هشدارهای موازی — شمارهٔ دو

نبی فرماتا ہے، “میں نے ایک اور فرشتہ کو آسمان سے اُترتے دیکھا، جسے بڑا اختیار حاصل تھا؛ اور زمین اُس کے جلال سے منور ہو گئی۔ اور اُس نے زور سے بڑی آواز میں پکار کر کہا، بڑا بابل گر گیا، گر گیا، اور دیوؤں کا مسکن بن گیا” (مکاشفہ 18:1، 2)۔ یہ وہی پیغام ہے جو دوسرے فرشتہ نے دیا تھا۔ بابل گر گیا، “کیونکہ اُس نے اپنی زناکاری کے غضب کی مے سب قوموں کو پلائی” (مکاشفہ 14:8)۔ وہ مے کیا ہے؟—اُس کی جھوٹی تعلیمات۔ اُس نے چوتھے حکم کے سبت کی جگہ دنیا کو ایک جھوٹا سبت دیا ہے، اور اُس جھوٹ کو دہرایا ہے جو شیطان نے پہلے عدن میں حوا سے کہا تھا—یعنی روح کی فطری لافانیت۔ بہت سی ہم جنس گمراہیاں بھی اُس نے دور دور تک پھیلا دی ہیں، “آدمیوں کے احکام کو تعلیم دے کر عقائد ٹھہراتی ہے” (متی 15:9)۔

«هنگامی که عیسی خدمت علنیِ خود را آغاز کرد، معبد را از بی‌حرمتیِ کفرآمیز آن تطهیر نمود. در شمار واپسین اعمالِ خدمت او نیز تطهیرِ دومِ معبد بود. همچنین، در آخرین کار برای هشدار دادن به جهان، دو دعوتِ متمایز به کلیساها داده می‌شود. پیامِ فرشتهٔ دوم این است: “بابل سقوط کرد، سقوط کرد، آن شهرِ عظیم، زیرا که همهٔ امّت‌ها را از شرابِ خشمِ زنای خود نوشانید” (مکاشفه 14:8). و در فریادِ بلندِ پیامِ فرشتهٔ سوم، آوازی از آسمان شنیده می‌شود که می‌گوید: “از او بیرون آیید، ای قومِ من، مبادا در گناهانش شریک شوید، و مبادا از بلاهای او نصیبی یابید. زیرا گناهانش تا به آسمان رسیده است، و خدا بی‌عدالتی‌های او را به یاد آورده است” (مکاشفه 18:4، 5).» Selected Messages, book 2, 118.

«در همین حال، عبادت‌کنندگان از هر قوم در پیِ معبدی بودند که برای پرستش خدا وقف شده بود. آن معبد، درخشان از طلا و سنگ‌های گران‌بها، جلوه‌ای از زیبایی و شکوه بود. اما یهوه دیگر در آن کاخِ دل‌انگیز یافت نمی‌شد. اسرائیل، به‌عنوان یک ملت، خود را از خدا جدا ساخته بود. هنگامی که مسیح، در نزدیکی پایان خدمت زمینی خویش، برای آخرین بار به درون معبد نگریست، فرمود: “اینک خانهٔ شما برای شما ویران گذاشته می‌شود.” متی 23:38. تا آن زمان، او معبد را خانهٔ پدر خود خوانده بود؛ اما چون پسر خدا از آن دیوارها بیرون رفت، حضور خدا برای همیشه از معبدی که برای جلال او بنا شده بود، برداشته شد.» اعمال رسولان، 145.

«به من نشان داده شد که تمامی آسمان چه علاقه‌ای به کاری که بر زمین در جریان بود، داشت. عیسی فرشته‌ای نیرومند و توانا را مأمور ساخت تا فرود آید و ساکنان زمین را هشدار دهد که برای ظهور دوم او آماده شوند. دیدم آن فرشتهٔ توانا حضور عیسی را در آسمان ترک گفت. پیشاپیش او نوری بس درخشان و پرجلال می‌رفت. به من گفته شد که مأموریت او این بود که زمین را با جلال خویش روشن سازد و انسان را از غضب آیندهٔ خدا آگاه کند. انبوهی آن نور را پذیرفتند. برخی بسیار باوقار می‌نمودند، حال آنکه برخی دیگر شادمان و از خود بی‌خود بودند. نور بر همه تابانیده شد، اما بعضی فقط تحت تأثیر آن نور قرار گرفتند و آن را از صمیم دل نپذیرفتند. اما همهٔ کسانی که آن را پذیرفتند، روی‌های خود را به سوی آسمان بلند کردند و خدا را تمجید نمودند. بسیاری از خشمی عظیم پر شدند. خادمان و مردم با فرومایگان متحد شدند و سخت در برابر نوری که از سوی آن فرشتهٔ توانا تابیده می‌شد، مقاومت کردند. اما همهٔ کسانی که آن را پذیرفتند، از جهان کناره گرفتند و سخت به یکدیگر پیوسته شدند.

