روم رؤیا را برقرار می‌سازد — شمارهٔ شش

ما به شش خطِ مناقشهٔ نبوی می‌پردازیم که در درون تاریخ ادونتیسم از ۱۷۹۸ تا زمان حاضر رخ داده‌اند.

مقالۀ پیشین به نخستین و آخرین مناقشه دربارهٔ قدرت روم پرداخت، و اکنون به مناقشه‌ای خواهیم پرداخت که میان اورایاه اسمیت و جیمز وایت رخ داد. اورایاه اسمیت «تفسیر خصوصی» خود را در آیۀ سی‌وشش وارد کرد.

اسمیت اذعان کرد که قدرت در آیهٔ پیشین «روم پاپی» بود، اما مدعی است که ویژگی‌های آیهٔ سی‌وشش، ویژگی‌های نبوی‌ای نیستند که روم پاپی را شناسایی کنند. آن ادعا نادرست است. باید به یاد داشت که در شورش سال 1863، «هفت زمان»ِ لاویان باب بیست‌وشش کنار گذاشته شد، و ازاین‌رو، نمودِ «هفت زمان» در هر دو لوحِ حبقوق رد گردید. هر دو نمودارِ 1843 و 1850، «هفت زمان» را درست در مرکز نمودارها نشان می‌دهند، و هر دو تصویر، صلیب را در مرکز خطِ «هفت زمان» قرار می‌دهند. هنگامی که نور جدیدِ «هفت زمان» در سال 1856 رسید و پس از آن رد شد، این امر نشانگرِ رد شدنِ دو لوحِ حبقوق بود، و نیز اقتدارِ روح نبوت را، که به‌روشنی تصریح می‌کند هر دو نمودار به هدایت خدا تنظیم شده بودند.

به گفتهٔ خواهر وایت، آخرین فریب شیطان این است که شهادت روح خدا را بی‌اثر سازد؛ و در اینجا نخستین فریب نیز این بود که شهادت روح خدا را بی‌اثر سازد، و این همچنین نمایانگر ردّ هم‌زمانِ حقایق بنیادیِ مندرج در دو نمودار، و به‌طور خاص هفت زمان، بود.

در شورش سال ۱۸۶۳، کسی جز اوریا اسمیت نبود که چارتِ جعلیِ ۱۸۶۳ را پدید آورد؛ همان چارتی که خطِ «هفت زمان» را حذف کرد. تا سال ۱۸۶۳، اوریا اسمیت چشمان خود را بر نورِ «هفت زمان» بسته بود و نمی‌توانست ببیند که دو «غضب» وجود دارد که دانیال آن‌ها را مشخص می‌سازد. این دو غضب، نمایانگرِ «هفت زمان» بر ضد پادشاهی شمالیِ اسرائیل و پادشاهی جنوبیِ یهودا هستند. نخستین، بر ضد ده سبطِ شمالی، در ۷۲۳ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۷۹۸ پایان یافت، و دومین در ۶۷۷ پیش از میلاد آغاز شد و در ۱۸۴۴ پایان یافت.

جبرائیل در باب هشتم نزد دانیال آمد تا رؤیای «مَرَاه» را تفسیر کند، و در پیوند با مأموریت خود، گواهی دومی بر سال ۱۸۴۴ ارائه کرد. دو هزار و سیصد سالِ دانیال باب هشتم در ۱۸۴۴ به پایان رسید، و همچنین آخرینِ دو غضب بر ضد پادشاهی‌های شمالی و جنوبی نیز در همان سال پایان یافت.

El fin postrero presupone un fin primero. La última de las dos indignaciones, que no es sino otra expresión de los siete tiempos, terminó en 1844, y la primera indignación terminó en 1798. El versículo que, según afirmaba Smith, no contenía especificaciones del poder papal, identificaba el año en que el papado recibiría su herida mortal.

«پادشاه» در آیهٔ سی‌وششم «کامیاب خواهد شد تا غضب به انجام رسد.» توجه کنید که اسمیت در همان کتابی که در آن ادعا می‌کند قدرت پاپی واجد اوصاف درست برای تحقق آیهٔ سی‌وششم نیست، دربارهٔ دانیال باب هشت، آیات بیست‌وسه و بیست‌وچهار، چه می‌نویسد.

