کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ چهارم

در اشعیا بیست‌وهشت، «مردانِ استهزاکننده که بر» «اورشلیم» «حکومت می‌کنند» به‌صورت «مستانِ افرایم» و نیز به‌عنوان «تاجِ غرور» تصویر شده‌اند. «تاج» نمایانگر رهبری است و «غرور» نمایانگر سرشتی شیطانی است.

مستیوں میں ڈوبے ہوئے لوگ اُس بقیہ (“residue”) کے مقابل رکھے گئے ہیں جو خدا کے “تاج”ِ جلال بن جاتے ہیں، کیونکہ آخری بارش کے دوران خداوند اپنی “بادشاہیِ جلال” قائم کرتا ہے، جس کی تمثیل اُس نے صلیب پر “بادشاہیِ فضل” قائم کرنے کے ذریعے پیش کی۔ صلیب پر بادشاہیِ فضل، سنڈے لا کے وقت بادشاہیِ جلال کی تمثیل ہے۔ آخری بارش 9/11 کو شروع ہوئی، جب ایک لاکھ چوالیس ہزار کی مُہر بندی اور زندوں کی عدالت شروع ہوئی۔

چہار ہوائیںِ مکاشفہ کو یسعیاہ بھی ایک تند باد کے طور پر پیش کرتا ہے جسے پوربی ہوا کے دن میں روک لیا گیا تھا، جس طرح مکاشفہ کی نزاع کی چار ہوائیں چار فرشتوں کے ذریعہ تھامی گئی ہیں۔ سسٹر وائٹ چار ہواؤں کی شناخت ایک “غضب ناک گھوڑے کے طور پر کرتی ہیں جو چھوٹنے کے لیے بے قرار ہے” اور جو “موت اور ہلاکت” لاتی ہیں۔ چار ہوائیں بتدریج چھوڑ دی جاتی ہیں: ابتدا 9/11 سے ہوتی ہے، پھر سنڈے لا کے وقت یہ نہایت شدت اختیار کرتی ہیں، اور پھر جب انسانی مہلتِ آزمائش ختم ہو جاتی ہے تو یہ پوری طرح کھول دی جاتی ہیں۔

सातवाँ तुरही, जो तीसरा हाय भी है, और जो परमेश्वर के भेद के समाप्त होने की घोषणा करता है, भविष्यद्वाणी के अनुसार 9/11 पर फूँका गया, जब इस्लाम को छोड़ा गया और फिर 9/11 के बाद जॉर्ज डब्ल्यू. बुश के द्वारा भविष्यद्वाणी के अनुसार रोका गया। इस्लाम की माता, हाजिरा, अर्थात् इश्माएल की माता, रोक और छोड़ने का एक प्रतीक है। उसे सारा ने इब्राहीम के साथ संतान उत्पन्न करने के लिए छोड़ा; फिर जलन के कारण सारा ने उसे रोका, जिसके कारण हाजिरा भाग गई, जब तक कि स्वर्गदूत ने हाजिरा को भागने से न रोका और उससे लौट जाने को न कहा। इसहाक के जन्म के बाद, हाजिरा और सारा का विवाद तब तक चलता रहा, जब तक इब्राहीम ने उस दासी को निकाल न दिया, और इस प्रकार उस पर एक और रोक न लगा दी।

چهار فرشتهٔ اسلام در آغازِ نبوّتِ سیصد و نود و یک سال و پانزده روزِ مکاشفه، باب نهم، آیهٔ پانزدهم، رها شدند و سپس در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ مهار گردیدند.

پس از آن‌که اسلامِ بلای سوم در ۱۱ سپتامبر برای حمله رها شد، جورج دبلیو بوش جنگ جهانی خود علیه تروریسم را آغاز کرد و مهاری بر اسلام نهاد. نخستین اشاره به اسماعیل، که نماد اسلام است، بیان می‌کند که نسل اسماعیل بر ضد هر انسان خواهد بود و هر انسان بر ضد آنان خواهد بود.

