رومیا رؤیا را برقرار می‌کند — شمارهٔ چهارم

ما از پیش هشدار داده شده‌ایم که «مجادلات کهن» در ایام آخر دوباره زنده خواهند شد.

به‌طور اجتناب‌ناپذیر، آن مناقشات کهن تلاشی شیطانی برای تضعیف نقش رومِ معاصر بود، زیرا این رومِ پاپیِ ایام آخر است که رؤیا را برقرار می‌سازد. چندین نمونه از این واقعیت در تاریخ ادونتیسم وجود دارد. نخستینِ آن‌ها مناقشه میان پروتستان‌ها و میلریت‌ها بود، چنان‌که در نمودار پیشگام 1843 بازنمایی شده است. تنها ارجاعی در نمودار مقدّس پیشگام 1843 که «به هدایت خداوند ترسیم شده بود و نباید دگرگون شود» و ارجاعی مستقیم به یکی از حقایق نبویِ کلام خدا نبود، بازنماییِ مناقشه میلریت‌ها با پروتستان‌های آن دوره بود. پروتستان‌ها «غارتگران قوم تو» را در دانیال باب یازده، آیه چهارده، انطیوخوس اپیفانِس می‌دانستند، حال آنکه میلریت‌ها می‌دانستند که مقصود، روم است.

پس از آن، مناقشه‌ای میان جیمز وایت و اوریا اسمیت دربارهٔ تشخیص درستِ «پادشاه شمال» در باب یازدهم دانیال درگرفت. جیمز در این‌که «پادشاه شمال» را در آیات پایانی دانیال یازده، روم پاپی، یا به تعبیری که من به کار می‌برم روم جدید، شناسایی می‌کرد، بر حق بود. اسمیت استدلال می‌کرد که «پادشاه شمال» در دانیال باب یازده، آیهٔ سی‌وشش، فرانسهٔ الحادی است.

سمِث «تفسیر خصوصی» خود را وارد ساخت آنگاه که اظهار داشت: «پادشاهی که در اینجا معرفی شده است، نمی‌تواند همان قدرتی را برساند که آخرین‌بار بدان اشاره شد؛ یعنی قدرت پاپی؛ زیرا اگر این مشخصات بر آن قدرت تطبیق داده شود، درست از کار درنخواهد آمد.» کلام خدا هرگز خطا نمی‌کند، و از نظر دستوری نادرست است که از یک گزارهٔ انسانی برای انکار ساختار روشن دستوریِ این عبارت استفاده شود. آیه می‌گوید: «و پادشاه»، و این اقتضا می‌کند که پادشاهی که شناسایی می‌شود همان پادشاهی باشد که در عبارت پیشین نمایانده شده است. هیچ شاهدی بر وجود پادشاهی تازه در میان نیست، و سمِث تأیید می‌کند که «همان قدرتی که آخرین‌بار بدان اشاره شد» همان «قدرت پاپی» بوده است. او در کتاب خود اذعان می‌دارد که از آیهٔ سی‌ویک تا آیهٔ سی‌وپنج، سخن از قدرت پاپی است، و با آنکه هیچ دلیل دستوری‌ای برای شناسایی پادشاهی جدید در آیهٔ سی‌وشش وجود ندارد، صرفاً استدلال می‌کند که آیاتِ پس از آیهٔ سی‌وپنج، ویژگی‌های نبویِ قدرت پاپی را بازنمایی نمی‌کنند. از این‌رو، او نظر خود را دربارهٔ فرانسه در متن داخل می‌سازد.

جب اسمتھ آیت چالیس سے بحث کرتا ہے تو اپنی شخصی تفسیر کے ذریعے اس نے جو معیوب نبوتی بنیاد کھڑی کی ہے، وہ اسے ایک سہ فریقی جنگ کی نشاندہی کرنے پر مجبور کرتی ہے، جس میں وہ اپنے قیاسات کی بنا پر جنوب کے بادشاہ کو مصر قرار دیتا ہے، جو اس آیت میں فرانس کے خلاف “دھکا دیتا” ہے، اور ترکی کو وہ شمال کا بادشاہ قرار دیتا ہے جو فرانس کے خلاف بھی آتا ہے۔ یہ اضافہ شدہ انسانی تفسیر ایک ایسا نبوتی نمونہ تعمیر کرتی ہے جس کے تحت اسمتھ ایک لفظی آرمگیڈون کی تعیین کرتا ہے، جہاں ترکی یروشلم کی طرف مارچ کرتا ہے، اور جب میکائیل کھڑا ہوتا ہے تو یہ انسانی مہلتِ آزمائش کے اختتام کی علامت بنتا ہے۔ ایڈونٹ ازم کی تاریخ میں بہت سی کتابیں لکھی گئی ہیں جن میں ایسے اطلاق کے مغالطے کی درست طور پر نشان دہی کی گئی ہے۔