«شیطان و فرشتگان او سخت مشغول بودند تا ذهنِ هر که را می‌توانستند از نور منحرف سازند. گروهی که آن را رد کردند، در تاریکی واگذارده شدند. دیدم که فرشته با عمیق‌ترین علاقه بر قومِ معترفِ خدا نظارت می‌کرد تا سیرتی را که در هنگام عرضه شدنِ پیامی با منشأ آسمانی به ایشان پدید می‌آوردند، ثبت کند. و چون بسیاری از آنان که مدعی محبت به عیسی بودند، با تمسخر، استهزا و نفرت از پیام آسمانی روی برتافتند، فرشته‌ای با طوماری در دست، آن ثبتِ ننگین را به عمل آورد. تمام آسمان از خشم آکنده شد، زیرا عیسی از سوی پیروانِ معترفِ خویش خوار شمرده شده بود.»

میں نے اُن بھروسا رکھنے والوں کی مایوسی دیکھی۔ اُنہوں نے اپنے خداوند کو مقررہ وقت پر نہ دیکھا۔ خدا کا مقصد یہ تھا کہ مستقبل کو پوشیدہ رکھے، اور اپنے لوگوں کو فیصلہ کے ایک مقام تک لے آئے۔ اگر وقت کا یہ تعین نہ ہوتا تو وہ کام، جو خدا نے مقصود ٹھہرایا تھا، انجام نہ پاتا۔ شیطان بہت سوں کے ذہنوں کو مستقبل میں بہت آگے تک لے جا رہا تھا۔ مسیح کے ظہور کے لیے ایک مدتِ وقت کا اعلان ہونا لازم تھا تاکہ ذہن موجودہ تیاری کی earnest جستجو میں لگ جائے۔ جب وہ وقت گزر گیا تو جنہوں نے فرشتے کی روشنی کو کامل طور پر قبول نہ کیا تھا، وہ اُن لوگوں کے ساتھ مل گئے جنہوں نے آسمانی پیغام کو حقارت سے ٹھکرایا تھا، اور اُنہوں نے مایوس ہونے والوں کا تمسخر اڑایا۔ میں نے آسمان کے فرشتوں کو یسوع کے ساتھ مشورہ کرتے دیکھا۔ اُنہوں نے مسیح کے اقراری پیروکاروں کی حالت کا مشاہدہ کیا تھا۔ مقررہ وقت کے گزر جانے نے اُنہیں آزمایا اور ثابت کر دیا، اور بہت سے ترازو میں تولے گئے اور ناقص پائے گئے۔ وہ سب بلند آواز سے مسیحی ہونے کا اقرار کرتے تھے، مگر تقریباً ہر پہلو میں مسیح کی پیروی کرنے میں ناکام رہے۔ شیطان مسیح کے اقراری پیروکاروں کی اس حالت پر شادمان تھا۔ وہ اُنہیں اپنے پھندے میں لیے ہوئے تھا۔ اُس نے اکثریت کو سیدھی راہ چھوڑنے پر آمادہ کر لیا تھا، اور وہ آسمان پر کسی اور راہ سے چڑھنے کی کوشش کر رہے تھے۔ فرشتوں نے پاک، صاف، اور مقدس لوگوں کو صیون کے گنہگاروں اور دنیا سے محبت رکھنے والے ریاکاروں کے ساتھ پوری طرح خلط ملط دیکھا۔ وہ یسوع کے سچے محبت رکھنے والوں کی نگہبانی کرتے رہے تھے؛ مگر بدکردار لوگ مقدسین پر اثر انداز ہو رہے تھے۔

«کسانی که دل‌هایشان از اشتیاقی سوزان و میلی شدید برای دیدن عیسی مشتعل بود، از سوی برادرانِ مدعیِ خود از سخن گفتن دربارهٔ آمدن او منع می‌شدند. فرشتگان تمام آن صحنه را مشاهده می‌کردند و با باقی‌ماندگانی که ظهور عیسی را دوست می‌داشتند همدردی می‌نمودند. سپس فرشته‌ای نیرومند دیگر مأمور شد که به زمین فرود آید. عیسی نوشته‌ای در دست او نهاد، و چون به زمین آمد، ندا داد: «بابل سقوط کرده است! سقوط کرده است!» آنگاه دیدم که مأیوس‌شدگان بار دیگر چهره‌ای بشاش یافتند و چشمان خود را به سوی آسمان بلند کردند، و با ایمان و امید در انتظار ظهور خداوند خویش بودند. اما بسیاری چنان می‌نمودند که در حالتی ابلهانه، گویی در خواب، باقی مانده‌اند؛ با این حال، من می‌توانستم نشانِ اندوهی عمیق را بر چهره‌هایشان ببینم. مأیوس‌شدگان از کتاب‌مقدس دریافتند که در زمانِ درنگ به سر می‌برند و باید با صبر در انتظار تحقق رؤیا بمانند. همان شواهدی که ایشان را در 1843 به انتظار خداوندشان واداشته بود، آنان را بر آن داشت که در 1844 نیز منتظر او باشند. دیدم که اکثریت، آن نیرو و پویایی‌ای را که ایمانشان را در 1843 مشخص می‌کرد، نداشتند. نومیدی‌شان ایمانشان را فرو نشانده بود. اما هنگامی که مأیوس‌شدگان در ندای فرشتهٔ دوم متحد شدند، سپاه آسمانی با ژرف‌ترین علاقه می‌نگریست و تأثیر این پیام را ثبت می‌کرد. آنان دیدند که کسانی که نام مسیحی را بر خود داشتند، با تمسخر و استهزا به سوی آنان که مأیوس شده بودند روی آوردند. و چون این سخنان از لبان ریشخندکننده فرو می‌افتاد که: «هنوز بالا نرفته‌اید!» فرشته‌ای آن را نوشت. فرشته گفت: «آنان خدا را استهزا می‌کنند.»»

