روم، رؤیا را برقرار می‌سازد ـ شمارهٔ هفده

کسانی که فراخوانده شده‌اند تا در شمارِ صد و چهل و چهار هزار تن باشند، اکنون در واپسین فرایندِ غربال شدنِ خود به‌سر می‌برند، و این فرایند، فرایندی آزمون‌کننده است که بر پایهٔ شکل‌گیریِ تصویرِ وحش قرار دارد. این فرایندِ آزمون با خاندانِ خدا آغاز می‌شود، زیرا داوری همیشه از خاندانِ خدا آغاز می‌گردد، و پس از آن، گلهٔ دیگرِ خدا با همان فرایندِ آزمون مواجه می‌شود. شاید مهم‌ترین و برجسته‌ترین ویژگیِ نبوی در شکل‌گیریِ تصویرِ وحش این باشد که این امر دو بار رخ می‌دهد: نخست در ایالات متحده، سپس در سایر نقاطِ جهان. از نظر نبوی، این بدان معناست که تصویرِ وحش در جهان، واپسین تجلّیِ تصویرِ وحش است، و بنابراین هر گونه نمونه‌وارگیِ تصویرِ وحش که پیش از تصویرِ وحش در جهان پدید آمده باشد، صرفاً سایه‌ای بوده است که بر جوهر دلالت می‌کرد.

داوری در خانۀ خدا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد. آن تاریخ پیشاپیش به‌واسطۀ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ نمونه‌سازی شده بود، هنگامی که فرشتۀ مکاشفه باب ده با کتابچۀ گشوده‌ای در دست خود فرود آمد. وقتی فرشتۀ باب ده فرود آمد، اعلام کرد که داوری پروتستانتیزم از آن هنگام آغاز شده است. هر که را خدا داوری می‌کند، نخست از پیش هشدار می‌دهد، و تأیید روش‌شناسی میلر در تعیین زمان، بر محاسبات او دربارۀ داوریِ آمدنِ ثانی وزن بیشتری افزود. آزمون پروتستان‌ها از ۱۱ اوت ۱۸۴۰ در جریان بود و تا سال ۱۸۴۴ پروتستان‌ها به دختران روم تبدیل شده بودند. دورۀ ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۴، نمونۀ دورۀ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ تا قانون یک‌شنبۀ قریب‌الوقوع است.

وہ دو ادوار یسوع کے بپتسمہ سے لے کر صلیب تک کے عرصہ میں بھی ظاہر کیے گئے، جب روحُ القدس نازل ہوا۔ وہ تینوں ادوار اُس ایک سو بیس برس سے بھی ممثَّل تھے جو طوفان سے پہلے کی دنیا کو، سیلاب تک پہنچنے کے لیے، مہلت کے طور پر دیے گئے تھے۔ ہمیشہ ایک انتباہی پیغام ہوتا ہے جو اُس مخصوص تاریخ کے فیصلے کی نشان دہی کرتا ہے۔ مقدس تواریخ بھی آخری ایام میں اس مخصوص عرصہ کا بیان کرتی ہیں۔

نوح به مدت صد و بیست سال موعظه کرد، سپس داوریِ طوفان فرا رسید. مسیح به مدت هزار و دویست و شصت روز موعظه کرد، سپس داوریِ صلیب واقع شد. پیام هشداردهندهٔ یحییِ تعمیددهنده در هنگام تعمیدِ مسیح به قدرت آراسته شد، و سپس عیسی برای چهل روز به بیابان هدایت گردید. آن چهل روز، و نیز سه آزمونِ پس از آن در پایانِ چهل روز، تعلیم می‌دهند که چون پیام، چنان‌که با نزولِ یک نمادِ مقدس مشخص می‌شود، قدرت می‌یابد—مانند روح‌القدس در تعمیدِ او، و نزولِ هر دو فرشتهٔ مکاشفه، باب‌های ده و هجده—فرایندی از آزمون در جریان است. هنگامی که آن نمادِ الهی فرود می‌آید، پیامِ داوری که برای کسانی اعلام می‌شود که در آن هنگام موضوعِ داوری‌اند، قدرت می‌یابد، و آن گروهِ خاص که در حال داوری شدن است، آنگاه در دوره‌ای معیّن قرار می‌گیرد که تنها با بسته شدنِ مهلتِ آزمونِ ایشان پایان می‌یابد.

