ہمدوش انتباہات — نمبر پانچ

در بخشی که هنوز بدان می‌پردازیم، که در آن دربارهٔ مسیح به‌عنوان آن فرشته‌ای که در مکاشفهٔ ده فرود می‌آید سخن گفته شده است، مسیح به‌مثابهٔ فرشتهٔ نیرومند «نقشی را که او در صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم با شیطان ایفا می‌کند» به تصویر می‌کشد. «وضعیتی» که مسیح اختیار کرد، آنگاه که پای راست خود را بر دریا و پای چپ خود را بر خشکی نهاد، «دلالت بر قدرت و اقتدارِ برتر او بر تمامی زمین دارد.» هنگامی که مسیح «با آواز بلند» ندا درداد، او «فریاد برآورد» «چنان‌که شیر غُرّش می‌کند.»

مسیح قادرِ مطلق بودنِ خویش را در «صحنه‌های پایانیِ نبرد عظیم» آشکار خواهد ساخت، و چون مسیح قادرِ مطلق بودنِ خویش را آشکار می‌سازد، این کار را همچون شیرِ قبیلهٔ یهودا انجام می‌دهد.

ظهور المسيح بصفته الأسدَ من سبط يهوذا يُبرز عملَه في ختم النبوة الكتابية وفكِّ خَتْمها كليهما، بحسب توقيته الإلهي. وقبيل انقضاء مهلة اختبار البشر، حين «الوقت قريب»، سيكون هناك فكُّ خَتْمٍ لحقٍّ كتابيٍّ خاص يحدِّد «ما لا بد أن يكون عن قريب».

જ્યારે “નજીક આવેલો” એવો “સમય” વાસ્તવમાં ઇતિહાસમાં આવે છે, ત્યારે તેઓ પર આશીર્વાદ ઉચ્ચારવામાં આવે છે, જે વાંચે છે, સાંભળે છે “અને તેમાં લખાયેલાં બાબતોને પાળે છે.” આ વિશેષ સંદેશો સમય-સંવેદનશીલ સંદેશો છે, જે માત્ર ત્યારે જ ઓળખી શકાય છે જ્યારે “સમય નજીક આવેલો” હોય. ત્યારે—એ જ સમયે, અને તે પહેલાં નહીં—લોકો પ્રકાશનના પુસ્તકમાં “લખાયેલાં બાબતોને” વાંચી, સાંભળી “અને પાળી” શકશે. જ્યારે “સમય નજીક આવેલો” હોય, ત્યારે જે લોકો “વાંચે છે”, “સાંભળે છે” “અને તેમાં લખાયેલાં બાબતોને પાળે છે” તેમના પર ઉચ્ચારાયેલો આશીર્વાદ “અંતના સમય”એ દાનિયેલના પુસ્તકના ખુલ્લા કરવામાં આવવા સાથે સમાનાંતર છે.

آن «بسیارانی» که «به این‌سو و آن‌سو» می‌دوند، (که نمایانگر مطالعهٔ کلام خداست) این کار را در «زمان آخر» انجام می‌دهند، آنگاه که «سخنانِ» «کتابِ» دانیال که «مختوم» شده بود، گشوده می‌گردد. اما دستهٔ دیگری از باکرگان نیز درست پس از قانون یکشنبه در ایالات متحده، به این‌سو و آن‌سو می‌دوند.

گناه سامره همان گناهی بود که به‌وسیلهٔ اخاب و ایزابل نمود یافت؛ اخاب نمایندهٔ ایالات متحده بود و ایزابل نمایندهٔ کلیسای کاتولیک. ایزابل، اخاب و انبیای کاذب در رویارویی با ایلیا بر کوه کرمل، نماد شریعت یکشنبه‌اند. در آن رویارویی، دو گروه از انبیای ناپاک حضور داشتند: انبیای بعل و کاهنان بیشه. بعل یکی از خدایانی بود که پرستش می‌شد؛ دیگری که در بیشه‌ها پرستش می‌شد عشتاروت بود. بعل خدایی مذکر بود و عشتاروت خدایی مؤنث. این دو در کنار یکدیگر، چنین دلالت دارند که الوهیت مذکر نمایندهٔ دولت است و الوهیت مؤنث نمایندهٔ کلیسا.

آن خدایی که در دان برپا شد، به‌وسیلهٔ یربعام، نخستین پادشاه سامره، برپا گردید؛ همان که در بیت‌ئیل و دان، هر دو، گوساله‌ای زرین برافراشت. بیت‌ئیل به‌معنای «خانهٔ خدا» است و دان به‌معنای «داوری»، و این دو با هم نمایانگر اتحاد کلیسا و دولت‌اند؛ اتحادی که در ایالات متحده پیش از اجرای اجباری یکشنبه‌داری رخ می‌دهد. آن دو گوسالهٔ زرین، به‌وسیلهٔ گوسالهٔ زرین هارون نمادینه شده بودند.