اسلام وہ طاقت ہے جو دنیا کے خاتمہ پر ایسی ہوگی کہ “ہر آدمی کا ہاتھ” اس کے خلاف ہوگا، اور اسلام ہر آدمی کے خلاف ہوگا، جیسا کہ آج یہ بالکل کامل طور پر پورا ہو رہا ہے۔ نبوت کی ایک علامت کے طور پر اسلام کا مخصوص کام ایک عالمی جنگ برپا کرنا ہے۔ اس مضمون کی تصدیق ایلیاہ، یوحنا بپتسمہ دینے والے کی سرگزشت سے ہوتی ہے، اور مکاشفہ کی کتاب میں اسے “قوموں کے غضب ناک ہونے” کے طور پر پیش کیا گیا ہے۔

در «ایّامی» که بارانِ آخر می‌بارد، مسیح پادشاهیِ جلالِ خود را، چنان‌که در کتاب دانیال به تصویر کشیده شده است، برپا می‌سازد.

در «ایّامى» که مسیح پادشاهى جلال خویش را برپا مى‌سازد، آنان که «تاج» جلال اویند، در تقابل با میگسارانى قرار مى‌گیرند که «تاج» تکبّر را بر سر دارند. «رؤیاى» حبقوق که مى‌بایست نوشته شود و بر «لوح‌ها» به‌روشنى نقش گردد، به‌گونه‌اى گویا، شهادت تاریخىِ حقایق بنیادینِ ادونتیسم را به تصویر مى‌کشد. در شهادت حبقوق، دو طبقه‌اى که یوئیل از «تکبّر» یا «جلال» ترسیم مى‌کند، به‌صورت گروهى بازنمایى شده‌اند که یا—به‌واسطهٔ ایمان عادل شمرده شده‌اند—یا—در تکبّر سرافراشته گردیده‌اند. آیهٔ چهارِ باب دو، این دو طبقه را مخاطب قرار مى‌دهد و آنان با نمونهٔ کلاسیکِ فریسى و باجگیر موازات دارند. باجگیر عادل شمرده‌شده به خانه رفت، و «جان» فریسى «راست» نیست، زیرا «سرافراشته» شده است.

در آیهٔ بعد، حبقوق آن طبقه‌ای را که دل‌هایشان از غرور برافراشته شده است، مست توصیف می‌کند و بدین‌سان مستانِ اشعیا و حبقوق را با «غرور» مرتبط می‌سازد.

شایانِ یادآوری است که این آیات در حبقوق نه تنها در تاریخ میلری تحقق یافتند، بلکه تحققِ آنها موضوعی رایج در نوشته‌ها و گفتارهای الن وایت و نیز پیشگامان آغازین ادونتیسم بود. کسانی که به‌واسطهٔ ایمانی که در آیهٔ چهارمِ تاریخ میلری به تصویر کشیده شده است عادل شمرده شدند، همانانی بودند که بحرانِ نخستین نومیدی را تحمل کردند؛ نومیدی‌ای که هم زمانِ درنگ را مشخص کرد و هم فرا رسیدنِ پیامِ فرشتهٔ دوم را که سقوطِ بابل را اعلام می‌کرد. میلریان در درونِ آن تاریخِ آزمایش دریافتند که قومِ عهدِ پیشین، که به‌طور تاریخی پروتستان بودند، به دخترانِ بابل مبدل شده‌اند. آن پروتستان‌ها، پروتستان‌هایی بودند که کلیسای ساردِس نمایندهٔ ایشان است، و نمایانگرِ قومی عهدی‌اند؛ زیرا آنان «نامی» داشتند که نمادِ هم شخصیت و هم رابطهٔ عهدی است، اما مرده بودند.

در فرایند آزمون سال ۱۸۴۴ که در ۱۹ آوریل آغاز شد و سپس در ۲۲ اکتبر به پایان رسید، آنان که در این فرایند آزمون مردود شدند، در تکبر برافراشته گشتند؛ و اگر تنها آیاتِ پس از آیهٔ پنج را بخوانیم، خصلتِ غرورِ انسانی در آنجا با نمونه‌ای از گستاخی و خودبزرگ‌بینیِ پاپی به‌تصویر کشیده شده است. این مطلب در آیهٔ بیستم به پایان می‌رسد، آنجا که اعلام می‌شود: «خداوند در هیکلِ مقدسِ خویش است؛ تمامیِ زمین در حضور او خاموش بماند.»

آیت دوم از باب دوم حبقوق، نخستین ناامیدیِ ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ را مشخص می‌سازد، و این باب در آیهٔ بیستم پایان می‌یابد؛ آیه‌ای که به‌روشنی ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را نشان می‌دهد، هنگامی که خداوند ناگهان به هیکل خویش آمد.