نسبِ عیسی دو دورهٔ شهادت را مشخص می‌سازد. نخست، شهادتِ شخصیِ او به مدتِ هزار و دویست و شصت روز بود؛ سپس، شهادتِ او در حضورِ شاگردانش برای هزار و دویست و شصت روزِ دیگر ادامه یافت تا زمانی که استیفان سنگسار شد.

خطِ نوح، مسیح، میلرایتی‌ها، و صد و چهل و چهار هزار نفر، همگی بر دوره‌ای از زمان شهادت می‌دهند که در آن مخاطبی مشخص به‌واسطهٔ پیامی انذاری مورد آزمایش قرار می‌گیرد. اقتداربخشی به آن پیام، آغاز یک دورهٔ آزمایش را مشخص می‌سازد؛ دوره‌ای که به‌نوبهٔ خود با بسته‌شدن مهلتِ فیضِ آن مخاطبِ هدف پایان می‌یابد. در خطِ نبویِ عیسی، دو دورهٔ شهادت شناسایی می‌شود. آن دو دورهٔ شهادت، نمونهٔ دو پیامِ انذاری‌اند که به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که در 11 سپتامبر 2001 فرود آمد و مکاشفه 18:1–3 را تحقق بخشید، بازنمایی شده‌اند؛ فرشته‌ای که سپس صدای دومِ آیهٔ چهارم و آیات پس از آن در باب هجده در پیِ او آمد.

پہلا دور وہ عدالت ہے جو خدا کے گھرانے سے شروع ہوتی ہے، اور پھر جلد آنے والے سنڈے لا کے وقت عدالت کا دوسرا دور بابل سے نکل آنے کی تنبیہ کے ساتھ آغاز پاتا ہے۔ مسیح کی زندگی کی وہ لکیر جو اُس کے بپتسمہ سے صلیب تک جاتی ہے، 11 ستمبر 2001 سے لے کر ریاستہائے متحدہ میں سنڈے لا تک کی نمائندگی کرتی ہے، اور ریاستہائے متحدہ میں سنڈے لا سے اُس مقام تک کا دور—جہاں ہر قوم کو سنڈے کو عالمی یومِ عبادت کے طور پر قبول کرنے پر مجبور کیا جاتا ہے—وہی دور ہے جو اُس وقت اختتام کو پہنچتا ہے جب بالکل آخری قوم بھی سرِ تسلیم خم کر دیتی ہے۔

یہ مدت ریاستہائے متحدہ میں اتوار کے قانون سے شروع ہوتی ہے اور اس وقت اختتام پذیر ہوتی ہے جب آخری قوم پاپائی اقتدار کے سامنے جھک جاتی ہے۔ دوسری مدت کا آغاز پہلی مدت کے اختتام کو ظاہر کرتا ہے، اور دونوں میں اتوار کے ایسے قوانین ہیں جن کی پیشگی تمثیل روم کی گواہی میں دی جا چکی ہے۔ سن 321 کا پہلا اتوار کا قانون مشرکانہ روم کے اختیار کے ذریعے نافذ کیا گیا تھا۔ وہ اتوار کا قانون جو پاپائی کلیسیا کے اختیار کے ذریعے نافذ کیا گیا، سن 538 سے ظاہر کیا جاتا ہے۔ ریاستہائے متحدہ میں اتوار کا قانون 321 ہے، اور آخری قوم پر نافذ کیا جانے والا اتوار کا قانون 538 ہے۔ ریاستہائے متحدہ میں اتوار کا قانون اُس انتباہی پیغام کی آمد کو نشان زد کرتا ہے جو پھر اُس جھنڈے کے ذریعے منادی کیا جاتا ہے جو اسرائیل کے جلاوطنوں پر مشتمل تھا۔

آن نشانهٔ راه سال ۳۲۱ است، و آغازِ دورهٔ آزمونِ هر قوم را بر سرِ مسئلهٔ یکشنبه نشان می‌دهد. آن دوره هنگامی پایان می‌یابد که آخرین قوم در برابر روم سر فرود آورد، و آن واقعه به‌وسیلهٔ نشانهٔ راهِ سال ۵۳۸ به‌طور نمادین پیش‌نمایانده شده بود. دورهٔ میان ۳۲۱ تا ۵۳۸ به‌وسیلهٔ دورهٔ از صلیب تا سنگسارِ استیفان به‌طور نمادین بازنمایی شده بود. هنگامی که استیفان را سنگسار می‌کردند، او مسیح را دید که در قُدسِ آسمانی ایستاده است، که نمادی است از زمانی که میکائیل در پایانِ مهلتِ آزمونِ بشر برمی‌خیزد.

