پانیوم — شمارهٔ چهارده

او مننه که به د آسمان د بادشاهۍ کلیانې درکړم؛ او هر څه چې ته يې پر ځمکه وتړې، په آسمان کې به تړل شوي وي؛ او هر څه چې ته يې پر ځمکه خلاص کړې، په آسمان کې به خلاص شوي وي. متى 16:19.

«مثلِ ده باکره در متی ۲۵ نیز تجربهٔ قوم ادونتیست را به تصویر می‌کشد.» نبرد عظیم، ۳۹۳.

اینان‌اند که با زنان آلوده نشدند، زیرا باکره‌اند. اینان‌اند که هر جا بره رود، او را پیروی می‌کنند. اینان از میان آدمیان خریده شدند تا نوبرها برای خدا و برای بره باشند. مکاشفه ۱۴:۴

اور میں داؤد کے گھرانے کی کنجی اُس کے کندھے پر رکھوں گا؛ پس وہ کھولے گا اور کوئی بند نہ کرے گا؛ اور وہ بند کرے گا اور کوئی کھول نہ سکے گا۔ یسعیاہ 22:22۔

«مرا غالباً به مثلِ ده باکره ارجاع می‌دهند، که پنج تن از ایشان دانا بودند و پنج تن نادان. این مثل تا به آخرین جزء آن تحقق یافته است و تحقق خواهد یافت، زیرا کاربردی ویژه برای این زمان دارد و، همچون پیام فرشتهٔ سوم، تحقق یافته است و تا پایان زمان همچنان حقیقتِ حاضر خواهد بود.» Review and Herald، 19 اوت 1890.

پس پادشاه شمال خواهد آمد، و خاکریزی برپا خواهد کرد، و شهرهای بسیار مستحکم را خواهد گرفت؛ و قوای جنوب تاب مقاومت نخواهد داشت، نه قوم برگزیدهٔ او، و نیز هیچ نیرویی برای ایستادگی وجود نخواهد داشت. دانیال 11:15.

در باب هفتمِ عزرا، فرمان یافت می‌شود. آیات ۱۲–۲۶. در کامل‌ترین صورتِ خود، این فرمان به‌وسیلهٔ اردشیر، پادشاهِ فارس، در سال ۴۵۷ پیش از میلاد صادر شد. اما در عزرا ۶:۱۴ گفته شده است که خانهٔ خداوند در اورشلیم «برحسب فرمان [«حکم»، در حاشیه] کوروش و داریوش و اردشیر، پادشاهِ فارس» بنا شد. این سه پادشاه، با آغاز کردن، تأییدِ دوباره، و تکمیلِ آن فرمان، آن را به کمالی رساندند که نبوت برای مشخص ساختنِ آغازِ ۲۳۰۰ سال اقتضا می‌کرد. با در نظر گرفتنِ سالِ ۴۵۷ پیش از میلاد، یعنی زمانی که فرمان تکمیل شد، به‌عنوان تاریخِ آن حکم، آشکار شد که هر جزءِ معیّنِ نبوت دربارهٔ هفتاد هفته به انجام رسیده بود.» جدال عظیم، ۳۲۶.

پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، چون ایام تازگی از حضور خداوند فرا رسد. اعمال ۳:۱۹.

«چنان‌که در ایام قدیم گناهان قوم، به‌واسطۀ ایمان، بر قربانیِ گناه نهاده می‌شد و از طریق خون آن، به‌طور رمزی، به مقدس زمینی منتقل می‌گردید، همان‌گونه نیز در عهد جدید، گناهان توبه‌کنندگان، به‌واسطۀ ایمان، بر مسیح نهاده می‌شود و به‌طور واقعی به مقدس آسمانی منتقل می‌گردد. و همان‌گونه که تطهیر نمونۀ زمینی با برداشته شدن گناهانی که آن را آلوده ساخته بود به انجام می‌رسید، تطهیر حقیقی آسمانی نیز باید با برداشته شدن، یا محو شدن، گناهانی که در آنجا ثبت شده‌اند، به انجام رسد. اما پیش از آنکه این امر تحقق یابد، باید دفترهای ثبت مورد بررسی قرار گیرند تا معلوم شود چه کسانی، از راه توبۀ از گناه و ایمان به مسیح، استحقاق برخورداری از فوائد کفارۀ او را دارند. پس تطهیر مقدس مستلزم کاری از بررسی است—کاری از داوری. این کار باید پیش از آمدن مسیح برای نجات قوم خود انجام گیرد؛ زیرا هنگامی که او می‌آید، پاداش او با وی است تا به هر کس بحسب اعمالش بدهد. مکاشفه 22:12.» جدال عظیم، 421.

