هشدارهای موازی - شماره یک

«مکاشفۀ عیسی مسیح» برای قوم خدا هنگامی گشوده می‌شود که «وقت نزدیک است». آخرین پیام هشدار برای بشریت درست پیش از پایان مهلت آزمایش انسان داده می‌شود، و آن پیام نهایی در چندین خط نبوتی در کتاب‌مقدس به تصویر کشیده شده است. در مکاشفۀ چهارده، آن پیام نهایی هشدار به‌وسیلهٔ سه فرشته به تصویر کشیده شده است.

در فصل هجدهمِ مکاشفه، همین پیام سقوطِ بابل را اعلام می‌کند.

خطِ نبوتیِ تاریخ، یا می‌توان گفت توالیِ رویدادهایی که به‌وسیلهٔ آن فرشته‌ای که در باب هجده زمین را با جلال خود روشن می‌سازد به تصویر کشیده شده است، بیانگرِ وقایعی است که به پایانِ داوری، پایانِ مهلتِ آزمایش، و هفت بلای آخر منتهی می‌شود. تاریخِ نبوتی‌ای که در باب هجده به تصویر درآمده است، به‌صورت «موازی» با خطِ تاریخِ نبوتی‌ای جریان دارد که به‌وسیلهٔ سه فرشتهٔ باب چهارده نمایش داده شده است.

سه فرشتهٔ باب چهاردهم که در میان آسمان پرواز می‌کنند، نماد پیامی جهانی است که با نشان وحش و پایان زمانِ فرصتِ فیض به اوج خود می‌رسد. در باب هجدهم، تمام زمین از جلال آن فرشته روشن می‌گردد؛ فرشته‌ای که پیام او نیز با پایان زمانِ فرصتِ فیض خاتمه می‌یابد.

پیامی که در باب چهاردهم به‌طور نمادین به‌وسیلهٔ سه فرشته ارائه شده است، و نیز به‌وسیلهٔ فرشته‌ای که در باب هجدهم فرود می‌آید به تصویر کشیده شده، دو نمود از یک پیامِ هشدارِ واحد هستند. در کتاب‌مقدس هیچ چیز زائدی وجود ندارد، هیچ چیز بیهوده نیست. این واقعیت که همان پیام دقیقاً بیش از یک بار به‌وسیلهٔ یوحنا مشخص شده است، تأکیدی بر اهمیت آن پیام است و روش الهیِ تعلیم را به نمایش می‌گذارد؛ روشی که یک قاعدهٔ کتاب‌مقدسی است و «تکرار و بسط» نامیده می‌شود. کنار هم نهادنِ دو خط از تاریخِ نبوی، حقایقی را آشکار می‌سازد که در هیچ‌یک از آن دو خط، هنگامی که جدا از خط دیگر در نظر گرفته شوند، شناخته نمی‌شوند. امروزه اگر دو شاهدِ یک رویداد واحد را برای ادای شهادت به دادگاه بیاورید، چه‌بسا بر پایهٔ ایدئولوژی سیاسی یا اجتماعیِ خود، گزارش‌هایی متضاد ارائه دهند. اما در مورد شاهدانِ کتاب‌مقدس چنین نیست؛ آنان همواره با یکدیگر توافق دارند، و اگر به نظر شما می‌رسد که توافق ندارند، در این صورت شما چیزی را به‌نادرستی می‌نگرید.

دو تصویری که در حال بررسی آن‌ها هستیم، همان پیام واحدِ هشدار است که کتاب ملاکی آن را به‌صورتِ بازگشتِ ایلیا نبی به تصویر می‌کشد. هر سهِ این پیام‌ها پیش از بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش فرا می‌رسند—زیرا پیامِ هشدارِ مندرج در هر سه خطِ نبوت، صرفاً پیشاپیشِ بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش داده نشده است، بلکه بسته‌شدنِ زمانِ آزمایش خود همان نقطهٔ ارجاع، و اگر بخواهید موضوعِ هر یک از آن پیام‌های هشدار است. در واقع، اگر هر پیامِ هشداری به‌وسیلهٔ هر نبی‌ای اعلام یا به تصویر کشیده شود، همان هشدارِ مکاشفهٔ چهارده، هجده، و نبوتِ ایلیایِ ملاکی است.