11 ستمبر 2001 باب اٹھارہ کی پہلی تین آیات کی تنبیہ کی آمد کی علامت ہے، اور اسے اس پیشین گوئی نے بھی نمایاں کیا جو نبیہ ایلِن وائٹ نے بیان کی تھی، جنہوں نے کہا تھا کہ جب نیو یارک سٹی کی عظیم عمارتیں خدا کی ایک چھونے سے گرا دی جائیں گی، تو بعینہٖ یہی تین آیات پوری ہوں گی۔ نیز یہ پیٹریاٹ ایکٹ کے ذریعے بھی نمایاں ہوا، جو ان لوگوں کے لیے ایک نشان تھا جو دیکھنے پر آمادہ تھے؛ کہ انگریزی قانون کا وہ اصول، جو یہ دعویٰ کرتا ہے کہ کوئی شخص اس وقت تک بے گناہ ہے جب تک اس کا جرم ثابت نہ ہو جائے، ایک طرف رکھ دیا گیا، تاکہ رومی قانون کو اختیار کیا جائے، جو یہ دعویٰ کرتا ہے کہ کوئی شخص اس وقت تک مجرم ہے جب تک اس کی بے گناہی ثابت نہ ہو جائے۔

قانون پاتریوت آغاز داوری بر ادونتیسمِ هفتمِ روزِ لائودیکیه را رقم زد. آن دوره با قانون یکشنبه در ایالات متحده به پایان می‌رسد. آن ادونتیست‌های هفتمِ روزِ لائودیکیه که با کامیابی از آن دورهٔ غربال‌گری عبور کنند، سپس پیام هشدارِ آیهٔ چهارِ بابِ هجده را اعلام خواهند کرد؛ پیامی که با آخرین ملتی که در برابر روم سر فرود می‌آورد، پایان می‌پذیرد. آن دوره با قانون یکشنبه در ایالات متحده آغاز می‌شود و با قانون نهاییِ یکشنبه پایان می‌یابد.

اگر ہم اس حقیقت کو غلط سمجھیں کہ درندے کی دو مورتیں ہیں جن کی شناخت دو سے زیادہ گواہوں کی بنیاد پر کی گئی ہے، تو ہم مکاشفہ باب اٹھارہ کی پہلی تین آیات سے ظاہر ہونے والے اُس کام کو، جو 2001 میں شروع ہوا، اور باب اٹھارہ کی آیت چار میں شروع ہونے والے کام کو بھی غلط سمجھیں گے۔

جڏهن اسين ڀيڻ وائيٽ جي ان سڌي سڃاڻپ کي ڪم ۾ آڻيون ٿا، جنهن ۾ هوءَ وحي جي ارڙهين باب جي انهيءَ فرشتي جي 1888ع ۾ نازل ٿيڻ کي بيان ڪري ٿي، ۽ ساڳئي فرشتي کي مستقبل واري زماني ۾ به رکي ٿي، تڏهن اسين ڏسون ٿا ته 1888ع، 2001ع جو مثالي نمونو آهي. وحي جو اهو فرشتو، جيڪو پنهنجي جلال سان زمين کي منور ڪري ٿو، 1888ع ۾ منياپولس جي گڏجاڻين ۾ نازل ٿيو، ۽ ٻيهر تڏهن به ائين ئي ٿيو جڏهن نيو يارڪ شهر جون وڏيون عمارتون ڪري پيون.

دَورانِ تعمیدِ مسیح تا صلیب، و دورانِ ۱۱ اوت ۱۸۴۰ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، و نیز دورانِ صد و بیست سالۀ نوح، سه شاهد بر یک دورۀ داوری فراهم می‌آورند. سال ۱۸۸۸ شاهدی بر ظهورِ عصیانی فراهم می‌آورد که در جلساتِ مینیاپولیس ثبت شد، و نوح برداشته شدنِ روح‌القدس را از کسانی که پیام را رد کردند، مشخص می‌سازد. عصیانِ پیش از طوفان، همان‌گونه که عصیانِ رهبرانِ کلیسا در ۱۸۸۸، هر دو با تاریخِ قورح، داتان و ابیرام در تاریخِ موسی منطبق‌اند؛ تاریخی که فرشته به خواهر وایت گفت در مینیاپولیس در حال تکرار شدن است.

