کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودکیه — شمارهٔ چهل‌وچهار

یہ وہ ہیں جو عورتوں کے ساتھ آلودہ نہیں ہوئے، کیونکہ وہ کنوارے ہیں۔ یہ وہ ہیں جو برّہ کے پیچھے پیچھے چلتے ہیں جہاں کہیں وہ جاتا ہے۔ یہ آدمیوں میں سے خرید لیے گئے تاکہ خدا اور برّہ کے لیے اولین پھل ہوں۔ مکاشفہ 14:4۔

«در قدس‌الاقداس صندوقی دیدم؛ بر فراز آن و بر اطرافش طلای ناب بود. بر هر دو سرِ صندوق، کروبی زیبا قرار داشت، با بال‌هایی گشوده که بر آن گسترده بود. چهره‌هایشان به سوی یکدیگر بود و به پایین می‌نگریستند. در میان فرشتگان، مجمری زرین بود. بالای صندوق، جایی که فرشتگان ایستاده بودند، جلالی بی‌نهایت درخشان بود که همچون تختی می‌نمود که خدا در آن ساکن است. عیسی در کنار صندوق ایستاده بود، و چون دعاهای مقدسان به نزد او بالا می‌آمد، بخورِ درونِ مجمر دود می‌کرد، و او دعاهای ایشان را با دودِ بخور به پدر خود تقدیم می‌داشت. در صندوق، سبوی زرینِ مَنّ، عصای هارون که شکوفه آورده بود، و لوح‌های سنگی‌ای بود که همچون کتابی بر هم تا می‌شدند. عیسی آنها را گشود، و من دیدم که ده فرمان با انگشت خدا بر آنها نوشته شده بود. بر یک لوح، چهار فرمان بود و بر دیگری، شش فرمان. آن چهار فرمانِ لوح نخست، درخشان‌تر از آن شش فرمان دیگر می‌درخشید. اما چهارمین فرمان، یعنی فرمانِ سَبَت، از همه آنها درخشان‌تر بود؛ زیرا سَبَت جدا شده بود تا در حرمتِ نامِ مقدسِ خدا نگاه داشته شود. سَبَتِ مقدس، باشکوه می‌نمود—هاله‌ای از جلال سراسر آن را فرا گرفته بود. دیدم که فرمانِ سَبَت بر صلیب میخکوب نشد. اگر چنین می‌بود، آن نه فرمان دیگر نیز میخکوب شده بودند؛ و ما آزاد می‌بودیم که همه آنها را بشکنیم، همان‌گونه که چهارمین را بشکنیم. دیدم که خدا سَبَت را تغییر نداده است، زیرا او هرگز تغییر نمی‌کند. اما پاپ آن را از روز هفتم به روز نخستِ هفته تغییر داده است؛ زیرا مقرر بود که اوقات و شریعت را تغییر دهد.» Early Writings, 32.

«آنانی که با خدا مصاحبت دارند، در نورِ آفتابِ عدالت گام برمی‌دارند. ایشان با فاسد ساختنِ طریقِ خویش در حضور خدا، نجات‌دهندۀ خود را بی‌حرمت نمی‌سازند. نورِ آسمانی بر آنان می‌تابد. هرچه به پایانِ تاریخِ این جهان نزدیک‌تر می‌شوند، معرفتِ ایشان به مسیح و به نبوت‌هایی که به او مربوط است، به‌مراتب افزون‌تر می‌گردد. آنان در نظرِ خدا دارای ارزشی بی‌نهایت‌اند؛ زیرا با پسرِ او در یگانگی هستند. برای ایشان کلامِ خدا برخوردار از زیبایی و دل‌انگیزیِ بی‌همتاست. اهمیتِ آن را درمی‌یابند. حقیقت بر آنان مکشوف می‌گردد. تعلیمِ تجسّد در پرتوی ملایم فروغ می‌گیرد. آنان درمی‌یابند که کتابِ مقدّس کلیدی است که همۀ اسرار را می‌گشاید و همۀ دشواری‌ها را حل می‌کند. کسانی که از پذیرفتنِ نور و راه رفتن در نور سر باز زده‌اند، قادر نخواهند بود رازِ دینداری را درک کنند؛ امّا آنان که در برداشتنِ صلیب و پیروی از عیسی درنگ نکرده‌اند، نور را در نورِ خدا خواهند دید.» The Southern Watchman, April 4, 1905.