«مرا بار دیگر به صعودِ ایلیا متوجه ساختند. رَدای او بر الیشع افتاد، و کودکانِ شریر (یا جوانان) در پی او رفتند و با تمسخر فریاد می‌زدند: ای کَلِ سر، بالا برو! ای کَلِ سر، بالا برو! آنان خدا را استهزا کردند و در همان‌جا به سزای خود رسیدند. این را از والدینِ خویش آموخته بودند. و کسانی که اندیشهٔ بالا رفتنِ مقدسین را به ریشخند و استهزا گرفته‌اند، به بلاهای خدا گرفتار خواهند شد و درمی‌یابند که بازی کردن با او امری کوچک نیست.»

«عیسی فرشتگان دیگری را مأمور ساخت تا به‌سرعت پرواز کنند، ایمانِ سست و پژمردهٔ قوم او را تجدید و تقویت نمایند، و آنان را آماده سازند تا پیامِ فرشتهٔ دوم و آن حرکتِ مهمی را که به‌زودی می‌بایست در آسمان صورت گیرد، درک کنند. دیدم که این فرشتگان قدرت و نور عظیمی از عیسی دریافت کردند و با شتاب به زمین پرواز نمودند تا مأموریت خود را در یاری رساندن به فرشتهٔ دوم در کارش به انجام رسانند. نوری عظیم بر قوم خدا تابیدن گرفت، آنگاه که فرشتگان ندا دردادند: اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید. سپس دیدم آن نومیدشدگان برخاستند و در هماهنگی با فرشتهٔ دوم اعلام کردند: اینک داماد می‌آید؛ به استقبال او بیرون روید. نورِ فرشتگان در همه‌جا تاریکی را شکافت. شیطان و فرشتگانش کوشیدند مانع گسترش این نور و تحقق اثرِ مقصود آن شوند. آنان با فرشتگان خدا مجادله می‌کردند و به ایشان می‌گفتند که خدا مردم را فریب داده است، و آنان با همهٔ نور و قدرت خویش نیز نمی‌توانند مردم را وادار سازند که باور کنند عیسی در حال آمدن است. فرشتگان خدا به کار خود ادامه دادند، هرچند شیطان می‌کوشید راه را مسدود سازد و ذهن‌های مردم را از نور منحرف کند. آنان که آن را پذیرفتند، بسیار شادمان می‌نمودند. چشمان خود را به سوی آسمان دوخته بودند و مشتاق ظهور عیسی بودند. برخی در اندوهی عظیم بودند، می‌گریستند و دعا می‌کردند. چشمانشان گویی بر خودشان ثابت مانده بود، و جرئت نمی‌کردند به بالا بنگرند.»

«نوری گران‌بها از آسمان بر آنان تابید و تاریکی را از ایشان دور ساخت، و چشمانشان که در نومیدی بر خویشتن دوخته شده بود، به بالا گردانده شد؛ و شکرگزاری و شادیِ مقدّس در همهٔ سیمای ایشان آشکار بود. عیسی و تمامی لشکر فرشتگان با خشنودی به آن منتظرانِ امین می‌نگریستند.»