از «قانون میهن‌دوستی» تا قانون یکشنبه در ایالات متحده، دورهٔ آزمون برای ادونتیسم لاودیکیه‌ایِ روز هفتم را نمایندگی می‌کند. شورش بر ضدّ پیامِ هشدار که داوریِ آنان را اعلام می‌کند، بیانگرِ برداشته شدنِ روح‌القدس است، و از این‌رو نیز ریخته شدنِ ضلالتِ شدید بر دوشیزگانِ شریرِ نادانِ آن تاریخ. کانونِ این شورش، پیام‌آورِ برگزیده است، چنان‌که در نوح، موسی، مشایخ جونز و واگنر، و البته خواهر وایت، نمود یافته است. شورش بر ضدّ پیامِ هشدار و پیام‌آورِ آن تاریخ، بر «روغن» در تاریخِ مَثَلِ ده دوشیزه مبتنی است.

آنان که پیام هشدار را عرضه می‌کنند، چنین می‌کنند زیرا «روغن» دارند، که همان پیام هشدار نیز هست. ازاین‌رو، تمایز میان این دو طبقه از رهگذرِ کاربرد درستِ قواعد تفسیر نبوی پدید می‌آید؛ قواعدی که از سوی وابستگانِ جنبشِ فرشتهٔ اول و دوم، که به‌صورت قواعد تفسیری میلر بازنمایی شده‌اند، پذیرفته شد، و نیز قواعد تفسیر نبوی که از سوی جنبشِ فرشتهٔ سوم پذیرفته شد.

پس، آزمایشی که از آن به‌عنوان «تشکیلِ صورتِ وحش» یاد شده است، باید آزمایشی باشد در ارتباط با چگونگیِ تشکیلِ صورتِ وحش در کلامِ نبویِ خدا.

از «قانون میهن‌پرستی» در سال 2001، که نمونه‌اش «لایحهٔ بلر» در 1888 بود، و آن نیز نمونه‌اش «اعلامیهٔ استقلال» در 1776 بود، و آن نیز نمونه‌اش تعمید مسیح بود، که خود نمونهٔ 11 اوت 1840 بود، همگی مؤید این حقیقت‌اند که فرایندِ آزمونِ داوری با پیامی هشداردهنده و برخوردار از قدرت آغاز می‌شود؛ پیامی که باید از دست فرشته گرفته شود و سپس خورده گردد.

یہ پیشگوئیاتی تعلیم کہ جو ریاستہائے متحدہ کو "تیرے لوگوں کے لٹیروں" کے طور پر متعین کرتی ہے، اپنی منطق کے اعتبار سے کئی نکات کو خلط ملط کر دیتی ہے، اور وہی نکات اکثر درندہ کی شبیہ کی تشکیل کے عناصر کو قائم کرنے میں سب سے زیادہ براہِ راست ثبوتی متون ہوتے ہیں۔ اس حقیقت کی توضیح کا ایک طریقہ کہ یہ آزمائش اپنی ماہیت میں پیشگوئیاتی ہے، یہ ہے کہ پیشگوئی کے بنیادی اصولوں کو بروئے کار لاتے ہوئے اُس سچائی کو ظاہر کیا جائے جو صرف اسی صورت میں سمجھی جاتی ہے جب آپ روم کو اُس علامت کے طور پر قبول کریں جس کی نمائندگی "تیرے لوگوں کے لٹیرے" کرتے ہیں۔

این تمثیل از پنج خطِ تاریخ در درون ادونتیسم برگرفته شده است، جایی که مناقشه‌ای دربارهٔ روم به‌عنوان یک نماد پدید آمد. اکنون ما در آخرین، یا ششمینِ این تاریخ‌های مناقشه‌آمیز هستیم، و مناقشهٔ کنونی دقیقاً همان مناقشه‌ای است که بر روی چارت ۱۸۴۳ به تصویر کشیده شده بود.

درک این حقیقت آسان است، اگر قواعد نبوی را به‌درستی به‌کار ببرید. یکی از قواعد نبوی که باید به‌کار گرفته شود این است که نمادها بیش از یک معنا دارند، و معنایی که در یک عبارت به‌کار می‌برند باید از همان عبارت تعیین شود. پادشاه سوریه، آنتیوخوس سوم مگنوس، نبرد آیهٔ دهم از باب یازدهم دانیال را به‌انجام رسانید، و نبرد رافیا را در آیات یازدهم و دوازدهم محقق ساخت، و نبرد پانیوم را در آیهٔ پانزدهم به‌انجام رسانید. مجادلهٔ میلریتی که بر نمودار ۱۸۴۳ به‌تصویر کشیده شده بود، این بود که دیدگاه نادرست پروتستانی «غارتگران» را آنتیوخوس اپیفانس معرفی می‌کرد، در حالی که هم‌زمان این حقیقت را نیز تأیید می‌نمود که «غارتگران» نمادی از روم بودند.

