پانیوم — شمارهٔ بیست

La aplicación pionera de la historia que cumplió los versículos diez al dieciséis identificó que Roma, quien estableció la visión, llegó en el año 200 a. C., el mismo año de la batalla de Panio; y yo sostengo que en 2025 Roma llegó y estableció la visión con la investidura de Trump y del papa León. El año 2025 representa la única ocasión en que un papa y un presidente fueron investidos en el mismo año. La bestia y su imagen fueron exaltadas en 2025 para todos los que estén dispuestos a ver. A diferencia de los pioneros, estoy aplicando la secuencia de los versículos, en lugar de la historia que inicialmente cumplió los versículos. Concuerdo con la historia, pero me baso en una secuencia dentro de los versículos como marco para la historia, en vez de usar la historia para definir el marco de los versículos. Sostengo que ambos enfoques son exactos.

من نیز سیر مکابیان را به‌گونه‌ای مشابه به‌کار می‌برم. قیام مکابیان در سال ۱۶۷ پیش از میلاد، بسیار پس از نبرد پانیوم در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، و بسیار پیش از آن بود که پومپی در سال ۶۳ پیش از میلاد اورشلیم را تصرف کند. آن سلسله‌ای که از آیه شانزدهم با فتح اورشلیم به‌دست سردار پومپی در سال ۶۳ پیش از میلاد آغاز می‌شود، تا تیبریوس قیصر که در زمان مصلوب شدن عیسی سلطنت می‌کرد ادامه می‌یابد. صلیب و تیبریوس در آیه بیست‌ودوم از باب یازدهم نمایان شده‌اند.

پومپیِ بزرگ که در آیهٔ شانزدهم به فتح اورشلیم در سال ۶۳ پیش از میلاد اشاره دارد، و سپس صلیب در آیهٔ بیست‌ودو در سال ۳۱ میلادی، نمایانگر خطی از نبوت است که با نمادی از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و با نمادی از قانون یکشنبه پایان می‌یابد. آیهٔ بیست‌وسه وقفه‌ای در این بخش است؛ ازاین‌رو آیهٔ بیست‌ودو را به‌عنوان پایان خط نبوی‌ای که در آیهٔ شانزدهم آغاز شده بود، مشخص می‌سازد. همراه با پایانِ آشکارِ این خط در آیهٔ بیست‌ودو، این واقعیت نیز وجود دارد که آیهٔ بیست‌ودو نمادی از همان نشانهٔ راهی است که در آیهٔ شانزدهم بازنمایی شده است؛ و بدین‌سان، شهادتِ آلفا و اُمگا را فراهم می‌آورد که آیات شانزده تا بیست‌ودو یک خط نبویِ متمایز را نمایندگی می‌کنند.

به این نیز بیفزایید که آیات پانزده و شانزده گذار از پادشاهی سلوکی به قدرت روم را نشان می‌دهند، و درمی‌یابید که در تداوم تاریخی از سلوکیان در آیه پانزدهم تا رومیان در آیه شانزدهم گسستی پدید می‌آید، و سلسله آیات از شانزدهم تا بیست‌ودو به‌روشنی به‌صورت یک خط نبوی یگانه از دیگر بخش‌ها متمایز است. آیه شانزدهم قدرت بعدی را که بر یهودیه مسلط خواهد شد معرفی می‌کند، و بدین‌سان انتقالی در تاریخ نبوی را مشخص می‌سازد، همان‌گونه که در آیه بیست‌وسه نیز چنین است. این خط با نمادی از قانون یکشنبه آغاز می‌شود و پایان می‌یابد، و این خط در آیه بیست‌ودوم از باب یازدهم پایان می‌پذیرد.

این واقعیت که آیهٔ شانزدهم نمایانگر قانون یکشنبه است، همان‌گونه که آیهٔ بیست‌ودوم نیز چنین است، اقتضا می‌کند که این دو آیه بر یکدیگر منطبق دانسته شوند. اوریا اسمیت دربارهٔ آیهٔ بیست‌وسوم اظهار نظر می‌کند و توضیح می‌دهد که چرا این آیه نمایانگر تاریخی است که در گذشته‌ای دورتر، در بستر تاریخ آیات پیشین، آغاز شده است، نه آن‌که نمایانگر تاریخی باشد که بلافاصله پس از صلیبِ آیهٔ بیست‌ودوم در پی می‌آید.

نه تنها صلیبِ آیهٔ بیست‌ودو سطری را با نمادی به پایان می‌رساند که همان نماد در آغاز آن سطر نیز آمده است، بلکه آیهٔ بعدی به تاریخی بازمی‌گردد که پیش از صلیب بوده است، یعنی تقریباً سی سال پس از پانیوم و تقریباً یکصد سال پیش از آن‌که روم اورشلیم را فتح کند. نشانِ راهِ اتحاد یهودیان که اسمیت در اینجا آن را 161 ق.م. شناسایی می‌کند، از سوی پیشگامان دیگر 158 ق.م. شناسایی شده است. نکته‌ای که من در اینجا بر آن تمرکز دارم، چندان خودِ تاریخ نیست، بلکه این است که آیات شانزده تا بیست‌ودو نمایانگر خطی از تاریخ نبوی‌اند که در آن، قانون یکشنبه هم الفای خط است و هم اُمگای آن. سپس، هنگامی که خطِ آیهٔ شانزده تا بیست‌ودو ترسیم می‌شود، آیهٔ بیست‌وسه تاریخِ درونِ خطِ آیات شانزده تا بیست‌ودو را تکرار کرده، بر آن بسط می‌دهد. خطِ نبویِ تاریخ که به‌وسیلهٔ آیهٔ بیست‌وسه نمایانده می‌شود، تاریخ مکابیان است، و تاریخ مکابیان موازاتی کامل با تاریخ ایالات متحده است.

