛ اور جو کچھ تو زمین پر باندھے گا وہ آسمان پر بندھا ہوگا؛ اور جو کچھ تو زمین پر کھولے گا وہ آسمان پر کھلا ہوگا۔

آنگاه شاگردان خود را حکم فرمود که به هیچ‌کس نگویند که او عیسیِ مسیح است. متّی 16:13–20.

فریسیان نیز با صدوقیان آمدند و برای آزمودن او از وی خواستند که نشانه‌ای از آسمان به ایشان بنمایاند. او در پاسخ به آنان گفت: چون شامگاه شود، می‌گویید: هوا خوش خواهد بود، زیرا آسمان سرخ است. و بامدادان می‌گویید: امروز هوا نامساعد خواهد بود، زیرا آسمان سرخ و گرفته است. ای ریاکاران، سیمای آسمان را می‌توانید تشخیص دهید، اما آیا نشانه‌های زمان‌ها را نمی‌توانید تشخیص دهید؟ نسلی شریر و زناکار در پی نشانه می‌طلبد، و هیچ نشانه‌ای بدو داده نخواهد شد، جز نشانهٔ یونس نبی. و ایشان را ترک گفت و روانه شد. متی 16:1–4.

«در تأخیرِ آمدن نزدِ ایلعازر، مسیح مقصودی از رحمت نسبت به کسانی داشت که او را نپذیرفته بودند. او درنگ کرد تا با برخیزانیدنِ ایلعازر از میان مردگان، به قومِ سرسخت و بی‌ایمانِ خود بار دیگر دلیلی عطا کند که او به‌راستی «قیامت و حیات» است. او به‌سختی می‌خواست از هر امیدی دربارهٔ آن قوم، آن گوسفندانِ فقیر و سرگردانِ خاندانِ اسرائیل، دست بردارد. دلِ او از سببِ بی‌توبگیِ ایشان در حالِ شکستن بود. او در رحمتِ خویش قصد داشت یک دلیلِ دیگر به ایشان بدهد که او بازگرداننده است، آن یگانه کسی که تنها او می‌توانست حیات و جاودانگی را در روشنایی ظاهر سازد. این می‌بایست دلیلی باشد که کاهنان نتوانند آن را بد تعبیر کنند. سببِ تأخیرِ او در رفتن به بیت‌عنیا همین بود. این معجزهٔ تاج‌گونه، یعنی برخیزانیدنِ ایلعازر، می‌بایست مُهرِ خدا را بر کارِ او و بر ادعای الوهیتِ او بگذارد.» آرزوی اعصار، 528، 529.

هنگامی که عیسی به نواحی قیصریهٔ فیلپی آمد، از شاگردان خود پرسید و گفت: «مردم مرا که پسر انسانم، چه کسی می‌دانند؟» ایشان گفتند: «بعضی می‌گویند تو یحیی تعمیددهنده‌ای؛ بعضی، ایلیا؛ و بعضی دیگر، ارمیا یا یکی از انبیا.» به ایشان گفت: «اما شما مرا که می‌دانید که هستم؟» متی 16:13–15

«در پاییز سال ۱۸۴۶ ما رعایتِ سَبَّتِ کتاب‌مقدّسی را آغاز کردیم و به تعلیم و دفاع از آن پرداختیم. توجه من نخستین‌بار در اوایل همان سال، هنگامی که در سفری به نیو بَدْفوردِ ماساچوست بودم، به سَبَّت جلب شد. در آنجا با کشیش جوزف بیتس آشنا شدم، که از همان اوایل ایمانِ ظهور را پذیرفته بود و در این cause کارگری فعّال بود. کشیش ب. سَبَّت را نگاه می‌داشت و بر اهمیت آن تأکید می‌ورزید. من اهمیت آن را احساس نمی‌کردم و می‌اندیشیدم که کشیش ب. در پرداختن به فرمان چهارم بیش از نه فرمان دیگر، دچار خطاست. امّا خداوند نمایی از قُدسِ آسمانی به من عطا کرد. هیکل خدا در آسمان گشوده شد، و صندوقِ خدا را که با کرسیِ رحمت پوشیده شده بود به من نشان دادند. دو فرشته، یکی در هر انتهای صندوق، ایستاده بودند و بال‌های خود را بر فراز کرسیِ رحمت گسترده، و چهره‌هایشان را به سوی آن گردانیده بودند. فرشته‌ای که همراه من بود به من گفت که اینان نمایندهٔ تمامی لشکر آسمانی‌اند که با هیبتی آمیخته به حرمت، به شریعتِ مقدّسی می‌نگرند که به انگشتِ خدا نوشته شده بود. عیسی پوششِ صندوق را بالا برد، و من لوح‌های سنگی‌ای را دیدم که ده فرمان بر آنها نوشته شده بود. چون فرمان چهارم را درست در مرکز آن ده حکم دیدم، در شگفت شدم؛ و هاله‌ای ملایم از نور گرداگرد آن را فرا گرفته بود. فرشته گفت: “این، تنها یکی از آن ده فرمان است که خدای زنده را که آسمان‌ها و زمین و هر آنچه را که در آنهاست آفریده، تعریف می‌کند. هنگامی که بنیادهای زمین نهاده شد، آنگاه بنیاد سَبَّت نیز نهاده شد.”» شهادت‌ها، جلد ۱، ص. ۷۵.

«کسانی که با خدا مشارکت دارند، در نورِ آفتابِ عدالت گام برمی‌دارند. آنان با فاسد ساختنِ طریقِ خویش در حضور خدا، رهایی‌دهندهٔ خود را بی‌حرمت نمی‌سازند. نور آسمانی بر ایشان می‌تابد. هرچه به پایانِ تاریخِ این جهان نزدیک‌تر می‌شوند، معرفتِ ایشان نسبت به مسیح و نسبت به نبوت‌هایی که دربارهٔ اوست، به‌مراتب افزون‌تر می‌گردد. آنان در نظر خدا دارای ارزشی بی‌نهایت‌اند؛ زیرا با پسر او در یگانگی‌اند. نزد ایشان کلامِ خدا از زیبایی و دل‌انگیزیِ بی‌مانند برخوردار است. آنان اهمیتِ آن را درمی‌یابند. حقیقت بر ایشان مکشوف می‌شود. آموزهٔ تجسّد با فروغی ملایم آراسته می‌گردد. آنان درمی‌بینند که کتاب‌مقدس کلیدی است که همهٔ اسرار را می‌گشاید و همهٔ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که از پذیرفتنِ نور و راه رفتن در نور سر باز زده‌اند، قادر نخواهند بود رازِ دینداری را درک کنند؛ اما آنان که در برداشتنِ صلیب و پیروی از عیسی درنگ نورزیده‌اند، نور را در نورِ خدا خواهند دید.» The Southern Watchman, April 4, 1905.