کتاب یوئیل و کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه — شمارهٔ چهل‌وشش

قیصریہ فلپی سے قیصریہ ماریطیما تک کا عرصہ تیسرے پہر سے نویں پہر تک کی مدت کی نمائندگی کرتا ہے، جو چھٹے پہر پر تقسیم ہوتی ہے۔ قیصریہ سے قیصریہ تک کی اس تقسیم کا مقام کوہِ تجلی تھا۔ کوہِ تجلی دو دیگر خطوط کو تین مراحل کے اس سنگِ نشان کے ساتھ ہم آہنگ کرتا ہے جو پینتیکوست کی اتوار کی شریعت سے پانچ دن پہلے واقع ہوتا ہے۔

بر فراز کوه، خدای پدر برای بار دوم سخن گفت. نخستین بار در تعمید مسیح سخن گفته بود، و آخرین بار اندکی پیش از صلیب.

خدا نامِ خود را جلال می‌بخشد هنگامی که آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر را مُهر می‌نهد و نامِ خویش را بر ایشان می‌نویسد.

در کوه دگرگونیِ هیئت، تنها پطرس، یعقوب و یوحنا حاضر بودند، چنان‌که در رستاخیز دختر یایروس نیز بودند و بار دیگر نیز در جتسیمانی. جتسیمانی، همانند سخن گفتن پدر در یوحنا دوازده، درست پیش از صلیب واقع شد. جتسیمانی به معنای «چرخُشتِ روغن» است و آزمونِ روغنِ باکره‌ها را معرّفی می‌کند. جتسیمانی همان «بحران»ی است که جان را «روبرو با مرگ» قرار می‌دهد، و باکره‌های دانا از این آزمون سرافراز بیرون می‌آیند، زیرا در آزمونِ معبدِ دوم، ایشان «روبرو با حیات» قرار گرفتند، چنان‌که عیسی به مدت سی روز «روبرو» تعلیم داد.

پہلی بار باپ نے مسیح کے بپتسمہ کے وقت کلام کیا، اور پہلی بار اُس نے صرف پطرس، یعقوب اور یوحنا کو اُس وقت ساتھ لیا جب یائرس کی بارہ سالہ بیٹی کو زندہ کیا گیا۔ بارہ سالہ کنواری کا جی اُٹھنا مسیح کے بپتسمہ کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے، جو قیامت کی قدرت کی علامت ہے۔ یائرس کی بیٹی کا جی اُٹھنا مسیح کے بپتسمہ اور قیصریہ فلپی کے ساتھ مطابقت رکھتا ہے۔ جتسمنی اور صلیب سے ذرا پہلے، جب باپ نے کلام کیا، مسیح کی اضطراب کی حالت قیصریہ مریتیمہ کے ساتھ مطابقت رکھتی ہے۔

سطرًا على سطر، يمثّل بطرسُ المئةَ والأربعةَ والأربعين ألفًا الذين يُختمون في قيصرية فيلبس، حين يُغيَّر اسم سمعان بن يونا إلى بطرس. وبعدما يُختم في بانياس، التي هي قيصرية فيلبس، يمضي بطرس إلى الساعة السادسة على الجبل، حيث يُرفَع رايةً فيما يواصل السير ليستجيب لنداء كرنيليوس في قيصرية البحرية. وفي قيصرية فيلبس يخرج بطرس من اجتماع مخيّم إكستر حاملًا ختمَ الله ورسالةَ صراخ منتصف الليل ليُنادي بها. ورسالة الإسلام، كما يمثّلها عيد الأبواق، تحمل بطرسَ قُدُمًا إلى قيصرية الواقعة على البحر. ورسالة الإسلام ترفع بطرس إلى مرأى العالم، لأن بطرس قد تنبأ مُسبقًا بالمجيء النبوي للإسلام قبل عيد الأبواق.