او بےشک دینداری کا بھید بڑا عظیم ہے: خدا جسم میں ظاہر ہوا، روح میں راست ٹھہرایا گیا، فرشتوں کو دکھائی دیا، غیرقوموں میں اُس کی منادی کی گئی، دنیا میں اُس پر ایمان لایا گیا، اور جلال میں اوپر اُٹھایا گیا۔ 1 تیمتھیس 3:16۔

उस भेद को भी, जो युगों और पीढ़ियों से गुप्त रखा गया था, परन्तु अब उसके पवित्र जनों पर प्रगट किया गया है; जिन्हें परमेश्वर यह प्रगट करना चाहता था कि अन्यजातियों में इस भेद की महिमा के धन की क्या महत्ता है; और वह यह है—तुम में मसीह, महिमा की आशा। कुलुस्सियों 1:26, 27.

اما در ایّامِ صدایِ فرشتهٔ هفتم، هنگامی که نواختن را آغاز کند، سِرِّ خدا به انجام خواهد رسید، چنان‌که آن را به بندگان خود، انبیا، اعلام فرموده است. مکاشفه ۱۰:۷

«به اعلامِ آمدنِ نخستِ مسیح توجّه داده شدم. یوحنّا در روح و قدرتِ الیاس فرستاده شد تا راهِ عیسی را آماده سازد. آنان که شهادتِ یوحنّا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌مند نشدند. مخالفتِ ایشان با پیامی که آمدنِ او را پیشگویی می‌کرد، آنان را در وضعی قرار داد که نتوانستند به‌آسانی نیرومندترین شواهدِ مسیحا بودنِ او را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنّا را رد کرده بودند، به پیش راند تا باز هم فراتر روند و مسیح را رد کرده، مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانستند برکتِ روزِ پنطیکاست را دریافت کنند؛ همان برکتی که می‌خواست راهِ ورود به قدسِ آسمانی را به ایشان بیاموزد. دریده شدنِ پردهٔ معبد نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. آن قربانیِ عظیم تقدیم شده و پذیرفته شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنطیکاست نازل شد، ذهنِ شاگردان را از قدسِ زمینی به قدسِ آسمانی معطوف ساخت، جایی که عیسی به‌وسیلهٔ خونِ خود وارد شده بود تا فوائدِ کفّارهٔ خویش را بر شاگردانش فرو ریزد. امّا یهودیان در تاریکیِ کامل واگذاشته شدند. آنان تمامی نوری را که می‌توانستند دربارهٔ نقشهٔ نجات داشته باشند، از دست دادند و همچنان بر قربانی‌ها و هدایایِ بی‌ثمرِ خود اعتماد ورزیدند. قدسِ آسمانی جایِ قدسِ زمینی را گرفته بود، امّا ایشان از این تغییر هیچ آگاهی نداشتند. ازاین‌رو نتوانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدّس بهره‌مند شوند.»

«بسیاری با وحشت به رفتار یهودیان در رد کردن و مصلوب ساختن مسیح می‌نگرند؛ و چون تاریخِ بدرفتاریِ ننگین با او را می‌خوانند، می‌پندارند که او را دوست دارند و اگر در آن زمان بودند، مانند پطرس او را انکار نمی‌کردند و مانند یهودیان او را مصلوب نمی‌ساختند. اما خدایی که دل‌های همگان را می‌خواند، آن محبتی را که آنان مدعی بودند نسبت به عیسی دارند، به آزمون آورده است. تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه، نحوهٔ پذیرشِ پیامِ فرشتهٔ اول را نظاره می‌کرد. اما بسیاری که ادعا می‌کردند عیسی را دوست دارند، و هنگام خواندن داستان صلیب اشک می‌ریختند، بشارتِ نیکوی آمدن او را به ریشخند گرفتند. آنان به جای آنکه این پیام را با شادی بپذیرند، آن را فریبی اعلام کردند. ایشان کسانی را که ظهور او را دوست می‌داشتند، دشمن داشتند و آنان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام اول را رد کردند، از پیام دوم نیز بهره‌ای نتوانستند برد؛ و همچنین از فریادِ نیمه‌شب، که برای آماده ساختن ایشان بود تا به‌وسیلهٔ ایمان با عیسی به قدس‌الاقداسِ قُدسِ آسمانی داخل شوند، بهره‌مند نشدند. و با رد کردن آن دو پیام پیشین، فهم خود را چنان تاریک ساخته‌اند که هیچ نوری در پیامِ فرشتهٔ سوم، که راهِ ورود به قدس‌الاقداس را نشان می‌دهد، نمی‌توانند ببینند. دیدم که همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، کلیساهای اسمی نیز این پیام‌ها را مصلوب کرده‌اند؛ و از این‌رو هیچ شناختی از راهِ ورود به قدس‌الاقداس ندارند، و نمی‌توانند از شفاعتِ عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. آنان مانند یهودیانی که قربانی‌های بی‌فایدهٔ خود را تقدیم می‌کردند، دعاهای بی‌فایدهٔ خود را به آن بخشی تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از این فریب خشنود است، سیمایی دینی به خود می‌گیرد و ذهن این مسیحیانِ معترف را به سوی خود رهبری می‌کند و با قدرتِ خود و آیات و عجایبِ دروغینِ خویش عمل می‌نماید تا ایشان را در دام خود استوار سازد.» Early Writings, 259–261.

