کتاب یوئیل اور لاودیکیہ کی سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کلیسیا — نمبر تیس

همۀ این امور واقع شد تا آنچه به‌واسطۀ نبی گفته شده بود، به انجام رسد که می‌گوید: به دخترِ صهیون بگویید: اینک، پادشاهِ تو نزد تو می‌آید، حلیم، و سوار بر الاغی، و کره‌الاغی، بچۀ الاغ. متی 21:4، 5.

بسیار شادی کن، ای دختر صهیون؛ بانگ شادمانی برآور، ای دختر اورشلیم: اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید؛ او عادل است و دارای نجات؛ حلیم است و بر الاغی سوار، و بر کرّه، بچّهٔ الاغ. زکریّا ۹:۹

«پانصد سال پیش از آن، خداوند به‌واسطهٔ نبی، زکریا، اعلام کرده بود: “ای دختر صهیون، به‌شدّت شادی کن؛ ای دختر اورشلیم، بانگ شادمانی برآور. اینک پادشاه تو نزد تو می‌آید. او عادل است و دارای نجات؛ فروتن است و سوار بر الاغ، و بر کرهٔ الاغ.” [Zechariah 9:9.] اگر شاگردان دریافته بودند که مسیح به‌سوی داوری و مرگ می‌رود، نمی‌توانستند این نبوت را به انجام رسانند.»

به همین‌سان، میلر و همکارانش نبوت را تحقق بخشیدند و پیامی را اعلام کردند که الهام پیشگویی کرده بود باید به جهان داده شود، اما اگر آنان نبوت‌هایی را که به نومیدی ایشان اشاره می‌کرد و پیام دیگری را عرضه می‌داشت که می‌بایست پیش از آمدن خداوند به همهٔ امت‌ها موعظه شود، به‌طور کامل فهمیده بودند، نمی‌توانستند آن را اعلام کنند. پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم در زمان مقرر داده شد و کاری را که خدا قصد داشت به‌وسیلهٔ آن‌ها به انجام رساند، به انجام رسانید.» نبرد عظیم، ۴۰۵.

«ما برای آینده هیچ چیز برای ترسیدن نداریم، مگر آنکه راهی را که خداوند ما را در آن هدایت کرده است، و تعلیم او را در تاریخ گذشته‌مان، از یاد ببریم.» Life Sketches, 196.

«در ابتدای راه، نوری درخشان در پشت سرشان برپا شده بود که فرشته‌ای به من گفت همان «فریاد نیمه‌شب» است. این نور در سراسر راه می‌تابید و پای‌های ایشان را روشن می‌ساخت تا مبادا بلغزند.»

«اگر چشمان خود را بر عیسی، که درست در پیش روی ایشان بود و آنان را به سوی شهر هدایت می‌کرد، ثابت نگاه می‌داشتند، در امان بودند. اما دیری نپایید که بعضی خسته شدند و گفتند شهر بسیار دور است، و انتظار داشتند که پیش از این وارد آن شده باشند. آنگاه عیسی با بالا بردن بازوی راستِ جلال‌مند خویش ایشان را تشویق می‌کرد، و از بازوی او نوری صادر می‌شد که بر فراز گروه ادونت به اهتزاز درمی‌آمد، و آنان فریاد می‌زدند: “هللویا!” دیگران به‌بی‌باکی آن نورِ پشت سرِ خود را انکار کردند و گفتند که این خدا نبود که آنان را تا اینجا هدایت کرده بود. نورِ پشت سرِ ایشان خاموش شد و پاهایشان را در تاریکیِ مطلق فروگذاشت، و ایشان لغزیدند و نشان و عیسی را از نظر گم کردند، و از راه به پایین، به سوی جهانِ تاریک و شریرِ زیرِ پایشان سقوط کردند.» Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

«فریاد نیمه‌شب نه چندان به‌وسیلهٔ استدلال منتقل می‌شد، هرچند برهان کتاب‌مقدسی آن روشن و قاطع بود. نیرویی الزام‌آور با آن همراه بود که جان را به حرکت درمی‌آورد. نه شکی بود و نه پرسشی. در هنگام ورود ظفرمندانهٔ مسیح به اورشلیم، مردمی که از همه‌جای آن سرزمین برای نگاه‌داشتن عید گرد آمده بودند، به کوه زیتون سرازیر شدند؛ و چون به انبوه جمعیتی که عیسی را همراهی می‌کردند پیوستند، از الهام آن ساعت بهره‌مند شدند و به فزونیِ این بانگ یاری رساندند: “مبارک است آن‌که به نام خداوند می‌آید!” [Matthew 21:9.] به همین‌گونه، بی‌ایمانانی نیز که به جلسات اَدونتیست‌ها سرازیر می‌شدند—برخی از روی کنجکاوی، و برخی صرفاً برای تمسخر—قدرتِ اقناع‌کننده‌ای را که پیامِ “اینک داماد می‌آید!” را همراهی می‌کرد، احساس نمودند.» Spirit of Prophecy, volume 4, 250, 251.

«مَثَلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که برّه را هرجا که می‌رود پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریداری شده‌اند، تا نوبرها برای خدا و برای برّه باشند. مکاشفه ۱۴:۴

«مرا بارها به مَثَلِ ده باکره ارجاع می‌دهند که پنج تن از ایشان دانا و پنج تن نادان بودند. این مَثَل تا به آخرین حرف خود تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

«دنیایی هست که در شرارت، در فریب و گمراهی، و در همان سایۀ مرگ آرمیده است—خوابیده، خوابیده. چه کسانی دردِ جان احساس می‌کنند تا آنان را بیدار سازند؟ کدام صدا می‌تواند به آنان برسد؟ ذهن من به آینده برده شد، آنگاه که علامت داده خواهد شد. “اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید.” اما برخی در به‌دست آوردن روغن برای پر کردن چراغ‌های خود تأخیر کرده‌اند، و بسیار دیر خواهند دریافت که سیرت، که به‌وسیلهٔ روغن نمایانده شده است، قابل انتقال نیست.» Review and Herald, February 11, 1896.