مقصود این مقاله آن نیست که به ثمرات تفسیر شخصی اوریا اسمیت بپردازد، بلکه تنها در پی آن است که مناقشه‌ای را مشخص سازد که هنگامی پدید آمد که او به ترویج تفسیر شخصی خود آغاز کرد؛ زیرا چون جیمز وایت با دیدگاه مغالطه‌آمیز او مخالفت ورزید، این امر به یکی دیگر از محورهای مناقشه در ادونتیسم بدل شد که در آن شناسایی صحیح روم به‌واسطهٔ کاربردی نادرست مورد حمله قرار گرفت.

همچنین جدالِ طولانی‌مدتی بر سرِ «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال درگرفت، آنگاه که ادونتیسمِ لائودیکیه‌ای دیدگاهِ مرتدِ پروتستانی را پذیرفت که «قربانیِ دائمی» در کتاب دانیال را خدمتِ مسیح در قدس‌گاه او معرفی می‌کرد، در تضاد با حقیقتِ بنیادیِ استوارشده‌ای که مطابق آن، «قربانیِ دائمی» نمادی از رومِ بت‌پرست بود.

در زمان آخر، در سال ۱۹۸۹، هنگامی که شش آیهٔ پایانی دانیال یازده مُهرگشایی شد، پادشاه شمال آنگاه به‌عنوان روم پاپی شناخته شد، همان‌گونه که جیمز وایت پیش‌تر در مجادلهٔ خود با اوریا اسمیت شناسایی کرده بود. وایت، در پاسخ به مغالطهٔ اسمیت، روش‌شناسیِ «خط بر خط» را به‌کار برد. وایت استدلال کرد که اگر آخرین قدرتی که در دانیال دو نمایان شده است، و آخرین قدرتی که در دانیال هفت نمایان شده است، و آخرین قدرتی که در دانیال هشت نمایان شده است، همگی روم باشند، پس بر پایهٔ سه خطِ شاهدان، آن قدرتی که در دانیال یازده به پایان خود می‌رسد، روم است، نه آن‌گونه که اسمیت ادعا می‌کرد که ترکیه است.

جنبش نبویِ فرشتهٔ سوم که در سال ۱۹۸۹ آغاز شد، اندکی پس از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ با مناقشه‌ای دربارهٔ باب نخستِ یوئیل روبه‌رو گردید. در پنج آیهٔ نخست، دو شاهد—نخست از نسل‌ها، سپس از حشرات—ویرانیِ تدریجی‌ای را شناسایی می‌کنند که از سوی روم بر اَدونتیسم وارد شده است. «میگساران» در نبوت، مطابق اشعیا، همان «مردان استهزاکننده‌ای هستند که بر اورشلیم حکومت می‌کنند.» آنان در نسل چهارم و نهایی بیدار می‌شوند. این ویرانیِ تدریجی، ویرانی‌ای روحانی است، زیرا خطابِ آن به اورشلیمِ ایام آخر است، و از زمان عصیانِ ۱۸۶۳ به بعد، اَدونتیست‌های لائودیکیه‌ایِ روز هفتم به‌تدریج از تعالیم روم نوشیدند.

پس از آن‌که ساختمان‌های عظیم شهر نیویورک فرو ریختند، چنین درک شد که بارانِ آخِر آنگاه آغاز به «باریدنِ اندک» کرده است، و اینکه جدالِ باب دومِ حبقوق، که در تاریخ میلریتی تحقق یافته بود، بار دیگر در جریان است. این جدال بر سرِ روش‌شناسیِ صحیحِ نبوتی بود.

آزمونِ حبقوق دو، به‌گونه‌ای نمادین، آزمونِ جنبشِ یکصد و چهل و چهار هزار را مجسّم ساخت؛ جنبشی که هنگامی آغاز شد که فرشتهٔ نیرومندِ مکاشفه باب هجده در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ فرود آمد. سپس مناقشه‌ای میان کسانی آغاز شد که بر بنیادهای اَدونتیسم، آن‌گونه که بر نمودارِ پیشگامانِ ۱۸۴۳ به تصویر درآمده است، ایستاده بودند، و آنان که در حبقوق «به‌واسطهٔ شراب» تعدّی می‌کنند و «مستان» یوئیل بودند، و آنگاه «بیدار شدند»، تنها تا این‌که «شرابِ تازه» از «دهان» ایشان منقطع گردد.