مکابیان نمایانگر شورشی بر ضد پادشاهی سلوکی هستند که در دوران سلطنت آنتیوخوس اپیفانِس آغاز شد. این شورش بر ضد پادشاهی سلوکیِ شمالی بود و به پیروزی‌ای انجامید که به یکی از دو سلسلهٔ یهودیه در آن دوره منتهی شد؛ دوره‌ای که در نهایت به ویرانی اورشلیم در سال 70 میلادی انجامید. سلسلهٔ نخست، حَشمونیان بود و سلسلهٔ دوم، هیرودیان. سلسلهٔ هیرودی، دومین حکومت یهودیه پس از رهایی از پادشاهی سلوکیِ شمالی بود. این سلسله به‌طور مستقیم با نظام روم پیوند داشت، حال آنکه سلسلهٔ پیشینِ حَشمونی اساساً یهودی بود. سلسلهٔ حَشمونی در سال 141 پیش از میلاد آغاز شد و در سال 37 پیش از میلاد سلسلهٔ هیرودی آغاز گردید و تا سال 70 میلادی دوام یافت.

سلسله‌ها نمایانگر حکومت یهودیه، آن سرزمینِ جلالِ کهن و تحت‌اللفظی، هستند. شورش مکابیان از ۱۶۷ تا ۱۶۰ پیش از میلاد به طول انجامید. در ۱۶۴ پیش از میلاد، مکابیان آنتیوخوس اِپیفانِس را از اورشلیم بیرون راندند و پس از آن‌که آنتیوخوس هیکل را نجس کرده بود، آن را تطهیر و دوباره تقدیس کردند؛ اما تا ۱۴۱ پیش از میلاد نبود که قدرت شمالیِ سلوکیان به‌طور کامل مغلوب شد و سلسلهٔ حَسمونیان آغاز گردید.

سلسلهٔ هرودیان کلید این خط است، زیرا این هیرودیسِ کبیر بود که فرمان کشتنِ کودکان را در هنگام تولد عیسی صادر کرد، و پسر او در زمان مرگ عیسی حاکم بود. هیرودیسِ کبیر پدر بود و بر یهودیه پادشاهی می‌کرد، اما پسرش تنها یک تتراخ بود، یعنی حاکمی بر یک‌چهارمِ پادشاهی، همچون والی‌ای بیش از یک پادشاه. از همین رو، او فاقد آن اقتداری بود که او را ناگزیر می‌ساخت برای مصلوب کردن مسیح با پیلاطس ارتباط برقرار کند. تولد عیسی «زمانِ آخر»ِ نبوی در خطِ نبوتِ او بود، و مرگ او نمایانگر قانون یکشنبه است. نخستین هیرودیس نمایندهٔ ۱۹۸۹ است، و آخرین هیرودیس قانون یکشنبه است. هیرودیسِ پدر تا هیرودیسِ پسر، خطِ نبویِ مسیح است.

خطِّ مکابیان با شورشی پیروزمندانه بر ضدِّ پادشاهی شمالی آغاز می‌شود که آداب و رسوم یونانی، فرهنگ، و نیز دین یونانی را بر یهودیان تحمیل کرده بود. آغاز دودمان حَسمونی نمایانگر سال 1798 بود. چرا چنین است، ممکن است بپرسید؟ اگر یک دودمان در یک «زمانِ آخر» نبوی آغاز شود، چنان‌که در مورد دودمان هیرودی در هنگام تولد مسیح چنین بود، پس دودمان دیگر نیز به اقتضای ضرورت نبوی باید همان آغاز را داشته باشد. هر دو دودمان با یک زمانِ آخر آغاز می‌شوند، هنگامی که تولد مسیح را به‌عنوان «زمانِ آخر» به‌کار می‌بریم؛ اما جاهلان هرگز نورِ گشوده‌نشدهِ مرتبط با زمانِ آخر را نمی‌بینند.

شناساییِ تولد مسیح به‌عنوان «زمانِ آخر»، و ازاین‌رو به‌منزلهٔ کلیدِ وارد ساختنِ خطِ مکابیان به زمینهٔ حقیقتِ حاضرِ ایامِ آخر، مسیح را دقیقاً در مرکزِ این بخش قرار می‌دهد، که این نیز خود دلیلی است بر معتبر بودنِ این کاربرد.

