ਰੋਮ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਨੰਬਰ ਤਿੰਨ

او چون پالاینده و تصفیه‌کنندهٔ نقره خواهد نشست؛ و پسران لاوی را طاهر خواهد ساخت و ایشان را همچون طلا و نقره پاک خواهد نمود، تا هدیه‌ای در عدالت به خداوند تقدیم کنند. آنگاه هدیهٔ یهودا و اورشلیم نزد خداوند مقبول خواهد بود، چنان‌که در ایام قدیم و در سال‌های پیشین بود. ملاکی ۳:۳، ۴

یسوع نے اُن سے صاف صاف کہا، ’تم میں بعض ایسے ہیں جو ایمان نہیں رکھتے؛‘ اور مزید فرمایا، ’اسی لیے میں نے تم سے کہا تھا کہ کوئی شخص میرے پاس نہیں آ سکتا، مگر یہ کہ میرے باپ کی طرف سے اسے عطا کیا گیا ہو۔‘ وہ چاہتے تھے کہ وہ یہ سمجھیں کہ اگر وہ اُن کی طرف کھنچے نہیں چلے آتے تو اس کا سبب یہ ہے کہ اُن کے دل روحُ القدس کے لیے کھلے نہیں ہیں۔ ’مگر نفسانی آدمی خدا کے روح کی باتیں قبول نہیں کرتا، کیونکہ وہ اُس کے نزدیک حماقت ہیں؛ اور نہ وہ اُنہیں جان سکتا ہے، اس لیے کہ اُن کی تمیز روحانی طور پر ہوتی ہے۔‘ 1 Corinthians 2:14۔ ایمان ہی کے وسیلہ سے جان یسوع کے جلال کو دیکھتی ہے۔ یہ جلال پوشیدہ رہتا ہے، یہاں تک کہ روحُ القدس کے وسیلہ سے جان میں ایمان روشن نہ کیا جائے۔

«با سرزنش علنیِ بی‌ایمانیِ ایشان، این شاگردان باز هم بیشتر از عیسی دور شدند. آنان سخت ناخشنود گشتند، و چون می‌خواستند منجی را بیازارند و بدخواهیِ فریسیان را خشنود سازند، به او پشت کردند و با تحقیر ترکش گفتند. آنان انتخاب خود را کرده بودند؛ صورت را بی‌روح، و پوست را بی‌مغز برگرفته بودند. تصمیم ایشان هرگز پس از آن بازگردانده نشد؛ زیرا دیگر با عیسی راه نرفتند.»

«“که بادبیزنش در دست اوست، و او خرمنگاهِ خود را به‌کلی پاک خواهد ساخت، و گندمِ خویش را در انبار جمع خواهد کرد.” متی ۳:۱۲. این یکی از زمان‌های پالایش بود. به‌وسیلهٔ کلماتِ حق، کاه از گندم جدا می‌شد. چون بسیاری بیش از حد باطل‌اندیش و خودعادل‌پندار بودند تا توبیخ را بپذیرند، و بیش از حد دنیا‌دوست بودند تا زندگیِ فروتنی را قبول کنند، از عیسی روی برتافتند. بسیاری هنوز نیز همین کار را می‌کنند. امروز جان‌ها آزموده می‌شوند، همان‌گونه که آن شاگردان در کنیسهٔ کَفَرناحوم آزموده شدند. هنگامی که حقیقت به دل آورده می‌شود، می‌بینند که زندگی‌شان مطابق ارادهٔ خدا نیست. نیاز به تغییری کامل در خود می‌بینند؛ اما حاضر نیستند آن کارِ ازخودگذشته را بر عهده گیرند. ازاین‌رو، هنگامی که گناهانشان آشکار می‌شود، خشمگین می‌گردند. آزرده‌خاطر رفته، دور می‌شوند، چنان‌که شاگردان نیز با غرولند عیسی را ترک کردند و گفتند: “این سخن سخت است؛ چه کسی می‌تواند آن را بشنود؟”» آرزوی اعصار، ۳۹۲.

اينك، أُرسلُ ملاكي، فيُهَيِّئُ الطريقَ أمامي؛ ويأتي بغتةً إلى هيكله السيدُ الذي تطلبونه، وملاكُ العهد الذي تُسَرّون به؛ هأنذا يأتي، قال ربُّ الجنود. ولكن مَن يحتمل يومَ مجيئه؟ ومَن يثبت عند ظهوره؟ لأنه مثلُ نارِ الممحِّص، ومثلُ أشنانِ القصّارين. ملاخي 3: 1، 2.