«کسانی که نورِ پیامِ فرشتهٔ اوّل را رد کردند و با آن مخالفت ورزیدند، نورِ فرشتهٔ دوّم را از دست دادند، و نتوانستند از قدرت و جلالی که پیامِ «اینک داماد می‌آید» را همراهی می‌کرد، بهره‌مند شوند. عیسی با چهره‌ای درهم از ایشان روی گردانید. آنان او را خوار شمرده و رد کرده بودند. کسانی که پیام را پذیرفتند، در ابری از جلال فرو رفته بودند. آنان انتظار می‌کشیدند و مراقبت می‌کردند و دعا می‌نمودند تا ارادهٔ خدا را بدانند. ایشان سخت بیم داشتند که او را برنجانند. دیدم که شیطان و فرشتگانش می‌کوشند این نورِ الهی را از قومِ خدا پنهان سازند؛ امّا تا زمانی که منتظران نور را گرامی می‌داشتند و چشمان خود را از زمین به سوی عیسی برمی‌افراشتند، شیطان هیچ قدرتی نداشت که ایشان را از این نورِ گران‌بها محروم سازد. پیامی که از آسمان داده شده بود، شیطان و فرشتگانش را به خشم آورد، و کسانی که ادعا می‌کردند عیسی را دوست دارند، امّا آمدن او را خوار می‌شمردند، وفادارانِ متوکّل را استهزا و تمسخر کردند. امّا فرشته‌ای هر اهانت، هر بی‌اعتنایی، و هر آزاری را که از برادرانِ مدّعیِ خود دریافت می‌کردند، ثبت می‌نمود. بسیار کسان صدای خود را بلند کردند تا ندا دهند: «اینک داماد می‌آید»، و برادرانِ خود را که ظهورِ عیسی را دوست نمی‌داشتند و بر ایشان روا نمی‌داشتند که بر آمدنِ دوّم او dwell کنند، ترک گفتند. دیدم که عیسی روی خود را از کسانی که آمدن او را رد و تحقیر کرده بودند برگردانید، و سپس به فرشتگان فرمان داد تا قومِ او را از میان ناپاکان بیرون ببرند، مبادا آلوده شوند. آنان که از پیام‌ها اطاعت کردند، آزاد و متّحد ایستادند. نوری مقدّس و عالی بر ایشان می‌تابید. آنان دنیا را ترک گفتند، دلبستگی‌های خود را از آن گسستند، و منافع زمینیِ خویش را قربانی کردند. گنجِ زمینیِ خود را واگذاشتند، و نگاهِ مشتاقشان به آسمان دوخته شده بود، در انتظار آن‌که رهانندهٔ محبوبِ خویش را ببینند. شادی‌ای مقدّس و قدّوس بر چهره‌هایشان می‌درخشید، و از صلح و شادی‌ای که در درونشان حکم‌فرما بود حکایت می‌کرد. عیسی به فرشتگان خود فرمان داد بروند و ایشان را تقویت کنند، زیرا ساعتِ آزمایششان نزدیک می‌شد. دیدم که این منتظران هنوز آن‌گونه که باید آزموده نشده‌اند. آنان از خطاها آزاد نبودند. و رحمت و نیکوییِ خدا را دیدم در این‌که هشداری برای مردمِ زمین فرستاد، و پیام‌های مکرّر فرستاد تا ایشان را به نقطه‌ای از زمان برساند، تا به جست‌وجویی جدّی در خویشتن برخیزند، تا خود را از خطاهایی که از بت‌پرستان و پاپیان به ایشان رسیده بود، برهنه سازند. خدا به‌وسیلهٔ این پیام‌ها قومِ خود را به جایی بیرون آورده است که بتواند برای ایشان با قدرتی بیشتر عمل کند، و جایی که بتوانند همهٔ احکام او را نگاه دارند....»

«چون خدمتِ عیسی در مکانِ مقدّس به پایان رسید، و او به اقدس‌الاقداس داخل شد و در برابرِ صندوقی که شریعتِ خدا را در خود داشت ایستاد، فرشته‌ای نیرومندِ دیگر را با پیامِ سوم به زمین فرستاد. طوماری در دستِ آن فرشته نهاد، و چون او با جلال و قدرت به زمین فرود آمد، هشداری هولناک را اعلام کرد، سهمگین‌ترین تهدیدی را که تاکنون به انسان رسانیده شده است. این پیام برای آن مقرر شده بود که فرزندانِ خدا را بر حذر دارد و ساعتِ وسوسه و اندوهی را که در پیشِ روی آنان بود، به ایشان نشان دهد. فرشته گفت: ایشان به نبردی سخت و نزدیک با وحش و تصویرِ او کشانیده خواهند شد. تنها امیدِ ایشان برای حیاتِ جاودانی این است که استوار بمانند. هرچند جانِ ایشان در خطر است، با این همه باید به حقیقت محکم بچسبند. فرشتهٔ سوم پیامِ خود را با این کلمات به پایان می‌رساند: «در اینجاست صبرِ مقدّسان؛ در اینجایند آنان که احکامِ خدا و ایمانِ عیسی را نگاه می‌دارند.» و چون این کلمات را تکرار می‌کرد، به قُدسِ آسمانی اشاره نمود. اذهانِ همهٔ آنان که این پیام را می‌پذیرند، به اقدس‌الاقداس متوجّه می‌شود، جایی که عیسی در برابرِ صندوق ایستاده است و شفاعتِ نهاییِ خود را برای همهٔ کسانی به‌جا می‌آورد که رحمت هنوز برای ایشان درنگ می‌کند، و نیز برای آنان که از روی نادانی شریعتِ خدا را شکسته‌اند. این کفّاره هم برای مردگانِ عادل به‌جا آورده می‌شود و هم برای زندگانِ عادل. عیسی برای کسانی که مردند و نورِ احکامِ خدا را دریافت نکردند، و از روی نادانی گناه ورزیدند، کفّاره به‌جا می‌آورد.»