«کارِ داوریِ تحقیقی و محوِ گناهان باید پیش از ظهورِ دومِ خداوند به انجام رسد. از آنجا که مردگان باید بر اساسِ آنچه در کتاب‌ها نوشته شده است داوری شوند، محال است که گناهانِ انسان‌ها تا پس از آن داوری‌ای که در آن پرونده‌های ایشان باید رسیدگی شود، محو گردد. اما رسول پطرس به‌صراحت بیان می‌کند که گناهانِ ایمانداران «محو خواهد شد، چون ایامِ تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و عیسی مسیح را که از پیش برای شما موعظه شده بود، خواهد فرستاد.» اعمال 3:19، 20. هنگامی که داوریِ تحقیقی به پایان رسد، مسیح خواهد آمد، و پاداشِ او با وی خواهد بود تا به هر کس بر حسبِ اعمالش بدهد.» نبرد عظیم، 485.

پس توبه کنید و بازگشت نمایید، تا گناهان شما محو گردد، در آن هنگام که ایام تازگی از حضور خداوند فرا رسد؛ و او عیسی مسیح را که از پیش به شما موعظه شده بود، خواهد فرستاد؛ همان که آسمان می‌باید او را بپذیرد تا زمان‌های اعادۀ همۀ چیزها فرا رسد، که خدا از ازل به زبان همۀ انبیای مقدّس خود از آن سخن گفته است. اعمال 3:19–21.

«فرشته‌ای که در اعلان پیام فرشتهٔ سوم متحد می‌شود، باید تمام زمین را با جلال خود روشن سازد. در اینجا کاری با گستره‌ای جهانی و قدرتی بی‌سابقه پیشگویی شده است. جنبش ادونتیِ سال‌های ۱۸۴۰–۱۸۴۴ جلوه‌ای باشکوه از قدرت خدا بود؛ پیام فرشتهٔ اول به هر ایستگاه بشارتی در جهان رسانده شد، و در برخی کشورها عظیم‌ترین علاقه‌مندی دینی پدید آمد که از زمان اصلاحات قرن شانزدهم تاکنون در هیچ سرزمینی دیده نشده بود؛ اما اینها باید به‌وسیلهٔ جنبش نیرومندِ تحت آخرین هشدارِ فرشتهٔ سوم فراتر نهاده شوند.»

“یہ کام عیدِ پنتیکست کے دن کے مانند ہوگا۔ جس طرح ‘پہلی بارش’ انجیل کے آغاز پر روح القدس کے انڈیلے جانے میں دی گئی، تاکہ قیمتی بیج کے اُگ آنے کا سبب ہو، اُسی طرح ‘پچھلی بارش’ اُس کے اختتام پر فصل کے پکنے کے لیے دی جائے گی۔ ‘پھر اگر ہم خداوند کی پہچان حاصل کرنے کے لیے کوشاں رہیں تو ہم جانیں گے: اُس کا ظہور صبح کی مانند یقینی ہے؛ اور وہ ہم پر بارش کی مانند، یعنی پچھلی اور پہلی بارش کی مانند جو زمین پر برستی ہے، نازل ہوگا۔’ ہوسیع 6:3۔ ‘پس اے صیون کے فرزندو، شادمان ہو اور خداوند اپنے خدا میں مسرور رہو: کیونکہ اُس نے تمہیں پہلی بارش اعتدال کے ساتھ دی ہے، اور وہ تمہارے لیے بارش نازل کرے گا، یعنی پہلی بارش اور پچھلی بارش۔’ یوایل 2:23۔ ‘آخری دنوں میں، خدا فرماتا ہے، میں اپنے روح میں سے ہر بشر پر انڈیلوں گا۔’ ‘اور یوں ہوگا کہ جو کوئی خداوند کا نام لے گا نجات پائے گا۔’ اعمال 2:17، 21۔

«کارِ عظیمِ انجیل نباید با ظهوری کمتر از قدرتِ خدا نسبت به آنچه آغازِ آن را ممتاز ساخت، به پایان برسد. نبوت‌هایی که در ریزشِ بارانِ اول در آغازِ انجیل تحقق یافتند، بار دیگر در بارانِ آخر، در فرجامِ آن، تحقق خواهند یافت. اینک آن “اوقاتِ تازگی” است که رسول پطرس به آن نظر داشت، آنگاه که گفت: “پس توبه کنید و بازگشت نمایید تا گناهان شما محو گردد، وقتی که اوقاتِ تازگی از حضورِ خداوند فرا رسد؛ و او عیسی را خواهد فرستاد.” اعمال ۳:۱۹، ۲۰.» نبرد عظیم، ۶۱۱.