آیات ده تا پانزده نخست در تاریخ آنتیوخوس سومِ کبیر به تحقق رسید؛ ازاین‌رو، آن آیات و نیز تکرار تاریخیِ بعدیِ همان آیات، دو شاهد بر تحقق آن آیات در ایام آخر فراهم می‌آورند، زیرا همهٔ انبیا دربارهٔ ایام آخر مستقیم‌تر سخن گفتند تا دربارهٔ روزگاری که خود در آن می‌زیستند.

همراه با آن قاعدهٔ تثبیت‌شده دربارهٔ این‌که شهادتِ یک نبی در کجا باید به‌کار برده شود، همچنین خواهر وایت را داریم که به‌طور مستقیم ثبت کرده است: «بخش زیادی از تاریخی که در تحقق این نبوت [Daniel chapter eleven] رخ داده است، تکرار خواهد شد.» آنتیوخوس سومِ ماگنوس نمایندهٔ ایالات متحده به‌عنوان سپاه نیابتیِ روم پاپی است. پروتستان‌ها استدلال می‌کردند که غارتگران، نمونهٔ آنتیوخوسی دیگر بوده‌اند، در حالی که میلری‌ها می‌دانستند که آن روم بود. در حال حاضر، یک طرف ایالات متحده را به‌عنوان غارتگران شناسایی می‌کند، و طرف دیگر به حقیقتِ بنیادی پایبند است.

اگر آن قاعده‌ای که مشخص می‌سازد نمادها بیش از یک معنا دارند، و اینکه معنا باید بر اساس بافتی که در آن به‌کار رفته‌اند تعیین شود، درست باشد، آنگاه شناسایی ایالات متحده به‌عنوان «غارتگران» با شناساییِ انطیوخُس از سوی پروتستان‌ها به‌عنوان «غارتگران» هم‌سو است؛ با این تفاوت که اکنون انطیوخُس در ایام آخر نمادی از ایالات متحده است.

سیاق این عبارت مستقیماً به این پرسش می‌پردازد که کدام قدرت خود را برمی‌افرازد تا رؤیا را برقرار سازد؛ ازاین‌رو نهادنِ تأکید بر این حقیقت، موجه است. این امر به استنادِ شواهدِ بسیار موجه است، زیرا دیگر خطوط تاریخیِ مجادله‌ای دربارهٔ روم به‌عنوانِ یک نماد، همین حقیقت را مشخص می‌سازند. آن حقیقت این است که کسانی که در جانبِ نادرستِ این موضوع قرار دارند، به‌طورِ ثابت ایالات متحده را در جایِ روم شناسایی می‌کنند. اما اگر مایل نیستید بپذیرید که نمادها بیش از یک معنا دارند، یا اگر به این امر باور دارید، اما آن‌قدر در این قاعده ممارست نیافته‌اید که ایمانِ کامل به آن داشته باشید، در آن صورت برای شما عملاً ناممکن خواهد بود که منطقی را که اکنون قرار است به کار گرفته شود، دنبال کنید.

ہر دو سینگوں والی قدرت آخری ایام میں ریاستہائے متحدہ کی نمائندگی کرتی ہے۔ فرانس اُس دوہری قدرت کی نمائندگی کرتا ہے جو سدوم اور مصر کے ذریعے ظاہر کی گئی ہے۔ اسلام بھی ریاستہائے متحدہ کی تمثیل ہے، کیونکہ ریاستہائے متحدہ پاپائی قوت کے تعلق سے جھوٹا نبی ہے، اور وہ پاپائی قوت ایزبل ہے۔ ریاستہائے متحدہ، ہیرودیاس کے تابع سلومی ہے۔ بلعام بھی جھوٹے نبی کی ایک علامت ہے، اگرچہ اُس کی کہانی محض ایک جھوٹا نبی ہونے سے کہیں زیادہ پیچیدہ ہے۔

نبوت‌های بلعام، که پس از آن‌که او اسرائیل را سه بار برکت داد ثبت شدند، از جهات گوناگون با اسلام مرتبط‌اند. الاغ نمادی از اسلام است، و نمی‌توان الاغ سخنگو را از داستان بلعام کنار گذاشت. مجوسیانی که از مشرق برای پرستش عیسیِ نوزاد آمدند، به‌وسیلهٔ نبوت‌های بلعام هدایت شدند. اسلام، در میان سه وایِ مکاشفه باب نهم، نمایانگر محمدِ نبیِ کاذب است.