«پس از آن‌که عیسی درِ قدس‌الاقداس را گشود، نورِ سَبْت آشکار شد، و قومِ خدا می‌بایست آزموده و ثابت گردند، چنان‌که خدا در ایامِ قدیم بنی‌اسرائیل را آزمود، تا ببیند آیا شریعتِ او را نگاه خواهند داشت یا نه. دیدم که فرشتهٔ سوم به بالا اشاره می‌کرد و راهِ ورود به قدس‌الاقداسِ مَقْدِسِ آسمانی را به ناامیدشدگان نشان می‌داد. آنان به ایمان، عیسی را تا قدس‌الاقداس پیروی کردند. بار دیگر عیسی را یافته‌اند، و شادی و امید از نو سر برمی‌آورد. دیدم که آنان به عقب می‌نگرند و گذشته را بازمی‌نگرند، از اعلامِ ظهورِ ثانویِ عیسی تا گذرشان از مسیر حوادث و رسیدن به انقضای زمان در سال 1844. آنان می‌بینند که علتِ نومیدی‌شان تبیین شده است، و شادی و یقین بار دیگر ایشان را جان می‌بخشد. فرشتهٔ سوم گذشته و حال و آینده را روشن ساخته است، و آنان می‌دانند که خدا به‌راستی به‌واسطهٔ عنایتِ رازآمیزِ خود ایشان را هدایت کرده است.»

«به من نشان داده شد که باقیماندگان، عیسی را تا به مکان اقدس پیروی کردند، و تابوت و مسندِ رحمت را دیدند و مفتونِ جلالِ آنها شدند. عیسی سرپوشِ تابوت را بالا برد، و اینک! لوح‌های سنگی با ده فرمان که بر آنها نوشته شده بود. آنان سخنانِ زنده را دنبال می‌کنند؛ اما چون فرمان چهارم را در میان آن ده حکمِ مقدس زنده می‌بینند، با لرز بازمی‌جهند، در حالی که نوری درخشان‌تر از آنچه بر نه فرمان دیگر می‌تابد، بر آن می‌درخشد، و هاله‌ای از جلال سراسر گرداگرد آن را فراگرفته است. آنان در آنجا هیچ نمی‌یابند که به ایشان اعلام کند سبت منسوخ شده است، یا به روز نخستِ هفته تغییر یافته است. آن همان‌گونه خوانده می‌شود که از دهان خدا با عظمتِ solemn و هیبت‌انگیز بر کوه ادا شد، آنگاه که برق‌ها می‌درخشید و رعدها غرش می‌کرد، و نیز آنگاه که با انگشتِ مقدسِ خود بر لوح‌های سنگی نوشته شد. شش روز کار خواهی کرد و همهٔ کارِ خود را به‌جا خواهی آورد؛ اما روز هفتم سبتِ یهوه خدای توست. ایشان چون مراقبتی را که از ده فرمان به عمل آمده است می‌بینند، در شگفت می‌شوند. می‌بینند که آنها در نزدیکیِ یهوه نهاده شده‌اند، و قدوسیتِ او بر آنها سایه افکنده و از آنها محافظت می‌کند. می‌بینند که بر فرمان چهارمِ ده‌فرمان پایمالی کرده‌اند، و به‌جای روزی که یهوه تقدیس کرده بود، روزی را نگاه داشته‌اند که از کافران و پاپی‌ها به ایشان رسیده بود. ایشان خویشتن را در حضور خدا فروتن می‌سازند و بر تعدیاتِ گذشتهٔ خود ماتم می‌کنند.»

«من دیدم که بخور در مجمر دود می‌کرد، آنگاه که عیسی اعترافات و دعاهای ایشان را به نزد پدر خود تقدیم می‌داشت. و چون آن بالا می‌رفت، نوری درخشان بر عیسی و بر مسندِ رحمت قرار گرفت؛ و آنان که با جدیت دعا می‌کردند، و از آن رو مضطرب بودند که دریافته بودند از شریعت خدا تجاوز کرده‌اند، برکت یافتند، و چهره‌هایشان به امید و شادی روشن گردید. آنان در کار فرشتهٔ سوم شرکت جستند، و آوازهای خود را بلند کرده، آن هشدارِ پرهیبت را اعلام نمودند. اما در آغاز، جز اندکی این پیام را نپذیرفتند؛ با این همه، ایشان با قوت به اعلام آن هشدار ادامه دادند. سپس دیدم که بسیاری پیام فرشتهٔ سوم را پذیرفتند، و آوازهای خود را با کسانی که نخست آن هشدار را اعلام کرده بودند متحد ساختند، و خدا را تمجید کرده، او را تعظیم نمودند از راهِ نگاه‌داشتن روزِ استراحتِ تقدیس‌شدهٔ او.»

«بسیاری از کسانی که پیام سوم را پذیرفتند، در دو پیام پیشین تجربه‌ای نداشتند. شیطان این را می‌دانست، و چشم شریر او بر آنان بود تا ایشان را سرنگون سازد؛ اما فرشتهٔ سوم آنان را به سوی قدس‌الاقداس رهنمون می‌شد، و آنان که در پیام‌های پیشین تجربه‌ای داشتند، راهِ حرم آسمانی را به ایشان نشان می‌دادند. بسیاری زنجیرهٔ کاملِ حقیقت را در پیام‌های فرشتگان دیدند و آن را با شادی پذیرفتند. ایشان آنها را به ترتیب خود پذیرفتند، و با ایمان، عیسی را تا درونِ حرم آسمانی پیروی کردند. این پیام‌ها به من همچون لنگری نمودار شد که بدن را نگاه می‌دارد. و چون افراد آنها را می‌پذیرند و درمی‌یابند، در برابر فریب‌های بسیارِ شیطان محفوظ می‌مانند.»