از خداوند در موسمِ بارانِ آخِر، باران بطلبید؛ و خداوند ابرهایِ درخشان پدید خواهد آورد، و بارش‌هایِ باران به ایشان خواهد بخشید، و برای هر کس، علفِ صحرا را. زکریا ۱۰:۱

«ما نباید در انتظار باران آخر بمانیم. آن بر همهٔ کسانی خواهد آمد که شبنم و بارش‌های فیضی را که بر ما فرو می‌ریزد، تشخیص دهند و آن را به خود اختصاص دهند. هنگامی که پاره‌های نور را گرد می‌آوریم، هنگامی که رحمت‌های یقینی خدا را، که دوست دارد ما بر او توکل کنیم، گرامی می‌داریم، آنگاه هر وعده‌ای به انجام خواهد رسید. [اشعیا ۶۱:۱۱ نقل شده است.] تمامی زمین باید از جلال خدا پر شود.» The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

«شگفت‌انگیز است کلیسای روم در زیرکی و مکر خود. او می‌تواند آنچه را که در پیش است بخواند. در انتظار زمان خود می‌ماند، زیرا می‌بیند که کلیساهای پروتستان با پذیرفتن سَبَّتِ کاذب به او ادای احترام می‌کنند و نیز خود را آماده می‌سازند تا همان را به‌وسیلهٔ همان ابزارهایی به اجرا وادارند که خود او در روزگاران گذشته به کار برد. آنان که نور حقیقت را رد می‌کنند، سرانجام برای اعتلای نهادی که از او سرچشمه گرفته است، یاری این قدرتِ خودخواندهٔ معصوم از خطا را خواهند طلبید. اینکه او با چه آمادگی‌ای برای یاری پروتستان‌ها در این کار خواهد آمد، حدس زدنش دشوار نیست. چه کسی بهتر از رهبران پاپی می‌داند که با کسانی که نسبت به کلیسا نافرمان‌اند چگونه باید رفتار کرد؟»

کلیسای کاتولیک روم، با همهٔ شاخه‌ها و امتداداتش در سراسر جهان، یک سازمان عظیم واحد را تشکیل می‌دهد که تحت سیطرهٔ کرسی پاپی است و برای خدمت به منافع آن سامان یافته است. میلیون‌ها پیرو آن، در هر کشورِ جهان، تعلیم داده می‌شوند که خود را ملتزم به وفاداری نسبت به پاپ بدانند. صرف‌نظر از ملیت یا حکومتشان، باید اقتدار کلیسا را برتر از هر اقتدار دیگر بشمارند. هرچند ممکن است سوگندی یاد کنند که وفاداری خود را به دولت متعهد سازند، با این‌همه، در پسِ آن، نذرِ اطاعت از روم قرار دارد که آنان را از هر تعهدی که مغایر با منافع آن باشد، مبرا می‌سازد.

«تاریخ بر کوشش‌های ماهرانه و پیگیر او برای رخنه کردن در امور ملت‌ها شهادت می‌دهد؛ و پس از آن‌که جای پایی به دست آورد، برای پیشبرد مقاصد خود، حتی به بهای نابودی شاهزادگان و مردم، عمل کند. در سال 1204، پاپ اینوسنت سوم از پیتر دوم، پادشاه آراگون، سوگند شگفت‌انگیز زیر را گرفت: “من، پیتر، پادشاه آراگونیان، اقرار می‌کنم و وعده می‌دهم که همواره نسبت به سرورم، پاپ اینوسنت، به جانشینان کاتولیک او، و به کلیسای روم، وفادار و مطیع باشم، و پادشاهی خود را در اطاعت او به‌وفاداری حفظ کنم، از ایمان کاتولیک دفاع نمایم، و خباثت بدعت‌آمیز را آزار و تعقیب کنم.” —John Dowling, The History of Romanism, b. 5, ch. 6, sec. 55. این امر با ادعاهای مربوط به قدرت اسقف اعظم روم هماهنگ است، «که برای او جایز است امپراتوران را از مقام خلع کند» و «این‌که می‌تواند اتباع را از وفاداری‌شان به فرمانروایان ناعادل رها سازد.» —Mosheim, b. 3, cent. 11, pt. 2, ch. 2, sec. 9, note 17.»