این سه خط نبوت را به‌آسانی می‌توان نشان داد که به موازات یکدیگر جریان دارند. با این حال، در نبوت کتاب‌مقدسی دو منبع اصلی اطلاعات وجود دارد. یکی، شناساییِ توالیِ رویدادهایی است که در پایان جهان رخ می‌گشایند. منبع دیگرِ اطلاعات، ترسیمِ فعالیت‌های انبیا است که با پیامی مرتبط است که رویدادهای آینده را ترسیم می‌کند.

در ارتباط با این مفاهیم، دو قاعده شایان تأمل است. نخست آن‌که همهٔ انبیا دربارهٔ پایان جهان سخن می‌گویند؛ همان‌جا که مهلتِ آزمایش به پایان می‌رسد.

همهٔ پیام‌های نبویِ کتاب‌مقدس «برای ما نافذ است»، «ما که پایان‌های جهان بر ما رسیده است». این قاعده، همراه با قاعده‌ای دیگر که «امور»ی را که روح‌القدس «صورت داده است»، «هم در اعطای نبوت و» نیز «در وقایعِ به تصویر کشیده‌شده» شناسایی می‌کند، بر این ادعا قوت می‌بخشد که رویدادهای نبوی در آغاز یک نبوت، نمونه و هم‌موازِ رویدادهای نبوی در پایانِ هر نبوتِ معیّن هستند.

«روح‌القدس امور را، هم در اعطای نبوت و هم در وقایعِ به‌تصویرکشیده‌شده، چنین شکل داده است.» در «اعطای نبوت و در وقایعِ به‌تصویرکشیده‌شده»، «امور» به‌وسیلهٔ «روح‌القدس» «چنین شکل داده شده‌اند» که هم «اعطای نبوت» و هم «وقایعِ به‌تصویرکشیده‌شده» باید الهام‌شده شناخته شوند و بر تمثیلِ نبویِ پایانِ جهان تطبیق داده شوند.

یوحنا این نبوت را از جبرائیل دریافت کرد و به او گفته شد که آن را در کتابی بنویسد و به کلیساها بفرستد. سپس او از سوی روم مورد آزار و جفا قرار گرفت؛ او به گونه‌ای به تبعید فرستاده شد که با آنچه امروز در جهان «بازداشتگاه سیاه» خوانده می‌شود، قابل مقایسه بود. در آن مقطع از تاریخ، یوحنا به همان اندازه از جامعهٔ بشری منزوی بود که هر زندانی در خلیج گوانتانامو.

یوحنا تصریح می‌کند که این رؤیا هنگامی به او مکشوف شد که در روز سبتِ روز هفتم، که روز خداوند است، در حال پرستش بود.

در حالی که در روح عبادت می‌کرد، صدایی عظیم از پشت سر خود شنید.

यूहन्ना, उसका परिवेश और वर्णित परिस्थितियाँ उसे ऐसे व्यक्ति के रूप में प्रकट करती हैं जो सातवें-दिन के सब्त का उपासक होने के कारण सताया जा रहा है, परन्तु वह इस कारण भी सताया जा रहा है कि वे बाइबल और एलेन व्हाइट की रचनाओं—जो “यीशु की गवाही” हैं—दोनों पर विश्वास करते हैं। वह अपने पीछे एक बड़ा शब्द सुनता है, जिसे देखने के लिये वह मुड़ता है, और ऐसा करते हुए वह संसार के अन्त में एक सातवें-दिन के एडवेंटिस्ट का प्रतिनिधित्व करता है, जो अपने पीछे से यह कहते हुए एक वाणी सुनते हैं, “यही मार्ग है, इसी में चलो।”

تمام خطوطِ نبوت در پایانِ جهان با یکدیگر موازی‌اند.

هر نبی‌ای که آوازی را از پشت سر خود می‌شنود، با یوحنا در تصویر قوم خدا در پایان جهان هم‌سو است. یوحنا آوازی را از پشت سر خود شنید که به او دستورالعمل می‌داد. اشعیا نیز آوای هدایت و تعلیم را شنید.