«در حالی که در این حالتِ یأس و افسردگی بودم، خوابی دیدم که تأثیری عمیق بر ذهنم نهاد. در خواب دیدم معبدی را که بسیاری از مردم به سوی آن می‌شتافتند. تنها کسانی که در آن معبد پناه می‌گرفتند، هنگامی که زمان به پایان می‌رسید، نجات می‌یافتند. همهٔ آنان که در بیرون می‌ماندند، تا ابد هلاک می‌شدند. انبوه جماعتِ بیرون، که هر یک به راه‌های گوناگون خود می‌رفتند، کسانی را که به معبد وارد می‌شدند، استهزا و تمسخر می‌کردند و به آنان می‌گفتند که این طرحِ نجات، فریبی زیرکانه است و در حقیقت هیچ خطری وجود ندارد که باید از آن گریخت. آنان حتی برخی را نیز می‌گرفتند تا از شتابان داخل شدنشان به درون دیوارها جلوگیری کنند.

«از بیم آن‌که مورد تمسخر قرار گیرم، صلاح دیدم انتظار بکشم تا انبوه مردم پراکنده شوند، یا تا بتوانم بی‌آن‌که ایشان مرا ببینند وارد شوم. اما به جای آن‌که از شمارشان کاسته شود، بر تعدادشان افزوده شد؛ و چون بیم آن داشتم که بسیار دیر شود، شتابان خانه‌ام را ترک کردم و از میان جمعیت راه گشودم. در اضطرابی که برای رسیدن به هیکل داشتم، نه متوجه ازدحامی شدم که مرا در بر گرفته بود و نه به آن اعتنایی کردم. چون به بنا داخل شدم، دیدم آن هیکل عظیم بر یک ستونِ بسیار بزرگ استوار است، و به آن برّه‌ای بسته شده بود، سخت مجروح و خون‌آلود. ما که در آن‌جا حاضر بودیم، گویی می‌دانستیم که این برّه به سبب ما دریده و کوفته شده است. هر که به هیکل وارد می‌شد، می‌بایست به حضور آن برّه بیاید و به گناهان خود اعتراف کند.»

«درست پیشِ روی برّه، جایگاه‌هایی بلند قرار داشت که بر آن‌ها گروهی نشسته بودند و بسیار شادمان می‌نمودند. نور آسمان گویی بر چهره‌های ایشان می‌تابید، و آنان خدا را ستایش می‌کردند و سرودهای شادِ سپاسگزاری می‌خواندند که همچون موسیقی فرشتگان به نظر می‌رسید. اینان کسانی بودند که پیش از برّه آمده، به گناهان خود اعتراف کرده، آمرزش یافته بودند، و اکنون با انتظاری شادمانه در انتظار وقوع رویدادی فرخنده بودند.»

“এমনকি আমি ভবনের ভেতরে প্রবেশ করার পরও ভয় আমাকে আচ্ছন্ন করল, এবং এই লোকদের সামনে আমাকে নিজেকে নত করতে হবে—এমন এক লজ্জাবোধ আমাকে গ্রাস করল। কিন্তু মনে হলো, আমাকে সামনে অগ্রসর হতেই বাধ্য করা হচ্ছে; এবং আমি মেষশাবকের সম্মুখীন হওয়ার জন্য স্তম্ভটির চারদিকে ধীরে ধীরে এগিয়ে যাচ্ছিলাম, এমন সময় একটি তূর্যধ্বনি বেজে উঠল, মন্দির কেঁপে উঠল, সমবেত সাধুগণের মধ্য থেকে বিজয়ের ধ্বনি উত্থিত হলো, এক ভয়াবহ দীপ্তি ভবনটিকে আলোকিত করল, তারপর সবকিছু গভীর অন্ধকারে আচ্ছন্ন হয়ে গেল। সেই আনন্দিত লোকেরা সকলেই সেই দীপ্তির সঙ্গে অদৃশ্য হয়ে গিয়েছিল, এবং আমি রাত্রির নীরব বিভীষিকার মধ্যে একাকী রয়ে গেলাম। আমি মানসিক যন্ত্রণায় জেগে উঠলাম এবং নিজেকে প্রায় বিশ্বাস করাতে পারছিলাম না যে আমি স্বপ্ন দেখছিলাম। আমার মনে হচ্ছিল, আমার পরিণাম স্থির হয়ে গেছে, প্রভুর আত্মা আমাকে ত্যাগ করেছেন, আর কখনও ফিরে আসবেন না।”