پیاپی، پیام الیاس همان پیامی است که بر همسو ساختن پدران با فرزندانشان مبتنی است. الیاس، پدر میلر بود که فرزندان خویش را به تصویر می‌کشد. یکصد و چهل و چهار هزار، فرزندان ویلیام میلر هستند، و برگردانیدن دل میلر به سوی فرزندانش، یعنی همسو کردن تاریخ میلری با تاریخ الیاس، و نیز یوحنای تعمیددهنده با رسولِ مرتبط با یکصد و چهل و چهار هزار. یکی از عناصرِ این همسوسازیِ این چهار خط آن است که در هر یک از تاریخ‌های آزمونِ الیاس، یوحنا و میلر، تنها پیامِ حقیقتِ حاضر، همان پیامی بود که از طریق آن رسول می‌آمد.

خواهر وایت به‌روشنی بیان می‌کند که کسانی که پیام یوحنا را، که عیسی او را ایلیا معرفی کرد، نپذیرفتند، از تعالیم عیسی بهره‌مند نمی‌شدند؛ و نیز اینکه کسانی که پیام میلر را، که به‌صورت پیام فرشتهٔ اول به تصویر کشیده شده است، رد کردند، نمی‌توانستند از پیام فرشتهٔ دوم بهره‌مند شوند. همراه با اعلام ایلیا مبنی بر اینکه باران تنها به فرمان او خواهد آمد، آزمون نهایی نیز وجود داشت که شامل این فرمان بود که میان پیام ایلیا و پیام بعل یکی را برگزینند. نماد نبویِ «تا به کی» کوه کرملِ ایلیا را با قانون یکشنبه همسو می‌سازد.

آزمونِ کرمل، گزینش میان دو پیام بود؛ آزمونی میان نبوتِ راستین و نبوتِ کاذب، و میان ایلیای رسول و انبیایی که بر سفرهٔ ایزابل می‌نشستند. سخن از رسول و پیام بود. در سال 1844، کرمل تکرار شد، آنگاه که خداوند آزمونی پدید آورد که میلر را به‌عنوان نبیِ راستین ظاهر ساخت، و پیامِ میلر را به‌مثابهٔ شبنم و باران. تمایز میان نبیِ راستین و پیامِ راستین، در تقابل با نبیِ کاذب و پیامِ کاذب، در اجتماعِ اردوییِ اکستر به‌وسیلهٔ خیمهٔ اکستر و خیمهٔ گروهِ واترتاون بازنمایی شد؛ دو خیمه که نمایانگرِ حق در تقابل با باطل بودند. تمایزی که در کرمل و در تاریخِ 1844 برقرار شد، در قیصریهٔ فیلپی شناخته می‌شود، آنگاه که پطرس مُهر می‌شود و به کوه، چون عَلَمی، برافراشته می‌گردد. او برافراشته شد، زیرا ادعا کرده بود که پیامِ او تنها پیامِ راستینِ بارانِ آخِر است. او آنگاه برافراشته شد که پیشگوییِ او تحقق یافت.

جشنِ کرنا تیسرا مرحلہ اور پینتیکست کے زمانہ میں کسوٹی ہے، اور اس کسوٹی سے پہلے پطرس نشاندہی کرتا ہے کہ اسلام کو چھوڑ دیا جانا ہے تاکہ نصفُ اللیل کی پکار کے اعلان کے آغاز پر نشان قائم ہو۔ نبوت کی تکمیل ہی وہ امر تھا جس نے میلریوں اور پروٹسٹنٹس کے درمیان امتیاز پیدا کیا، جو اُس سابقہ عہد کے لوگوں کی نمائندگی کرتے ہیں جنہیں نظرانداز کیا جا رہا ہے۔ ایلیاہ نے خود جھوٹے نبیوں کو قتل کیا، جب سچے اور جھوٹے کے درمیان امتیاز ظاہر ہو گیا۔ یہ امتیاز جشنِ کرنا پر قائم ہوتا ہے، جب اسلام کے بارے میں ایک پیش گوئی پوری ہوتی ہے۔

فریاد نیمه‌شب در تاریخ میلریتی، پیشگویی‌ای بود که اصلاح شد و سپس به تحقق پیوست. این پیشگویی در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تحقق یافت، حال آنکه برداشت اولیهٔ میلر از فریاد نیمه‌شب، سال ۱۸۴۳ بود. ساموئل اسنو نمایانگر اصلاح این پیام است، و پیام او به عنوان پیام «حقیقی» فریاد نیمه‌شب شناخته شد.