"اور یہ بات یاد رکھی جائے کہ روم کا فخر یہی ہے کہ وہ کبھی تبدیل نہیں ہوتی۔ گریگوری ہفتم اور اِنوسنٹ سوم کے اصول اب بھی رومن کیتھولک کلیسیا ہی کے اصول ہیں۔ اور اگر اُس کے پاس صرف طاقت ہو، تو وہ آج بھی اُنہیں اُتنی ہی شدت کے ساتھ عمل میں لائے گی جتنی گزشتہ صدیوں میں لاتی رہی ہے۔ پروٹسٹنٹ بہت کم جانتے ہیں کہ وہ کیا کر رہے ہیں جب وہ اتوار کی سرفرازی کے کام میں روم کی مدد قبول کرنے کی تجویز رکھتے ہیں۔ جبکہ وہ اپنے مقصد کی تکمیل پر تُلے ہوئے ہیں، روم اپنی قدرت کو دوبارہ قائم کرنے اور اپنی کھوئی ہوئی بالادستی کو واپس حاصل کرنے کے درپے ہے۔ ایک بار امریکہ میں یہ اصول قائم ہو جائے کہ کلیسیا ریاست کی طاقت کو استعمال کر سکتی ہے یا اُس پر اختیار رکھ سکتی ہے؛ کہ مذہبی رسوم و فرائض کو دنیوی قوانین کے ذریعے نافذ کیا جا سکتا ہے؛ مختصراً، کہ کلیسیا اور ریاست کا اختیار ضمیر پر حاکم ہو—تو اس ملک میں روم کی فتح یقینی ہے۔

«کلام خدا نسبت به خطری که در شُرُف وقوع است هشدار داده است؛ اگر این هشدار نادیده گرفته شود، جهان پروتستان تنها هنگامی خواهد فهمید که مقاصد روم واقعاً چیست، که دیگر برای گریختن از دام بسیار دیر شده باشد. او بی‌صدا در حال رشد یافتن در قدرت است. تعالیم او نفوذ خود را در تالارهای قانون‌گذاری، در کلیساها، و در دل‌های انسان‌ها اعمال می‌کنند. او بناهای بلند و عظیم خود را برپا می‌سازد؛ در نهانخانه‌های محرمانهٔ آن‌ها، آزارهای پیشین او تکرار خواهند شد. او به‌طور خزنده و بی‌آنکه مورد سوءظن قرار گیرد، نیروهای خود را تقویت می‌کند تا هنگامی که زمانِ ضربه زدنش فرا رسد، مقاصد خویش را پیش ببرد. تمام آنچه او آرزو دارد، موضع برتر است، و این هم‌اکنون به او داده می‌شود. ما به‌زودی خواهیم دید و خواهیم احساس کرد که مقصود عنصر رومی چیست. هر که به کلام خدا ایمان آورد و از آن اطاعت کند، از این رو ملامت و آزار را بر خود خواهد خرید.» The Great Controversy, 580, 581.

«در ماه مه ۱۸۱۶، تحت تأثیر محکومیتِ گناه قرار گرفتم، و آه، چه وحشتی جانم را فراگرفت! خوردن را از یاد بردم. آسمان چون برنج می‌نمود، و زمین چون آهن. بدین‌سان تا ماه اکتبر ادامه یافت، تا آنکه خدا چشمانم را گشود؛ و آه، ای جان من، چه نجات‌دهنده‌ای یافتم که عیسی باشد! گناهانم چون باری از جانم فرو افتاد؛ و آنگاه کتاب‌مقدس چه روشن به نظرم می‌آمد! همه‌اش از عیسی سخن می‌گفت؛ او در هر صفحه و هر سطر بود. آه، آن روز چه روز سعادتمندی بود! می‌خواستم بی‌درنگ به خانه، به آسمان، بروم؛ عیسی همه‌چیزِ من بود، و می‌پنداشتم که می‌توانم همهٔ دیگران را نیز وادارم او را چنان‌که من دیدم ببینند، اما در اشتباه بودم.»

«در طی آن دوازده سالی که من دئیست بودم، هر تاریخی را که می‌توانستم بیابم، می‌خواندم؛ اما اکنون کتاب‌مقدس را دوست می‌داشتم. این کتاب از عیسی تعلیم می‌داد! با این همه، هنوز بخش قابل ملاحظه‌ای از کتاب‌مقدس برای من تاریک بود. در سال 1818 یا 19، هنگامی که با دوستی—که به دیدارش رفته بودم و در زمانی که دئیست بودم مرا می‌شناخت و سخنانم را شنیده بود—گفت‌وگو می‌کردم، او به شیوه‌ای نسبتاً معنادار پرسید: «دربارهٔ این آیه و آن آیه چه می‌اندیشی؟» و به همان آیاتی اشاره داشت که در دوران دئیست بودنم بر آنها اعتراض می‌کردم. دریافتم که مقصودش چیست، و پاسخ دادم: اگر به من فرصت بدهید، به شما خواهم گفت که آنها چه معنا می‌دهند. «چه مقدار زمان می‌خواهی؟» پاسخ دادم: نمی‌دانم، اما به شما خواهم گفت؛ زیرا نمی‌توانستم باور کنم که خدا مکاشفه‌ای داده باشد که نتوان آن را فهمید. آنگاه مصمم شدم کتاب‌مقدس خود را مطالعه کنم، با این ایمان که می‌توانم دریابم روح‌القدس چه منظور داشته است. اما به محض آنکه این تصمیم را گرفتم، این اندیشه به ذهنم آمد—«فرض کن به عبارتی برسی که نتوانی آن را درک کنی، چه خواهی کرد؟»»