«اندکی پس از این، خواب دیگری دیدم. چنین می‌نمود که در نهایت یأس و درماندگی، با چهره در میان دستانم، نشسته بودم و با خود چنین می‌اندیشیدم: اگر عیسی بر زمین می‌بود، نزد او می‌رفتم، خود را بر پای‌هایش می‌افکندم و همهٔ رنج‌های خویش را به او بازمی‌گفتم. او مرا از خود نمی‌راند؛ بر من رحم می‌کرد، و من نیز همواره او را محبت می‌نمودم و خدمت می‌کردم. درست در همان هنگام، در گشوده شد و شخصی با هیأت و سیمایی زیبا وارد شد. او با شفقت به من نگریست و گفت: “آیا می‌خواهی عیسی را ببینی؟ او اینجاست، و اگر بخواهی می‌توانی او را ببینی. هرآنچه داری بردار و از پی من بیا.”»

«این را با شادیِ وصف‌ناپذیر شنیدم و با رغبت همه دارایی‌های اندکم، هر خرده‌متاعِ گران‌بهایم را گرد آوردم و در پیِ راهنمای خود روان شدم. او مرا به سوی پلّه‌کانی تند و در ظاهر سست رهنمون شد. چون آغاز به بالا رفتن از پله‌ها کردم، به من هشدار داد که چشمانم را به بالا ثابت نگاه دارم، مبادا سرگیجه بگیرم و فرو افتم. بسیاری دیگر نیز که از آن برآمدگیِ شیب‌دار بالا می‌رفتند، پیش از آنکه به فراز آن برسند، سقوط کردند.»

«سرانجام به آخرین پله رسیدیم و در برابر دری ایستادیم. در اینجا راهنمایم به من دستور داد که همه چیزهایی را که با خود آورده بودم، بر جای بگذارم. من با شادمانی آنها را نهادم؛ سپس او در را گشود و به من فرمود که داخل شوم. در لحظه‌ای در برابر عیسی ایستادم. آن سیمای زیبا را هیچ‌گونه نمی‌شد با دیگری اشتباه گرفت. آن جلوهٔ خیرخواهی و جلال، از آنِ هیچ‌کس جز او نمی‌توانست باشد. هنگامی که نگاه او بر من قرار گرفت، بی‌درنگ دانستم که او از هر وضع و حالِ زندگی من و از همهٔ افکار و احساساتِ درونی‌ام آگاه است.»

«کوشیدم خویشتن را از نگاه او پنهان کنم، زیرا احساس می‌کردم تابِ تحمّلِ چشمانِ کاوشگرِ او را ندارم؛ امّا او با لبخندی نزدیک آمد و، دست خود را بر سرم نهاده، گفت: “مترس.” آوای دلنشینِ صدای او، قلبم را با سعادتی به لرزه درآورد که هرگز پیش از آن تجربه نکرده بود. از شدّتِ شادی، توانِ بر زبان آوردنِ سخنی نداشتم؛ بلکه مغلوبِ هیجان، به حالِ سجده بر قدم‌های او افتادم. در حالی که آنجا ناتوان افتاده بودم، صحنه‌هایی از زیبایی و جلال از برابرِ من گذشت، و چنان می‌نمود که به امنیّت و آرامشِ آسمان رسیده‌ام. سرانجام قوّتم بازگشت و برخاستم. چشمانِ پُرمحبّتِ عیسی هنوز بر من بود، و لبخندِ او جانم را از شادی لبریز می‌ساخت. حضورِ او مرا از هیبتی مقدّس و محبّتی وصف‌ناپذیر آکنده می‌کرد.»