اسمیت در این بخش، در دو موضع، تصریح می‌کند که ویژگی‌های نبویِ رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی قابلِ جایگزینی با یکدیگرند، زیرا این دو صرفاً ظهورِ روم در دو مرحلهٔ آن هستند؛ همان‌گونه که آمیزهٔ آهن و گل در باب دومِ دانیال، که خواهر وایت آن را نمادهای کلیسازدگی و دولت‌ورزی معرفی می‌کند. هنگامی که دانیال در آیاتی که اسمیت بدان‌ها می‌پردازد، بیان می‌کند که روم «کامیاب خواهد شد و عمل خواهد کرد»، و اینکه روم «حیله را در دست خود کامیاب خواهد ساخت»، اسمیت مدعی است که در آیهٔ سی‌وششم، «پادشاهی» که «کامیاب خواهد شد تا غضب به انجام رسد»، یکی از ویژگی‌های نبویِ هر دو، یعنی رومِ بت‌پرست و رومِ پاپی، را معرفی می‌کند. سپس مدعی می‌شود که هیچ‌یک از ویژگی‌های روم در آیهٔ سی‌وششم به قدرتِ پاپی اشاره ندارد.

ما در تأیید این همسان‌سازی که روم همان غارتگرانی است که رؤیا را برپا می‌دارند، به اسمیت ارجاع داده‌ایم؛ و یکی از چهار ویژگیِ نبوی در آیهٔ چهارده این است که روم خویشتن را برمی‌افرازد.

اسمیت ادعا می‌کند که ویژگی‌های پادشاه در آیهٔ سی‌وشش با قدرت پاپی سازگار نیست، هرچند او پیش‌تر دفاع کرده بود که در آیهٔ چهارده این روم است که خویشتن را برمی‌افرازد. بااین‌حال، پادشاه در آیهٔ سی‌وشش «خود را برخواهد افراشت». همان پادشاه در آیهٔ سی‌وشش «سخنان شگفت‌انگیز بر ضد خدای خدایان خواهد گفت». در دانیال، قدرت پاپی «سخنان بزرگ بر ضد حضرت اعلی خواهد گفت»، و در کتاب مکاشفه، قدرت پاپی بر ضد حضرت اعلی کفر می‌گوید.

ہر نبوی تعیین جو پاپائی اقتدار سے متعلق ہے، چھتیسویں آیت میں شناخت کی گئی ہے۔

مفسرانِ بشری بارها غیرقابلِ اعتماد ہوتے ہیں، لیکن بہت سے ایڈونٹسٹ مفسرین اس بدیہی حقیقت کی گواہی دیتے ہیں کہ یہی آیت چھتیس تھی جس کا رسول پولس نے 2 تھسلنیکیوں میں، جب اُس نے مردِ گناہ کا ذکر کیا، اقتباسی انداز میں بیان کیا تھا۔

آیهٔ سی‌وشش می‌گوید که «او خویشتن را برخواهد افراشت و خویشتن را برتر از هر خدایی بزرگ خواهد شمرد»، و پولس می‌گوید: «آن مرد گناه آشکار گردد، آن پسر هلاکت؛ که مخالفت می‌ورزد و خویشتن را برتر از هر آنچه خدا خوانده می‌شود یا پرستیده می‌شود، برمی‌افرازد.» آشکار است که اسمیت هیچ اقتدار نبوتی نداشت تا ادعا کند پادشاهِ آیهٔ سی‌وشش با پادشاهی که در آیاتِ منتهی به آیهٔ سی‌وشش مورد بحث است، متفاوت بوده است. از لحاظ دستوری هیچ توجیهی برای این تطبیق نادرست خود نداشت، و ادعای او که چنین کرده است زیرا آیهٔ سی‌وشش هیچ ویژگی‌ای از قدرت پاپی را در بر ندارد، تحریفِ کلامِ مقدس بود در تلاشی برای برپا ساختن تفسیری شخصی.