تب وہ بات پوری ہوئی جو یرمیاہ نبی کی معرفت کہی گئی تھی کہ انہوں نے چاندی کے تیس ٹکڑے لے لیے، یعنی اُس کی قیمت جس کی قیمت بنی اسرائیل کی اولاد میں سے بعض نے ٹھہرائی تھی؛ اور اُنہیں کمہار کے کھیت کے لیے دے دیا، جیسا کہ خداوند نے مجھے حکم فرمایا تھا۔ متی 27:9، 10۔

و به ایشان گفتم: «اگر در نظر شما نیکوست، مزد مرا به من بدهید؛ و اگر نه، خودداری کنید.» پس ایشان برای مزد من سی پارهٔ نقره وزن کردند. و خداوند به من گفت: «آن را نزد کوزه‌گر بیفکن؛ این همان بهای گران‌قدری است که مرا بدان نزد ایشان بها نهادند.» و آن سی پارهٔ نقره را گرفتم و آنها را نزد کوزه‌گر در خانهٔ خداوند افکندم. زکریا ۱۱:۱۲، ۱۳.

او به ایشان فرمود: «شما مرا که می‌دانید؟» شمعون پطرس در پاسخ گفت: «تو مسیح، پسر خدای زنده هستی.» متی ۱۶:‏۱۵، ۱۶

«من نوشته‌هایم را گرد آوردم و سفر خود را آغاز کردیم. در راه، دو جلسه در اورنج برگزار کردیم و شواهدی داشتیم که کلیسا بهره‌مند و دلگرم شده است. خودِ ما نیز به‌وسیلهٔ روح خداوند تازه‌قوت یافتیم. آن شب در خواب دیدم که در بتل‌کریک هستم و از شیشهٔ کنارِ در به بیرون نگاه می‌کنم و گروهی را دیدم که دو به دو به‌سوی خانه پیش می‌آمدند. آنان جدی و مصمم به نظر می‌رسیدند. ایشان را به‌خوبی می‌شناختم و برگشتم تا درِ اتاق پذیرایی را بگشایم و از آنان استقبال کنم، اما با خود اندیشیدم که بار دیگر نگاه کنم. صحنه تغییر کرده بود. آن گروه اکنون هیئتی چون یک راهپیمایی کاتولیکی داشت. یکی در دست خود صلیبی داشت و دیگری نی‌ای. و چون نزدیک شدند، آن‌که نی در دست داشت، گرداگرد خانه دایره‌ای کشید و سه بار گفت: “این خانه تحریم شده است. اموال باید مصادره گردد. ایشان بر ضد نظم مقدس ما سخن گفته‌اند.” وحشت مرا فرا گرفت، و از میان خانه دویدم، از درِ شمالی بیرون رفتم، و خود را در میان گروهی یافتم که بعضی از آنان را می‌شناختم، اما از ترس آنکه به من خیانت شود، جرأت نداشتم حتی یک کلمه با ایشان بگویم. می‌کوشیدم جای خلوتی بیابم که بتوانم بی‌آنکه در هر سو با چشمان مشتاق و کنجکاو روبه‌رو شوم، بگریم و دعا کنم. مکرر تکرار می‌کردم: “کاش فقط می‌توانستم این را بفهمم! کاش به من بگویند چه گفته‌ام یا چه کرده‌ام!”»

«بسیار گریستم و دعا کردم، آنگاه که دیدم اموال ما را ضبط می‌کنند. کوشیدم در نگاه‌های اطرافیان، نشانی از همدردی یا ترحم نسبت به خود بخوانم، و سیمای چند تن را زیر نظر گرفتم که می‌پنداشتم اگر از این نمی‌ترسیدند که دیگران آنان را ببینند، با من سخن می‌گفتند و مرا تسلی می‌دادند. یک بار کوشیدم از میان جمع بگریزم، اما چون دیدم مرا زیر نظر دارند، مقصود خود را پنهان کردم. سپس با صدای بلند به گریستن آغاز کردم و گفتم: “کاش فقط به من می‌گفتند چه کرده‌ام یا چه گفته‌ام!” شوهرم، که در همان اتاق بر بستری خفته بود، صدای گریۀ بلند مرا شنید و مرا بیدار کرد. بالش من از اشک تر شده بود، و اندوهی سنگین بر روحم سایه افکنده بود.» شهادت‌ها، جلد ۱، 577، 578.

«در مدّت اقامت ما در رایت، دست‌نویس مرا برای شمارۀ 11 به دفتر نشر فرستاده بودیم، و من تقریباً هر لحظه‌ای را که بیرون از جلسات بودم، به بهبود آن و نیز به نگارش مطالب برای شمارۀ 12 می‌گذراندم. قوای من، هم جسمانی و هم ذهنی، در هنگام کار و خدمت برای کلیسا در رایت به‌سختی فرسوده شده بود. احساس می‌کردم که باید استراحت کنم، امّا هیچ فرصتی برای آسایش و فراغت نمی‌دیدم. چند بار در هفته برای مردم سخن می‌گفتم، و صفحات بسیاری از شهادت‌های شخصی می‌نوشتم. بارِ جان‌ها بر من نهاده شده بود، و مسئولیت‌هایی که احساس می‌کردم چنان عظیم بود که هر شب جز چند ساعت اندک خواب نمی‌توانستم یافت.»

