پانیوم — شمارهٔ نُه

آیات یازده و دوازده، پیروزی پوتین بر اوکراین و اتحادیۀ اروپا، و نیز پیامدها و تبعات آن برای پوتین پس از پیروزی‌اش در جنگ اوکراین را مشخص می‌کند؛ چنان‌که این امر به‌وسیلهٔ بطلمیوس در پیروزی او در رافیا در سال ۲۱۷ پیش از میلاد، و زوال او در آیۀ دوازده، بازنمایی شده است. مضمون این آیات، عروج و سقوط پادشاه جنوب است.

تا اینجا، مقالات در حال شناسایی مضامین اساسیِ خطوط نبویِ فصل یازدهم بوده‌اند. آیهٔ یازدهم پیش از آن‌که در فصل به پیش برویم، به اندکی زمان بیشتر نیاز دارد. دانیال ۱۱:۱۱ با مکاشفه ۱۱:۱۱ هم‌راستا است.

در سال ۲۰۲۳، آن دو شاهد که به دست وحشِ برآمده از هاویۀ بی‌انتها کشته شده بودند، بر پای‌های خود ایستادند. شهادتِ شاخِ جمهوری‌خواه در سال ۲۰۱۵ با اعلام نامزدیِ دونالد ترامپ برای ریاست‌جمهوری آغاز شد، و در سال ۲۰۲۰ اژدها، که به‌وسیلهٔ جهانی‌گرایانِ موجود در جهان نمایانده می‌شود، و جهانی‌گرایانی که حزب دموکرات را تشکیل می‌دهند، همراه با جهانی‌گرایانِ حزب جمهوری‌خواه (RINO’s)، انتخابات را ربودند و جو بایدن را بر سر کار نشاندند؛ و بدین‌سان دونالد ترامپ را در کوچه کشتند. شاخِ پروتستان، که به‌وسیلهٔ خدمتِ Future for America نمایانده می‌شود، از طریق ترویجِ پیشگوییِ نادرستی که حمله‌ای از سوی اسلام علیه نشویل را توصیف می‌کرد، کشته شد. در سال ۲۰۲۳، هر دو شاخِ جمهوری‌خواه و پروتستان دوباره زنده شدند. آیۀ یازدهم آغازِ جنگ اوکراین را از سال ۲۰۱۴ به بعد تا پیروزیِ نهاییِ پوتین و روسیه مشخص می‌سازد.

آیهٔ یازدهم آزمونِ بصری‌ای است که در داوری برای اَدونتیسم به‌طور کلی به اوج می‌رسد، اما همچنین برای کسانی که نورِ ۹/۱۱ و فرا رسیدنِ وایِ سوم را پذیرفته‌اند؛ با این همه، در درجهٔ نخست برای کسانی است که در برابر نورِ نبوتی که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به‌طور تدریجی گشوده شد، مسئول شناخته خواهند شد.

رهبری اَدونتیسم در سال ۱۹۸۹ کنار گذاشته شد، چنان‌که این امر به‌وسیلهٔ تولد مسیح در آن دورهٔ نبوی به‌گونه‌ای نمادین نشان داده شده بود. در تعمید مسیح، او فراخواندن شاگردانی را آغاز کرد که «بنیاد» کلیسای مسیحی بودند، و بدین‌سان نمادی از ۱۱ سپتامبر شد؛ زمانی که با ظهور اسلامِ وایِ سوم، خداوند قوم خود را به راه‌های قدیمِ ارمیا بازگردانید، که نمایانگر بنیادهای اَدونتیسم هستند. در ۱۱ سپتامبر، داوری زندگان از خانهٔ خدا آغاز شد، و اَدونتیسم نورِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را همان‌قدر به‌طور قطع رد کرد که یهودیان عیسی را به‌عنوان مسیحا رد کردند. کسانی که نورِ فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را پذیرفتند، سپس به‌وسیلهٔ نومیدیِ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ آزموده شدند.

در ژوئیهٔ ۲۰۲۳، نورِ دانیال ۱۱:۱۱ خطّ بیرونیِ حقیقتِ حاضر را مشخص می‌سازد. آن نورِ تحققِ نبویِ بیرونی که در آیهٔ یازدهمِ دانیال ۱۱ یافت می‌شود، برای باکرگانِ برخاسته در آیهٔ یازدهمِ مکاشفهٔ فصل یازدهم گشوده شد. مکاشفه تاریخِ درونی را که دانیال به‌مثابهٔ تاریخِ بیرونی می‌گشاید، معرفی می‌کند.