آیات سوم و چهارم دو طبقه‌ای را مشخص می‌کنند که در فرایند آزمونِ آیهٔ دوم تا آیهٔ بیستم پدید می‌آیند؛ فرایند آزمونی که از ۱۹ آوریل ۱۸۴۴ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ادامه دارد. آیات چهارم تا نوزدهم، به‌استثنای آیهٔ چهاردهم که به تاریخی می‌پردازد که پس از نزول فرشتهٔ مکاشفه، باب هجدهم، در 9/11 می‌آید، خطاب به قدرت پاپی هستند.

در فرایندِ آزمونِ فرشتهٔ دوم در تاریخ میلری، دو طبقه از پرستندگان پدید آمدند و سپس در بحرانِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آشکار شدند. شخصیتِ شریران در این عبارت، شخصیتِ پاپیّت است، و در آن دورهٔ آزمون، میلری‌های وفادار به این نتیجه رسیدند که در توافق با پیامِ فرشتهٔ دوم اعلام کنند که کلیسای پروتستان، از طریق ردّ پیامِ میلری، به دخترانِ روم تبدیل شده است. مجادله‌ای که از ۱۹ آوریل آغاز شد و در ۲۲ اکتبر پایان یافت، همان عرصه‌ای است که در آن، شخصیت یا به‌صورتِ نوشنده‌ای مغرور از شرابِ بابل، همانند بلشصر، آشکار می‌شود، یا به‌صورتِ کسی که همچون دانیال در حضورِ بلشصر، به‌واسطهٔ ایمانِ خود عادل شمرده شد. آن مجادله همان جایی است که نمایشِ این رخداد به وقوع می‌پیوندد و جهان را نسبت به واقعیاتِ ابدیِ مرتبط با پیامِ فرشتهٔ سوم بیدار می‌سازد. پس‌زمینهٔ مست در برابرِ عادل‌شمرده‌شده، در چارچوبِ این استدلال قرار داده شده است که جهان چگونه نسبت به این مسائل روشن می‌شود: «زیرا زمین از معرفتِ جلالِ خداوند پر خواهد شد، چنان‌که آب‌ها دریا را می‌پوشاند.» این روشن‌سازی از ۱۱ سپتامبر آغاز شد.

در پایان تاریخِ به‌تصویرکشیده‌شده در باب دومِ حبقوق، خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ ناگهان به هیکلِ خود آمد. او این کار را در تحققِ نبوتی انجام داد که آن را به‌عنوان پَلمونی در آیهٔ چهاردهمِ دانیال هشت بیان کرده بود.

در روز دهمِ ماه هفتمِ تقویم کتاب‌مقدّسی، که در سال ۱۸۴۴ بر روز بیست‌ودومِ ماه دهم منطبق شد، حبقوق ۲:۲۰ به انجام رسید، و عدد نمادین «220» را می‌توان در «فصل و آیه‌ای» دید که تغییری تدبیری در کار مسیح در قُدس آسمانی را مشخص می‌سازد. یکی از ویژگی‌های نبویِ صد و چهل و چهار هزار این است که ایشان کسانی‌اند که هر جا برّه می‌رود، او را پیروی می‌کنند. پیروی از مسیح یعنی پیروی از او در کلامش.

در کلام او، عدد «220» به‌طور نمادین نمایانگر ترکیب الوهیت و انسانیت است، و همان کاری که مسیح در آن تاریخ آغاز کرد، کارِ متحد ساختنِ الوهیت خویش با انسانیت بود. در سال 1844، در روز بیست‌ودومِ ماه دهم، یا به‌طور نمادین بیست‌ودو ضرب‌در ده که برابر با «220» است (22 × 10 = 220)، یا می‌توان گفت در همان تاریخی که به‌طور نمادین معادل «220» است، حبقوق «2:20» تحقق یافت، آنگاه که مسیح از مکان مقدس به مکان اقدس منتقل شد تا داوریِ تحقیقی را آغاز کند.

پَلمونی، آن عددِ شگفت‌انگیز، در درونِ آن «پرسش و پاسخ»ی قرار دارد که ستونِ مرکزیِ ادونتیسم است، و بیشترِ ادونتیست‌ها به‌طور کامل از آن حقیقت بی‌خبرند.