در طول سال‌های اَدونتیسمِ لااودیکیه، الهی‌دانان، شبانان و نویسندگان اَدونتیستِ بسیاری به این موضوع پرداخته‌اند که آیا به نظر آنان تطبیق اسمیت درست است یا نادرست. یک شبان استرالیایی به نام لوئیس وِر، که سال‌هاست درگذشته است، بخش اعظم خدمت خود را صرف مخالفت با الگوی نادرستِ نبویِ اسمیت کرد. دلیل این مخالفت صرفاً این نبود که اسمیت سرانجام پادشاهی را که در آیهٔ چهل‌وپنجم به پایان خود می‌رسد، ترکیه شناسایی کرد، بلکه چارچوب او همچنین به تطبیقی نادرست از آرماگدون انجامید. در دههٔ ۱۹۸۰، یا حدود آن، یکی از نویسندگان اَدونتیست کتابی با عنوان Adventists and Armageddon, Have We Misunderstood Prophecy? به رشتهٔ تحریر درآورد. نام نویسنده دونالد منسل است و آن کتاب همچنان در دسترس است.

منسل تاریخِ منتهی به جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم را دنبال می‌کند و نشان می‌دهد که هنگامی که آشکار شد هر دو جنگ در حال نزدیک شدن‌اند، مبشّران ادونتیست به‌کارگیریِ تطبیقِ نادرستِ اسمیت را آغاز کردند؛ یعنی این‌که حرکتِ ترکیه به‌سوی اورشلیمِ literal را به‌عنوان نشانه‌ای از آرماگدون و پایان جهان معرفی کنند. او با استناد به دفاتر عضویت کلیسا نشان می‌دهد که با نزدیک شدن هر یک از آن جنگ‌ها، جان‌های بسیاری بر اساس تأکید نبویِ مبشّران، که از دیدگاه معیوبِ اسمیت دربارهٔ آرماگدون برگرفته شده بود، به عضویت کلیسای ادونتیست درآمدند.

هنگامی که هر یک از آن جنگ‌ها به پایان رسید و پیش‌بینی‌های معیوب تحقق نیافت، کلیسا اعضای بیشتری را از دست داد تا آنچه از الگوی نبویِ ساخته‌شده به‌دست اسمیت به دست آورده بود.

اسمیت کی طرف سے ملیریوں کے بنیادی پیغام کو رد کرنے، اور دانی ایل کی آیات چھتیس سے پینتالیس تک کی اپنی ذاتی تفسیر کو فروغ دینے پر آمادگی کے ذریعے، اسمیت کی منطق نے ایک ایسا نبوتی نمونہ پیدا کیا جو عصری واقعات پر مبنی تھا۔

در مناقشه میان اسمیت و جیمز وایت درباره آن پادشاهی که در آخرین آیه از دانیال یازدهم به پایان خود می‌رسد، جیمز وایت منطقی را مطرح کرد که به‌اختصار بنیاد سستِ نبویِ اسمیت را بازنمایی می‌کرد. وایت تعلیم می‌داد که «نبوت تاریخ را پدید می‌آورد، اما تاریخ نبوت را پدید نمی‌آورد.»

مبلغان بشارتیِ ادونتیسم که پیش از هر دو جنگ فعالیت می‌کردند، از تاریخِ در حال تکوین بهره می‌بردند تا الگوی نبویِ معیوبِ اسمیت دربارهٔ آرماگدون را عرضه کنند؛ و کار ایشان، که در آستانهٔ آن جنگ‌ها بسیار پربرکت می‌نمود، آنگاه که آشکار شد آن الگوی نبوی بر تفسیری شخصی مبتنی است، در نهایت زیانی خالص بر جای گذاشت.

آمادگی اسمیت برای ترویجِ یک الگوی خصوصیِ نبوی دربارهٔ پادشاه در آیهٔ سی‌وشش، این ثمر را نیز به بار آورد که کاربردی نادرست از بلای ششم و هارمجدون پدید آید.