اگر آپ سمجھتے ہیں کہ علامات کے ایک سے زیادہ معنی ہوتے ہیں، تو آپ یقیناً یہ بھی سمجھیں گے کہ بہت سی صداقتیں ایسی اہم ہوتی ہیں کہ اُن کی نمائندگی مختلف علامات کے ذریعے کی جاتی ہے۔ وہ علامت جو رویا کی بنیاد قائم کرتی ہے، روم کی ایک علامت ہے، اور لہٰذا یہ ظاہر ہے کہ بائبل کی نبوت میں روم ایک بنیادی موضوع ہوگا۔ روم کی ایک معروف اور مستحکم علامت دانی ایل باب گیارہ میں شمال کا بادشاہ ہے۔ شمال کا وہ بادشاہ جو اپنے انجام کو پہنچتا ہے اور اُس کی مدد کرنے والا کوئی نہیں ہوتا، پاپائی اقتدار، رومی کلیسیا، روم کا پوپ، گناہ کا آدمی ہے۔

در مناقشهٔ اوریا اسمیت، ادعا شد که پادشاه شمال در آیهٔ سی‌وشش، فرانسه است، و پادشاه شمال در آیهٔ چهل، ترکیه. هم فرانسه و هم ترکیه در زمینه‌های متفاوت، نمادهایی از ایالات متحده‌اند؛ اما همان‌گونه که نزد پروتستان‌ها بود، و همان‌گونه که امروز نیز هست، اسمیت در مناقشهٔ خود حقیقتِ این را که پادشاه شمال نمادی از رومِ جدید است رد کرد، و ادعا نمود که نماد روم به‌وسیلهٔ نمادی از ایالات متحده در ملت فرانسه بازنمایی شده است، و بار دیگر نیز اینکه نماد روم، نمادی از ایالات متحده است چنان‌که در ملت ترکیه بازنمود یافته است.

اب سیاق میں تین خطوط شامل ہیں: میلری تاریخ، اوریاہ اسمتھ کی تاریخ، اور حال و حاضر۔ ان میں سے ہر مثال میں روم کی ایک علامت کے بارے میں نزاع پایا جاتا ہے، جس کا اطلاق غلط فہمی کے باعث غلط طور پر کیا جاتا ہے، کیونکہ روم کو ریاستہائے متحدہ کی علامت سمجھ لیا جاتا ہے۔

در کتاب دانیال، سیرِ جدالِ مربوط به «قربانیِ دائمی» دقیقاً بر همین تأکید استوار است که حقیقتِ مربوط به نمادی از روم مورد انکار و معارضه قرار گرفته است، هرچند در این تاریخ برخی ظرایف مهم نیز وجود دارد.

منطق الگوی نبوی اوریا اسمیت، پیروان او را به کاربست نادرستِ بلای ششم در فصل شانزدهمِ مکاشفه رهنمون ساخت. یکی از مشکلات اصلی در تطبیقِ فصل شانزدهم از سوی اسمیت، جدا از تلاش او برای به‌کار بردنِ همه‌چیز به‌صورتِ تحت‌اللفظی، در دوره‌ای که همه‌چیز باید به‌صورتِ روحانی به‌کار برده شود، ناتوانیِ او در دیدنِ ساختارِ مشخصِ اتحادِ سه‌گانهٔ اژدها، وحش و نبیِ کذّاب بود. اسمیت با جایگزین ساختنِ معنای حقیقیِ نمادها با معانیِ حاصل از تفسیری شخصی، به‌موجبِ منطقِ خود امکانِ تشخیصِ این‌که اتحادِ سه‌گانه چگونه تشکیل می‌شود را منتفی می‌سازد؛ و چگونگیِ تشکیلِ آن «آزمونِ عظیم برای قومِ خداست که نجاتِ ابدیِ ایشان به‌وسیلهٔ آن تعیین خواهد شد.»

کاربرد نادرستِ نمادهای روم، تلاشی از سوی شیطان است تا قوم خدا در ایام آخر را از دیدن نه‌تنها رومِ معاصر، بلکه از چگونگی شکل‌گیری رومِ معاصر نیز بازدارد. ضرورتِ تشخیصِ ویژگی‌های نبوتیِ مرتبط با به‌هم‌پیوستنِ سازمان ملل متحد، قدرت پاپی، و ایالات متحده، پیامدهایی ابدی در بر دارد.