1844 تمایزی را میان پیام میلر و پیام پروتستان‌ها به‌تصویر کشید. در فرایند آزمون، پروتستان‌ها به‌وسیلهٔ میلر کشته شدند و سپس به پروتستانیسم مرتد، دختران روم، کاهنان ایزابل، بدل گشتند. این تمایز از طریق پذیرش یا ردّ پیام نبوی آشکار شد. در مورد یوحنا و میلر، پیام نبوی پیام دروغین قوم عهدِ پیشین را که کنار گذاشته می‌شدند، برملا ساخت. پیام ایلیا اعلام می‌کرد که جز به کلام او بارانی نخواهد بارید، و پس از سه سال و نیم، آزمون آن ادعا باید آشکار می‌گردید.

تمایز میان باطل و حق، خواه در پیام‌آور باشد و خواه در پیام، در فرایندی آزمون‌گر پدیدار شد که مشتمل بر اتهاماتی علیه هم پیام و هم پیام‌آور بود. ایلیا کسی بود که به آشوب‌افکنی در اسرائیل متهم شد، زیرا پیام او باران را متوقف کرده بود. اگر باران در اسرائیل همچنان ادامه یافته بود، هیچ مسئله‌ای دربارهٔ ایلیا مطرح نمی‌شد. اساس این مسئله بر پیشگویی ایلیا و تحقق آن در طول سه سال و نیم استوار بود.

وقتی پطرس در آزمونِ تورنسلِ قیصریهٔ فیلپی قرار دارد، که همان عیدِ شیپورهاست، و نیز همان‌جاست که الاغ گشوده می‌شود، آغازِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب مشخص می‌گردد. پطرس، همانند ایلیا، به‌تازگی تأییدِ پیشگوییِ خود را مشاهده کرده است، و تمایز میانِ راستین و کاذب برای همگان آشکار شده است. تأییدِ این پیشگویی با عیدِ شیپورها—که همان آزمونِ تورنسل است—به تصویر کشیده شده است. آن پیشگویی به‌وسیلهٔ هر دو سالِ 1840 و 1844 نمونه‌سازی شد، جایی که یک پیشگویی اصلاح می‌شود و پس از آن تحقق می‌یابد. پیشگوییِ اصلاح‌شدهٔ جوزایا لیچ در 11 اوت 1840 فرشتهٔ اول را توان بخشید، و پیشگوییِ سالِ 1843 از سوی میلر به‌وسیلهٔ اسنو اصلاح شد.

پیشگوییِ لیچ دربارهٔ اسلام بود، و پیشگوییِ اسنو دربارهٔ درِ بسته. هنگامی که پیشگوییِ لیچ تحقق یافت، روشی که پیام را استوار ساخته بود پذیرفته شد، و کسانی که پیام را پذیرفتند با پیام‌آور «متحد» شدند. هم پیام و هم پیام‌آور در تحقق آن پیشگویی شناخته شدند. پیشگوییِ لیچ دربارهٔ اسلام بود، و پیشگوییِ اسنو دربارهٔ درِ بسته.