قومِ بقیۂ خدا اپنے پیچھے سے ایک آواز سنتی ہے جو یہ واضح کرتی ہے کہ انہیں کس راہ پر چلنا چاہیے۔ پھر انہیں فیصلہ کرنا ہوتا ہے کہ آیا وہ سنیں گے یا نہیں سنیں گے۔ یوحنا اور یسعیاہ کے ذریعہ جن لوگوں کی نمائندگی کی گئی ہے، وہ دنیا کے آخر کے لوگ ہیں جو خداوند کا انتظار کرتے ہیں جب وہ تاخیر کرتا ہے، اور یسعیاہ ہمیں آگاہ کرتا ہے کہ وہ اس لیے تاخیر کرتا ہے کیونکہ وہ انصاف کا خدا ہے۔ میلری تاریخ کے آغاز 1798 سے لے کر اتوار کے قانون کے وقت ایڈونٹ ازم کے لیے مہلتِ آزمائش کے اختتام تک، خدا آسمانی مقدِس میں عدالت کے کام کو انجام دے رہا ہے۔ وعدہ یہ ہے کہ جو لوگ عدالت کے زمانہ میں خداوند کا انتظار کرتے ہیں وہ مبارک ٹھہریں گے۔

قومِ خدا که به سبب انتظار کشیدن مبارک شمرده می‌شوند، در مَثَلِ ده باکره به‌وسیلهٔ آن باکرگانی نمایانده شده‌اند که در انتظار دامادند. هر ده تن به خواب رفتند، و سپس در نیمه‌شب بحرانی پدید می‌آید که باکرگانِ خفته را به دو دسته جدا می‌سازد. یک دسته صدایی را از پشت سر خود شنیده بودند و بازگشته بودند تا آن صدا را که ایشان را دربارهٔ راهی که باید در پیش گیرند هدایت می‌کرد، ببینند؛ و دستهٔ دیگر از بازگشتن و شنیدن آن صدا سر باز زدند—با وجود این واقعیت که پیامی که در سراسر کتاب مکاشفه جاری است این است: «هر که گوش دارد، بشنود که روح به کلیساها چه می‌گوید.»

یوحنا نمایانگر قوم اَدوِنتیست است که برای فهم آینده، به گذشته بازمی‌گردند. هنگامی که آنان، همان‌گونه که یوحنا چنین کرد، «سخنی از پشت سرِ» خود می‌شنوند، آن سخن همچنین شامل تعلیمی است که در شهادت اشعیا دربارهٔ همین واقعه آمده است. تعلیم اشعیا این بود: «این است راه؛ در آن سلوک نمایید، هنگامی که به جانب راست می‌گردید و هنگامی که به جانب چپ می‌گردید.» باکره‌های حکیم در دانیال دوازده، افزایشِ معرفت را در پایان جهان درمی‌یابند، زیرا در کلام «به این سو و آن سو» رفته بودند تا معرفتِ حیات‌بخشی را که مُهر آن گشوده شده بود، بفهمند.

پیامبرانی که اکنون مورد بررسی ما هستند، نمایندهٔ اَدونتیست‌های روز هفتم در آن مقطع از تاریخ‌اند که در آن داوری به پایان می‌رسد و زمانِ آزمایش خاتمه می‌یابد. کسانی که به‌صورت باکره‌های دانا به تصویر کشیده شده‌اند، صدایی را از پشت سر خود می‌شنوند که می‌گوید: این است راه، در آن سلوک کنید؛ و او وعده می‌دهد که هنگامی که به چپ یا به راست می‌گردند، ایشان را در این مسیر هدایت کند. «از این سو به آن سو رفتن»، آن‌گونه که باکره‌های دانا هنگام گشوده شدن کتاب انجام می‌دهند، نمادی از مطالعهٔ کتاب‌مقدس است. طبیعت به ما می‌آموزد که برای دویدن، نخست باید راه رفتن را بیاموزید، و شهادتِ اشعیا می‌گوید که اگر به صدای پشت سر خود گوش فرا دهید، او شما را در مطالعهٔ کلام خویش هدایت خواهد کرد، خواه به عهد عتیق (چپ) روی آورید، خواه به عهد جدید (راست). کتاب‌مقدس را بگشایید، و او به‌واسطهٔ صدای خود شما را هدایت خواهد کرد. اما برای اَدونتیست‌های روز هفتم در پایان جهان، این همچنین بدین معناست که او شما را هدایت خواهد کرد، هم هنگامی که کتاب‌مقدس را می‌گشایید (چپ)، و هم هنگامی که روحِ نبوت را می‌گشایید (راست).