آنان که نوری را که از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ آشکار شدن آن آغاز شد مورد توجه قرار داده‌اند، نمایانگر دو طبقهٔ متمایزند، زیرا از پیش کسانی بوده‌اند که زمانی پس از ژوئیهٔ ۲۰۲۳ با یکدیگر گام برمی‌داشتند، اما دیگر با هم گام برنمی‌دارند. داوری تدریجی است، و از ۱۱ سپتامبر، به کلیسای ادونتیست روز هفتم «فرصتی برای توبه» از ردّ «قواعد تفسیر نبوی که به‌وسیلهٔ میلر و همکارانش پذیرفته شده بود» داده شد، قواعدی که آنان از سال ۱۸۶۳ به این سو به‌تدریج رد کرده‌اند. از ۱۱ سپتامبر تا ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، آخرین فرصت برای توبه به کلیسای ادونتیست روز هفتم داده شد، و در آن مقطع، کسانی که در اعلامیهٔ نشویلِ ۲۰۲۰ مشارکت داشتند آزموده شدند. در ژوئیه، مرحلهٔ نهاییِ تطهیر به‌وسیلهٔ آیهٔ یازدهم از فصل یازدهم در کتاب‌های دانیال و مکاشفه بازنمایی می‌شود.

ترجمہ درج ذیل ہے: اسی آزمائشی عمل میں تین آزمائشوں میں سے دوسری آزمائش پوری ہوتی ہے۔ دوسری آزمائش بصری آزمائش ہے، جس سے پہلے اشتہا کی آزمائش ہوتی ہے، اور جو تیسری آزمائش پر منتج ہوتی ہے؛ اور یہ تیسری آزمائش پہلی دو آزمائشوں کے برعکس ایک کسوٹی آزمائش ہے۔ جب کنواریاں آدھی رات کے وقت اس پکار پر جاگ اٹھتی ہیں کہ “دیکھو، دولہا آتا ہے”، تو ایک جماعت کے پاس ضروری تیل ہوتا ہے اور دوسری ہلاک ہو جاتی ہے۔ میلرائٹس نے بعینہٖ اسی تجربے کو پورا کیا، اور ایسا کرتے ہوئے انہوں نے نبوت کی ایک خارجی اور ایک داخلی دونوں لائنوں کی سمجھ کا اظہار کیا۔

جب انہوں نے گرے ہوئے پروٹسٹنٹ کلیسیاؤں کو بابل کی بیٹیاں قرار دے کر دوسرے فرشتے کا پیغام علانیہ پیش کیا، تو وہ ایک ایسا پیغام پیش کر رہے تھے جو اُن کے تجربہ سے خارج تھا۔ نصفُ اللیل کی پکار کے پیغام کا اعلان کرنے کے لیے اُن کے لیے پہلے یہ دیکھنا ضروری تھا کہ وہ خود وہ کنواریاں ہیں جو تاخیر کے وقت میں رہی تھیں۔ دانی ایل اور مکاشفہ دونوں کے باب گیارہ کی آیت گیارہ میں، اندرونی اور بیرونی پیغامات جولائی 2023 سے موجودہ سچائی کے طور پر منکشف کیے گئے۔

در باب اول دانیال، دومین آزمون، و آزمونی دیداری، زمانی بود که دانیال و آن سه یار را در «ظاهر» نیکوتر و فربه‌تر از کسانی یافتند که از خوراک بابلی می‌خوردند. در باب دوم، آزمون دیداری به صورت آزمونی نبوی نمودار می‌شود که اقتضا دارد پیامی پنهان به‌درستی تفسیر شود؛ پیامی که در نهایت آشکار می‌گردد که همان تصویرِ پادشاهی‌های نبوتِ کتاب‌مقدس است. باب‌های اول، دوم و سوم دانیال نمایانگر فرشتهٔ اول، دوم و سومِ مکاشفهٔ چهارده هستند.

فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ چهارده به پیامِ بیرونیِ تاریخِ میلریتی می‌پردازد، و بابِ دومِ دانیال نیز با تصویرِ حیواناتِ تاریخِ نبوی، خطِ بیرونی را مورد خطاب قرار می‌دهد. آزمونِ بصری در بابِ اول بر دانیال و آن سه یارِ شایسته مبتنی بود، و ازاین‌رو خطِ درونی است. خطوطِ بیرونی و درونیِ نبوت، که با موازاتِ باب‌های یک تا سهِ دانیال با سه فرشتهٔ مکاشفهٔ چهارده بازنمایی شده‌اند، شاهدی دیگر بر پیامِ فرشتهٔ دوم، آن‌گونه که به‌وسیلهٔ میلریتی‌ها به انجام رسید، پدید می‌آورند.

میلری‌ها هنگامی که اعلام فریاد نیمه‌شب را به انجام رساندند، هم پیامی بیرونی و هم پیامی درونی را اعلام کردند. پیام بیرونی ایشان همان فرشتهٔ دومِ مکاشفهٔ چهارده بود، و بدین‌سان پیام میلری‌ها را به‌طور مستقیم با فرشتهٔ دوم و تمثالِ دانیال دو پیوند می‌داد. آن تمثال نمایانگر پادشاهی‌های بیرونیِ نبوت کتاب‌مقدس است، از بابلِ حقیقی تا بابلِ معاصر که در پایانِ مهلتِ آزمایشِ بشر به انتهای خود می‌رسد. میلری‌ها بار دیگر با پیام بیرونیِ بابل ارتباط می‌یابند. آزمونِ بصریِ دانیال بر پایهٔ غذایی بود که او برگزید تا بخورد، و فرشتهٔ اولِ مکاشفهٔ ده که فرود آمد و یک پا بر زمین و پای دیگر بر دریا نهاد، کتابچه‌ای گشوده در دست داشت که به یوحنا فرمان داده شد آن را بخورد. فرشتهٔ اول با اشتها بازنمایی می‌شود و پس از آن آزمونی بصری می‌آید. آزمون بصری هم خطِ درونیِ حقیقت را در بر می‌گیرد و هم خطِ بیرونیِ آن را.

دانیال باب یازدهم، آیهٔ یازدهم، در موازات با مکاشفه باب یازدهم، آیهٔ یازدهم، آزمون بصریِ دوگانه را نمایندگی می‌کند. این آزمون در محک نهایی به پایان می‌رسد، آنگاه که باکره‌ها آشکار می‌سازند که آیا روغن دارند یا نه. این آشکارشدن درست اندکی پیش از بسته‌شدنِ درِ فیض، در هنگام قانون یکشنبه در ایالات متحده، روی می‌دهد. بسته‌شدنِ درِ فیض در قانون یکشنبه، به‌وسیلهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، به‌طور نمادین پیش‌نموده شده بود. درست پیش از ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، در ۱۷ اوت ۱۸۴۴، میلری‌ها این پیام را همچون موجی خروشان در سراسر کرانهٔ شرقی ایالات متحده به پیش بردند.

۱۹۸۹ زمانِ آخر است؛ هنگامی که کتابِ دانیال مُهرگشایی شد، و هرگاه کتابِ دانیال مُهرگشایی می‌شود، همواره افزایشی در معرفت پدید می‌آید که دو طبقه از عبادت‌کنندگان را به وجود می‌آورد. ۱۹۸۹ نخستینِ آن سه نشانهٔ آزمون است، چنان‌که به‌گونه‌ای نمادین با ورودِ فرشتهٔ اول در ۱۷۹۸ پیش‌نموده شد. هنگامی که فرشتهٔ اول در ۱۱ اوت ۱۸۴۰ فرود آمد، او فرشتهٔ مکاشفهٔ هجده را که در ۹/۱۱ فرود می‌آید، پیش‌نمونه ساخت. نخستین یأسِ تاریخِ میلری، ورودِ فرشتهٔ دوم را مشخص کرد و به‌گونه‌ای نمادین ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ و آغازِ زمانِ درنگ را پیش‌نموده ساخت. میلریان به‌تدریج نسبت به پیامِ فرشتهٔ دوم و این حقیقت که آنان باکره‌های مَثَلِ ده باکره بودند، بیدار شدند. آنان در گردهماییِ اردوییِ اکستر در اوتِ ۱۸۴۴ به‌طور کامل بیدار شدند. یکصد و چهل و چهار هزار تن در ژوئیهٔ ۲۰۲۳ بیدار شدند، هنگامی که پیامِ نالهٔ نیمه‌شب آغاز به مُهرگشاییِ تدریجی کرد.