چنان‌که پیش‌تر اشاره کرده‌ایم، بلای ششم پس از بسته شدن زمان آزمایش بشر فرا می‌رسد؛ ازاین‌رو، هشداری که در آن آمده است که جامه‌های خود را نگاه دارید، باید به موضوعی آزمون‌کننده اشاره داشته باشد که پیش از آن رخ می‌دهد که میکائیل برخیزد و زمان آزمایش بشر بسته شود و بلای نخست آغاز گردد. بلای ششم فعالیت‌های اژدها، وحش و نبیِ کذّاب را مشخص می‌سازد؛ همان اتحاد سه‌گانه‌ای که در قانون یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع پدید می‌آید. آن اتحاد سه‌گانه، رومِ جدید است، و نمادی که اتحاد سه‌گانهٔ رومِ جدید را شناسایی و تثبیت می‌کند، «دزدانِ قوم تو» هستند که «خویشتن را برمی‌افرازند تا رؤیا را برقرار سازند» و «سقوط می‌کنند».

هشدارِ بلای ششم، هرگاه فهمیده شود، به جان اجازه می‌دهد جامه‌های خود را نگاه دارد؛ اما اگر رد شود، جان را برهنه باقی می‌گذارد، و این یکی از پنج ویژگیِ لاودیکیه‌ای است. نمادی که آن هشدار را برقرار می‌سازد، «راهزنانِ قوم تو» هستند که خود را برمی‌افرازند و سرانجام سقوط می‌کنند. سلیمان گفت اگر قوم خدا آن رؤیا را نداشته باشند، هلاک می‌شوند.

واژهٔ عبریِ «هلاک شود» به معنای «برهنه ساختن» است، و یوحنا ثبت کرد: «خوشا به حال آن که بیدار می‌ماند و جامه‌های خود را نگاه می‌دارد، مبادا برهنه راه رود و رسوایی او را ببینند.» اسمیت در مورد پادشاه شمال در خطا بود، و آن بنیانِ نادرستِ نبوی به او امکان داد تا کاربردی نبوی را بپروراند که اگر پذیرفته شود، برهنگی پدید می‌آورد؛ برهنگی‌ای که نماد لائودیکیه‌ایان است، آنان که از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند.

اسمیت در دفاع از شناسایی تازه و نادرست خود از «پادشاه شمال» در برابر جیمز وایت، شوهر آن نبیّه، هیچ مشکلی نداشت. مورخان ادونتیست، و نیز خواهر وایت، به اختلاف مشهور آنان پرداخته‌اند. الن وایت هم شوهرش و هم اسمیت را توبیخ کرد، زیرا اجازه داده بودند اختلاف نظرشان درباره این‌که در دانیال یازده «پادشاه شمال» نماینده چه کسی است، به عرصه عمومی کشیده شود. جیمز وایت در نخستین نشریه ادونتیستی پس از ناکامی بزرگ سال 1844 نوشت:

هنگامی که اسمیت آنچه را «نور جدید» خود دربارهٔ موضوعِ «آخرین قدرت در فصل یازدهم دانیال» می‌نامید مطرح ساخت، جیمز وایت تطبیقِ اسمیت را نه نور جدید، بلکه حمله‌ای بر بنیان‌ها تلقی کرد. مناقشهٔ مربوط به روم به‌عنوان پادشاه شمال در دانیال یازده، که میان اوریا اسمیت و جیمز وایت روی داد، دارای ویژگی‌های مشخصی است که ما، به‌عنوان دانشجویان نبوت، باید آن را با دیگر مناقشات تاریخ ادونتیست دربارهٔ نمادِ روم کنار هم قرار دهیم.

از جملهٔ آن ویژگی‌ها، طرحِ یک تفسیرِ خصوصی است. ویژگیِ دیگر آن است که به‌کاربستنِ آن تفسیرِ خصوصی مستلزمِ تحریفِ دستورِ سادهٔ زبان است؛ زیرا اسمیت نه‌تنها نادیده گرفت که هر صفتِ نبوی در آیهٔ سی‌وشش روم را مخاطب می‌سازد، بلکه نادیده گرفت که ساختارِ نحوی اقتضا می‌کند پادشاهِ آیهٔ سی‌وشش همان پادشاهی باشد که در بخشِ پیشین به تصویر کشیده شده است.