«در حالی که بدین‌سان در گفتن و نوشتن مشغول کار بودم، نامه‌هایی با مضمونی دلسردکننده از بتل‌کریک دریافت کردم. چون آنها را خواندم، اندوهی وصف‌ناپذیر بر روح من مستولی شد که به عذابی جانکاه در ذهن می‌انجامید و برای مدتی کوتاه چنان می‌نمود که نیروهای حیاتی مرا فلج ساخته است. سه شب را تقریباً هیچ نخوابیدم. افکارم آشفته و سرگردان بود. احساسات خود را تا آنجا که می‌توانستم از شوهرم و از خانوادهٔ همدلّی که نزد آنان اقامت داشتیم پنهان می‌کردم. هیچ‌کس از مشقت و بار ذهنی من آگاه نبود، آنگاه که در عبادت صبحگاهی و شامگاهی با خانواده همراه می‌شدم و می‌کوشیدم بار خود را بر آن حامل عظیمِ بارها بیفکنم. اما عریضه‌های من از دلی برمی‌خاست که از شدت اندوه فشرده و مجروح شده بود، و دعاهایم به سبب غمی مهارنشدنی گسسته و ناپیوسته بود. خون به مغزم هجوم می‌آورد و مکرراً سبب می‌شد که تلوتلو بخورم و نزدیک باشد که بر زمین افتم. غالباً دچار خون‌دماغ می‌شدم، به‌ویژه پس از آنکه تلاشی برای نوشتن می‌کردم. ناگزیر شدم نوشتن را کنار بگذارم، اما نمی‌توانستم بار اضطراب و مسئولیتی را که بر من بود از خود دور سازم، زیرا دریافته بودم که برای دیگران شهادت‌هایی دارم که از ارائهٔ آنها به ایشان ناتوان بودم.»

«نامه‌ای دیگر دریافت کردم که در آن به من اطلاع داده شده بود صلاح آن دانسته‌اند که انتشار شمارهٔ 11 به تعویق افتد تا بتوانم آنچه را در خصوص مؤسسهٔ بهداشت به من نشان داده شده بود، به رشتهٔ تحریر درآورم؛ زیرا آنان که عهده‌دار آن مؤسسه بودند، سخت نیازمند امکانات مالی بودند و به نفوذ شهادت من نیاز داشتند تا برادران را به حرکت آورند. آنگاه بخشی از آنچه در خصوص مؤسسه به من نشان داده شده بود نوشتم، اما به سبب فشار خون به مغز نتوانستم تمام موضوع را به انجام رسانم. اگر می‌پنداشتم که شمارهٔ 12 تا این اندازه به تأخیر خواهد افتاد، در هیچ صورت آن بخش از مطالب را که در شمارهٔ 11 آمده بود، نمی‌فرستادم. گمان می‌بردم که پس از چند روز استراحت، دوباره بتوانم نوشتن را از سر گیرم. اما با اندوه عظیم دریافتم که وضع مغزم نوشتن را برای من ناممکن ساخته است. اندیشهٔ نگاشتن شهادت‌ها، خواه عمومی و خواه شخصی، کنار گذاشته شد، و من پیوسته در رنج بودم، زیرا نمی‌توانستم آنها را بنویسم.»

«در این اوضاع و احوال، تصمیم بر آن شد که به بتل‌کریک بازگردیم و تا زمانی که راه‌ها در وضعی گل‌آلود و خراب بودند، در آنجا بمانیم، و من نیز در آنجا شمارهٔ ۱۲ را به پایان برسانم. شوهرم بسیار مشتاق بود که برادران خود را در بتل‌کریک ببیند و با ایشان سخن گوید و در کاری که خدا برای او انجام می‌داد، با آنان شادی کند. من نوشته‌هایم را گرد آوردم، و سفر خود را آغاز کردیم. …» شهادت‌ها، جلد ۱، ۵۷۶، ۵۷۷.

«در سراسر عالم مسیحیت، پروتستانتیسم از سوی دشمنانی سهمگین تهدید می‌شد. چون نخستین پیروزی‌های اصلاح دینی سپری شد، روم نیروهای تازه‌ای فراخواند، به امید آن‌که نابودی آن را به انجام رساند. در این زمان فرقهٔ یسوعیان پدید آمد؛ بی‌رحم‌ترین، بی‌اصول‌ترین، و نیرومندترینِ همهٔ مدافعان پاپ‌گرایی. بریده از پیوندهای زمینی و علایق انسانی، مرده نسبت به اقتضائات محبت طبیعی، با عقل و وجدانِ به‌کلی خاموش، آنان هیچ قاعده و هیچ پیوندی جز قاعده و پیوندِ فرقهٔ خود نمی‌شناختند، و هیچ وظیفه‌ای جز گسترش قدرت آن نداشتند. انجیل مسیح، پیروان خود را قادر ساخته بود که با خطر رویارو شوند و رنج را تحمل کنند، بی‌آنکه از سرما، گرسنگی، مشقت، و فقر هراسان شوند، تا پرچم حقیقت را در برابر شکنجه، سیاه‌چال، و آتشِ شهادت برافراشته نگاه دارند. برای مقابله با این نیروها، یسوعی‌گری در پیروان خود تعصبی می‌دمید که آنان را قادر می‌ساخت همان خطرات را تحمل کنند، و در برابر قدرت حقیقت، همهٔ سلاح‌های فریب را به کار برند. هیچ جنایتی آن‌قدر بزرگ نبود که مرتکب آن نشوند، هیچ فریبی آن‌قدر پست نبود که بدان دست نیازند، و هیچ تغییر چهره‌ای آن‌قدر دشوار نبود که آن را بر خود نگیرند. با آن‌که به فقر و فروتنیِ دائمی سوگند خورده بودند، هدف سنجیدهٔ ایشان این بود که ثروت و قدرت را به دست آورند، خود را وقف برانداختن پروتستانتیسم کنند، و برتری پاپ را از نو برقرار سازند.»