«پس از نومیدی عظیمِ سال 1844، شیطان و فرشتگان او سخت سرگرمِ گستردن دام‌ها بودند تا ایمانِ جماعت را متزلزل سازند. او بر ذهنِ اشخاصی که در این امور تجربه‌ای شخصی داشتند اثر می‌گذاشت. آنان ظاهری از فروتنی داشتند. پیامِ اول و دوم را تغییر دادند و تحققِ آن‌ها را به آینده حواله کردند، در حالی که برخی دیگر بسیار به گذشته نظر افکندند و اعلام نمودند که آن‌ها در آنجا تحقق یافته‌اند. این اشخاص ذهنِ بی‌تجربگان را منحرف می‌کردند و ایمانِ ایشان را برهم می‌زدند. بعضی در کتاب‌مقدس جست‌وجو می‌کردند تا بکوشند ایمانی از آنِ خود، مستقل از جماعت، بنا کنند. شیطان از همهٔ اینها شادمان بود؛ زیرا می‌دانست کسانی را که از لنگر رها شوند، می‌تواند به‌وسیلهٔ خطاهای گوناگون تحت تأثیر قرار دهد و با هر بادِ تعلیم به این سو و آن سو براند. بسیاری از آنان که در پیامِ اول و دوم پیشرو بودند، آن‌ها را انکار کردند، و تفرقه و پراکندگی سراسر جماعت را فرا گرفت. سپس ویلیام میلر را دیدم. او سرگشته می‌نمود و از اندوه و پریشانی برای قومِ خود خمیده شده بود. او می‌دید که گروهی که در سال 1844 متحد و محبت‌ورز بودند، محبتِ خود را نسبت به یکدیگر از دست می‌دهند و با هم به مخالفت برمی‌خیزند. او دید که ایشان به حالتی سرد و مرتدانه بازمی‌گردند. اندوه، قوّتِ او را فرسوده بود. دیدم که مردانِ پیشرو ویلیام میلر را زیر نظر دارند و بیم آن دارند که مبادا پیامِ فرشتهٔ سوم و احکامِ خدا را بپذیرد. و هرگاه او به سوی نوری که از آسمان می‌تابید متمایل می‌شد، این مردان نقشه‌ای می‌کشیدند تا ذهنِ او را از آن منصرف سازند. دیدم که نفوذی انسانی به کار گرفته می‌شد تا ذهنِ او را در تاریکی نگاه دارد و نفوذِ او را در میان ایشان حفظ کند. سرانجام ویلیام میلر صدای خود را بر ضدِ نورِ آسمان بلند کرد. او در این قصور ورزید که آن پیامی را نپذیرفت که نومیدیِ او را به‌طور کامل توضیح می‌داد و نوری و جلالی بر گذشته می‌افکند که نیروهای فرسودهٔ او را تجدید می‌کرد، امیدش را روشن می‌ساخت، و او را به تمجیدِ خدا رهنمون می‌شد. اما او به جای حکمتِ الهی، بر حکمتِ انسانی تکیه کرد، و چون به سببِ کارِ طاقت‌فرسا در راهِ مولای خویش و نیز به علتِ سالخوردگی شکسته شده بود، به اندازهٔ آنان که او را از حقیقت بازداشتند مسئول نبود. آنان مسئول‌اند، و گناه بر عهدهٔ ایشان است. اگر ویلیام میلر می‌توانست نورِ پیامِ سوم را ببیند، بسیاری از اموری که برای او تاریک و رازآلود می‌نمود، توضیح داده می‌شد. برادرانش چنان محبت و علاقه‌ای عمیق نسبت به او ابراز می‌کردند که می‌پنداشت نمی‌تواند خود را از آنان جدا سازد. دلِ او به سوی حقیقت متمایل می‌شد؛ اما آنگاه به برادرانِ خود می‌نگریست. آنان با آن مخالفت می‌کردند. آیا می‌توانست خود را از کسانی جدا سازد که در اعلامِ آمدنِ عیسی دوشادوشِ او ایستاده بودند؟ او می‌پنداشت که آنان یقیناً او را به بیراهه نخواهند کشاند.»

«خدا او را واگذاشت تا به زیر قدرت شیطان درآید و مرگ بر او سلطه یابد. او را در قبر پنهان ساخت، دور از کسانی که پیوسته او را از خدا بازمی‌کشیدند. موسی درست آنگاه که در شرف ورود به سرزمین موعود بود، خطا کرد. همچنین دیدم که و. م. میلر نیز، هنگامی که به‌زودی در آستانه ورود به کنعان آسمانی بود، خطا کرد، از آن‌رو که اجازه داد نفوذش بر ضد حقیقت به کار رود. دیگران او را به این کار کشاندند. دیگران باید پاسخگوی آن باشند. اما فرشتگان بر غبار گران‌بهای این خادم خدا دیده‌بانی می‌کنند، و او با آوای آخرین کرنا بیرون خواهد آمد.»