وقتی شهادتِ اِرْمیا نیز افزوده شود، راهِ سلوک از این هم مشخص‌تر می‌گردد.

در این بخش دو دسته از عبادت‌کنندگان وجود دارند. یک گروه همهٔ «راه‌ها» را در نظر می‌گیرند و برمی‌گزینند که در «طریق‌های کهن» سلوک کنند. آنان قادر بودند «راه نیکو» را از میان همهٔ «راه‌های» ممکن برگزینند، زیرا از جملهٔ کسانی هستند که به آن آواز از پشت سر خود گوش فرا دادند، و آن آواز ایشان را آگاه ساخت: «این است راه، در آن سلوک نمایید.» یوحنا نمایندهٔ کسانی است که آن آواز را از پشت سر می‌شنوند، آوازی از «طریق‌های کهن».

اما در سلسلهٔ ارمیا، گروه دیگری نیز وجود دارد و آن «جماعتی» که او آنان را چنین معرفی می‌کند، خانه‌ای بنا کرده‌اند که نمایانگر ایمانی جدید است، و آن خانه فرو می‌ریزد، زیرا بر صخره بنا نشده بود. آن خانه، کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم است، یا چنان‌که یوحنا همان کلیسا را معرفی می‌کند—کنیسهٔ شیطان.

نپذیرفتنِ شنیدن، به‌منزلهٔ رد کردنِ «سخنان» او و «شریعت» اوست. به سببِ سرکشیِ ایشان در بازنگشتن و سالک نشدن در طریق‌های کهن، و نیز به سببِ امتناعشان از شنیدنِ پیامِ کرنا از دیده‌بان، خداوند شرّ را بر قومی خواهد آورد که ارمیا آن را «جماعتی شریر» می‌نامد. چگونگیِ رفتارِ خدا با کلیسای لائودیکیه در میان ادونتیست‌های روز هفتم، موضوعی از نبوتِ کتاب‌مقدّس است. نبی، هوشع، نیز هنگامی که دربارهٔ سببِ مردود شدنِ ایشان سخن می‌گوید، بر ویژگی‌های «جماعتِ شریر» می‌افزاید.

آنان به سبب نداشتن معرفت مردود می‌شوند؛ معرفتی که نمایانگر پیامی است که در زمانِ آخر گشوده می‌شود. خدا در اینجا در این بخش، رابطهٔ عهدیِ خود را با قوم خویش پایان می‌دهد، زیرا آنان را به‌طور مستقیم «قومِ من!» می‌خواند. چون مسیح را رد کردند و شریعت او را از یاد برده‌اند، برای خدا کاهن نخواهند بود. هنگامی که قوم خدا به عهد با خدا داخل می‌شوند، او ایشان را کاهنان و پادشاهان می‌گرداند. وقتی خدا با اسرائیلِ باستان وارد عهد شد، به‌واسطهٔ موسی چنین فرمود:

خداوند هنگامی که با کلیسای مسیحی عهد بست، از طریق پطرس اعلام فرمود:

پیتر در این آیات به انتقال از اسرائیلِ باستان، به‌عنوان قومِ برگزیدهٔ عهدیِ خدا، به کلیسای مسیحی می‌پردازد، آن‌گاه که می‌گوید: «در زمانِ گذشته قومی نبودید، اما اکنون قومِ خدایید.» هنگامی که یهودیان خود را از خدا جدا ساختند، خداوند با کلیسای مسیحی وارد عهد شد. هر دو، مادامی که با خداوند در پیوند زناشویی بودند، به‌عنوان امت‌هایی از کاهنان شمرده می‌شدند.

رد شدن به‌عنوان کاهن دلالت بر آن دارد که زمانی قومی در عهد بوده‌اید. ادونتیست‌های روز هفتم در آغاز تاریخ ادونتیسم با خداوند وارد عهد شدند. کلیسا در بیابان از دلِ نهضت اصلاحات بیرون آمد، اما پیام میلریتی را رد کرد، و بدین‌سان در جریان تاریخ پیام‌های فرشتهٔ اول و دوم، خود را از خدا مطلّقه ساخت. جدایی نهایی با فرارسیدن فرشتهٔ دوم واقع شد، و اعلام این بود که آنان دیگر دخترِ مسیح نیستند، بلکه دخترِ بابل شده‌اند. بلافاصله پس از آن، در خلال ندای نیمه‌شب، خدا عروس جدید خود را به ازدواجِ عهد فراخواند.