نسبِ مکابیان سرزمینِ جلالِ روحانی را به تصویر می‌کشد، و این تصویر از دوره‌ای آغاز می‌شود که در آن شهروندانِ سرزمینِ جلال از سلطهٔ سیاسی و مذهبیِ پادشاهِ شمال جدا می‌شوند. قیامِ مکابیان که به دودمانِ حَشمونی انجامید، نمایانگرِ ۱۷۷۶ است، و شورش بر ضدّ پادشاهِ شمال که به‌وسیلهٔ مکابیان به انجام رسید، نمایانگرِ جنگِ انقلاب بود. بیست‌ودو سالِ ۱۷۷۶ تا ۱۷۹۸ نمایانگرِ شورشِ مکابیان است که به دودمانِ حَشمونی در زمانِ آخر در ۱۷۹۸ انجامید، و این تا آغازِ دودمانِ هیرودی در زمانِ آخر در ۱۹۸۹ ادامه یافت. دودمانِ هیرودی تا ویرانیِ اورشلیم در سالِ ۷۰ میلادی ادامه یافت.

آنچه در این خطّ تاریخ شناختنِ آن مهم است، دو جنبه دارد: نخست آن‌که تصویری است از سرزمینِ جلالِ کهن که نمونهٔ سرزمینِ جلالِ جدید است؛ و دوم آن‌که در درونِ خطّی از تاریخ آغاز می‌شود که از آیهٔ شانزده شروع می‌گردد، جایی که روم برای نخستین بار سرزمینِ جلال را فتح می‌کند، و بدین‌سان مضمونِ اصلیِ آن خط را مشخص می‌سازد. خطّ آیهٔ شانزده تا آیهٔ بیست‌ودو نمایانگرِ سرزمینِ جلال است، و بسترِ آن شریعتِ یکشنبه‌ای است که به‌زودی خواهد آمد. این خط همچنین نمایانگرِ دو طبقه از عبادت‌کنندگان است که بر هر دو حکومتِ دودمانی تأثیر می‌گذارند. صدوقیان از نظر شمار کمتر بودند، اما عموماً نظام‌های دینی و سیاسیِ یهود را در هر دو دورهٔ دودمانی در اختیار داشتند. نظامِ دینی به‌وسیلهٔ کهانتی اداره می‌شد، و آن کهانت نیز از هر دو گروهِ صدوقیان و فریسیان تأثیر می‌پذیرفت. حکومت‌های حَسمونی و هیرودی هر دو از فریسیان و صدوقیان تأثیر پذیرفته بودند، و این دو دودمان نمایانگرِ حکومتِ ایالات متحده از 1798 تا شریعتِ یکشنبه هستند.

فریسیان و صدوقیان نمایندهٔ دو جناح از گرایش‌های سیاسی‌اند که موضع آنان در مسئلهٔ برده‌داری، ایشان را از یکدیگر متمایز می‌سازد. دموکرات‌ها طرفدار برده‌داری‌اند و جمهوری‌خواهان مخالف برده‌داری؛ و این هر دو با دستگاه سیاسی حکومت مشروطهٔ ایالات متحده در تعامل‌اند. آن حکومت همان وحشِ زمینِ مذکور در مکاشفهٔ سیزدهم است، و تاریخ بیرونیِ وحشِ زمین به‌وسیلهٔ شاخِ جمهوری‌خواهِ آن نمایانده می‌شود. تاریخ درونیِ آن به‌وسیلهٔ شاخِ پروتستان نمایانده می‌شود. شاخ‌ها بر آن وحش از یکدیگر جدا هستند، زیرا آن وحش همان قانون اساسی است که شاخِ دولت را از شاخِ کلیسا جدا می‌سازد، اما در سراسر تاریخ با یکدیگر حرکت می‌کنند. شاخِ جمهوری‌خواه دو تأثیر دارد: یا به سود برده‌داری یا بر ضد آن. شاخِ پروتستان نیز دو تأثیر دارد: یا به سود سبتِ روز هفتم یا به سود روز نخستِ خورشید.

تقریباً سی سال پس از نبرد پانیوم، مکابیان تاریخ ایالات متحده را به‌عنوان ششمین پادشاهیِ نبوتِ کتاب‌مقدس نشان‌گذاری می‌کنند. سپس تقریباً یک قرن بعد، آیهٔ شانزدهم تحقق می‌یابد، آنگاه که اورشلیم فتح می‌شود و نمونهٔ صلیب را مجسم می‌سازد. یهودیه دومینِ سه مانعی است که روم در مسیر به‌دست گرفتن سلطهٔ جهان، آن را مطیع می‌گرداند. ژنرال پومپه در سال 65 پیش از میلاد سوریه را فتح کرد، و سپس در سال 63 پیش از میلاد یهودا را. آگوستوس قیصر سومین مانع را در نبرد آکتیوم در سال 31 پیش از میلاد فتح می‌کرد. این تاریخ در خط آیات شانزدهم تا بیست‌ودو نمایانده شده است.

تا زمان صلیب، تاریخ مکابیان نزدیک به دویست سال در جریان بوده است. اوریاه اسمیت مشخص می‌سازد که تاریخی که به‌وسیلهٔ پیمان با یهودیان در آیهٔ بیست‌وسه نمایانده شده است، باید با نقطهٔ آغازی در تاریخ منطبق گردد که نزدیک به دویست سال پیش از تاریخ صلیب در آیهٔ بیست‌ودو رخ داده بود. تاریخ صلیب در آیهٔ بیست‌ودو باید با آیهٔ شانزده منطبق شود، زیرا آیهٔ شانزده نیز همان قانون یکشنبه است. این بدان معناست که خط مکابیان، که تاریخ سرزمین جلالِ یهوداست، بسیار پیش از قانون یکشنبهٔ آیهٔ شانزده آغاز می‌شود.