«میں نے ایک جماعت کو دیکھا جو نہایت حفاظت کے ساتھ اور مضبوطی سے قائم تھی، اور وہ اُن لوگوں کی ذرّہ برابر بھی تائید نہ کرتی تھی جو جماعت کے قائم شدہ ایمان کو متزلزل کرنا چاہتے تھے۔ خدا نے اُن پر رضامندی کی نگاہ ڈالی۔ مجھے تین قدم دکھائے گئے—اوّل، دوم اور سوم—یعنی پہلے، دوسرے اور تیسرے فرشتے کے پیغامات۔ فرشتے نے کہا، اُس پر افسوس جو اِن پیغامات میں سے کسی ایک اینٹ کو سرکائے، یا ایک پن بھی ہلائے۔ اِن پیغامات کی درست سمجھ نہایت اہم ہے۔ جانوں کی تقدیر اس بات پر موقوف ہے کہ اُنہیں کس طور قبول کیا جاتا ہے۔ پھر مجھے دوبارہ اِن پیغامات کے ذریعے نیچے لایا گیا، اور میں نے دیکھا کہ خدا کے لوگوں نے اپنا تجربہ کس قدر مہنگے مول خریدا تھا۔ یہ بہت سی مصیبتوں اور سخت کشمکش کے ذریعے حاصل ہوا تھا۔ خدا اُنہیں قدم بہ قدم آگے لاتا رہا، یہاں تک کہ اُس نے اُنہیں ایک مضبوط، غیر متحرک پلیٹ فارم پر کھڑا کر دیا۔ پھر میں نے افراد کو دیکھا کہ جب وہ پلیٹ فارم کے قریب آتے، تو اُس پر قدم رکھنے سے پہلے بنیاد کا جائزہ لیتے۔ بعض نے خوشی کے ساتھ فوراً اُس پر قدم رکھ دیا۔ دوسروں نے پلیٹ فارم کی بنیاد رکھنے میں عیب نکالنا شروع کیا۔ وہ چاہتے تھے کہ اس میں اصلاحات کی جائیں، تب پلیٹ فارم زیادہ کامل ہو جائے گا، اور لوگ کہیں زیادہ خوش ہوں گے۔ بعض پلیٹ فارم سے اتر گئے اور اُس کا معائنہ کیا، پھر اُس میں عیب نکالتے ہوئے اعلان کیا کہ وہ غلط ڈالا گیا ہے۔ میں نے دیکھا کہ تقریباً سب کے سب پلیٹ فارم پر ثابت قدم کھڑے رہے، اور اُنہوں نے اُن دوسروں کو، جو اُس سے اتر گئے تھے، تاکید کی کہ اپنی شکایات بند کریں، کیونکہ خدا معمارِ اعظم تھا، اور وہ اُس کے خلاف لڑ رہے تھے۔ اُنہوں نے خدا کے اُس عجیب کام کا ذکر کیا جس نے اُنہیں اُس مضبوط پلیٹ فارم تک پہنچایا تھا، اور باہم متحد ہو کر تقریباً سب نے اپنی آنکھیں آسمان کی طرف اٹھائیں اور بلند آواز سے خدا کی تمجید کی۔ اس کا اثر اُن میں سے بعض پر ہوا جو شکایت کرتے تھے اور پلیٹ فارم چھوڑ گئے تھے، اور پھر وہ فروتنی کے ساتھ دوبارہ اُس پر قدم رکھ گئے۔»

«مرا به اعلامِ آمدِ نخستِ مسیح بازگردانیدند. یوحنا در روح و قدرتِ ایلیا فرستاده شد تا راه را برای آمدنِ عیسی آماده سازد. آنان که شهادتِ یوحنا را رد کردند، از تعالیمِ عیسی بهره‌مند نشدند. مخالفتِ ایشان با اعلامِ آمدِ نخستِ او، آنان را در وضعیتی قرار داد که نتوانند به‌آسانی نیرومندترین شواهدِ مسیحا بودنِ او را بپذیرند. شیطان کسانی را که پیامِ یوحنا را رد کرده بودند، برانگیخت تا باز هم فراتر روند، عیسی را رد کنند و او را مصلوب سازند. با این کار، خود را در جایی قرار دادند که نتوانند برکتِ روزِ پنتیکاست را دریافت کنند؛ برکتی که راهِ ورود به قُدسِ آسمانی را به ایشان می‌آموخت. دریده شدنِ حجابِ هیکل نشان داد که قربانی‌ها و فرایضِ یهودی دیگر پذیرفته نخواهند شد. آن قربانیِ عظیم تقدیم شده بود و پذیرفته نیز شده بود، و روح‌القدس که در روزِ پنتیکاست نازل شد، ذهنِ شاگردان را از قُدسِ زمینی به قُدسِ آسمانی معطوف ساخت، جایی که عیسی به‌واسطهٔ خونِ خود وارد شده بود و فوایدِ کفارهٔ خویش را بر شاگردانش افاضه کرد. یهودیان در فریبِ کامل و تاریکیِ مطلق وانهاده شدند. آنان تمام نوری را که می‌توانستند دربارهٔ نقشهٔ نجات داشته باشند، از دست دادند، و همچنان بر قربانی‌ها و هدایای بی‌فایدهٔ خود توکل می‌کردند. ایشان نمی‌توانستند از شفاعتِ مسیح در مکانِ مقدس بهره‌مند شوند. قُدسِ آسمانی جای قُدسِ زمینی را گرفته بود، با این همه ایشان هیچ شناختی از راهِ ورود به آسمان نداشتند.»