«Երբ նրանք ներկայանում էին որպես իրենց միաբանության անդամներ, հագնում էին սրբության զգեստ, այցելում բանտեր և հիվանդանոցներ, սպասավորություն անում հիվանդներին ու աղքատներին, հայտարարում, թե հրաժարվել են աշխարհից, և կրում Հիսուսի սուրբ անունը, որ շրջում էր՝ բարիք գործելով։ Սակայն այս անարատ արտաքինի տակ հաճախ ծածկված էին ամենահանցավոր և մահաբեր նպատակները։ Միաբանության հիմնարար սկզբունքներից մեկն այն էր, որ նպատակը արդարացնում է միջոցները։ Այս կանոնի համաձայն՝ սուտը, գողությունը, սուտ երդումը, սպանությունը ոչ միայն ներելի էին, այլև գովելի, երբ ծառայում էին եկեղեցու շահերին։ Տարբեր քողարկումների տակ ճիզվիտները ներթափանցում էին պետական պաշտոնների մեջ, բարձրանում մինչև թագավորների խորհրդական դառնալը և ձևավորում ազգերի քաղաքականությունը։ Նրանք ծառաներ էին դառնում, որպեսզի լրտեսեն իրենց տերերին։ Նրանք հիմնում էին քոլեջներ իշխանների և ազնվականների որդիների համար, և դպրոցներ՝ հասարակ ժողովրդի համար, իսկ բողոքական ծնողների երեխաները ներգրավվում էին պապական ծեսերի պահպանման մեջ։ Հռոմեական պաշտամունքի ամբողջ արտաքին շքեղությունն ու ցուցադրականությունը գործի էին դրվում՝ միտքը շփոթեցնելու և երևակայությունը շլացնելու ու գերի դարձնելու համար, և այդպիսով այն ազատությունը, որի համար հայրերը տքնել և արյուն էին թափել, մատնվեց որդիների կողմից։ Ճիզվիտները արագորեն տարածվեցին ամբողջ Եվրոպայով մեկ, և ուր էլ նրանք գնում էին, այնտեղ հետևում էր պապականության վերազարթոնքը»։

«برای آن‌که قدرت بیشتری به آنان داده شود، فرمانی پاپی صادر شد که محکمهٔ تفتیش عقاید را از نو برقرار می‌کرد. با وجود نفرت عمومی‌ای که نسبت به آن وجود داشت، حتی در کشورهای کاتولیک، این محکمهٔ هولناک بار دیگر به‌دست فرمانروایان پاپ‌گرا برپا شد، و سبعیت‌هایی چنان هراس‌انگیز که تابِ آشکار شدن در روشنایی روز را نداشتند، در سیاه‌چال‌های پنهانی آن تکرار گردید. در بسیاری از کشورها، هزاران هزار تن از برگزیده‌ترین افراد ملت، پاک‌ترین و شریف‌ترین، خردمندترین و فرهیخته‌ترین، شبانان پارسا و فداکار، شهروندان سخت‌کوش و میهن‌دوست، دانشوران درخشان، هنرمندان بااستعداد، و صنعتگران ماهر، کشته شدند یا ناگزیر گشتند به سرزمین‌های دیگر بگریزند.»

«این‌ها همان وسایلی بودند که روم برای خاموش ساختن نور اصلاح دینی به کار گرفته بود، تا کتاب‌مقدس را از دست مردمان بیرون کَشَد و جهل و خرافات قرون تاریک را بازگرداند. اما تحت برکت خدا و به‌سبب کوشش‌های آن مردان شریف که او ایشان را برانگیخت تا پس از لوتر به کار برخیزند، پروتستانیسم سرنگون نشد. قرار نبود که نیروی خود را مدیون لطف یا سلاح‌های شاهزادگان باشد. کوچک‌ترین کشورها، فروتن‌ترین و کم‌قدرت‌ترین ملت‌ها، به دژهای استوار آن بدل شدند. ژنوِ کوچک بود در میان دشمنان نیرومندی که برای نابودی‌اش دسیسه می‌کردند؛ هلند بود بر کرانه‌های شنی‌اش در کنار دریای شمال، که با استبداد اسپانیا—که در آن زمان بزرگ‌ترین و توانگرترین پادشاهی‌ها بود—دست‌وپنجه نرم می‌کرد؛ و سوئدِ سرد و سترون بود که برای اصلاح دینی پیروزی‌ها به دست آورد.» The Great Controversy, 234, 235.

«خداوند در این ایّام آخر با قومِ مُدعای خویش مرافعه‌ای دارد. در این مرافعه، مردانِ صاحبِ مناصبِ مسئول، مسیری را در پیش خواهند گرفت که درست در نقطهٔ مقابلِ راهی است که نحمیا پیمود. آنان نه فقط خودْ سَبَّت را نادیده خواهند گرفت و خوار خواهند شمرد، بلکه خواهند کوشید دیگران را نیز از نگاه‌داشتن آن بازدارند، و آن را زیر آوارِ رسم و سنّت مدفون سازند. در کلیساها و در اجتماعاتِ بزرگِ فضای باز، خادمانِ دین بر مردم اصرار خواهند ورزید که نگاه‌داشتنِ روزِ اوّلِ هفته ضروری است. بلاهایی در دریا و خشکی خواهد بود؛ و این بلاها فزونی خواهد گرفت، و مصیبتی از پیِ مصیبتی دیگر، به‌فاصله‌ای اندک، خواهد آمد؛ و آن گروهِ کوچکِ نگاه‌دارانِ باوجدانِ سَبَّت به‌عنوان کسانی معرّفی خواهند شد که به سببِ بی‌اعتنایی‌شان به یکشنبه، غضبِ خدا را بر جهان فرود می‌آورند.»