«هیچ‌کس چنین مپندارد که چون نمی‌تواند معنای هر نمادِ مکاشفه را توضیح دهد، پس برای او بی‌فایده است که این کتاب را در تلاش برای شناخت معنای حقیقتی که در آن نهفته است، بجوید. آن یگانه‌ای که این اسرار را بر یوحنا مکشوف ساخت، به جویندهٔ کوشایِ حقیقت، پیش‌چشیدنی از امور آسمانی عطا خواهد کرد. آنان که دل‌هایشان به روی پذیرش حقیقت گشوده است، قادر خواهند شد تعالیم آن را درک کنند، و آن برکتی را خواهند یافت که به کسانی وعده داده شده است که «کلمات این نبوت را می‌شنوند و آنچه را که در آن نوشته شده است نگاه می‌دارند.»

«در مکاشفه، همهٔ کتاب‌های کتاب‌مقدس به هم می‌رسند و پایان می‌یابند. در اینجا متممِ کتاب دانیال است. یکی نبوت است؛ دیگری مکاشفه. کتابی که مُهر شده بود، مکاشفه نیست، بلکه آن بخش از نبوتِ دانیال است که به ایام آخر مربوط می‌شود. فرشته فرمان داد: “اما تو، ای دانیال، کلام را مخفی دار و کتاب را تا زمانِ آخر مُهر کن.” دانیال ۱۲:۴.» اعمال رسولان، ۵۸۴، ۵۸۵.

«در تاریخ و نبوت، کلام خداوند کشمکشِ دیرپای میان حقیقت و خطا را به تصویر می‌کشد. این کشمکش هنوز هم ادامه دارد. آنچه پیش‌تر بوده است، تکرار خواهد شد. مجادلات کهن دوباره زنده خواهند شد، و نظریه‌های تازه پیوسته سر برخواهند آورد. اما قوم خدا، که در ایمان خود و در تحقق نبوت، در اعلام پیام‌های فرشتهٔ اول، دوم، و سوم سهمی ایفا کرده‌اند، می‌دانند که جایگاهشان کجاست. آنان تجربه‌ای دارند که از طلای ناب گرانبهاتر است. ایشان باید همچون صخره‌ای استوار بایستند و آغازِ اطمینانِ خود را تا پایان، استوار نگاه دارند.» Selected Messages, book 2, 109.

«دشمن می‌کوشد ذهن‌های برادران و خواهران ما را از کارِ آماده ساختن قومی برای ایستادن در این ایام آخر منحرف سازد. سفسطه‌های او برای آن طرح شده‌اند که اذهان را از خطرات و وظایف این ساعت دور کنند. آنان نوری را که مسیح از آسمان آمد تا به یوحنا برای قوم خود عطا کند، هیچ می‌شمارند. تعلیم می‌دهند که صحنه‌هایی که درست در برابر ما قرار دارند، از آن اندازه اهمیت برخوردار نیستند که شایسته توجهی خاص باشند. حقیقتِ دارای منشأ آسمانی را بی‌اثر می‌سازند و قوم خدا را از تجربه گذشته‌شان محروم می‌کنند و به جای آن، دانشی کاذب به ایشان می‌دهند.»

«خداوند چنین می‌فرماید: در راه‌ها بایستید و بنگرید، و از راه‌های کهن بپرسید که راه نیکو کدام است، و در آن سلوک کنید.»

«هێچ‌کەس هەوڵ نەدات بنەماکانی باوەڕمان بەتەواوی هەڵبکەنێت—ئەو بنەمایانەی کە لە سەرەتای کاری خۆماندا، بە لێکۆڵینەوەی نوێژاوی لە وشەی خودا و بە وەحی دانرابوون. لەسەر ئەم بنەمایانەدا ئێمە لە ماوەی پەنجا ساڵی ڕابردوودا بنیادنان دەکەین. مرۆڤەکان لەوانەیە وا بزانن کە ڕێگایەکی نوێیان دۆزیوەتەوە، و دەتوانن بنەمایەکی بەهێزتر لەوەی دانراوە دابنێن. بەڵام ئەمە هەڵەچوونێکی گەورەیە. هێچ کەس ناتوانێت بنەمایەکی تر دابنێت جگە لەو بنەمایەی کە دانراوە.»