واژهٔ عبریِ «توبیخ شدند» در آیهٔ نخست به معنای «با آنان مجادله شد» است. برهانی که به دیده‌بانان میلری داده شد، بر نمودار پیشگامِ ۱۸۴۳ که در ماه مه ۱۸۴۲، در تحقق این آیات، پدید آمد، به تصویر کشیده شده بود. گروهی که به ایمان خود زیست می‌کردند، بر سرِ پیام حقیقتِ حاضرِ نبویِ مربوط به آن دوره، با گروهی دیگر که به‌سبب شراب تعدی می‌کردند، در مناقشه بودند. ایشان همان مستانِ یوئیل‌اند که بیدار می‌شوند و درمی‌یابند که شراب، که نمادِ تعلیم است، از دهانشان بریده شده است. ایشان همان مستانِ افرایم در اشعیا هستند که بر اورشلیم حکم می‌رانند و از فهمیدنِ کتابِ مهرشده ناتوان‌اند.

La controversia de Habacuc entre los borrachos de Efraín y aquellos que andan por fe en la Palabra profética de Dios se identifica específicamente como la controversia acerca de la metodología correcta frente a la incorrecta en el testimonio de Isaías, pues Isaías identifica que es la metodología de «línea sobre línea» la que hace tropezar a los borrachos y los lleva a entrar en un pacto de muerte.

سپس اشعیا مشخص می‌سازد که خدا در جدالِ حبقوق چه چیزی را قرار داد که داوری را بر مستان فرود می‌آورد، و آن سنگِ بنیاد، یعنی «هفت زمان»ِ لاویان بیست‌وشش بود؛ همان نخستین نبوتِ زمانی که جبرئیل و فرشتگان، ویلیام میلر را به فهم آن رهنمون شدند.

اندکی پس از آن‌که خداوند قوم خویش را به راه‌های کهن بازگردانید، از تاریخ ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ گروهی از کسانی که در این جنبش مشارکت داشتند، بر آن شدند که چهار حشرهٔ یوئیل نمایانگر اسلامِ وایِ سوم است. هنگامی که روشِ «حکم بر حکم» برای قوم خدا در آن نسل پایانی گشوده شد، یک قاعدهٔ کلیدیِ نبوی شناخته گردید. آن قاعده، کاربرد سه‌گانهٔ نبوت است، و گروهی که بر این نظر بودند که چهار نسلِ یوئیل نمایانگر اسلامِ وایِ سوم است، این قاعدهٔ کاربرد سه‌گانهٔ نبوت را به‌نادرست به کار بردند تا برداشت نادرست خود را تأیید کنند.

پھر 2014 کے عرصۂ وقت میں شیطان کو اجازت دی گئی کہ وہ ہم جنس پرستانہ “ووک” ایجنڈے کے ساتھ، جو برطانیہِ عظمیٰ اور آسٹریلیا سے نکلا تھا، اس تحریک میں داخل ہو جائے؛ اور اس نے اپنا حملہ تاریخ کی ایک جھوٹی تعبیر پر قائم کیا، جو دانی ایل باب گیارہ آیات ایک سے پندرہ میں ممثل ہے۔ ہم جنس پرستی کے حامی راہنما، جنہوں نے اس تحریک میں دراندازی کی اور اس پر حملہ کیا، آخرکار یہ دعویٰ کرنے لگے کہ ایڈونٹ ازم کو روم کے پوپ سے معذرت کرنی چاہیے، کیونکہ اس نے، ان کے بقول، دجّال یعنی روم کے پوپ پر جھوٹے الزامات عائد کیے تھے۔ اس حملے کا مقصد اس تحریک کو ہلاک کرنا تھا، اور بالخصوص اسی عبارت (دانی ایل 11:1–15) میں التباس پیدا کرنا تھا جہاں “تیرے لوگوں کے لٹیرے” کی شناخت کی گئی ہے۔

تمام این مجادله‌ها تلاشی از سوی شیطان بود تا نماد روم پاپی را دچار ابهام سازد. بنا بر گفتهٔ حکیم‌ترین مردی که تا به حال زیسته است، زیر آفتاب هیچ چیز تازه‌ای نیست. امروز نیز این مجادله بار دیگر بر شناسایی روم، که به صورت «راهزنان قوم تو» نمادپردازی شده است، مبتنی است. این تفسیر جدید و خصوصی ادعا می‌کند که «راهزنان قوم تو» ایالات متحده است، و با این کار آشکارا از این امر ناآگاه‌اند که این دقیقاً همان مجادله‌ای است که نخستین مجادله میان میلری‌ها و پروتستان‌ها بود؛ و نیز از آن گفتهٔ قدیمی که به نویسندهٔ سدهٔ شانزدهم، John Heywood، نسبت داده می‌شود و می‌گوید: «هیچ‌کس آن‌قدر کور نیست که نخواهد ببیند.» گونهٔ دیگری از عبارت او چنین است: «هیچ‌کس آن‌قدر کر نیست که نخواهد بشنود.» به احتمال بسیار، بیشتر مردم نه می‌دانند که این عبارت به Heywood نسبت داده می‌شود، و نه درک می‌کنند که عبارت Heywood از بخش‌هایی از کتاب‌مقدس، مانند آنچه در ارمیا و اشعیا یافت می‌شود و عیسی در عهد جدید نقل کرده است، برگرفته شده بود.