«شیطان این دروغ را ترویج می‌کند تا جهان را به اسارت درآورد. نقشهٔ او این است که مردم را وادار سازد تا خطاها را بپذیرند. او در اشاعهٔ همهٔ ادیان باطل نقشی فعال دارد، و در تلاش‌های خود برای تحمیل تعالیم نادرست، از هیچ کاری فروگذار نخواهد کرد. مردان، تحت پوشش غیرت دینی و تحت تأثیر روح او، برای همنوعان خود بی‌رحمانه‌ترین شکنجه‌ها را ابداع کرده‌اند و هولناک‌ترین رنج‌ها را بر آنان وارد آورده‌اند. شیطان و عوامل او همچنان همان روح را دارند؛ و تاریخ گذشته در روزگار ما تکرار خواهد شد.»

“کچھ لوگ ایسے ہیں جنہوں نے بدی کے ارتکاب کے لیے اپنے ذہن اور ارادہ کو وقف کر رکھا ہے؛ اپنے دلوں کے تاریک نہاں خانوں میں وہ یہ طے کر چکے ہیں کہ کون کون سے جرائم وہ کریں گے۔ یہ لوگ خود فریبی میں مبتلا ہیں۔ انہوں نے خدا کے حق کے عظیم قانون کو رد کر دیا ہے، اور اس کی جگہ اپنا ایک معیار قائم کر لیا ہے، اور اپنے آپ کو اسی معیار سے موازنہ کر کے اپنے آپ کو مقدس قرار دیتے ہیں۔ خداوند انہیں اجازت دے گا کہ وہ ظاہر کریں کہ ان کے دلوں میں کیا ہے، اور اس آقا کی روح کے مطابق عمل کریں جو ان پر حکمران ہے۔ وہ انہیں موقع دے گا کہ وہ اپنی شریعت سے اپنی نفرت کو ان لوگوں کے ساتھ اپنے برتاؤ میں ظاہر کریں جو اس کے تقاضوں کے وفادار ہیں۔ وہ اسی مذہبی جنون کی روح سے متحرک ہوں گے جس نے اس ہجوم کو ابھارا تھا جس نے مسیح کو مصلوب کیا؛ کلیسیا اور ریاست ایک ہی فاسد ہم آہنگی میں متحد ہو جائیں گے۔”

کلیسای امروز در گام‌های یهودیانِ روزگاران گذشته گام نهاده است؛ آنان که احکام خدا را به خاطر سنّت‌های خویش کنار گذاشتند. او فریضه را دگرگون ساخته، عهد جاودانی را شکسته است، و اکنون، همان‌گونه که در آن زمان بود، غرور، بی‌ایمانی، و بی‌وفایی نتیجه آن است. وضعیت حقیقی او در این سخنان از سرود موسی بیان شده است: «خویشتن را فاسد ساخته‌اند؛ عیب ایشان، عیب فرزندان او نیست؛ ایشان نسلی کج‌رو و منحرف‌اند. ای قوم نادان و بی‌خرد، آیا خداوند را چنین جزا می‌دهید؟ آیا او پدر تو نیست که تو را خریده است؟ آیا او تو را نساخته و استوار نگردانیده است؟» Review and Herald، 18 مارس 1884.

«اگر در سرسختیِ دل پافشاری کنید، و از راهِ غرور و خودپارساانگاری به خطاهای خویش اعتراف نکنید، به حالِ خود واگذاشته خواهید شد تا در معرضِ وسوسه‌های شیطان قرار گیرید. اگر هنگامی که خداوند خطاهای شما را آشکار می‌سازد، توبه نکنید یا اعتراف ننمایید، مشیتِ او شما را بارها و بارها از همان مسیر خواهد گذرانید. واگذاشته خواهید شد تا اشتباهاتی از همان جنس مرتکب شوید؛ همچنان از حکمت بی‌بهره خواهید ماند، و گناه را پارسایی، و پارسایی را گناه خواهید خواند. انبوهِ فریب‌هایی که در این ایامِ آخر غلبه خواهند یافت، شما را احاطه خواهند کرد، و پیشوایان خود را تغییر خواهید داد، و نخواهید دانست که چنین کرده‌اید.» Review and Herald, December 16, 1890.

”اوائلی نوآبادکاروں کے اختیار کردہ اس ضابطے نے کہ صرف کلیسیا کے ارکان ہی رائے دہی کریں یا شہری حکومت میں عہدہ رکھیں، نہایت مہلک نتائج پیدا کیے۔ یہ اقدام ریاست کی پاکیزگی کو محفوظ رکھنے کے ایک ذریعے کے طور پر قبول کیا گیا تھا، لیکن اس کا نتیجہ کلیسیا کی خرابی کی صورت میں نکلا۔ چونکہ رائے دہی اور عہدہ رکھنے کے لیے مذہب کا اقرار شرط تھا، اس لیے بہت سے لوگ، جو محض دنیوی مصلحت کے محرکات سے متحرک تھے، دل کی تبدیلی کے بغیر کلیسیا میں شامل ہو گئے۔ یوں کلیسیاؤں کی ترکیب ایک قابلِ لحاظ حد تک غیر تبدیل شدہ اشخاص پر مشتمل ہو گئی؛ اور یہاں تک کہ خادمانِ دین میں بھی ایسے لوگ تھے جو نہ صرف عقیدے کی غلطیوں پر قائم تھے بلکہ روح القدس کی تجدید بخش قدرت سے بھی ناواقف تھے۔ اس طرح ایک بار پھر ان بدنتائج کی تصدیق ہوئی جو قسطنطین کے زمانے سے لے کر موجودہ وقت تک کلیسیا کی تاریخ میں بارہا دیکھی گئی ہیں، یعنی ریاست کی مدد سے کلیسیا کو استوار کرنے کی کوشش، اور اُس کی انجیل کی تائید میں دنیوی اقتدار سے اپیل کرنا جس نے فرمایا: ’میری بادشاہی اس دنیا کی نہیں۔‘ یوحنا 18:36۔ کلیسیا اور ریاست کا اتحاد، خواہ اس کی نوعیت کتنی ہی خفیف کیوں نہ ہو، اگرچہ بظاہر دنیا کو کلیسیا کے قریب لاتا ہوا معلوم ہو، حقیقت میں صرف کلیسیا کو دنیا کے زیادہ قریب لے آتا ہے۔“ The Great Controversy, 297.