«در گذشته بسیاری به بنای ایمانی نو و استقرار اصولی تازه دست یازیده‌اند. اما بنای ایشان تا چه مدت پابرجا ماند؟—به‌زودی فرو ریخت، زیرا بر صخره استوار نشده بود.»

«آیا نخستین شاگردان ناگزیر نبودند با گفته‌های انسان‌ها روبه‌رو شوند؟ آیا ناچار نبودند به نظریه‌های باطل گوش فرا دهند، و سپس، پس از آنکه هر آنچه در توان داشتند انجام دادند، استوار بایستند و بگویند: “هیچ‌کس نمی‌تواند بنیادی جز آنچه نهاده شده است، بگذارد”؟»

«پس باید آغازِ اطمینانِ خود را تا به انتها استوار نگاه داریم. کلماتِ قدرت از جانب خدا و از سوی مسیح برای این قوم فرستاده شده است تا آنان را، نکته به نکته، از جهان بیرون آورده، به روشناییِ واضحِ حقیقتِ حاضر رهنمون شود. خادمانِ خدا با لب‌هایی که به آتشِ مقدس لمس شده بود، این پیام را اعلام کرده‌اند. کلامِ الهی مُهرِ خود را بر اصالتِ حقیقتِ اعلام‌شده نهاده است.» Review and Herald، 3 مارس 1904.

“خدا شما را یاری دهد تا سخنانی را که گفته‌ام بپذیرید. آنان که به‌عنوان دیده‌بانان خدا بر حصارهای صهیون ایستاده‌اند، باید مردانی باشند که بتوانند خطرات را پیش از آن‌که بر مردم فرود آید ببینند—مردانی که بتوانند میان حق و باطل، پارسایی و ناراستی تمییز دهند.

"یہ تنبیہ آ چکی ہے: کسی ایسی چیز کو اندر آنے کی اجازت نہ دی جائے جو اُس ایمان کی بنیاد کو متزلزل کرے جس پر ہم اُس وقت سے تعمیر کرتے آئے ہیں جب 1842، 1843، اور 1844 میں یہ پیغام آیا۔ میں اس پیغام میں شامل تھی، اور اُس وقت سے لے کر اب تک میں دنیا کے سامنے اُس نور کے ساتھ وفادار کھڑی رہی ہوں جو خدا نے ہمیں دیا ہے۔ ہم یہ ارادہ نہیں رکھتے کہ اُس چبوترے سے اپنے پاؤں ہٹا لیں جس پر وہ اُس وقت رکھے گئے تھے جب ہم روز بروز سنجیدہ دعا کے ساتھ خداوند کے طالب ہوتے تھے اور نور کی جستجو کرتے تھے۔ کیا تم سمجھتے ہو کہ میں اُس نور کو ترک کر سکتی ہوں جو خدا نے مجھے دیا ہے؟ وہ ازلی صخرہ کے مانند ہونا چاہیے۔ جب سے وہ مجھے دیا گیا ہے، وہ میری راہنمائی کرتا آیا ہے۔ اے بھائیو اور بہنو، خدا زندہ ہے اور بادشاہی کرتا ہے اور آج بھی عمل کر رہا ہے۔ اُس کا ہاتھ پہیے پر ہے، اور اپنی مشیت میں وہ پہیے کو اپنی ہی مرضی کے مطابق گھما رہا ہے۔ آدمی اپنے آپ کو دستاویزات کے ساتھ نہ باندھیں، یہ کہتے ہوئے کہ وہ کیا کریں گے اور کیا نہیں کریں گے۔ بلکہ وہ اپنے آپ کو آسمان کے خداوند خدا کے ساتھ باندھیں۔ تب آسمان کا نور جان کے ہیکل میں چمکے گا، اور ہم خدا کی نجات کو دیکھیں گے۔" Review and Herald, April 14, 1903.