«این شیوهٔ مطالعهٔ کتاب‌مقدس آنگاه به ذهنم رسید:—واژه‌های چنین آیات را خواهم گرفت، و آن‌ها را در سراسر کتاب‌مقدس دنبال خواهم کرد، و بدین‌گونه معنای آن‌ها را خواهم یافت. من «تطبیق‌نامهٔ کرودن» را در اختیار داشتم [که در سال 1798 خریداری شده بود] و به گمانم آن بهترینِ جهان است؛ پس آن را با کتاب‌مقدسم برداشتم، و پشت میز خود نشستم، و هیچ چیز دیگر نخواندم، جز اندکی روزنامه‌ها، زیرا مصمم بودم بدانم کتاب‌مقدسم چه معنا می‌دهد. از پیدایش آغاز کردم، و آهسته به خواندن ادامه دادم؛ و چون به آیه‌ای می‌رسیدم که نمی‌توانستم آن را بفهمم، در سراسر کتاب‌مقدس جست‌وجو می‌کردم تا دریابم چه معنایی دارد. پس از آنکه بدین شیوه سراسر کتاب‌مقدس را پیمودم، آه، حقیقت چه‌سان درخشان و جلال‌آمیز نمودار شد! آنچه را که برای شما موعظه کرده‌ام یافتم. قانع شدم که هفت زمان در 1843 به پایان می‌رسد. سپس به 2300 روز رسیدم؛ آن‌ها مرا به همان نتیجه رساندند؛ اما هیچ اندیشه‌ای در سر نداشتم که زمان آمدن نجات‌دهنده را بیابم، و نمی‌توانستم آن را باور کنم؛ لیکن نور چنان نیرومند بر من تابید که نمی‌دانستم چه باید بکنم. اکنون، با خود گفتم، باید مهمیز و لگام بر خود نهم؛ از کتاب‌مقدس تندتر نخواهم رفت، و از آن نیز واپس نخواهم ماند. هر چه کتاب‌مقدس تعلیم دهد، بدان متمسک خواهم شد. اما باز هم آیاتی بود که نمی‌توانستم آن‌ها را بفهمم.»

«این بود شیوهٔ کلی او در مطالعهٔ کتاب‌مقدس. در موقعیتی دیگر، روش خود را برای تعیین معنای متن مورد بحث ما—معنای «دائمی»—بیان کرد. او گفت: «به خواندن ادامه دادم، و هیچ مورد دیگری نیافتم که این لفظ در آن آمده باشد، مگر در دانیال. سپس آن واژه‌هایی را که با آن در ارتباط بودند، یعنی «برداشتن»، در نظر گرفتم. «او دائمی را برخواهد داشت»، «از زمانی که دائمی برداشته شود»، و غیره. به خواندن ادامه دادم، و گمان می‌کردم که هیچ نوری بر متن نخواهم یافت؛ سرانجام به 2 Thessalonians 2:7, 8 رسیدم. «زیرا سرِّ بی‌دینی هم‌اکنون عمل می‌کند، فقط آن که اکنون بازمی‌دارد، بازخواهد داشت، تا وقتی که از میان برداشته شود، و آنگاه آن شریر آشکار خواهد گردید»، و غیره. و هنگامی که به آن متن رسیدم، آه، حقیقت چه روشن و پرجلال نمودار شد! اینجاست! آن همان «دائمی» است! خوب، اکنون، پولس از «آن که اکنون بازمی‌دارد» یا مانع می‌شود، چه مراد می‌کند؟ از «مرد گناه» و «آن شریر»، پاپی‌گری مراد است. خوب، آن چیست که مانع آشکار شدن پاپی‌گری می‌شود؟ چرا، آن بت‌پرستی است؛ پس، در این صورت، «دائمی» باید به معنای بت‌پرستی باشد.»» Apollos Hale, The Second Advent Manual, 66.