هنگامی که درمی‌یابیم تاریخ میلریتی تاریخ یکصد و چهل و چهار هزار را به تصویر می‌کشد، می‌توانیم زمان آخر را برای میلریتیان در ۱۷۹۸ با زمان آخر را برای یکصد و چهل و چهار هزار در ۱۹۸۹ منطبق سازیم. هنگامی که این کار را انجام می‌دهیم، تاریخ فرشتۀ اول و دوم را بر تاریخ فرشتۀ سوم منطبق می‌سازیم. ۱۷۹۸ و ۱۹۸۹ نشانه‌های آلفا و امگای تاریخ آیۀ چهلِ دانیال یازده هستند.

آیهٔ چهلم از «زمانِ آخر» آغاز می‌شود که به‌آسانی می‌توان ثابت کرد همان سال 1798 است؛ و هنگامی که به‌درستی فهمیده شود، فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1989، تحققِ آیهٔ چهلم بود، و آن تحقق نیز «زمانِ آخر» بود. دو «زمانِ آخر» در یک آیه، که در همان فصلی قرار دارد که خطِ مکابیان نیز در آن آمده است. قیامِ مکابیان که به دودمانِ حَسمونی انجامید، نمایانگرِ بیست‌ودو سال از 1776 تا 1798 است. در 1798 دودمانِ حَسمونی آغاز شد و دودمانِ هیرودی در 1989 آغاز گردید.

آیت دهمِ دانیال یازدهم سال 1989 را مشخص می‌کند، و آیت شانزدهم قانون یک‌شنبه است. خطّ تاریخِ درونِ آن آیات نمایانگر سه نبرد، زوالِ یک پادشاهِ جنوبی، و ورودِ روم به تاریخِ نبوی است. همچنین خطّ دو سلسله را در بر دارد که نمونه‌وار دگرگونی‌ای را مجسّم می‌سازند که هنگامی رخ می‌دهد که وحشِ زمین در مکاشفه سیزده، که «دو شاخ مانند برّه داشت» و «همچون اژدها سخن می‌گفت»، ظاهر می‌شود. به‌صورت متوالی، نخستین سلسله یهودی، برّه است و دومین سلسله رومی، اژدها. سلسله نخست یهودی بود، سلسله دوم رومی. خواه یهودی و خواه رومی، وحشِ زمین دو شاخ داشت.

द یهودي سلطنت د پروتستانتي ښکر استازولي کوي، او رومي سلطنت د جمهوري‌پال ښکر استازولي کوي. دواړه ښکرونه هم د دوو یوه نبوي وېش لري. صدوقیان او فریسیان د غلامۍ‌پالو دیموکراتانو په مقابل کې د غلامۍ‌ضد جمهوري‌پالو چوکاټ برابروي؛ او همدارنګه د ناپوهو پېغلو یوه دوه‌ګونې وېش استازولي کوي، د هوښیارو پېغلو په مقابله کې. فریسیان، د ناپوهو پېغلو په توګه، په لومړنۍ نهیلي کې تصفیه کېږي، او صدوقیان د معبد په دویمې پاکونې کې تصفیه کېږي. فریسیانو، د ساردیس د کلیسا په څېر، دعوه کوله چې د ژوند نوم لري، خو مړه وو، او لومړی تصفیه کېږي؛ بیا صدوقیان، چې د خدای قدرت یې انکاراوه، د نیمې شپې د چیغې له قدرت او پیغام څخه یې هم انکار وکړ. صدوقیان هغه د عهد خلک دي چې ترې تېریږي؛ صدوقیان هغه کسان دي چې د ښو عواطفو په احساساتو بسنه کوي.

چه سیاسی باشند و چه مذهبی، هر دو طبقه در بحرانِ نیمه‌شب بر ضدِ حکیمان متحد می‌شوند. با بیان این مطلب، ما مقاله را با طرح این نکته آغاز کردیم که آیهٔ چهارده را بر اساس جایگاه آن در جریانِ آیات به‌کار می‌برم، در تعارض با توالیِ تاریخی‌ای که آیات بازنمایی می‌کنند. این منطق را در موافقت با جایگاه آیهٔ بیست‌وسه به‌کار می‌گیرم. جایگاهِ یک waymark باید با تحققِ تاریخیِ آن متناظر باشد. اتحادی که یهودیان در دورهٔ زمانیِ مکابیان با روم بستند، تعیین کرد که آیه در کجا به‌کار برده شود. «دزدان»ِ آیهٔ چهارده، که رؤیا را برقرار می‌سازند، این کار را در سال ۲۰۰ ق.م. انجام دادند، همان سالِ نبردِ پانیوم؛ اما نبرد و دزدان دو نمادِ متفاوت‌اند.