گوساله جانوری است و تندیسِ زرّین یک تصویر؛ ازاین‌رو، گوسالهٔ زرّینِ هارون و نیز دو گوسالهٔ زرّینِ یربعام، نمایانگرِ اتحادِ کلیسا و دولت‌اند که درست اندکی پیش از اجرای اجباریِ قانونِ یکشنبه در ایالات متحده رخ می‌دهد. در مورد یربعام، آن دو شهر، شاهدِ دومی برای نمادپردازیِ اتحادِ کلیسا و دولت فراهم می‌آورند؛ اتحادی که در کتابِ مکاشفه به‌عنوانِ تصویرِ وحش تعریف شده است.

طریقِ بیرشبع عہدِ ابراہیم کی نمائندگی کرتا ہے۔ نام «بیرشبع» کا پہلا ذکر پیدایش اکیس میں آتا ہے، اور یہ وہ عبارت ہے جسے رسول پولس نے اپنے زمانہ میں اُن لوگوں کی مخالفت کے لیے استعمال کیا جو یہ تجویز کرتے تھے کہ نجات پانے کے لیے رسمی شریعتوں اور ختنہ کو برقرار رکھنا ضروری ہے۔ پولس اُسی عبارت کو استعمال کرتا ہے جہاں بیرشبع کا پہلا ذکر واقع ہوا ہے۔ وہ اُسی تاریخی واقعہ کو ایک ہی حکایت میں دو مختلف اور متضاد عہدوں پر گفتگو کرنے کے لیے برتتا ہے۔ پولس لونڈی کے بیٹے (اسمٰعیل) کو اُس عہد کی نمائندگی کے لیے استعمال کرتا ہے جو انسانی قوت پر مبنی ہے، اور اسمٰعیل کے مقابل اسحاق کو پیش کرتا ہے، جسے وہ اُس عہد کی نمائندگی کے لیے استعمال کرتا ہے جو خدا کی قدرت پر مبنی ہے۔ بائبل کی یہ عبارت وہ پہلی جگہ ہے جہاں بیرشبع کا ذکر آتا ہے، اور بعد کی تاریخ میں پولس اُسی واقعہ کو اپنی ذاتی تاریخ میں پیش آنے والی ایک ایسی صورتِ حال کو بیان کرنے کے لیے استعمال کرتا ہے جس کی تمثیل بائبلی تاریخ میں پہلے سے موجود تھی۔ پولس کا ایمان تھا اور وہ یہ تعلیم دیتا تھا کہ بائبلی تاریخ اپنے آپ کو دہراتی ہے۔

ہرچند کہ پولُس پیدایش اکیس کے اس اقتباس کو دو متضاد عہدوں کی مثال کے طور پر استعمال کرتا ہے، تاہم اس عبارت میں دو عہد ایسے ہیں جو خدا ابراہام کے ساتھ باندھتا ہے، لیکن وہ وہی دو عہد نہیں ہیں جو پولُس اس حکایت سے اخذ کرتا ہے۔ اس عبارت میں خدا نے دوبارہ وعدہ کیا کہ وہ اپنے اس وعدے کو، کہ ابراہام کو بہت سی قوموں کا باپ بنائے گا، اسحاق کے وسیلہ سے پورا کرے گا، اور اُس نے یہ بھی وعدہ کیا کہ وہ اسمٰعیل کو ایک بڑی قوم کا باپ بنائے گا۔ کلامِ مقدس کا ایک اقتباس، چار عہدوں کا حوالہ، اور یہی پہلی بار ہے کہ بئرسبع کا ذکر صحائف میں آتا ہے۔

بِئرِسَبع، نمایندۀ عهدِ ابراهیم است. در همان فصل، ابراهیم همچنین با ابی‌مِلِک نیز عهد بست.

بئر سبع نماد عهد خدا با ابراهیم است. در کتاب‌مقدس چندین سرگذشتِ عهد وجود دارد که بئر سبع را با عهد ابراهیم پیوند می‌دهد. «بئر» به معنی چاه است و «سبع» به معنی «هفت». سبع همان واژهٔ عبری‌ای است که به‌درستی از سوی ویلیام میلر به صورت «هفت زمان» ترجمه و فهمیده شد تا بیانگر نبوتِ دو هزار و پانصد و بیست سال در لاویان بیست‌وشش باشد. این نخستین «نبوت زمانی» بود که او کشف کرد، و نخستین حقیقتِ بنیادی‌ای بود که در سال ۱۸۶۳ کنار گذاشته شد. در بخشی که واژهٔ «سبع» در چهار آیهٔ متفاوت به صورت «هفت زمان» ترجمه شده است، مجازاتِ خدا که با «هفت زمان» نمایانده شده، «مخاصمهٔ عهد من» نامیده شده است.