پطرس نمایندهٔ آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است که همانند لیچ، پیشگوییِ اصلاح‌شده‌ای دربارهٔ اسلام و پایان یک پادشاهی ارائه می‌کنند؛ و همانند اسنو، پطرس نیز پیشگوییِ اصلاح‌شده‌ای دربارهٔ درِ بسته ارائه می‌نماید. پیام لیچ دربارهٔ وایِ دومِ اسلام، پیشگویی‌ای بیرونی بود، و درِ بستهٔ اسنو، پیشگویی‌ای درونی بود. برای اسنو، کار از زمانی آغاز شد که خداوند دست خود را از اعداد برداشت، و آنگاه دیده شد که همان شواهدی که پیش‌تر گمان می‌رفت سال ۱۸۴۳ را اثبات می‌کنند، در واقع ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ را اثبات می‌کردند. برای لیچ، این محاسبه‌ای بود که چون به انجام رسید، فرشتهٔ مکاشفهٔ ده را فرود آورد تا بر خشکی و دریا بایستد.

این واقعیت که لیچ ده روز پیش از تحقق پیش‌بینی خود آن را دوباره محاسبه کرد، عملِ تصحیحِ یک پیش‌بینیِ پیشین را به‌عنوان یک آزمون مشخص می‌سازد. آیا آغاز در سال ۱۸۴۰ و پایان در سال ۱۸۴۴ در حقیقت نمادی نبوی از پیش‌بینی‌ای است که دوباره محاسبه می‌شود تا به فریاد نیمه‌شبِ حقیقی بدل گردد؟ آیا آلفا و امگای تاریخ میلریتی که با اعلان فریاد نیمه‌شب به پایان رسید، در واقع ویژگی‌های نبویِ فریاد نیمه‌شبِ حقیقیِ یکصد و چهل و چهار هزار را نمونه‌وار می‌سازد؟

در هر دو دورهٔ اعلام پیشگوییِ تصحیح‌شده، مجادله‌ای بر ضدّ پیام میلری پدیدار شد، زیرا آن پیام مردم را مضطرب می‌ساخت. هنگامی که پطرس در قیصریهٔ فیلپی می‌ایستد، بر سرِ پیامی که پیش از قیصریهٔ فیلپی آغاز شده بود، جدالی درگرفته است؛ زیرا این تحقق است که تأیید می‌کند تنها به کلام پطرس بود که پیامِ باران فرو می‌بارید. قیصریهٔ فیلپی، عیدِ کرناهاست و با فرستادنِ دو شاگرد از سوی مسیح، که نمایندهٔ فرشتهٔ دوم‌اند، برای گشودنِ الاغِ اسلام، منطبق است. گشودنِ الاغِ اسلام آغازِ پیامِ ندای نیمه‌شب را در اجتماع اردوییِ اکستر اعلام می‌کند، زیرا سموئیل اسنو که به‌جای آنکه در روز افتتاحیه برسد، درنگ کرده بود و سوار بر اسب، یک روز دیرتر، در 13 اوت، وارد شد، پایانِ زمانِ درنگ و آغازِ پیامی را مشخص می‌سازد که هنگامی که اجتماع در روز هفدهم پایان یافت، همچون موجی خروشان حمل می‌شد.

جدالِ تاریخِ میلری، اتهاماتِ پادشاه اخاب، و مقاومتِ یهودیانِ چون‌وچراکننده آنگاه که مسیح وارد اورشلیم شد، همگی نزاعی را آشکار می‌سازند که در عیدِ کرناها، هنگامی که الاغ گشوده می‌شود، به فرجام خود می‌رسد. گشودنِ الاغ، تأییدِ نبوتی است که در آغاز، در قیصریهٔ فیلپی، بر اَدونتیسم دری بسته را مشخص می‌کند و در پایانِ دوره، در قیصریهٔ مَریتیمه، دری بسته را نشان می‌دهد. الاغ نمادی از اسلامِ وایِ سوم است که ایالات متحده، از جمله نشویلِ تنسی، را مورد اصابت قرار می‌دهد. پیشگوییِ نافرجامِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ اکنون به‌تدریج تصحیح می‌شود، زیرا خداوند دستِ خود را برمی‌دارد و مکاشفهٔ عیسی مسیح را از مُهر بیرون می‌آورد. این گشایشِ مُهر در بیابان، در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آغاز شد.