دانیال باب ہشت کی آیات تیرہ اور چودہ میں آیت تیرہ میں ایک سوال مذکور ہے جس کے بعد آیت چودہ میں اُس کا جواب دیا گیا ہے۔ عبرانی لفظ **پلمونی** کا ترجمہ آیت تیرہ میں **"وہ ایک معین مقدس"** کیا گیا ہے، اور مسیح کا یہ خاص نام **عجیب شمار کرنے والا** یا **رازوں کا شمار کرنے والا** کے معنی رکھتا ہے۔

جب ایلن وائٹ یہ متعین کرتی ہیں کہ آیت چودہ ایڈونٹ ازم کا مرکزی ستون اور بنیاد ہے، تو وہ ان دو آیات کے سوال اور جواب پر الٰہی تاکید قائم کرتی ہیں، جو اس امر کا تقاضا کرتی ہے کہ مسیح، بحیثیتِ «عجیب شمار کنندہ»، بنیادی نقطۂ مرجع ہوں۔ سسٹر وائٹ نے بارہا اس اہمیت پر زور دیا کہ کسی بھی اقتباس کی مرکزی سچائی کے طور پر مسیح کو دیکھا جائے، اور آیات تیرہ اور چودہ میں مسیح کا براہِ راست ظہور ہے—«وہ ایک مقدس»—جو پالمونی ہے۔

هنگامی که ادونتیسم در سال ۱۸۶۳ «هفت زمان» لاویان بیست‌وشش را رد کرد، چشمان خود را بر پالمونی بست؛ زیرا ساختار نبویِ پرسش و پاسخ بر رابطهٔ میان «هفت زمان» موسی و «دو هزار و سیصد روز» دانیال استوار است. رابطهٔ نبویِ «هفت زمان» موسی، یا دو هزار و پانصد و بیست سال، و «دو هزار و سیصد شامگاه و بامداد» دانیال، یا دو هزار و سیصد سال، به‌واسطهٔ زمان برقرار می‌شود، که با اعداد نمایش داده می‌شود؛ و آن شمارندهٔ شگفت‌انگیز درست در مرکزِ آن پرسش و پاسخی قرار دارد که ستون مرکزیِ ادونتیسم است. کسانی که شاید نوشته‌های یوسفوس را خوانده باشند، ممکن است استدلال‌های منطقی او را به یاد آورند که در آن دو امر ویژه را که خدا آفرید، مشخص می‌کرد. یکی زبان عبری بود و دیگری زمانِ قابل اندازه‌گیری، که به نوبهٔ خود مستلزم ریاضیات است.

آیهٔ سیزدهم می‌پرسد: «تا به کی؟» این آیه نمی‌پرسد: «چه وقت؟» بلکه می‌پرسد: «تا به کی؟» اینکه پرسش دربارهٔ مدت‌زمان است («تا به کی؟») یا دربارهٔ نقطه‌ای در زمان («چه وقت؟»)، برای فهم درست، امری اساسی است. پاسخِ پرسش در آیهٔ چهاردهم یا نقطه‌ای در زمان را مشخص می‌کند، یا دوره‌ای از زمان را، و چه‌بسا هر دو را؛ اما پاسخ هرچه باشد، باید در چارچوبِ متنِ پرسشِ آیهٔ سیزدهم قرار داده شود. برای آنکه کلام را به‌درستی تقسیم کنیم، یا به‌عبارتی پاسخِ آیهٔ چهاردهم را به‌درستی بفهمیم، لازم است چارچوبِ پرسش را به‌درستی دریابیم. آیا «چه وقت» است یا «آنگاه»؟

مستان افرایم به‌گونه‌ای مبهم تعلیم می‌دهند که آیهٔ چهارده در حال تعیین یک نقطهٔ زمانی است؛ نقطه‌ای که آنان آن را ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ می‌دانند، و چون چنین می‌کنند، چه‌بسا به همان بخشی که اندکی پیش از کتاب «نبرد عظیم» نقل کردیم نیز استناد نمایند؛ اما کلام خدا هرگز تغییر نمی‌کند و هرگز دچار شکست نمی‌شود. پرسشِ «تا به کی» مدت‌زمان را مشخص می‌کند، نه یک نقطهٔ زمانی را. ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ آغازگر دورهٔ داوریِ تحقیقی بود، و حقایقِ مرتبط با آن عمل، انجیل جاودانی را نمایندگی می‌کنند و به‌مراتب مهم‌تر از صرفِ تاریخی هستند که آن دوره در آن آغاز شد.