وقتِ تأخیر برای میلری‌ها در اکستر به پایان رسید، همان‌گونه که برای خانوادهٔ لازاروس پایان یافت، آنگاه که عیسی، لازاروس را برخیزانید تا اوج‌بخش‌ترین عملِ خدمتِ مسیح پدید آید، هنگامی که لازاروس «مُهر» خدمتِ او گردید. قیامِ لازاروس نشانگرِ پایانِ وقتِ تأخیر و مُهر شدنِ قومِ خداست. ورودِ ظفرمندانه‌ای که در پی آن آمد، نمونهٔ اعلانِ پیامِ ندای نیمه‌شب در تاریخِ میلریتی بود. مضمونِ آیهٔ یازدهمِ بابِ یازدهمِ دانیال، صعود و سقوطِ پادشاهِ جنوب است و به نبردِ پانیوم در آیاتِ سیزده تا پانزده می‌انجامد. آن آیات، سنگِ محکّی هستند که در آن مُهر بر پیشانی‌های مردان و زنانی نهاده می‌شود که در آیهٔ شانزدهم باید همچون عَلَمی برافراشته شوند.

آیهٔ پانزدهم در نبرد پانیوم به انجام رسید، که با دیدار مسیح از قیصریهٔ فیلپی هم‌راستا است. در آن‌جا، در قیصریهٔ فیلپی، مسیح نام شمعون بار‌یونا را به پطرس تغییر داد، و بدین‌سان مُهر شدنِ صد و چهل و چهار هزار نفر را نشان نهاد. از آن زمان به بعد، نورِ صلیبِ قریب‌الوقوع بر شاگردان گشوده شد. هنگامی که مسیح نام شمعون را درست پیش از صلیب به پطرس تغییر داد، این امر با سنگِ محکِ اکستر و ایلعازر هم‌سو بود که به ورودِ ظفرمندانه به اورشلیم منتهی شد. اردوی اجتماعِ اکستر از دوازدهم تا هفدهم اوت، استقرار نهایی در حقیقت را پیش از آن تکان عظیم نمایندگی می‌کند؛ تکانی که همان زلزلهٔ قانون یک‌شنبه در فصل یازدهم دانیال و مکاشفه است.

مهر شدنِ یکصد و چهل و چهار هزار نفر به‌وسیلهٔ گردهمایی اردوگاهیِ اِکستر، تغییر نام شمعون به پطرس از سوی مسیح، و رستاخیز ایلعازر به تصویر کشیده شد. آن رستاخیز، نمونهٔ رستاخیزِ دو شاهد در باب یازدهم مکاشفه است. آیات ده تا شانزده، تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل را نشان می‌دهند. گشوده شدنِ این تاریخِ پنهانِ آیهٔ چهل، در درونِ تحققِ تاریخیِ آیهٔ یازده و جنگ اوکراین آغاز شد. از ژوئیهٔ ۲۰۲۳، آن تاریخِ پنهان در فرآیندِ گشوده شدن به‌وسیلهٔ شیرِ سبطِ یهودا بوده است.

هنگامی که نامزدهای قرار گرفتن در میان یکصد و چهل و چهار هزار نفر در آیهٔ یازدهمِ مکاشفهٔ باب یازدهم زنده شدند، آزمون بصریِ نبوی‌ای که باید پیش از بسته شدنِ مهلتِ فیض در قانونِ یکشنبه گذرانده شود—آزمونی که خواهر وایت آن را آزمونِ تصویرِ وحش معرفی می‌کند—آغاز شد.

بیرونی خطِ نبوت در تاریخِ آیهٔ یازدهمِ دانیال یازده گشوده می‌شود و درونی خط در مکاشفه باب یازده آیهٔ یازده گشوده می‌شود. خطِ بیرونی مشخص می‌سازد که چگونه صورتِ وحش، که نمایانگرِ ترکیبِ کلیسا و دولت است با کلیسا در مقامِ مسلط بر این رابطه، در خلالِ دورهٔ داوریِ زندگان شکل می‌گیرد. خطِ درونی مشخص می‌سازد که چگونه صورتِ مسیح، که نمایانگرِ ترکیبِ الوهیت با انسانیت است، در خلالِ داوریِ زندگان شکل می‌گیرد.

جنبش اصلاحیِ فرشتهٔ سوم و صد و چهل و چهار هزار تن در زمانِ آخر، در سال ۱۹۸۹، آغاز شد؛ چنان‌که در آیهٔ دهمِ دانیال یازدهم نمایانده شده است. سپس تحققِ کاملِ باب دوازدهمِ دانیال آغاز گردید.