یکی دیگر آن است که تفسیرِ شخصی، ردِّ حقایقِ بنیادی بود. دیگری آن است که این امر، بیانگرِ ردِّ اقتدارِ روحِ نبوت است. ویژگیِ دیگر آن است که نخستین اندیشهٔ معیوب دربارهٔ روم، به الگویی نبوی خواهد انجامید که شخص را از نگاه داشتنِ جامه‌های خویش در حالی که به پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر نزدیک می‌شود، بازمی‌دارد. دیگری، آمادگی برای ترویجِ علنیِ تفسیرِ شخصیِ خود بود. دیگر آن است که تفسیرِ شخصی، به‌طورِ ثابت، به‌عنوانِ نورِ جدید معرفی می‌شود. همهٔ این اوصاف در بحثِ کنونی دربارهٔ «دزدانِ قومِ تو» نمود یافته‌اند.

Cuando la última controversia de Roma, tipificada por la primera controversia de Roma al identificar a los “robbers of thy people”, sea puesta en conjunto con la línea profética de la controversia de Uriah Smith y James White, veremos que una clase estará edificando su modelo profético sobre una interpretación privada, la cual rechaza la verdad fundamental.

ردِّ حقایقِ بنیادی، به‌طور خودکار، به‌معنای ردِّ اقتدارِ روحِ نبوت است؛ همان روحی که با استحکامی کامل از آن حقایقِ بنیادی دفاع می‌کند. آن گروه همچنین مایل خواهند بود دیدگاه خود را آشکارا مطرح کنند، بی‌اعتنا به هرگونه نگرانی‌ای که ممکن است دربارهٔ تأثیری که این تعلیم بر قومِ خدا در سراسر جهان خواهد گذاشت مطرح شود.

بلافاصله پس از ۱۸۴۴، در نخستین نسل ادونتیسم، مناقشه‌ای دیگر دربارهٔ روم مطرح شد. آن مناقشه پیوسته دامن زده می‌شد تا آنکه آن دیدگاه نادرست در نسل سوم ادونتیسم پذیرفته شد. ما اکنون مناقشهٔ «قربانیِ دائمی» را به‌عنوان چهارمین مورد از شش خطی که در الگوی «خط بر خط» در دست بررسی داریم، مورد توجه قرار خواهیم داد.

لیکن اس سے پہلے کہ ہم روم کے اختلافات کی چوتھی سطر کو زیرِ بحث لائیں، یہ یاد رکھنا ضروری ہے کہ گزشتہ مضمون میں، جب ہم دانی ایل باب گیارہ کی آیت دس پر گفتگو کر رہے تھے، تو ہم نے یہ بیان کیا تھا: “آیت دس بھی براہِ راست احبار چھبیس کے ‘سات زمانوں’ کو مخفی تاریخ کے ساتھ مربوط کرتی ہے، لیکن حق کی وہ سطر اُس بات سے خارج ہے جسے ہم یہاں پیش کر رہے ہیں۔”

اوریا اسمیت در سال ۱۸۶۳ رهبرِ ردّ کردنِ «هفت زمان» بود. او افزایشِ معرفت دربارهٔ آن موضوع را که در مقالات مربوط به آن، به قلمِ هایرام اِدسون، عرضه شده و در سال ۱۸۵۶ در Review منتشر شده بود، رد کرده بود. دلالت‌های این‌که اسمیت با جنبشی مرتبط بود که «هفت زمان» را ارائه کرده بود، اما پس از آن افزایشِ معرفت را دقیقاً در همان موضوع رد نمود، نیز خارج از موضوعِ ویژگی‌های مطرح ساختنِ آنچه او دربارهٔ موضوعِ پادشاهِ شمال مدعی بود نورِ جدید است از سوی اسمیت می‌باشد؛ اما هنگامی که مرورِ خود را بر خطِ مناقشاتِ ادونتیستیِ روم به پایان برسانیم، هم به اهمیتِ آیهٔ ده از باب یازدهمِ دانیال بازخواهیم گشت، و هم به آنچه ردّ پیامِ لائودیکیه از سوی اسمیت ــ که در سال ۱۸۵۶ همراه با افزایشِ معرفت دربارهٔ «هفت زمان» رسید ــ نمایان می‌سازد.