دستور زبان عبری روشن است، و همان معنای یکسان در ترجمهٔ King James Version نیز منتقل شده است. نه تنها دستور زبان به‌روشنی پرسش را در بسترِ مدت‌زمان قرار می‌دهد، بلکه پرسش «تا به کی» نیز نمادی از نبوت کتاب‌مقدسی است. بر اساس چندین شاهد می‌توان نشان داد که پرسش «تا به کی» به‌عنوان یک نماد، نمایانگر تاریخ 11/9 تا قانون یک‌شنبه است. نخست نمادِ «تا به کی» را بررسی خواهیم کرد، پیش از آن‌که به پلمونی و یوئیل بازگردیم.

در اشعیا باب ششم آیهٔ سوم، فرشتگان اعلام می‌کنند که تمامی زمین از جلال خدا پر است.

خواهر وایت فرود آمدنِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را با فرشتگانِ آیهٔ سه مرتبط می‌سازد.

ישעია נמצא ב־9/11, והוא שואל "עַד־מָתַי" עליו להציג את בשורת 9/11 לעם לאודיקי שאינו חפץ לראות או לשמוע. נאמר לו שעליו להתמיד עד אשר יֵחָרְבוּ הערים, וחורבן הערים, המתחיל בחוק יום ראשון כאשר כפירה לאומית באה בעקבותיה חורבן לאומי.

در ۱۱/۹، هنگامی که زمین به جلال خدا منوّر شد، اشعیا مسح می‌شود تا پیام باران آخر را ارائه کند، و می‌پرسد: «تا به کی» باید پیام ۱۱/۹ را به مردمی که دل‌هایشان فربه شده است عرضه کند؟ پاسخ این است: «تا» زمان قانون یکشنبه، زمانی که «ترکی عظیم در میان زمین» پدید خواهد آمد. این «ترک عظیم» به‌وسیلهٔ ادونتیسم لائودیکیایی به انجام می‌رسد که اشعیا در باب بیست‌ودو آن را در قالب شِبنا به تصویر می‌کشد.

ادونتیسمِ لائودیکیّه در هنگامِ قانونِ یک‌شنبه حقیقت را ترک می‌کند و در آنجا «سرنگون» می‌شود، چنان‌که در دانیال فصل یازدهم آیهٔ چهل و یک به تصویر کشیده شده است.

هنگامی که اشعیا می‌پرسد «تا به کی»، به او گفته می‌شود که این پیام را به ادونتیسم تا خودِ قانون یکشنبه اعلام کند؛ آنگاه که «بسیاری»ِ دانیال یازده آیهٔ چهل و یک «واژگون» خواهند شد، هنگامی که ایشان سَبَّت و خدا را ترک می‌کنند. سپس ایشان، چنان‌که در کتاب مکاشفه ــ جایی که همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند ــ به تصویر کشیده شده است، از دهان خداوند بیرون افکنده خواهند شد؛ و نیز در آنجا اشعیا بیست و دو، شِبنا را نشان می‌دهد که «به‌سختی» «چون گوی به سرزمینی پهناور» افکنده می‌شود، زیرا ایشان «دور» «برداشته» می‌شوند.

در آن دورهٔ زمانی، باقی‌ماندگان که به‌صورت «ده‌یک» (که همان عشریه است) نمود یافته‌اند، «بازمی‌گردند»؛ و در این آیه به درختانی تشبیه شده‌اند که پس از فرو افتادن برگ‌ها، «مایه»ای در آن‌ها باقی می‌ماند. «برگ‌ها» در نمادشناسی نبوی نمایانگر اقرار و اظهار ایمان‌اند. هنگامی که ادونتیسم به قانون یکشنبه برسد و روز نخست هفته را به جای سَبَّتِ خدا بپذیرد، برگ‌های «اقرار» خود را فرو خواهد افکند و دیگر ادعا نخواهد کرد که از سَبَّتِ روز هفتمِ خدا پاسداری می‌کند.