«خداوند بر کسانی که از کتب مقدس چیزی بکاهند یا بر آن بیفزایند، لعنت اعلام کرده است. آن «هستم که هستم» عظیم تعیین کرده است که چه چیز باید قاعدهٔ ایمان و تعلیم را تشکیل دهد، و مقرر داشته است که کتاب‌مقدس کتابی برای اهل خانه باشد. کلیسایی که به کلام خدا پایبند است، به‌گونه‌ای آشتی‌ناپذیر از روم جداست. پروتستان‌ها زمانی چنین از این کلیسای عظیم ارتداد جدا بودند، اما اکنون بیش از پیش به آن نزدیک شده‌اند و هنوز نیز در مسیر آشتی با کلیسای روم‌اند. روم هرگز تغییر نمی‌کند. اصول او به کمترین اندازه‌ای دگرگون نشده است. او شکاف میان خود و پروتستان‌ها را کمتر نکرده است؛ این آنان بوده‌اند که همهٔ گام‌ها را به پیش نهاده‌اند. اما این دربارهٔ پروتستانیسمِ امروز چه دلالت دارد؟ این ردِ حقیقتِ کتاب‌مقدس است که انسان‌ها را به بی‌ایمانی نزدیک می‌سازد. این کلیسای مرتد است که فاصلهٔ میان خود و پاپیّت را کاهش می‌دهد.»

«جان‌هایی چون لوتر، کرنمر، ریدلی، هوپر، و آن هزاران مردِ شریف که به‌خاطر حقیقت شهید شدند، همان پروتستان‌های حقیقی‌اند. آنان همچون دیدبانان امینِ حقیقت ایستادند و اعلام کردند که پروتستانتیسم از پیوند با کاتولیسیسمِ رومی ناتوان است، بلکه باید از اصول پاپیّت به همان اندازه دور و جدا باشد که مشرق از مغرب. چنین مدافعانِ حقیقت، بیش از آن‌که مسیح و رسولانش می‌توانستند با «مردِ گناه» سازگار شوند، نمی‌توانستند با او هماهنگ گردند. در اعصار پیشین، پارسایان احساس می‌کردند که هم‌پیوستگی با روم ناممکن است، و هرچند مخالفت ایشان با این نظامِ ضلالت با به خطر افکندن مال و جان همراه بود، با این همه شجاعت آن را داشتند که جدایی خویش را حفظ کنند و مردانه برای حقیقت پیکار نمایند. حقیقتِ کتاب‌مقدّس نزد ایشان از ثروت، حرمت، و حتی خودِ زندگی نیز عزیزتر بود. آنان تاب آن نداشتند که حقیقت را مدفون در زیر انبوهی از خرافات و سفسطه‌های دروغین ببینند. کلام خدا را در دست گرفتند و علمِ حقیقت را در برابر مردم برافراشتند و با دلیری آنچه را خدا از طریقِ جست‌وجویِ مجدّانه در کتاب‌مقدّس بر ایشان مکشوف ساخته بود اعلام نمودند. آنان به سبب وفاداری‌شان به خدا، بی‌رحمانه‌ترین مرگ‌ها را پذیرا شدند، اما با خون خویش آزادی‌ها و امتیازاتی را برای ما خریدند که بسیاری از آنان که مدّعی‌اند پروتستان‌اند، به‌آسانی به قدرتِ شر تسلیم می‌کنند. اما آیا ما این امتیازاتِ گران‌خریده را واگذار خواهیم کرد؟ آیا به خدای آسمان اهانت روا خواهیم داشت و، پس از آن‌که ما را از یوغِ رومی رهانیده است، بار دیگر خود را در بندگیِ این قدرتِ ضدّمسیحی قرار خواهیم داد؟ آیا با امضا کردنِ واگذاریِ آزادیِ دینیِ خود، حقّ خود را برای پرستشِ خدا مطابق با حکمِ وجدانِ خویش، انحطاط خویش را ثابت خواهیم کرد؟»