عیدِ نرسنگ‌ها، نرسنگِ هفتم را تمثیل می‌کند که همان سومین وای است، که اسلام است. نرسنگ، پیامِ هشداردهندهٔ بیرونیِ جنگ است، اما همچنین می‌توان آن را دعوتی درونی به اجتماعِ مقدس دانست. به‌عنوان آزمونِ محک که با پایان‌یافتنِ سی روزِ آزمونِ هیکلِ دوم آغاز می‌شود، این هم پیامی بیرونی است و هم درونی. نخستین آزمونِ بنیادی در بهارِ ۲۰۲۴ با رؤیای بیرونیِ ضدّمسیح، آن‌گونه که در دانیال 11:14 نمود یافته است، فرا رسید.

آیتِ سابق میں پانیوم کا تعارف کرایا گیا تھا، اور پانیوم کی گواہی پندرہویں آیت تک جاری رہتی ہے۔

بادشاهِ شمال در آیات ده تا پانزده، قدرتِ نیابتیِ پاپیّت است که در آیهٔ ده به‌وسیلهٔ رونالد ریگان نمایانده شده بود، هنگامی که دیوارِ پردهٔ آهنین برداشته شد؛ چنان‌که سقوطِ دیوارِ برلین در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ نمونهٔ آن بود. آیهٔ شانزده نشان‌دهندهٔ برداشته‌شدنِ دیوارِ جداییِ کلیسا و دولت در قانونِ یکشنبه است. آیات یازده و دوازده نمایانگرِ جنگِ اوکراین است که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، و آیهٔ سیزده به انتخاباتِ ۲۰۲۴ اشاره دارد، هنگامی که ترامپ، هشتمین رئیس‌جمهور از زمانِ ریگان، که همچنین هشتمین رئیس‌جمهوری است که از میانِ هفت رئیس‌جمهورِ پیشین است، با قدرتی بیشتر «بازمی‌گردد»، زیرا چون بازگردد «لشکری بزرگ‌تر از نخستین بسیج خواهد کرد، و یقیناً پس از چند سال خواهد آمد.» «چند سال» همان چهار سالِ جو بایدن است.

پس از سال ۲۰۲۴، در توافق با آیهٔ سیزدهم، روم خود را در تاریخ نبویِ پانیوم داخل خواهد کرد. در ۸ مه ۲۰۲۵، نخستین پاپ از سرزمین جلالِ روحانی برگزیده شد و او نام لئو را اختیار کرد، نامی که با خود بسیاری از ویژگی‌های نبویِ مهم را حمل می‌کند. سپس در آیهٔ پانزدهم، نبرد آغاز می‌شود.

نبردِ پانیوم در آیهٔ پانزده درگیر می‌شود و وحشِ زمینی که به‌وسیلهٔ دونالد ترامپ نمایندگی می‌شود، بر پادشاهیِ جنوب غلبه خواهد کرد. پادشاهِ جنوب در آیهٔ یازده جنگی را با اوکراین، قدرتِ نیابتیِ پاپی که از سوی قدرتِ نیابتیِ پاپیِ مذکور در آیهٔ ده—یعنی ایالات متحده—تأمین مالی و پشتیبانی می‌شد، آغاز کرد. پادشاهِ جنوب در نبردِ رافیا پیروز می‌گردد، اما در پیامدِ آن پیروزی، انحلالِ تدریجی‌ای که همواره با زوالِ یک پادشاهیِ اژدهاییِ جنوب همراه است، پادشاهِ جنوب را در وضعیتی به‌غایت آسیب‌پذیر باقی می‌گذارد، در حالی که پادشاهِ شمال بازمی‌گردد، نیرومندتر از همیشه، و خود را برای نبردِ پانیوم آماده می‌سازد. روسیه و پوتین همان پادشاهِ جنوب‌اند آنگاه که ایالات متحده در سال ۲۰۱۴ جنگِ اوکراین را آغاز کرد. در سال ۲۰۲۲ تهاجم آغاز شد و خون به جریان افتاد. در سال ۲۰۲۴ پادشاهِ شمال بازگشت.