در قانون یک‌شنبه، ادعای ادونتیسمِ لائودیکیه مبنی بر این‌که قومِ عهدِ خدا هستند، از میان می‌رود؛ زیرا نشانِ عهدِ مرگ را می‌پذیرند و مُهرِ عهدِ حیات را رد می‌کنند. آنگاه برگ‌های اظهارِ خود را فرو می‌افکنند، و آنچه به منظر آورده می‌شود، باقیمانده‌ای است که به‌وسیلهٔ اشعیا نمودار شده است؛ کسانی که در 9/11 به «راه‌های قدیم» «بازگشتند»، سپس هنگامی که او (اشعیا) تجربهٔ فاسدِ خود را دریافت، تا به خاک فروتن شدند، و پس از آن با اخگری از روی مذبح تطهیر گردید. خواهر وایت به ما اطلاع می‌دهد که اخگرِ مذبح نمایانگرِ تطهیر است، اما تطهیر صرفاً همان چیزی است که با لمس کردنِ لب‌های اشعیا به‌وسیلهٔ اخگر به انجام می‌رسد.

آخِرُ الزمان میں مذبح سے جو «کوئلے» زمین پر پھینکے جاتے ہیں، وہی کوئلے ہیں جو مکاشفہ کے آٹھویں باب کی پہلی پانچ آیات میں ساتویں اور آخری مُہر کھولے جانے پر زمین پر ڈالے جاتے ہیں۔ یسعیاہ، اور لہٰذا ایک لاکھ چوالیس ہزار، اُس کوئلے کے اُن کے لبوں کو چھونے سے پاک کیے جاتے ہیں، لیکن «کوئلہ» ایک پیغام ہے۔ وہ اُس وقت اُن کے لبوں کو چھوتا ہے جب وہ فرشتہ کے ہاتھ سے کتاب لے کر اُسے کھا لیتے ہیں۔

Los que “regresan” y llegan a ser el remanente (residuo) son representados como los árboles de roble y de terebinto, y así como Cristo había “investido al árbol de cualidades morales, y lo había hecho expositor de la verdad divina”, los árboles de Isaías tienen dentro de sí la “cualidad moral”, representada por la “sustancia”. La sustancia permanece con los árboles, aun cuando aquellos que eran solo hojas de profesión son desechados. La “simiente santa” es la “sustancia”, y Cristo es la “simiente santa” de la profecía. Esos árboles que son representados como el remanente, y por el mismo Isaías en el capítulo seis, representan a hombres y, por tanto, a la humanidad; y la simiente santa representa la divinidad. Así, Isaías seis identifica la purificación del adventismo desde el 11/9 hasta la ley dominical, y los detalles que Isaías aporta a esa historia profética están todos representados por su pregunta de “¿hasta cuándo?”. Para Isaías, la respuesta a “¿hasta cuándo?” era desde el 11/9 hasta la ley dominical.

۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمادی از ۱۱ سپتامبر بود، و در چارچوب تاریخ نبوی از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، نبردِ کوه کرمل میان ایلیا و انبیای ایزابل به وقوع پیوست. سرانجام ثابت شد که انبیای بعل، انبیای کاذب‌اند و به دست ایلیا کشته شدند؛ اما در همان آغازِ رویارویی، ایلیا این پرسش را مطرح کرد: «تا به کی» میان دو عقیده می‌لنگید؟

الیاس در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ قرار دارد و از آن نسل می‌پرسد که آیا پیام میلری درست است یا نادرست؟ این پیامی دیگر به لائودکیه است، همان‌گونه که اشعیا ۶ نیز بود.

در تاریخِ آزمونِ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، پروتستان‌هایی که پیامِ ایلیا را رد کردند، به دخترانِ روم بدل شدند و ردای پروتستانتیسم را به ادونتیسمِ میلری واگذار کردند. با اشعیا و ایلیا، ما دو شاهد داریم که بر این حقیقت شهادت می‌دهند که پرسشِ «تا به کی» نمادی از تاریخی است که از ۱۱ سپتامبر آغاز می‌شود و به قانونِ یک‌شنبه پایان می‌یابد. در تاریخِ میلری، ۱۱ اوت ۱۸۴۰ با ۱۱ سپتامبر منطبق است، و ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با قانونِ یک‌شنبه منطبق می‌گردد. هنگامی که آتش از آسمان فرود آمد و قربانیِ ایلیا را مصرف کرد، هر دوازده سنگ همراه با قربانی روشن شدند؛ و بدین‌سان، یکصد و چهل و چهار هزار نفر را به‌مثابه عَلَمی که به صورتِ سنگ‌های روشن‌شده نمود یافته است، مشخص ساخت. سپس انبیای کاذب به دستِ ایلیا کشته شدند، همان‌گونه که ایالات متحده، یعنی نبیِ کاذب، به‌عنوانِ پادشاهیِ ششم در قانونِ یک‌شنبه کشته می‌شود.