در کتاب دانیال، آزمونی ویژه وجود دارد که بر اهمیت تشخیص روابط این سه قدرت تأکید می‌ورزد، و در کتاب مکاشفه نیز آزمون ویژهٔ دیگری هست که بر همین نکاتِ عیناً یکسان تأکید می‌کند. ویلیام میلر، هنگامی که دوم تسالونیکیان را مطالعه می‌کرد، «مستمر» را در کتاب دانیال به‌منزلهٔ رومِ بت‌پرست فهمید. میلر از توصیفِ رابطهٔ نبوی میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در دوم تسالونیکیان دریافت که واژهٔ «مستمر» نمادی از رومِ بت‌پرست است، و بنابراین مکروهِ ویرانگرْ رومِ پاپی خواهد بود.

با این همه، نکته‌ای که بر آن تأکید می‌ورزیم این است که در دوم تسالونیکیان، رابطهٔ میان رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی در بستری مطرح شده است که تعلیم می‌دهد هرگاه و اگر رابطهٔ این دو قدرت را درنیابید، دچار گمراهیِ شدید می‌شوید و برای ابدیت هلاک می‌گردید.

این همان هشدارِ بلای ششم است؛ جایی که نه تنها اژدها، که در دوم تسالونیکیان رومِ بت‌پرست بود، و وحش، که در آن بخش «مردِ گناه» بود، بلکه نیز در باب شانزدهم نبیِ کاذب را دارید. این بخش بر اهمیتِ شناختِ رابطهٔ قدرت‌هایی تأکید می‌کند که اتحادِ سه‌گانهٔ رومِ مدرن را تشکیل می‌دهند، که همان بابلِ مدرن نیز هست.

اختلاف بر سر «قربانیِ دائمی» دقیقاً به همان جدالِ ایامِ آخر می‌پردازد، اما با افزودنِ اهمیتِ فهمِ رابطهٔ میان آن سه قدرتی که رومِ جدید را تشکیل می‌دهند، شناساییِ این جدال را بسط می‌دهد. امتناع از دیدنِ این حقیقت، تضمین می‌کند که پاداشتان فریبِ شدید باشد.

در جدال کنونی، کسانی که ایالات متحده را به‌عنوان «راهزنان» شناسایی می‌کنند، ظاهراً حتی قادر نیستند بپذیرند که چرا این امر اهمیت دارد که ایالات متحده مکرراً به‌صورت قدرتی تحت انقیادِ قدرت پاپی تصویر می‌شود، نه آنکه خودِ قدرت پاپی باشد. عقل سلیمِ ابتدایی تشخیص می‌دهد که قدرتی که در سیاست، تاریخ، ازدواج و نبوتِ کتاب‌مقدس رابطه را کنترل می‌کند، به‌عنوان سر محسوب می‌شود؛ و سر همان چیزی است که برای برپا داشتن رؤیا، خویشتن را برمی‌افرازد و سپس سقوط می‌کند.

منطقی که ایالات متحده را به‌عنوان دزدان شناسایی می‌کند، قادر نیست تاریخی را که از ۳۲۱ تا ۵۳۸ به تصویر کشیده شد و سپس به تحقق رسید، تطبیق دهد. نماد ایالات متحده باید نخست مرتد شود تا «مرد گناه» آشکار گردد. «مرد گناه» در ایام آخر بار دیگر آشکار می‌شود، و پیش از آن‌که او چنین کند، ایالات متحده باید نخست مرتد شود.

قانون یک‌شنبه در ایالات متحده، ایالات متحده را به‌عنوان رومِ نوین معرفی نمی‌کند؛ بلکه نشان می‌دهد که ویرانیِ ملی فرا رسیده است و ایالات متحده به‌طور کامل از عدالت جدا شده است. آن رومِ نوینی که هنگامی آشکار می‌شود که ایالات متحده در قانون یک‌شنبه سقوط می‌کند، همان قدرتِ پاپی است که در همان‌جا و در همان زمان، هم‌پیمانِ خود، نبیِ کاذب، را تازه مغلوب کرده است.

«روزانه» در کتاب دانیال و ارتباط آن با پیام ویلیام میلر، و اهمیت این‌که فهم میلر از فصل دومِ دوم تسالونیکیان برگرفته شده بود، و نیز هشدارِ حفظ جامه‌های خود در بلای ششم، همگی عناصری از آن مناقشات را مشخص می‌سازند که به مسائل کنونی می‌پردازند.