بسیاری با وحشت به مسیری می‌نگرند که یهودیان در رد کردن و مصلوب ساختن عیسی در پیش گرفتند. و هنگامی که تاریخچهٔ رفتار شرم‌آور آنان با او را می‌خوانند، می‌پندارند که مسیح را دوست دارند، و هرگز همچون پطرس او را انکار نمی‌کردند، یا همچون یهودیان او را مصلوب نمی‌ساختند. اما خدایی که بر همدردیِ ادعاییِ آنان با پسرش شاهد بوده است، ایشان را آزموده، و آن محبتی را که ادعا می‌کردند نسبت به عیسی دارند، به محک آزمایش آورده است.

«تمام آسمان با عمیق‌ترین علاقه به پذیرش این پیام می‌نگریست. اما بسیاری که ادعا می‌کنند عیسی را دوست دارند و هنگامی که سرگذشت صلیب را می‌خوانند اشک می‌ریزند، به‌جای آنکه این پیام را با شادی بپذیرند، با خشم برانگیخته می‌شوند و مژدۀ آمدن عیسی را به ریشخند می‌گیرند و آن را فریب می‌خوانند. آنان حاضر نبودند با کسانی که ظهور او را دوست می‌داشتند مشارکت داشته باشند، بلکه از ایشان نفرت داشتند و آنان را از کلیساها بیرون راندند. کسانی که پیام اول را رد کردند، نتوانستند از پیام دوم بهره‌مند شوند، و از فریاد نیمه‌شب نیز بهره‌ای نیافتند؛ فریادی که قرار بود آنان را آماده سازد تا از راه ایمان، همراه با عیسی، به قدس‌الاقداسِ حرم آسمانی داخل شوند. و با رد کردن آن دو پیام پیشین، هیچ نوری در پیام فرشتۀ سوم، که راه را به سوی قدس‌الاقداس نشان می‌دهد، نمی‌بینند. دیدم که کلیساهای اسمی، همان‌گونه که یهودیان عیسی را مصلوب کردند، این پیام‌ها را نیز مصلوب کرده‌اند؛ و از این‌رو نه از حرکتی که در آسمان صورت گرفته است آگاهی دارند و نه از راه ورود به قدس‌الاقداس، و نمی‌توانند از شفاعت عیسی در آنجا بهره‌مند شوند. همچون یهودیان که قربانی‌های بی‌فایدۀ خود را تقدیم می‌کردند، آنان نیز دعاهای بی‌فایدۀ خود را به آن حجره‌ای تقدیم می‌کنند که عیسی آن را ترک کرده است؛ و شیطان که از فریبِ پیروانِ مدعیِ مسیح خشنود است، ایشان را در دام خود محکم می‌سازد، و سیمایی دینی به خود می‌گیرد، و ذهن این مسیحیانِ مدعی را به سوی خود می‌کشاند، و با قدرت خود و آیات و عجایب دروغین خود عمل می‌کند. بعضی را به یک طریق فریب می‌دهد و بعضی را به طریقی دیگر. او فریب‌های گوناگونی آماده کرده است تا بر ذهن‌های مختلف اثر گذارد. برخی با وحشت به یک فریب می‌نگرند، حال آنکه فریب دیگری را به‌آسانی می‌پذیرند. شیطان برخی را از راه روح‌گرایی فریب می‌دهد. او همچنین به صورت فرشتۀ نور می‌آید و نفوذ خود را در سراسر سرزمین می‌گستراند. دیدم که همه‌جا اصلاحاتِ کاذب برپا بود. کلیساها به وجد آمده بودند و می‌پنداشتند که خدا به‌طرزی شگفت‌انگیز برای ایشان عمل می‌کند، حال آنکه آن روحی دیگر بود. این امر فروکش خواهد کرد و جهان و کلیسا را در وضعی بدتر از پیش واخواهد گذاشت.»

«Vi que Dios tenía hijos sinceros entre los adventistas nominales y las iglesias caídas; y que ministros y pueblo aún serán llamados a salir de estas iglesias, antes que las plagas sean derramadas, y abrazarán gustosamente la verdad. Satanás lo sabe, y antes del fuerte clamor del tercer ángel suscita una excitación en estos cuerpos religiosos, para que aquellos que han rechazado la verdad piensen que Dios está con ellos. Él espera engañar a los sinceros y llevarlos a pensar que Dios todavía está obrando en favor de las iglesias. Pero la luz brillará, y cada uno de los sinceros saldrá de las iglesias caídas y tomará su lugar con el remanente.» Spiritual Gifts, tomo 1, 151–172.