دو لوحی که برای اسرائیل باستان نماد عهد بودند، همان دو لوحِ ده فرمان بودند؛ و دو لوح برای اسرائیل روحانیِ معاصر، دو لوحِ حبقوق‌اند، آن‌گونه که در نمودارهای ۱۸۴۳ و ۱۸۵۰ بازنمایی شده‌اند. قوم عهد که الهام بارها آنان را لائودکیه معرفی کرده است، طریق‌های قدیم را رد کردند، از شنیدن آوازی که از پشت سرشان بود سر باز زدند، و از این‌رو تاریخ پایانیِ اسرائیل باستان را تکرار می‌کنند، آنگاه که از دهان خداوند بیرون افکنده می‌شوند. چرا این امر بر کسانی واقع می‌شود که او ایشان را «قوم من» می‌خواند؟

مَثَلُ العذارى العشر، الذي يُصوِّر اختبار الأدفنتية، قد تمّ ويتمّ تحقيقه مرّتَين: مرةً في بداية الأدفنتية، ثم مرةً أخرى عند نهايتها. وتُعلِّم الأخت وايت أن هذا المثل قد تحقّق وسيتحقّق حرفيًا إلى أدقّ التفاصيل، وأنه ينبغي أيضًا أن يُفهَم دائمًا بوصفه حقًّا حاضرًا، كما هو الحال مع الملاك الثالث.

ادونتیسم میلری در فاصلهٔ میان پیش‌بینی نافرجام آنان برای سال ۱۸۴۳ و پیش‌بینی درستِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، انتظارِ مَثَل را به تحقق رسانید. جزئیات نبویِ این تاریخ بسیار و مهم‌اند، اما من صرفاً می‌خواهم مشخص سازم که مَثَلِ ده باکره، چنان‌که خواهر وایت همین‌اکنون بیان کرد، به‌طور مستقیم با فرشتهٔ سوم مرتبط است.

از سال ۱۷۹۸ تا ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴، پیام فرشتهٔ اول گشایش داوری را اعلام می‌کرد. درست پیش از آنکه داوری آغاز شود، نداى نیمه‌شبِ مَثَلِ ده باکره تحقق یافت. بنابراین، هنگامی که فرشتهٔ سوم پایان داوری را اعلام می‌کند، اعلام نداى نیمه‌شب بار دیگر تکرار خواهد شد.

تشخیص اینکه کلیساهای پروتستان پیام خدا را رد کرده‌اند و بدین‌سان دختران بابل شده‌اند، همان فرارسیدن پیام فرشتهٔ دوم و آغاز زمانِ درنگ در مَثَلی بود که «به دقیق‌ترین وجه» در حال تحقق بود. خداوند در سال ۱۸۴۳ بازنگشت؛ او درنگ کرد تا باکره‌ها را بیازماید و برکت دهد. اعلامِ فرشتهٔ دوم که کلیساهای پروتستان را به‌عنوان دختران بابل معرفی می‌کرد، دعوتی بود برای آنان که هنوز در آن کلیساهای ساقط بودند تا از آنها بیرون آیند و با میلریت‌ها و فهم ایشان از نبوت‌ها هم‌موضع شوند. در اردوی اجتماع اکستر، ساموئل اسنو شواهد لازم را برای تأیید آمدن خداوند در ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فراهم ساخت، و پیامِ فریادِ نیمه‌شب چون موجی خروشان سراسر سرزمین را درنوردید. سپس فرشتهٔ سوم در نومیدی عظیمِ ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ فرا رسید.

این خلاصه‌ای کوتاه از تاریخی آغازین بود که در آن، بسیاری از نکات را فروگذاشته‌ام تا چند نکته را که به نظر می‌رسد با آنچه بدان می‌پردازیم مرتبط‌تر است، برجسته سازم.

در مقالهٔ بعدی این مطالب را ادامه خواهیم داد.