این «شریرانِ» دانیال و «باکره‌های جاهلِ» متی‌اند که «افزایش معرفت» را درک نمی‌کنند. افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹، در درجهٔ نخست، این تشخیص بود که شش آیهٔ پایانیِ باب یازدهم دانیال، اوج‌گیری و سقوط نهاییِ قدرت پاپی را ــ یا آن‌گونه که من آن را «رومِ مدرن» نامیده‌ام ــ مشخص می‌سازد. این آیات ایالات متحده را معرفی می‌کنند، اما تنها از حیث رابطهٔ ایالات متحده با قدرت پاپی. «شریران» و «جاهلان» در تقابل با «حکیمان» قرار دارند، و حکیمانِ ایام آخر، از افزایش معرفت در سال ۱۹۸۹ فهم دارند. جاهلان کسانی‌اند که چشم دارند، اما نمی‌بینند، و گوش دارند، اما نمی‌شنوند.

اشعیا باب ششم میں جن لوگوں سے خطاب کیا جا رہا ہے، وہ وہی ہیں جو 11 ستمبر 2001 کو پہنچنے والے “موجودہ حق” کے پیغام میں ہونے کا اقرار کرتے ہیں، کیونکہ اشعیا 6 اس عبارت کو اُس وقت واقع ہوتا ہوا نشان زد کرتا ہے جب “ساری زمین خداوند کے جلال سے معمور ہے۔” زمین خدا کے جلال سے منور ہو گئی جب مکاشفہ 18 کا فرشتہ نازل ہوا، اُس وقت جب نیویارک شہر کی عظیم عمارتیں خدا کی ایک چھو سے گرا دی گئیں۔

خواهر وایت اعلامِ آن فرشته را با رویدادی پیوند می‌دهد که نشان می‌زند آن فرشتهٔ مکاشفه، باب هجده، چه زمانی زمین را از جلال خویش پر می‌سازد.

اِشعیا، که نمایندۀ قوم خدا در دوران مُهر شدن بود که در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ آغاز شد، پیامی دریافت کرد تا آن را به قومی برساند که چشمانی داشتند، اما نخواستند ببینند، و گوش‌هایی داشتند، اما نخواستند بشنوند. عیسی، به‌عنوان آلفا و اُمگا، پایان دوران مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار تن را با آغاز آن به تصویر می‌کشد. در پایان نیز بار دیگر فرستاده‌ای خواهد بود که به‌وسیلهٔ اِشعیا نمادین شده است و پیامی را به قومی می‌رساند که برگزیده‌اند نبینند و نشنوند. آن پیام، تطهیر نهاییِ صد و چهل و چهار هزار تن را پدید خواهد آورد. آن پیام، کلماتِ حقیقت است که از شهادتِ نبویِ خدا آورده می‌شود. آن شهادتِ نبوی همان «رؤیا» است که به‌وسیلهٔ قدرتی که با عنوان «عُصیانگرانِ قوم تو» نمادین شده است، استوار می‌گردد.

در مقالهٔ بعدی، هر یک از این جدال‌ها را گرفته، آنها را به‌شیوه‌ای «حکم بر حکم» بر یکدیگر منطبق خواهیم ساخت. خط میلری، خط اسمیت و وایت، خط «قربانی دائمی»، خط «پادشاه شمال» در ۱۹۸۹، خط حشراتِ یوئیل، و جدال کنونی. شش جدال کهن، که چون به‌صورت «حکم بر حکم» نگریسته شوند، به‌روشنی حقیقتِ نخستین جدال را که بر نمودار پیشگامانِ ۱۸۴۳ به تصویر درآمده است، تأیید می‌کنند. آن حقیقت این است که روم «غارتگران قوم تو» است، که خویشتن را برمی‌افرازند، و سقوط می‌کنند، و رؤیا را استوار می‌سازند.

ردِّ حقایقی که بر آن نمودار آمده است، به‌طور هم‌زمان به‌معنای ردّ اعتبار روحِ نبوت است؛ و آن نمودار نشان می‌دهد که این روم است، نه ایالات متحده، که «رؤیا» را برقرار می‌سازد؛ همان رؤیایی که سلیمان به ما تعلیم می‌دهد که بدون آن «رؤیا»، قوم خدا هلاک خواهند شد.