صدای لوتر، که در کوه‌ها و دره‌ها طنین افکند و اروپا را همچون زلزله‌ای به لرزه درآورد، لشکری از رسولان شریفِ عیسی را به میدان فراخواند؛ و حقیقتی که آنان از آن دفاع می‌کردند، نه با هیزم‌های افروخته، نه با شکنجه‌ها، نه با زندان‌ها، و نه با مرگ، خاموش‌شدنی نبود؛ و هنوز نیز صداهای آن سپاه شریفِ شهیدان به ما می‌گویند که قدرت روم همان ارتدادِ پیشگویی‌شدهٔ ایام آخر است، همان سرِّ بی‌دینی که پولس دید حتی در روزگار خود او آغاز به عمل کرده بود. کاتولیسیسم رومی به‌سرعت در حال گسترش است. پاپ‌گرایی رو به افزایش است، و آنان که گوش خود را از شنیدن حقیقت برگردانده‌اند، به افسانه‌های فریبندهٔ او گوش می‌سپارند. نمازخانه‌های پاپی، کالج‌های پاپی، صومعه‌های راهبه‌ها و دیرها رو به فزونی است، و جهان پروتستان گویا در خواب است. پروتستان‌ها نشانِ تمایزی را که آنان را از جهان متمایز می‌ساخت از دست می‌دهند، و فاصلهٔ میان خود و قدرت روم را کمتر می‌کنند. ایشان گوش خود را از شنیدن حقیقت برگردانده‌اند؛ از پذیرفتن نوری که خدا بر مسیرشان تابانیده بود سر باز زده‌اند، و از این‌رو به سوی تاریکی می‌روند. آنان با تحقیر از این اندیشه سخن می‌گویند که از جانب رومیان و آنان که با ایشان هم‌پیمان‌اند، احیایی از آزار و جفای بی‌رحمانهٔ گذشته روی خواهد داد. آنان این واقعیت را به رسمیت نمی‌شناسند که کلام خدا چنین احیایی را به‌طور کامل پیشگویی کرده است، و نمی‌پذیرند که قوم خدا در ایام آخر متحمل جفا خواهند شد، هرچند کتاب‌مقدس می‌گوید: «اژدها بر آن زن غضبناک شد، و رفت تا با باقی‌ماندگانِ ذریّت او، که احکام خدا را نگاه می‌دارند و شهادت عیسی مسیح را دارند، جنگ کند.»

«پاپی‌گری دینِ طبیعتِ انسانی است، و تودهٔ بشریت تعلیمی را دوست می‌دارند که به ایشان اجازه می‌دهد گناه کنند و با این حال آنان را از پیامدهای آن رها می‌سازد. مردم باید نوعی دین داشته باشند، و این دین که به تدبیرِ انسان ساخته شده و با این همه مدعی اقتدار الهی است، با ذهنِ جسمانی سازگار می‌آید. انسان‌هایی که خود را حکیم و فهیم می‌پندارند، با تکبر از معیارِ پارسایی، یعنی ده فرمان، روی می‌گردانند و گمان نمی‌کنند که با شأن ایشان سازگار باشد که دربارهٔ راه‌های خدا جست‌وجو کنند. از این‌رو به راه‌های باطل، به مسیرهای ممنوعه، در می‌آیند و به نمونهٔ پاپ، نه به نمونهٔ عیسی مسیح، خودبسنده و خودبزرگ‌بین می‌شوند. آنان باید صورتی از دین داشته باشند که کمترین مطالبه را از روحانیت و انکارِ نفس داشته باشد، و چون حکمتِ انسانیِ تقدیس‌نشده آنان را به بیزاری از پاپی‌گری رهنمون نمی‌شود، به‌طور طبیعی به سوی تمهیدات و تعالیم آن کشیده می‌شوند. آنان نمی‌خواهند در راه‌های خداوند سلوک کنند. ایشان یکسره خود را بیش از حد روشن‌بین می‌پندارند که خدا را با دعا و فروتنی، و با شناختی عاقلانه از کلام او، بطلبند. چون اعتنایی به شناختن راه‌های خداوند ندارند، ذهن‌هایشان سراسر به روی گمراهی‌ها گشوده است و یکسره آماده‌اند که دروغی را بپذیرند و باور کنند. آنان مایل‌اند که نامعقول‌ترین و ناسازگارترین اکاذیب را به ایشان به‌عنوان حقیقت قالب کنند.»

«شاهکار فریب شیطان، پاپیّت است؛ و همان‌گونه که ثابت شده است روزگاری از تاریکی عظیم فکری برای رومی‌گری مساعد بود، همچنین ثابت خواهد شد که روزگاری از روشنایی عظیم فکری نیز برای قدرت آن مساعد است؛ زیرا اذهان مردم بر برتریِ خویش متمرکز می‌شود و خوش نمی‌دارند که خدا را در معرفت خود نگاه دارند. روم دعوی عصمت از خطا می‌کند، و پروتستان‌ها در همان مسیر گام برمی‌دارند. آنان مایل نیستند که در جست‌وجوی حقیقت برآیند و از نور به نوری عظیم‌تر پیش روند. خویشتن را با تعصب حصار می‌کشند، و چنین می‌نماید که آماده‌اند فریب بخورند و دیگران را نیز بفریبند.»

«اما هرچند نگرش کلیساها دلسردکننده است، بااین‌حال هیچ نیازی به نومیدی نیست؛ زیرا خدا قومی دارد که وفاداری خود را به حقیقت او حفظ خواهند کرد، که کتاب‌مقدس، و تنها کتاب‌مقدس، را معیار ایمان و تعلیم خود خواهند ساخت، که معیار را برافراشته خواهند کرد و پرچمی را که بر آن نوشته شده است، «احکام خدا و ایمانِ عیسی»، بلند نگاه خواهند داشت. آنان برای انجیلِ پاک ارزش قائل خواهند شد و کتاب‌مقدس را بنیاد ایمان و تعلیم خود قرار خواهند داد.»

«براى چنین زمانى که مردمان شریعتِ یهوه صبایوت را به کنار مى‌افکنند، دعای داود مصداق دارد: «وقت آن است که تو، ای خداوند، عمل نمایی؛ زیرا شریعت تو را باطل ساخته‌اند.» ما به زمانی نزدیک می‌شویم که تقریباً تحقیرى همگانى بر شریعت خدا انباشته خواهد شد، و قومِ نگاه‌دارندهٔ احکامِ خدا به‌شدت آزموده خواهند شد؛ اما آیا ایشان حرمتِ خود را نسبت به شریعتِ یهوه از دست خواهند داد، فقط از آن رو که دیگران دعاوی الزام‌آور آن را نمی‌بینند و درنمی‌یابند؟ بگذارید قومِ نگاه‌دارندهٔ احکامِ خدا، همچون داود، شریعتِ خدا را به همان نسبت که مردمان آن را به کنار مى‌افکنند و بر آن بی‌حرمتی و خواری فرو مى‌ریزند، حرمت نهند.» Signs of the Times, February 19, 1894.