«انسان هر قدر هم از لحاظ فکری پیشرفت کرده باشد، مبادا حتی برای لحظه‌ای بیندیشد که دیگر نیازی به بررسی ژرف و پیوستهٔ کتب مقدس برای دریافت نور بیشتر نیست. ما، به‌عنوان قومی، فراخوانده شده‌ایم که هر یک به‌طور فردی شاگردِ نبوت باشیم. باید با جدیت بیدار و مراقب باشیم تا هر پرتو نوری را که خدا به ما عرضه خواهد کرد، تشخیص دهیم.» شهادت‌ها، جلد ۵، ص. ۷۰۸.

«این واقعیت که در میان قوم خدا هیچ جدال یا جنب‌وجوشی وجود ندارد، نباید به‌عنوان دلیل قاطع بر این تلقی شود که ایشان به آموزهٔ صحیح استوار چسبیده‌اند. جای آن هست که بیم داشته باشیم که آنان میان حقیقت و خطا به‌روشنی تمییز نمی‌نهند. هرگاه با بررسیِ کتب مقدس هیچ مسئلهٔ تازه‌ای مطرح نشود، و هیچ اختلاف نظری پدید نیاید که مردم را برانگیزد تا خودشان کتاب‌مقدس را بجویند تا یقین کنند که حقیقت را در اختیار دارند، در آن هنگام بسیاری خواهند بود که اکنون نیز، همانند روزگاران باستان، به سنّت پایبند می‌مانند و آنچه را نمی‌دانند چیست، عبادت می‌کنند....»

«خدا قوم خود را برخواهد انگیخت؛ و اگر وسایل دیگر کارگر نیفتد، بدعت‌ها در میان ایشان راه خواهد یافت که آنان را غربال کند و کاه را از گندم جدا سازد. خداوند همهٔ کسانی را که به کلام او ایمان دارند فرامی‌خواند که از خواب بیدار شوند. نور گران‌بهایی آمده است که مناسب این زمان است. این نور، حقیقت کتاب‌مقدسی است که خطراتی را که درست در برابر ما قرار دارند آشکار می‌سازد. این نور باید ما را به مطالعه‌ای جدی و پیگیرِ کتب مقدس و به دقیق‌ترین بررسیِ مواضعی که بر آن‌ها ایستاده‌ایم رهنمون شود. خدا می‌خواهد که همهٔ جوانب و مواضعِ حقیقت، با دعا و روزه، به‌طور کامل و استوار بررسی و کاوش شوند. ایمانداران نباید در گمان‌ها و تصورات مبهم دربارهٔ آنچه حقیقت را تشکیل می‌دهد آرام گیرند. ایمان ایشان باید استوارانه بر کلام خدا بنا شده باشد، تا هنگامی که زمان آزمایش فرا رسد و آنان برای پاسخ‌گویی دربارهٔ ایمان خویش به حضور شوراها برده شوند، بتوانند با حلم و ترس، دلیلی برای امیدی که در ایشان است ارائه کنند.

«تکان دهید، تکان دهید، تکان دهید. موضوعاتی که ما به جهان عرضه می‌کنیم، باید برای ما حقیقتی زنده باشند. مهم است که در دفاع از تعالیمی که آن‌ها را اصول اساسی ایمان می‌دانیم، هرگز به خود اجازه ندهیم از استدلال‌هایی استفاده کنیم که به‌تمامی استوار و صحیح نیستند.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۷۰۸.

و بردباریِ خداوندِ ما را نجات بدانید؛ چنان‌که برادرِ محبوبِ ما پولس نیز بر حسب حکمتی که به او عطا شده است به شما نوشته است؛ همان‌گونه که در همهٔ رساله‌های خود نیز از این امور سخن می‌گوید؛ که در آنها بعضی مطالب دشوارفهم است، و مردمانِ نادان و ناپایدار آنها را، چنان‌که سایرِ کتبِ مقدس را نیز، تحریف می‌کنند تا هلاکتِ خویش را پدید آورند. پس شما، ای عزیزان، چون این امور را از پیش می‌دانید، برحذر باشید مبادا شما نیز، به‌سببِ گمراهیِ شریران، از استواریِ خود فرو افتید. بلکه در فیض و در معرفتِ خداوند و نجات‌دهندهٔ ما عیسی مسیح رشد کنید. او را هم‌اکنون و تا ابد جلال باد. آمین. دوم پطرس ۳:‏۱۵–۱۸.

جایی که رؤیا نباشد، قوم هلاک می‌شود؛ اما خوشا به حال آن‌که شریعت را نگاه می‌دارد. امثال 29:18.