«غارتگران» به بخشی از روایت بدل می‌شوند، نه برای آن‌که پیوندی مستقیم با تاریخ نبرد پانیوم برقرار شود، بلکه برای آن‌که نسبتی را مشخص سازند که ایشان با فرمانروای پنج‌ساله و تضعیف‌شدۀ مصر برقرار کردند؛ همان کسی که در شُرُف شکست خوردن از آنتیوخوس بود. آنان نمی‌خواستند در واردات گندم مصر به امپراتوری روم اختلالی پدید آید. رابطۀ نبویِ روم با پادشاه آسیب‌پذیرِ پنج‌سالۀ مصر، موضوع این آیه است. آن شفاعت، پیامدهای پس از فروپاشی‌ای را مشخص می‌سازد که در پیِ تلاش پوتین برای داخل کردنِ تابعیتِ کلیسای اوکراین به کلیسای روسیه، چنان‌که پیش‌تر و پیش از 1989 بوده است، پدید می‌آید. آن تلاش، آغاز زوال تدریجیِ پادشاهی جنوبیِ او را رقم می‌زند، و هنگامی که پوتین بمیرد، چنان‌که بطلمیوس مرد، یا به‌گونه‌ای به تبعید افکنده شود، چنان‌که عُزّیا و ناپلئون شدند، او از نظر نبوی برکنار می‌گردد و آنگاه پادشاهی‌اش به دست رشته‌ای از رهبرانی کم‌کفایت‌تر اداره می‌شود. سپس، در زمانِ پادشاه پنج‌ساله، رومِ پاپی برای حفاظت از منافع خود، که همان کلیسای اوکراین است، مداخله می‌کند.

پاپیت میان ارتدکس روسی یا اوکراینی جانب هیچ‌یک را نمی‌گیرد؛ بلکه هر دو سوی ماجرا را به بازی می‌گیرد تا همهٔ نهادهای دینی را زیر اقتدار خود، آن‌گونه که در اشعیا ۴ به تصویر کشیده شده است، درآورد.

پاپ‌سالاری بر تمامی نهادهای دینی، که به صورت هفت زن نمایان شده‌اند، تسلط می‌یابد؛ یعنی بر همهٔ کلیساها. آن هفت کلیسا می‌خواهند کاتولیک خوانده شوند، که به معنای جامع است، و آشکارا قوم خدا نیستند، زیرا قصد دارند جامهٔ خود را بر تن کنند. یکپارچه شدن همهٔ نهادهای دینی که می‌خواهند جامه‌های انسانیِ خویش را بر تن کنند، در زمانی رخ می‌دهد که آنان که در «اورشلیم مقدس خوانده خواهند شد»؛ یعنی هنگامی که شاخهٔ خداوند از قومی لائودیکیه‌ای به قومی فیلادلفیایی دگرگون می‌شود، و در همان زمان پاپ‌سالاری سرِ همهٔ نهادهای دینی می‌گردد، همان زمانی که او همچنین بر نهادهای سیاسی نیز به ریاست گماشته خواهد شد.

در سال ۱۹۸۹، کلیسای اوکراین نمادی از جاروب‌کردن اتحاد جماهیر شوروی به‌وسیلهٔ پادشاه شمال بود، و پوتین خواهد کوشید رابطهٔ پیشینِ اطاعت و انقیاد را بازگرداند، و جذام را بر پیشانی خود دریافت کند و آزار و جفایی را علیه دینی آغاز نماید که خواسته‌های او را نپذیرفت. آن آزار و جفا در ملتِ خودِ بطلمیوس، در شهر اسکندریه، رخ داد؛ ازاین‌رو کلیساهای درون روسیه که از روم تأثیر پذیرفته‌اند، به هدف پوتین و نیز به پایان او بدل خواهند شد. هنگامی که ترامپ برای نبرد پانیوم آماده می‌شود، رابطهٔ آشکار او با حامیِ پادشاهِ کودکِ تضعیف‌شدهٔ مصر در سال ۲۰۲۵ مشخص می‌گردد. قدرت روم که در سال ۲۰۰ پیش از میلاد از پادشاهِ کودکِ مصر حمایت کرد، در آن هنگام از پادشاه کودک حمایت نخواهد کرد. او به پایان‌دادن به پادشاه کودک یاری خواهد رساند. روم به‌عنوان حامی مصر در سال ۲۰۰ پیش از میلاد، نمایانگر روم به‌عنوان نابودکنندهٔ مصر در نبرد پانیوم است.

میلری‌ها سه قدرت رومی را ندیدند؛ آنان فقط دو قدرت را دیدند، اما با این همه، حقیقتِ ایشان همچنان حقیقت بود. منطق نبویِ انطیوخوس به‌عنوان نماد، به ما اجازه می‌دهد که آیهٔ چهارده را در تاریخی به‌کار بریم که بر آیهٔ پانزده مقدّم است، هرچند تاریخی که در آغاز این آیات را محقق ساخت، هم آیهٔ چهارده و هم آیهٔ پانزده را در سال ۲۰۰ پیش از میلاد قرار داد. من ادعا می‌کنم که آیهٔ شانزده همان قانون یکشنبهٔ به‌زودی‌درراه است، و آیهٔ چهارده سال ۲۰۲۵ بود، و آیهٔ پانزده نبردِ هنوز آیندهٔ پانیوم است. انطیوخوس ثابت می‌کند که این سه نبرد یک خط نبوی‌اند، زیرا او در هر سه نبرد حضور دارد؛ اما او همچنین ادعایی را که من مطرح می‌کنم نیز ثابت می‌سازد: اینکه کاربردِ ایامِ آخرِ این آیات، هنگامی که به‌درستی با روش «خط بر خط» تفکیک شود.