پیتر در قیصریهٔ فیلپی است، و این آغاز اعلامِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. پیتر، همانند الیاس و میلیریت‌ها که به‌وسیلهٔ لیچ و اسنو نمایندگی می‌شوند، پیش‌تر پیشگوییِ درِ بسته و اسلام را مطرح کرده است. تحققِ آن، تمایز میان پیام‌های بارانِ آخِرِ حقیقی و کاذب، و نیز میان رسولانِ حقیقی و کاذب را آشکار می‌سازد. پیامِ پیتر، پیامِ تصحیح‌شدهٔ نشویل و اسلام است، و هنگامی که او در قیصریهٔ فیلپی ایستاده است، در پانیوم ایستاده است؛ همان نبردی که به قانونِ یکشنبه در آیهٔ شانزدهم می‌انجامد. تحققِ پیشگوییِ پیتر، آغازِ اعلامِ فریادِ نیمه‌شب را مشخص می‌سازد، هنگامی که اسلام رها می‌شود، که این نیز، در ترتیبِ سطر بر سطر، همان زمانی است که نبردِ پانیوم فرا می‌رسد.

جشنِ نَیِ صُور ساتویں نرسنگے کی نمائندگی کرتا ہے، جو تیسری آفت ہے، اور وہ اسلام ہے۔ نرسنگا ایک تنبیہی پیغام بھی ہے اور ایک مقدس اجتماع کی دعوت بھی۔ نیز یہ وہ کسوٹی ہے جو اُس وقت شروع ہوتی ہے جب دوسرے ہیکل کی آزمائش کے تیس دن پورے ہو جاتے ہیں۔ دجّال کی پہلی بنیادی بیرونی آزمائشی رویا 2024 کے موسمِ بہار میں آئی، اور مسیح کی دوسری اندرونی آزمائشی رویا، جیسا کہ دانی ایل 10 میں ظاہر کی گئی ہے، 2026 میں آئی۔

دانیال در روز بیست‌ودوم، رؤیای کاهن اعظم آسمانی را در ایام آخر می‌بیند. رؤیای روم که این رؤیا را برقرار می‌سازد، آزمون بنیادی و الفای سال ۲۰۲۴ بود، و رؤیای مسیح آزمون هیکل است. این امر جداییِ آن گروهی را پدید می‌آورد که از دانیال می‌گریزند و خود را پنهان می‌کنند. آن گروه زیر دروغ‌ها و اباطیل پنهان می‌شوند، و به همین سبب، به ایشان ضلالتِ قوی داده می‌شود.

پس دانیال سه بار لمس می‌شود: نخست از سوی جبرائیل، سپس از سوی مسیح، و آنگاه برای بار سوم از سوی جبرائیل. در قدس‌الاقداس، هنگامی که دانیال سه بار لمس می‌شود، او تقویت‌شدن را به تصویر می‌کشد؛ زیرا این امر با آن آغاز می‌شود که او هنگام دیدن رؤیا هیچ قوتی در خود نداشت، اما در سومین لمس، سرانجام تقویت می‌شود. او تقویت می‌شود تا آنچه را که در ایام آخر بر قوم خدا واقع خواهد شد، درک کند. پیام نبویِ آنچه در ایام آخر بر قوم خدا واقع می‌شود، همان پیامی است که در مَثَلِ ده باکره به تصویر کشیده شده است.