آیهٔ دهمِ باب یازدهم، آغازِ «فرایندِ تطهیر» را نشان می‌دهد که به‌وسیلهٔ فرشتهٔ اول، به‌صورتِ ترسیدن از خدا، به تصویر کشیده شده است. آیات یازدهم و دوازدهم، مرحله‌ای را نشان می‌دهند که در آن، آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر سفید ساخته می‌شوند. کتابِ زکریا آن تجربه را مشخص می‌سازد.

این عبارت در کار نهایی مسیح به‌عنوان کاهن اعظم تحقق می‌یابد و نشان‌دهندهٔ مُهر شدن یکصد و چهل و چهار هزار نفر است.

«صحنه‌های پایانیِ روز بزرگِ کفاره» عبارت است از مُهر شدنِ نخستِ آن یکصد و چهل و چهار هزار، که پس از آن مُهر شدنِ دیگر فرزندان خدا که اکنون در بابل هستند، دنبال می‌شود.

مُهر شدن، گام دومِ «طاهر شدن و سفید شدن و آزموده شدنِ» دانیال است. آیات یازدهم و دوازدهم، برآمدن و سقوط نهاییِ روسیه را ــ که پادشاه نبیّانهٔ جنوب است و پیش از نبرد پانیوم در آیات سیزدهم تا پانزدهم واقع می‌شود ــ مشخص می‌سازند. هنگامی که در صحنه‌های پایانیِ روز عظیمِ کفاره، یکصد و چهل و چهار هزار نفر جامه‌های چرکینِ خود را به‌وسیلهٔ مسیح از تن بیرون می‌کنند، «عمامه‌ای نیکو» دریافت می‌دارند، که همان ترفیعِ دانیال به مقامِ حاکمِ سوم است، همراه با ردای ارغوانی و زنجیرِ زرین. این همچنین همان بخششِ یوسف، یعنی زنجیرِ زرین، ترفیعِ او به مقامِ حاکمِ دوم، و عطای انگشترِ پادشاه است. «انگشتر» نمایانگرِ مُهرِ سلطنتی است که فرمانروا قوانینِ خود را با آن به مُهرِ شاهانه ممهور می‌ساخت.

داریوش از انگشتر مُهرِ خود استفاده کرد تا گودالی را که دانیال در میان شیرها در آن نهاده شده بود، مُهر و موم کند.

واژهٔ عبری که به «نگینِ مُهر» ترجمه شده است، در استرانگ H5824 است و از واژه‌ای ریشه‌ای مشتق شده که با H5823 متناظر است؛ به‌معنای انگشترِ مُهر (چون منقوش شده است). یوشع در حضور فرشته، دانیال در چاهِ شیران، و یوسف در حضور فرعون، مُهر شدنِ آن یک‌صد و چهل‌وچهار هزار را نمایندگی می‌کنند، که همان آزمونِ دوم در دانیال دوازده است، جایی که آنان که تطهیر شده‌اند، سپس «سفید گردانیده می‌شوند»، پیش از آنکه «آزموده شوند». این خطوط همچنین به‌وسیلهٔ «زَروبابل»، «پسرِ شَألتیئیل» نیز نمود یافته‌اند.

زرُبابل به‌معنای نسلِ بابل است، و پدر او شَأَلتئیل بود که معنای آن «از خدا خواسته‌شده» است. زرُبابل نمایانگر پیامِ فرشتهٔ دوم است که در ایامِ آخر، نسلِ بابل را به گلّهٔ خدا فرا می‌خواند. عنصرِ «دعا» با آن یکصد و چهل و چهار هزار تن مرتبط است که آخرین نسلِ بابل را بیرون می‌خوانند، زیرا آن احیا تنها با دعا رخ می‌دهد.

El hito de la oración se presenta en Daniel, describiendo una oración para comprender el mensaje externo en el capítulo dos, y también una oración para cumplir el mensaje interno representado en el capítulo nueve. Zorobabel y su padre Sealtiel representan el sellamiento de los ciento cuarenta y cuatro mil en la segunda prueba, que es la prueba visible de la imagen de la bestia, la cual es también la prueba interna representada en Apocalipsis capítulo once, versículo once, y asimismo la prueba externa representada en Daniel capítulo once, versículo once.

ما در مقالۀ بعدی به بررسی آیۀ یازدهم ادامه خواهیم داد.