انتيوخوس در هر سه نبرد حضور داشت و در ايام آخر نمايندۀ قدرت نيابتیِ پاپ‌سالاری در سال ۱۹۸۹ (ريگان و ايالات متحده)، ۲۰۱۴ (زلنسکی و اوکراين)، و سپس در نبرد پانیوم همان قدرت نيابتیِ ۱۹۸۹ است، زيرا عيسی همواره انتها را با ابتدا بازنمايی می‌کند. رونالد ريگان مرده و دفن شده است، پس شهادت تاريخیِ انتيوخوس با فهم ميلريتی دقيق است، اما تابع قواعدی است که کاربرد «خط بر خط» را اداره می‌کنند. آخرين قدرت نيابتیِ پاپی در اين آيات ترامپ است، هرچند از نظر تاريخی انتيوخوس در هر سه نبرد حضور داشت. برای آن‌که آيۀ سيزدهم تحقق يابد، ترامپ می‌بايست در انتخابات دوم شکست بخورد، زيرا در آيۀ سيزدهم او «بازمی‌گردد»، نيرومندتر از هر زمان، آن‌قدر نيرومند که گلوله‌ای از گوشش بگذرد؛ همان عضوی که همراه با شست دست راست و شست پای راست، هنگام تدهين کاهنان، بايد به خون مسح می‌شد.

ریگن نمونۀ ترامپ بود، زیرا ریگن نخستینِ هشت رئیس‌جمهورِ پایانی از زمانِ آخر در سال 1989 است. لینکلن نمونۀ ترامپ بود، زیرا او نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه بود. لینکلن به دست دموکرات‌های طرفدارِ برده‌داری، در ائتلاف با روم، ترور شد، و هر دو، رونالد ریگن و همتای پاپیِ او، ژان پل دوم، از سوءقصدها جان سالم به در بردند. ترامپ در سال 2020 از نظر سیاسی ترور شد، با انتخاباتِ دزدیده‌شده در تحققِ مکاشفه، باب یازدهم، آیۀ هفتم، و سپس در سال 2024 در تحققِ آیۀ یازدهم قیام کرد.

رستاخیز ترامپ همان «بازگشت» او در آیهٔ سیزده بود، و نیز موازاتی از یکی از ویژگی‌های روم را فراهم ساخت؛ زیرا روم «هشتمی است که از آن هفت است»، و ترامپ تصویری از روم است.

دورۀ دوم ترامپ او را هشتمین رئیس‌جمهور از زمان ریگان می‌سازد، و از آنجا که او همچنین ششمین بود، ترامپ، در هم‌راستایی با پاپیّت، «هشتم است و از آن هفت.» عدد هشت نماد رستاخیز است، که تأکید می‌کند او، به‌مثابۀ تصویری از پاپیّت، لازم بود زخمی مهلک داشته باشد که شفا یافت تا بتواند «بازگردد.»

هنگامی که زخمِ مهلک شفا یابد، جهان «در پیِ وحش به شگفتی می‌افتد»، و هنگامی که ترامپ در سال ۲۰۲۴ به‌عنوان هشتمین، که از آن هفت است، برخاست، او «بازگشت» و تمامی جهان از پیِ او به شگفتی افتاد.

ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ «بازگشت»، و سپس در سال ۲۰۲۵ او و پاپ لئو هر دو به مقام خود منصوب شدند. عیسی هشداری مستقیم و عادلانه داد، برای هر که می‌خواست ببیند.

مرقس این را شاید اندکی روشن‌تر بیان می‌کند.

مکروہِ ویرانی روم ہے، اپنی تینوں ادوار میں۔ بت‌پرست روم، پاپائی روم، اور جدید روم—ہر ایک خدا کے لوگوں کے لیے تنبیہ کی ایک علامت ہے۔ اس تنبیہ کو اُس وقت پہچانا جانا ہے جب روم کسی “مقدس جگہ” میں ہو یا وہاں ہو “جہاں اُسے نہ ہونا چاہیے”۔ کتابِ مقدس میں جلیل القدر سرزمین، مقدس سرزمین ہے، اور ریاستہائے متحدہ روحانی جلیل القدر سرزمین ہے۔

Cuando veáis a Roma en pie en el lugar santo, el Señor estará escogiendo a Jerusalén como Su pueblo del pacto por última vez. Cuando Reagan, el primero de ocho presidentes, concertó una alianza secreta con el anticristo de la profecía bíblica, ello representó una alianza abierta con Roma por parte del octavo y último presidente desde el tiempo del fin en 1989. Los símbolos omega a menudo invierten los atributos del símbolo alfa.

افتتاحِ خدمتِ پاپ لِیو و ترامپ در سال ۲۰۲۵، وجودِ رابطه‌ای آشکار میانِ وحشِ دریا و وحشِ زمینِ مکاشفهٔ سیزدهم را نمایان می‌سازد. این بازگشتِ معکوس به اتحادی آشکار میانِ ترامپ و لِیو، که به‌وسیلهٔ اتحادِ پنهانیِ ریگان و ژان پل دوم نمونه‌وار گردیده بود، به ما آگاهی می‌دهد که حمایت از پادشاهِ کودکِ مصری، که در سال ۲۰۰ پیش از میلاد آیهٔ چهارده را به انجام رساند، در ایامِ آخر نمایانگرِ نبودِ حمایت است.