دانیال بی‌هیچ قوتی آغاز می‌کند، زیرا رؤیای آینه‌سانِ مسیح او را بی‌قوت بر جای گذاشت؛ اما تا پایانِ سه لمس، تقویت می‌شود، و فرمانِ «قوی باش، آری، قوی باش» تکراری مضاعف است که فرشتهٔ دوم یا آزمونِ دوم را مشخص می‌سازد. آزمونِ دوم، آزمونِ هیکل است، جایی که قومِ خدا برای اعلانِ پیامِ ندای نیمه‌شب، هنگامی که اجتماعِ اردوییِ اِکستر به پایان می‌رسد، تقویت می‌شوند. آن آزمون، آزمونِ هیکل است، جایی که سنگِ سر، که همان سنگِ بنیاد و سنگِ زاویه بود، به سنگِ سرِ شگفت‌انگیزِ هیکل بدل می‌شود و بدین‌سان تکمیلِ آن را نشان‌گذاری می‌کند. دانیال در روزِ بیست‌ودوم تقویت می‌شود، هنگامی که به ایمان داخلِ قدس‌الاقداس می‌گردد. چون چنین می‌کند، جبرئیل او را لمس می‌کند، سپس مسیح او را لمس می‌کند و آنگاه جبرئیل بار دیگر او را لمس می‌کند. بنابراین دانیال تقویت می‌شود تا پیام را در قدس‌الاقداس اعلام کند، جایی که مسیح را در میانِ دو فرشته می‌بیند؛ و آن جایگاه در قدس‌الاقداس که مسیح در میانهٔ آن است، کرسیِ رحمت است، با دو کروبیِ پوشاننده که به صندوق می‌نگرند؛ صندوقی که از نورِ جلالِ شِکینهٔ مسیح، که بر تختِ خود نشسته است، منوّر می‌گردد. رؤیای دانیال ده از نظرِ نبوی چنان ساختار یافته است که دانیال به جلالِ مسیح، همچون شِکینه بر تختِ کرسیِ رحمت، می‌نگرد، در حالی که آن دو کروبیِ پوشاننده به درونِ صندوق خیره‌اند!

پیش از عید شیپورها، ایلیا ادعا می‌کند که پیام او دربارهٔ باران، تنها پیام بارانی است که از جانب خداوند است؛ و او پیشگویی‌ای را مطرح می‌سازد که فرجام آن با نمایشی به اوج می‌رسد که ثابت می‌کند چه کسی قاصد هست یا نیست، و چه چیزی پیام هست یا نیست. در طول سه سال و نیم پیش از کرمل، اخابِ پادشاه در جست‌وجوی ایلیا بود، زیرا دوره‌ای از مجادله پیش از کرمل وجود دارد. کوه کرمل صرفاً سنگ محکّی است که در آن سیرت آشکار می‌شود. همان دوره در تاریخ میلری نیز همان شهادت را در بر داشت، زیرا آنان که از پیام نفرت داشتند، امینان را از کلیساها بیرون راندند، و امینان پس از آن پیامی برپا کردند که مردم را از میان قومِ پیشینِ عهدِ ساقط‌شده که از ایشان عبور می‌شد، فرا می‌خوانْد.

پطرس در قانون یک‌شنبهٔ پنطیکاستی، پیام یوئیل را اعلام می‌کند؛ و این بدان معناست که پطرس همان پیام را آنگاه نیز اعلام می‌کند که دورهٔ فریاد نیمه‌شب، در پایان گردهمایی اردوگاهی اکستر، آغاز می‌شود؛ گردهمایی‌ای که آغاز آن هنگامی بود که پیشگوییِ پطرس اصلاح شده بود، همان‌گونه که پیام‌های اسنو و لیچ نیز اصلاح شده بودند. همواره پیش از تحقق پیشگویی، جدالی پدید می‌آید. بنابراین، جدال پیش از تحقق پیشگویی آغاز می‌شود.