اشعیا باب شش بر فرایندِ آزمون، پالایش و تطهیر در میان قوم خدا از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه تأکید می‌ورزد. الیاس نگرشِ لائودیکیه‌ایِ قوم خدا را مورد خطاب قرار می‌دهد، اما همچنین دلیلی برای تمایز میان نبیِ راستین و نبیِ کاذب، و به تبع آن پیامِ راستین یا کاذب، فراهم می‌سازد. از این‌رو، از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ آغاز شده و در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پایان یافت، آزمونی نبوی بر پروتستان‌های دورهٔ ساردِس وارد گردید، و همان‌گونه که آتش بر کوه کرمل جدایی به دو طبقه را پدید آورد، در ۱۸۴۴ نیز دو طبقه آشکار شدند. یک طبقه در این فرایندِ آزمون، قومِ عهدِ در شرفِ «پیشین» شدن بود، و طبقهٔ دیگر، ادونتیسمِ میلری بود که خدا در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ با آن داخلِ عهد می‌شد. دورهٔ آزمون و جدایی، حکایتِ تاکستان است، زیرا ادونتیسمِ میلری در همان نقطه‌ای به‌عنوان نبیِ راستین آشکار شد که پروتستانیسمِ ساردی ایفای نقش خود را به‌عنوان پروتستانیسمِ مرتد آغاز کرد. همان‌گونه که انبیای بعل به‌عنوان کاذب افشا شدند، قومِ عهدِ پیشین نیز چنین افشا گردید و سپس از سوی میلری‌ها به‌عنوان دختری از روم شناسانده شد. سرگذشتِ کوه کرمل، و نیز تحققِ آن تاریخ در زمانِ میلری‌ها، شاهدِ دومی بر اشعیای شش فراهم می‌آورد که پرسشِ «تا به کی» نمادی از بازهٔ زمانی از ۱۱ سپتامبر تا قانون یکشنبه است.

نخستین بار که پرسش نمادینِ «تا به کی» در کلام نبوت مطرح می‌شود، در بلای هشتم بر مصریان در زمان موسی است. بلای هشتم «ملخ‌ها» است (نمادی از اسلام) که به‌وسیلهٔ «باد شرقی» آورده می‌شوند (نمادی از اسلام).

ابتدا «یهوه، خدای عبرانیان» می‌پرسد: «تا به کی از فروتن ساختن خویش در حضور من امتناع خواهی ورزید؟» و سپس خادمان فرعون نیز بار دیگر از فرعون می‌پرسند: «این مرد تا به کی برای ما دام خواهد بود؟» این پرسش در خلال بلای هشتم مطرح می‌شود، که به چند دلیل با ۱۱/۹ هم‌راستا است. بلای دهم، کشتار نخست‌زادگان است، که با صلیب هم‌راستا می‌باشد و پس از آن، نومیدی نزد دریای سرخ رخ می‌دهد؛ نومیدی‌ای که الهام آن را با نومیدی شاگردان نزد صلیب هم‌سو می‌سازد، و آن نیز با نومیدی عظیم میلری‌ها در سال ۱۸۴۴ هم‌راستا است. این سه شاهد، همگی با قانون یکشنبه انطباق دارند. بلای دهم همان قانون یکشنبه است، و دو بلا پیش از آن، بلای هشتم «ملخ‌ها» را بر «باد شرقی» آورد. «ملخ‌ها» تمام زمین را پر کردند، همان‌گونه که اسلام امروز سراسر جهان را می‌لرزاند، زیرا تاریکی خود را از طریق مهاجرت اجباری گسترانیده است. نام لاتینی «ملخ بیابانی» «locusta migratoria» است، که نمایانگر گسترش اسلام از طریق مهاجرت می‌باشد؛ امری که در جهان طبیعی به‌صورت مهاجرت نمونه‌وار شده است.

نهمین بلا، تاریکی‌ای بود که می‌شد آن را لمس کرد.