۲۰۲۵ رؤیت یا نبوتِ بنیادیِ بیرونی را برقرار می‌سازد، زیرا روم را به‌عنوان آن هشدارِ روم برمی‌افرازد که دانیال آن را با نمادِ «مکروهِ ویرانی» مشخص می‌کند. هشدارِ مکروهِ ویرانی پیش از آن ویرانگری‌ای رخ می‌دهد که با «ویرانی» بازنمایی شده است. در محاصرهٔ اورشلیم زیر فرمانِ کِستیوس، این هشدار با افراشته شدنِ درفش‌های اقتدارِ روم در درونِ محوطه‌های مقدسِ معبد نمود یافت. آنان که دیدند، فهمیدند، اطاعت کردند و شهر را ترک گفتند، هنگامی که محاصره از سر گرفته شد محفوظ ماندند. ایشان نشانهٔ هشداردهندهٔ رومی را دیدند. مسیحیانی که از کلیسای سازش‌کردهٔ پِرغامُس و سپس از کلیسای طیاتیرا جدا شدند، هنگامی به بیابان گریختند که دیدند مردِ گناه در هیکلِ خدا نشسته است. آن شاهدان، هشداری از مکروهِ ویرانی را که دانیال درباره‌اش در ایامِ آخر سخن گفته است، مشخص می‌سازند.

ہم بارہا یہ دکھا چکے ہیں کہ 1888 سیسٹیئس کا محاصرہ تھا، اور سنڈے لا کے بحران کا اختتام طیطس کا محاصرہ ہے۔ 1880ء کی دہائی میں بلیئر سنڈے لا کے بل، اور ان کے ساتھ 1880ء کی دہائی ہی میں بعض جنوبی ریاستوں میں نافذ کیے گئے سنڈے لاز، سیسٹیئس کی اُس تنبیہ کے مانند تھے جس نے سسٹر وائٹ کی دیہی سکونت سے متعلق مشورت میں حدِ فاصل کو بھی نشان زد کیا۔ 1880ء کی دہائی سے پہلے اُن کی مشورت یہ تھی کہ مستقبل میں ہمیں دیہات کی طرف منتقل ہونا پڑے گا، لیکن 1880ء کی دہائی کے بعد دیہی سکونت ایسی چیز تھی جو پہلے ہی اختیار کی جا چکی ہونی چاہیے تھی۔ بلیئر بلز کی تنبیہی علامت، جو 1880ء کی دہائی میں پاپائی اقتدار کی مُہرِ اختیار کے فروغ پر ہونے والی بحث کے ساتھ سامنے آئی، 9/11 کے موقع پر پیٹریاٹ ایکٹ کی تمثیل تھی، کیونکہ مکاشفہ اٹھارہ کا فرشتہ اُن دونوں تواریخ میں ظاہر ہوا تھا۔

۹/۱۱ همان هشدارِ سِستیوس بود که اقتدار خود را در جای مقدّس، آنجا که نباید می‌بود، قرار داد؛ زیرا در ۹/۱۱ قانون رومی جایگزین قانون انگلیسی شد. در محاکمات پلوسی در سال ۲۰۲۱، بندِ آیین دادرسیِ قانونی مردود شمرده شد، و این گام دیگری به سوی محاصرهٔ تیتوس را بازنمایی می‌کند، محاصره‌ای که در قانونِ یکشنبه‌ایِ قریب‌الوقوع در ایالات متحده پایان می‌یابد. محاصره دوره‌ای از زمان است. ۱۸۸۸ به شورشِ شاخِ پروتستانِ داخلی اشاره دارد، و ۹/۱۱ به شورشِ شاخِ جمهوری‌خواهِ خارجی اشاره می‌کند. آغازِ منصبِ پاپ از سرزمینِ جلال در همان سالی که رئیس‌جمهورِ نهایی نیز بر مسند می‌نشیند، هشداری نهایی را از مکروهِ ویرانگر که در جایی ایستاده است که نباید بایستد، درست پیش از نبردِ پانیوم، بازنمایی می‌کند. نبردِ پانیوم مستقیماً به قانونِ یکشنبه‌ای و نبردِ آکتیوم می‌انجامد، نبردی که سومین و آخرین مانع برای رومِ بت‌پرست را نمایندگی می‌کرد، و سپس رومِ بت‌پرست به مدت ۳۶۰ سال در تحققِ دانیال ۱۱:۲۴ به‌گونه‌ای برتر فرمان راند. در قانونِ یکشنبه‌ای، پادشاهی‌های ششم و هفتم هر دو به‌دستِ روم مغلوب می‌شوند، و سپس رومِ مدرن برای یک ساعتِ نمادین، یا چهل‌ودو ماهِ نمادین، سلطنت می‌کند.