آن پیام که برای اخاب، ایزابل و انبیای او، و نیز برای یهودیان خرده‌گیرِ روزگار مسیح، و پروتستان‌های ساقطِ تاریخ میلری اضطراب‌برانگیز است، از سوی پطرس به‌عنوان کتاب یوئیل معرفی می‌شود. پیش از سومین محکِ تمییز که با گشوده شدن الاغ نشانه‌گذاری شده است، پیام پطرس از سوی ادونتیسمِ لائودیکیه مورد حمله قرار می‌گیرد، و پطرس در پاسخ به این مقاومت تصریح می‌کند که آن رسولان مست نیستند، بلکه صرفاً تحققِ سه بابِ یوئیل‌اند. سه بابِ یوئیل با محکومیتی سخت و سوزاننده علیه ادونتیسمِ لائودیکیه آغاز می‌شود. هنگامی که این پیام به گوش کسانی برسد که از شرابِ مسکرات مست‌اند، آنان واکنش نشان خواهند داد. آنان مسیح را هنگامی که از کوه به‌سوی اورشلیم فرود می‌آمد، رویاروی شدند، و بار دیگر نیز در اورشلیم با او مقابله کردند.

الاغ رها می‌شود، ورود آغاز می‌گردد؛ یهودیان خرده‌گیر می‌خواهند پیام خاموش شود. عیسی ادامه می‌دهد و سپس می‌ایستد و بر آخرین روزِ زمانِ مهلتِ آزمونیِ ادونتیسم می‌گرید. سپس در اورشلیم، رویارویی دیگری با یهودیانی رخ می‌دهد که می‌خواهند مردم از رساندن پیام خود بازایستند. چون خورشید آن روز غروب کرد، مهلتِ فیض برای قوم یهود به مرحله‌ای دیگر رسید. سیرِ پیش‌روندهٔ مقاومت تا مرگِ صلیب ادامه می‌یابد، و این روند به‌راستی با رستاخیزِ ایلعازر آغاز شد؛ رخدادی که رسیدنِ فرشتهٔ دوم و زمانِ تأخیر را نشان کرد.

مرگِ ایلعازر آغازِ آن چهار روزی را رقم زد که عیسی درنگ کرد. مرگِ او نمایانگرِ آمدنِ فرشتهٔ دوم بود که آغازِ زمانِ درنگ را نشان می‌دهد. رستاخیزِ او نشانگرِ رستاخیزِ آن دو شاهد در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳ است، بیست‌ودو سال پس از ۱۱ سپتامبر. رستاخیزِ او نشانگرِ زنده شدنِ استخوان‌های خشکِ مردهٔ حزقیال است. رستاخیزِ او به‌گونه‌ای نمونه‌وار در آفرینشِ آدم پیش‌نموده شد؛ آفرینشی که از پیوندِ انسانیت، که به‌وسیلهٔ خاک نمایانده شده است، با الوهیت، که به‌وسیلهٔ نفخهٔ حیات نمایانده شده است، تشکیل می‌شد.

در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، آن دو شاهدِ مکاشفه کشته شدند و فرشتهٔ دوم و زمانِ تأخیر فرا رسید. در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۳، فرایندِ رستاخیزِ دو مرحله‌ای آغاز شد. مرحلهٔ نخست، پی‌ریزی بود؛ مرحلهٔ دوم، برپاداشتنِ هیکل بر آن پی بود. کلیسای لائودیکیه‌ایِ ادونتیستِ روزِ هفتم از زمانی که این پیام در سال ۱۹۸۹ زاده شد، از آن نفرت داشت، و هنوز نیز از آن نفرت دارد. اکنون که شاهدانِ منفور، که می‌پنداشتند مرده‌اند، دوباره زنده‌اند، از این پیام حتی بیشتر نفرت خواهند داشت. آنان دربارهٔ پیشگوییِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ با همان زهری جدال خواهند کرد که یهودیان نسبت به رستاخیزِ ایلعازَر داشتند. در تاریخِ آزمونِ هیکل، پطرس با اشاره به کتابِ یوئیل، به اتهاماتِ باطلِ ایشان پاسخ خواهد داد، زیرا آن کتاب پاسخِ همهٔ دروغ‌های ایشان است.

ہم اس مطالعہ کو اگلے مضمون میں جاری رکھیں گے۔