در نمادگراییِ «تا به کی» که به‌وسیلهٔ کوه کرمل و ایلیا بازنمایی شده است، هنگامی که آتش از آسمان فرود می‌آید، تمایزی آشکار می‌شود. خدای ایلیا آنچه را به‌جا آورد که بعل از انجام آن ناتوان است. در تاریخ میلریتی، این تمایز میان پروتستانیسمِ ساردیِ سقوط‌کرده و اَدونتیسمِ میلریتی برقرار گردید. در مورد موسی، این تمایز، تاریکی یا روشنایی بود. در خانه‌های عبرانیان روشنایی بود. اشعیا افزون بر این به ما آگاهی می‌دهد که آنان که در خط موسی هیچ نوری ندارند، و همان کسانی نیز هستند که به‌وسیلهٔ ایلیا هلاک می‌شوند، و آنان که در دورهٔ زمانی میلریتی رِدای پروتستانیسم را از دست می‌دهند، «قومی» هستند که «هرآینه می‌شنوند، اما درنمی‌یابند؛ و هرآینه می‌بینند» «اما ادراک نمی‌کنند.» سپس دربارهٔ این قوم اعلامی صادر می‌شود که می‌گوید: «دل این قوم را فربه کن، و گوش‌های ایشان را سنگین ساز، و چشمان ایشان را ببند؛ مبادا با چشمان خود ببینند، و با گوش‌های خود بشنوند، و با دل خود بفهمند، و بازگشت کنند، و شفا یابند.»

آمادهٔ انجام کار، اما مغلوبِ مأموریتِ موعظه به کسانی که گوش نخواهند سپرد، اشعیا «پس گفت»، «خداوندا، تا به کِی؟»

سه آفتِ پایانی از ده آفتِ مصر، گواهی بر سه گام از ۹/۱۱ تا قانون یکشنبه فراهم می‌آورد. در ۱۱ اوت ۱۸۴۰، پیامِ فرشتهٔ اول به قدرت آراسته شد، و در ۱۹ آوریل ۱۸۴۴، فرشتهٔ دوم پدیدار گشت و در گردهمایی اردوییِ اکزتر، از ۱۲ تا ۱۷ اوت، به قدرت آراسته شد، و فرشتهٔ سوم در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ پدیدار شد. فرشتهٔ سوم با قانون یکشنبه همسو است، و ازاین‌رو فرایندی سه‌گامه را مشخص می‌سازد، زیرا نمی‌توان سومی داشت، بی‌آنکه اولی و دومی در میان باشد.

دهمین بلای مصر به‌موجب الهام، با صلیب و نومیدیِ پس از آن مرتبط دانسته شده است. ازاین‌رو، بلای دهم همان پیام سوم است که به ضرورتِ نبوی باید پیش از آن پیام اول و پیام دوم قرار گرفته باشد. در ۹/۱۱ خداوند از فرعون پرسید: «تا به کِی؟» و بلافاصله پس از آن، خادمان فرعون نیز پرسیدند: «تا به کِی؟» پس از آنکه موسی پرسشِ خدا، یعنی «تا به کِی؟» را به فرعون ابلاغ کرد، و درست پیش از آنکه خادمان، پرسشِ موسی را برای فرعون تکرار کنند، موسی نقطه‌ای تعیین‌کننده را چنین مشخص می‌سازد: «پس برگشته، از نزد فرعون بیرون رفت.» خروج ۱۰:۶.

۹/۱۱ یک نقطۀ عطفِ نبوی بود که نمونۀ آن در زمانی ظاهر شد که موسی بلای ملخ‌ها را، که بر بادِ شرقی آمد، فرود آورد.

طاعونِ بعدی، بسته به این‌که در کدام طبقه قرار داشتید، یا تاریکی پدید آورد یا نور. ۱۱ سپتامبر نقطه‌ای «عطف در تاریخ ملّت‌ها و کلیسا» بود. در آن هنگام، قوم خدا فراخوانده شدند که بازگردند و در راه‌های کهن سلوک کنند، امّا از سلوک در آن سر باز زدند و به صدای کرنا گوش نسپردند. پس از ایلیا، جدایی‌ای میان تاریکی و نور به انجام رسید، و موسی پرسید: «تا به کی؟» او همچنین در آن عبارت می‌گوید:

ما در مقالهٔ بعدی موضوع «تا به کی» را ادامه خواهیم داد.