در آیهٔ شانزدهم، پومپه، که به‌تازگی نخستین موانع رومِ بت‌پرست، یعنی سوریه، را مغلوب ساخته است، سپس اورشلیم را نیز فتح می‌کند. پومپه دو مانع نخست روم را از میان برمی‌دارد و اوگوستوس سزار سومی را در آکتیوم مغلوب می‌سازد. رومِ معاصر نخست در سال ۱۹۸۹ پادشاه جنوب را، در تحقق آیهٔ چهل و به همان‌گونه که در آیهٔ ده به‌صورت نمونه آمده است، مغلوب می‌کند. سپس در هنگام قانون یکشنبه، رومِ معاصر دومین و سومین مانع خود را به‌واسطهٔ ایالات متحده مغلوب می‌سازد و آنگاه سازمان ملل متحد بی‌درنگ موافقت می‌کند که پادشاهی خویش را به قدرت پاپی واگذارد. رومِ بت‌پرست به‌وسیلهٔ پومپه دو مانع را مغلوب کرد و سپس یکی دیگر را، و رومِ پاپی یکی را در سال ۱۹۸۹ مغلوب ساخت و سپس دو مانع بعدی خود را در آیهٔ شانزدهم مغلوب می‌کند، همان‌جایی که پومپه با دومین فتح خود مشخص شده است.

خواه این سومین مانع در آکتیوم برای رومِ بت‌پرست بوده باشد، و خواه آن هنگام که سومین مانع، که به‌وسیلهٔ بیرون رانده شدن گوت‌ها از شهر روم در سال ۵۳۸ نمایان شد، از میان برداشته شد، هرگاه روم بر سومین مانع چیره می‌شود، به‌گونه‌ای مطلق فرمان می‌راند.

خداوند بی‌تردید پیش از آن‌که ویرانی فرا رسد، تجلّی نهاییِ نشانِ هشدار را که در کتاب دانیال به‌صورت «مکروهِ ویرانگر» معرفی شده است، عطا خواهد کرد. آن نشانِ هشدار، همان ائتلافِ آشکار است، در تقابل با ائتلافِ پنهانیِ ریگان که در سال ۲۰۲۵ به تصویر کشیده می‌شود. خداوند مجازات را بدون آن‌که نخست هشدار داده باشد، نازل نخواهد کرد؛ و عاموس با صراحت کامل بیان می‌کند که مکاشفهٔ سرّیِ او به بندگانش چیست و خطاب آن متوجه چه کسانی است.

عاموس در حال خطاب قرار دادن آخرین نسل از قومِ برگزیده و عهدیِ خداست که باید مجازات شوند، در هم‌سویی با آن بیست‌وپنج مردی که در حزقیال هشت در برابر خورشید سجده می‌کنند. عاموس پیام لائودکیه را عرضه می‌کند، که همان پیام فرشتهٔ سوم است در هنگامِ محو شدنِ گناه، در زمانِ داوریِ زندگان. هشدارِ عاموس بر اتحادِ دو گروه استوار است.

هشدارِ دو نفری که همچون یک تن با هم راه می‌روند، در بسترِ دامی قرار داده شده است که پرنده‌ای را از زمین گرفتار می‌سازد. پرندگان نمادِ هیئت‌های دینی هستند، و پاپیّت در مکاشفه قفسی است برای هر پرندهٔ ناپاک و مکروه.

پرنده‌ای در قفس، پرنده‌ای اسیر است؛ و هنگامی که امتی با فاحشهٔ روم زنا می‌کند، به پرنده‌ای اسیر بدل می‌شود. و آن پرنده‌ای که بر فراز همهٔ دیگر پرندگانِ نبوی برافراشته می‌شود، همان قدرتی است که خانهٔ سه‌گانه‌اش بنا می‌گردد، در قانون یکشنبه استقرار می‌یابد، در جایگاه خود، که شِنعار است، که همان بابل است. این همان پرنده‌ای است که در سال 1798 زخمِ مهلکی دریافت کرد، یا چنان‌که زکریا بیان می‌دارد، پوششی از سرب بر سبدِ آن نهاده شد؛ اما پس از آن، به‌وسیلهٔ پرندگانِ روح‌گرایی و پروتستانتیسمِ مرتد برافراشته شد.

دامِ عاموس پرنده را از زمین می‌گیرد، زیرا نمایانگرِ اتحادی است که پیش از قانونِ یکشنبه‌ایِ به‌زودی‌آمدنی پدید می‌آید؛ همان‌جا که پرندهٔ زمینی گرفتار می‌شود. و بنا بر عاموس، این اتحادی توبیخی است بر ادونتیسمِ لائودیکیه‌ایِ روزِ هفتم، زیرا شیپورِ انذاری در شهر نواخته خواهد شد که ایشان از شنیدنِ آن سر باز خواهند زد.

شیری که غرش می‌کند، شیرِ سبطِ یهوداست که مسیح را نمایندگی می‌کند هنگامی که کلام نبویِ خود را مُهر می‌نهد و مُهر آن را می‌گشاید. ائتلاف آشکارِ ۲۰۲۵ همان محاصرهٔ کِستیوس است، و نماد راهزنانِ قومِ خدا زمانی برقرار می‌شود که دو چیز را در حال هم‌راهی ببینید که هرگز نباید هم‌زیست باشند. روم که با پروتستان‌ها متحد و هم‌سو گردد، خود تناقضی درونی است؛ زیرا پروتستان بودن یعنی بر ضدّ روم اعتراض کردن.

ما این مطالب را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.