«راهنمای من اکنون در را گشود، و هر دو بیرون رفتیم. او به من فرمود که بار دیگر همه چیزهایی را که در بیرون گذاشته بودم بردارم. چون این کار انجام شد، ریسمانی سبز که به‌دقت پیچیده شده بود به من داد. به من دستور داد آن را نزدیک قلب خود بگذارم، و هرگاه می‌خواستم عیسی را ببینم، آن را از سینه‌ام بیرون آورده، تا نهایتش بگسترانم. او به من هشدار داد که مبادا آن را برای مدتی طولانی پیچیده نگاه دارم، مبادا گره بخورد و راست کردنش دشوار شود. من آن ریسمان را نزدیک قلب خود نهادم و با شادی از پلکان تنگ پایین آمدم، خداوند را می‌ستودم و به هر که برمی‌خوردم می‌گفتم که عیسی را در کجا می‌توانند بیابند. این رؤیا به من امید بخشید. آن ریسمان سبز، در ذهن من، نمایانگر ایمان بود، و زیبایی و سادگیِ توکل بر خدا آغاز کرد بر جانم روشن شود.» Testimonies, volume 1, 27–29.

«در پاک‌سازی هیکل، عیسی مأموریت خود را به‌عنوان مسیح اعلام می‌کرد و به کار خویش وارد می‌شد. آن هیکل، که برای سکونتِ حضور الهی بنا شده بود، مقرر شده بود که برای اسرائیل و برای جهان نمونه‌ای آموزنده باشد. از ازل، مقصود خدا این بود که هر موجودِ آفریده‌شده، از سرافِ درخشان و مقدّس تا انسان، هیکلی برای سکونتِ درونیِ آفریننده باشد. به سبب گناه، انسانیت دیگر هیکلِ خدا نبود. دلِ انسان که به‌وسیلهٔ شرارت تاریک و آلوده شده بود، دیگر جلالِ آن وجودِ الهی را آشکار نمی‌ساخت. امّا به‌واسطهٔ تجسّدِ پسر خدا، مقصود آسمان به انجام می‌رسد. خدا در انسان ساکن می‌شود، و از طریقِ فیضِ نجات‌بخش، دلِ انسان بار دیگر هیکلِ او می‌گردد. خدا مقرر کرده بود که هیکلِ اورشلیم شهادتی دائمی بر آن سرنوشتِ والایی باشد که به روی هر جان گشوده است. امّا یهودیان معنای آن بنایی را که بدان چنین می‌بالیدند، درک نکرده بودند. آنان خویشتن را چون هیکل‌هایی مقدّس برای روحِ الهی تسلیم نکردند. صحن‌های هیکلِ اورشلیم، که از غوغای تجارتِ نامقدّس آکنده بود، به‌راستی تصویر هیکلِ دل را بازمی‌نمود که به حضورِ شهواتِ نفسانی و افکارِ ناپاک آلوده شده است.»

«هنگامی که عیسی معبد را از خریداران و فروشندگان جهان پاک ساخت، مأموریت خود را برای تطهیر دل از آلودگی گناه اعلام کرد—از امیال زمینی، هوس‌های خودخواهانه، عادت‌های شریرانه‌ای که جان را فاسد می‌سازند. ملاکی ۳:‏۱–۳ نقل شده است.» آرزوی اعصار، ۱۶۱.

نبی فرماتا ہے، “میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جس کے پاس بڑی قدرت تھی؛ اور زمین اُس کے جلال سے روشن ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بلند آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور شیاطین کا مسکن بن گیا” (مکاشفہ 18:1، 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ کے ذریعہ دیا گیا تھا۔ بابل گر گیا ہے، “کیونکہ اُس نے اپنی حرام کاری کے غضب کی مے سب قوموں کو پلائی” (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کے بدلے دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے ابتدا میں عدن میں حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی فطری لافانیّت۔ ایسی بہت سی ہم جنس گمراہیاں اُس نے دور دور تک پھیلا دی ہیں، “آدمیوں کے احکام کو تعلیمات ٹھہرا کر سکھاتے ہیں” (متی 15:9)۔

“هنگامی که عیسی خدمت علنیِ خود را آغاز کرد، معبد را از هتکِ حرمتِ کفرآمیز آن پاک ساخت. در میان آخرین اعمالِ خدمت او نیز دومین تطهیرِ معبد قرار داشت. همچنین، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: «بابِل سقوط کرده است، سقوط کرده است، آن شهرِ عظیم، زیرا که او همهٔ امّت‌ها را از شرابِ خشمِ زنایِ خود نوشانیده است» (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، صدایی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: «ای قومِ من، از او بیرون آیید، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهایش نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است» (مکاشفه 18:4، 5).” Selected Messages, book 2, 118.