«در میان فرزندانِ مدّعیِ خدا، چه اندک شکیبایی ظاهر شده است، چه بسیار سخنانِ تلخ گفته شده است، و چه اندازه محکوم‌سازی بر ضدّ کسانی که از ایمانِ ما نیستند ابراز گردیده است. بسیاری، آنان را که به کلیساهای دیگر تعلّق دارند، گناهکارانی بزرگ پنداشته‌اند، حال آنکه خداوند ایشان را چنین نمی‌نگرد. کسانی که اعضای کلیساهای دیگر را بدین‌گونه می‌نگرند، نیاز دارند که خود را زیر دستِ نیرومندِ خدا فروتن سازند. کسانی که ایشان محکوم می‌کنند، ممکن است نورِ اندکی داشته و فرصت‌ها و امتیازاتِ کمی یافته باشند. اگر نوری را که بسیاری از اعضای کلیساهای ما داشته‌اند، آنان نیز می‌داشتند، چه‌بسا با سرعتی بسیار بیشتر پیش می‌رفتند و ایمانِ خود را به جهانیان بهتر عرضه می‌کردند. دربارهٔ کسانی که به نورِ خویش می‌بالند، و با این همه در آن گام برنمی‌دارند، مسیح می‌گوید: “لیکن به شما می‌گویم، که در روزِ داوری، تحمّل برای صور و صیدون آسان‌تر خواهد بود تا برای شما. و تو، ای کَپَرناحوم [اَدوِنتیست‌های روزِ هفتم، که از نورِ عظیم برخوردار بوده‌اند]، که تا آسمان [از حیثِ امتیاز] سرافراز شده‌ای، تا هاویه فرو افکنده خواهی شد؛ زیرا اگر معجزاتی که در تو به‌عمل آمده، در سدوم به‌عمل آمده بود، تا امروز باقی می‌ماند. لیکن به شما می‌گویم، که در روزِ داوری، تحمّل برای زمینِ سدوم آسان‌تر خواهد بود تا برای تو.” در آن زمان عیسی در پاسخ گفت: “ای پدر، خداوندِ آسمان و زمین، تو را سپاس می‌گویم، زیرا این امور را از حکیمان و دانایان [در برآوردِ خودشان] پنهان داشتی و آن‌ها را بر طفلان مکشوف ساختی.”»

«و اکنون، چون شما تمامی این اعمال را به‌جا آورده‌اید، خداوند می‌فرماید، و من به شما سخن گفتم، بامدادان برخاسته و سخن گفته‌ام، اما شما نشنیدید؛ و شما را خواندم، اما پاسخ ندادید؛ ازاین‌رو با این خانه که به نام من خوانده می‌شود و شما بر آن توکل دارید، و با این مکانی که آن را به شما و به پدرانتان دادم، همان خواهم کرد که با شیلوه کردم. و شما را از حضور خویش به دور خواهم افکند، چنان‌که همه برادران شما، یعنی تمامی نسل افرایم را، به دور افکندم.»

«خداوند در میان ما نهادهایی بس مهم برقرار ساخته است، و این نهادها باید اداره شوند، نه آنگونه که نهادهای دنیوی اداره می‌شوند، بلکه مطابق نظام خدا. باید آنها با چشمی یگانه به جلال او اداره شوند، تا به هر وسیله‌ای جان‌های در حال هلاکت نجات یابند. به قوم خدا شهادت‌های روح رسیده است، و با این حال بسیاری به توبیخ‌ها، هشدارها و اندرزها اعتنا نکرده‌اند.»

«اکنون این را بشنوید، ای قومِ احمق و بی‌فهم، که چشم دارند و نمی‌بینند، و گوش دارند و نمی‌شنوند: آیا از من نمی‌ترسید؟ خداوند می‌گوید: آیا از حضور من نمی‌لرزید؟ من که ریگ را به‌عنوان حدّ دریا به فریضه‌ای جاودان نهادم تا از آن تجاوز نکند؛ و هرچند امواجش خود را به تلاطم افکنند، نمی‌توانند غلبه یابند؛ و هرچند غرش کنند، از آن عبور نتوانند کرد. امّا این قوم دلی سرکش و یاغی دارند؛ برگشته‌اند و رفته‌اند. و در دل خود نمی‌گویند: اکنون از یهوه خدای خود بترسیم، او که باران، هم بارانِ نخستین و هم بارانِ آخرین را در موسمِ آن عطا می‌کند؛ و هفته‌های مقرّرِ حصاد را برای ما محفوظ می‌دارد. گناهان شما این چیزها را بازگردانیده است، و خطایاى شما چیزهای نیکو را از شما بازداشته است.... آنان دعوای یتیم را داوری نمی‌کنند، با این‌همه کامیاب می‌شوند؛ و حقّ نیازمندان را داوری نمی‌کنند. آیا به‌سبب این امور عقوبت نخواهم کرد؟ خداوند می‌گوید؛ و آیا جان من از چنین امّتی انتقام نخواهد گرفت؟»

«آیا خداوند ناگزیر خواهد شد بگوید: “پس تو برای این قوم دعا مکن، و برای ایشان فریاد و تضرع برمیاور، و نزد من شفاعت منما، زیرا تو را نخواهم شنید”؟ “بنابراین، باران‌ها بازداشته شده‌اند، و باران اخیر نباریده است.... آیا از این زمان به بعد نزد من نخواهی نالید که: ای پدر من، تو راهنمای جوانی من هستی؟”» Review and Herald، 1 اوت 1893.