“اما هر بنایی که بر بنیادی جز کلام خدا برپا شود، فرو خواهد ریخت. هر که، همچون یهودیان در روزگار مسیح، بر بنیاد اندیشه‌ها و آراء بشری، یا صورت‌ها و مراسمی که ساختهٔ اختراع انسان است، یا بر هر عملی که بتواند مستقل از فیض مسیح انجام دهد بنا کند، در حقیقت بنای شخصیت خویش را بر شن‌های روان برپا می‌سازد. توفان‌های سهمگینِ وسوسه آن بنیاد شنی را جاروب خواهند کرد و خانهٔ او را ویرانه‌ای بر کرانه‌های زمان بر جای خواهند گذاشت.”

«پس خداوند یهوه چنین می‌فرماید: … و انصاف را بر میزان، و عدالت را بر شاغول خواهم نهاد؛ و تگرگ، پناهگاهِ دروغ را خواهد روبید، و آب‌ها مخفیگاه را فرا خواهد گرفت.» اشعیا 28:16، 17

«اما امروز رحمت به گناهکار التماس می‌کند. “به حیات خودم، می‌گوید خداوند یهوه، که از مرگ شریر مسرور نمی‌شوم، بلکه از این‌که شریر از راه خود بازگردد و زنده بماند؛ بازگردید، بازگردید از راه‌های بدِ خویش، زیرا چرا باید بمیرید؟” حزقیال ۳۳:۱۱. آن صدایی که امروز با توبه‌ناپذیر سخن می‌گوید، صدای همان کسی است که در اندوه جان فریاد برآورد، آنگاه که شهر محبوب خویش را می‌نگریست: “ای اورشلیم، ای اورشلیم، که انبیا را می‌کشی و رسولانِ فرستاده‌شده به سوی خود را سنگسار می‌کنی! چند بار خواستم فرزندانت را گرد آورم، چنان‌که مرغ، جوجه‌های خود را زیر بال‌های خویش جمع می‌کند، و شما نخواستید! اینک خانه‌تان به حال ویرانی برای شما واگذاشته می‌شود.” لوقا ۱۳:۳۴، ۳۵، R.V. در اورشلیم، عیسی نمادی از جهانی را دید که فیض او را رد کرده و خوار شمرده بود. ای دلِ سرکش، او برای تو می‌گریست! حتی هنگامی که اشک‌های عیسی بر آن کوه فرو می‌ریخت، اورشلیم هنوز می‌توانست توبه کند و از فرجام شوم خویش بگریزد. برای زمانی اندک، عطیه آسمان هنوز در انتظار پذیرش او بود. همچنین، ای دل، مسیح هنوز با آهنگ‌های محبت با تو سخن می‌گوید: “اینک بر در ایستاده می‌کوبم؛ اگر کسی آواز مرا بشنود و در را بگشاید، به نزد او درخواهم آمد و با او شام خواهم خورد، و او نیز با من.” “اینک اکنون زمان مقبول است؛ اینک اکنون روز نجات است.” مکاشفه ۳:۲۰؛ دوم قرنتیان ۶:۲.»

«شما که امید خود را بر خویشتن متکی ساخته‌اید، بر شن بنا می‌کنید. اما هنوز برای گریختن از هلاکتِ در شرف وقوع دیر نشده است. پیش از آنکه توفان برخیزد، به سوی آن بنیانِ استوار بگریزید. “خداوند یهوه چنین می‌گوید: اینک من در صهیون سنگی را برای بنیاد می‌نهم، سنگی آزموده، سنگِ زاویه‌ای گران‌بها، با بنیادی استوار؛ هر که ایمان آورد، شتابان نخواهد شد.” “به من بنگرید و نجات یابید، ای تمامی کران‌های زمین؛ زیرا من خدا هستم و دیگری نیست.” “مترس، زیرا من با تو هستم؛ هراسان مباش، زیرا من خدای تو هستم؛ تو را تقویت خواهم کرد؛ آری، تو را یاری خواهم داد؛ آری، تو را به دست راستِ عدالت خویش نگاه خواهم داشت.” “شما تا ابد خجل و سرافکنده نخواهید شد.” اشعیا 28:16، R.V.؛ 45:22؛ 41:10؛ 45:17.» Thoughts from the Mount of Blessing, 150–152.