هشدارِ باب دومِ دوم تسالونیکیان دربارهٔ روزهای آخر، مربوط به گروهی است که ایالات متحده را به‌عنوان یک نماد شناسایی می‌کند، اما از هدایت شدن به‌وسیلهٔ نوری که به رابطهٔ ایالات متحده با رومِ پاپی می‌پردازد، سر باز می‌زند. با چنین کاری، آنان نه تنها رابطهٔ رومِ پاپی و ایالات متحده را خواهند دید، بلکه همچنین سازمان ملل متحد را نیز خواهند شناخت؛ همان قدرتِ اژدها در باب شانزدهمِ مکاشفه.

چنان‌که در مورد یوریا اسمیت، اِی. جی. دنیلز و دابلیو. دابلیو. پرسکات بود، که خواهر وایت آنان را ناتوان از استدلال از علت به معلول معرفی کرد، همچنین کسانی نیز چنین‌اند که از هدایتِ جهت‌دهیِ کلام نبویِ خدا در تبیینِ رابطهٔ این سه قدرت در ایام آخر سر باز می‌زنند.

همانند جدال‌های نخستین، کنونی، و مربوط به اوریا اسمیت، جدالِ مربوط به رابطهٔ سه قدرت، آن‌گونه که در دوم تسالونیکیان و بلای ششم به تصویر کشیده شده است، تفسیری خصوصی را آشکار می‌سازد که به ایالات متحده اشاره می‌کند، اما از دیدن برخی ویژگی‌های نبویِ ایالات متحده که مفهوم نادرست ایشان را برملا می‌سازد و احتمالاً آنان را به سوی نور رهنمون می‌شود، سر باز می‌زند.

پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مناقشه دربارهٔ چهار حشرهٔ کتاب یوئیل پدید آمد. حقیقت این بود که آن حشرات نمایانگر انحطاطی تدریجی و روحانی در کلیسای ادونتیست روز هفتمِ لائودیکیه بودند که از طریق ورود الهیات کاتولیکی و پروتستانِ مرتد به وجود آمد. بار دیگر، کاربست درستِ چهار حشره روم است، اما تفسیرِ خصوصی ادعا می‌کرد که آن اسلام است، که نمادی از نبیِ کاذب، و بنابراین نمادی از ایالات متحده است. حکم بر حکم، مناقشاتِ تاریخ ادونتیسم که اکنون به آن‌ها پرداخته‌ایم، همگی بر همان حقیقت دلالت دارند.

سمتِ نادرست، بر پایهٔ چهار شاهد، دزدان را ایالات متحده معرفی می‌کند، و بر پایهٔ دو شاهد، درکِ سمتِ نادرست از ایالات متحده به‌عنوان یک نماد، نادرست است. نامزدهای روزهای آخرِ خدا برای آنکه در شمارِ یکصد و چهل و چهار هزار تن باشند، اکنون در یک آزمونِ نبوی قرار دارند. این آزمونی نیست که صرفاً با انداختن رأی خود به سودِ این طرف یا آن طرف به انجام برسد. این آزمونی است که تنها در صورتی می‌توان حقیقتاً آن را به‌درستی پشت سر گذاشت که قواعدِ نبوی با دقت به‌کار بسته شوند. تا شیرِ سبطِ یهودا قومِ آخرالزمانیِ خود را به این واقعیت بیدار سازد که به اندازهٔ کافی عمیق مطالعه نمی‌کنند، او اجازه داد بدعت‌ها وارد شوند.

یہ حقیقت کہ اس تحریک کے اندر ایک بدعت پیدا ہوئی، اس بات کی نشان دہی کرتی ہے کہ نبوتی تفسیر کے اصولوں کے تعلق سے ہماری ذاتی استعداد اتنی مضبوط نہیں جتنی ہونی چاہیے۔ روم اُس رویا کو قائم کرتا ہے، اور آخری ایام کی رویا شمال کے بادشاہ کے آخری عروج اور سقوط پر مشتمل ہے۔ وہ “بادشاہ” ہی “گناہ کا آدمی” بھی ہے، اور “گناہ کا آدمی” ہی “بدی کا بھید” اور وہی “شریر” ہے۔ وہ ضدِّ مسیح ہے، اسے “تیرے لوگوں کے لٹیروں” کے طور پر بھی ممثل کیا گیا ہے، اور وہ جدید روم کا “سر” ہے۔