واژه‌ای که به «هفت بار» ترجمه شده و بیانگر «مخاصمه» عهد خدا در لاویان بیست‌وشش است، و همان «شِبَع» در واژهٔ بئرشِبَع می‌باشد، در کتاب دانیال نیز دو بار ترجمه شده است: یک بار به «قسم» که در شریعت موسی نوشته شده است، و یک بار به «لعنت». هم «قسم» و هم «لعنت» از واژهٔ «شِبَع» ترجمه شده‌اند، زیرا این واژه نه‌تنها به معنای «هفت» است، بلکه مفهوم عهد یا «قسم» را نیز در بر دارد که اگر شکسته شود، «لعنت» پدید می‌آورد.

واژهٔ «شِبَع» یا «هفت» که نمایانگر هفت برّه‌ای بود که نزد چاهی در بئرشبع تقدیم شدند، نشان‌دهندهٔ عهد است. و عهد خدا، یا سوگند او، بیان می‌دارد که مطیعان زنده می‌مانند و نافرمانان می‌میرند.

بئر سبع ترمز إلى العهد الذي يمثله إيمان إبراهيم. ولذلك، فعندما تقسم «العذارى الجميلات» المذكورات في عاموس 8، اللواتي هن أيضًا «العذارى الجاهلات» في متّى 25، وهن أيضًا «الأشرار» في دانيال 12، «بخطيئة السامرة»، فإنهن يقسمن بالولاء لسِمة إيزابل (البابوية) التي ارتكبت الزنا مع أخاب (الأمم المتحدة) والتي تملك على صورة الوحش (الولايات المتحدة).

وقتی همان «باکره‌های زیبا» می‌گویند «ای دان، خدای تو زنده است»، در برابر پیکر زرینِ گوساله، چنان‌که به‌وسیلهٔ دو شاهد (هارون و یربعام) معیّن شده است، سجده می‌کنند. گوسالهٔ زرین نمایانگر صورتِ وحش است، که همان ترکیبِ کلیسا و دولت می‌باشد.

جب وہی کنواریاں یہ دعویٰ کرتی ہیں کہ بیرسبع کا “طریقہ” “زندہ ہے،” تو لفظ “طریقہ” کے معنی “راہ” ہیں۔ یہی وہی لفظ ہے جو یرمیاہ 6:16 میں “قدیم راستوں” کی “راہوں” کی شناخت کے لیے استعمال ہوا ہے۔ وہ کنواریاں کہہ رہی ہیں کہ اگرچہ انہوں نے حیوان کی مورت کو سجدہ کیا ہے اور اس کے اختیار کے نشان کو قبول کر لیا ہے، پھر بھی وہ ابراہیم کی اولاد ہیں۔ وہ خدا کے کلام میں گھبراہٹ کے عالم میں اِدھر اُدھر دوڑتی پھر رہی ہیں، اُس پیغام کی تلاش میں جو “مشرق” اور “شمال” اور “ایک سمندر سے دوسرے سمندر تک” سے ممثل ہے، اور پھر بھی اپنے آپ کو سیونتھ ڈے ایڈونٹسٹ کہتی ہیں، لیکن اب بہت دیر ہو چکی ہے۔

وہ کنواریاں ان پچھلی دو آیات کے پیغام کی متلاشی ہیں۔ آخری تنبیہی پیغام، جو 1989 میں زمانۂ آخر میں کھولا گیا، جب جیسا کہ دانی ایل باب گیارہ آیت چالیس میں بیان ہوا ہے، سابق سوویت یونین کی نمائندگی کرنے والے “ممالک” پاپائیت اور ریاستہائے متحدہ کے ہاتھوں بہا دیے گئے، پاپائیت کے آخری عروج اور زوال کی نشان دہی کرتا ہے۔ ان دو آیات میں ایک پیغام، جس کی نمائندگی مشرق اور شمال کرتے ہیں، شمال کے بادشاہ (پوپ) کو غضب ناک کر دیتا ہے اور آخری ایذارسانی شروع ہو جاتی ہے، اور یہ آیت پینتالیس میں ختم ہوتی ہے جب پاپائیت “خیموں” کو نصب کرتی ہے، جو عبرانی لفظ سے آیا ہے جس کا معنی “خیمہ” ہے، (خیمہ کلیسیا کی ایک علامت ہے)، لیکن یہ اس کے “محل” کا “خیمہ” ہے، جو ایک ریاست کی نمائندگی کرتا ہے۔ وہ اس خیمہ کو، جو کلیسیا اور ریاست کے اتحاد کی نمائندگی کرتا ہے، یا جیسا کہ یوحنا اسے مکاشفہ میں پکارتا ہے، حیوان کی صورت، “سمندروں کے درمیان” نصب کرتا ہے، جمع کے صیغے میں۔ خوب صورت کنواریاں دانی ایل باب گیارہ کی آیات چوالیس اور پینتالیس میں ظاہر کیے گئے آخری تنبیہی پیغام کی متلاشی ہیں، اور بالکل اگلی آیت میں میکائیل کھڑا ہو جاتا ہے اور مہلتِ آزمائش بند ہو جاتی ہے۔ اور اُس وقت عاموس 8:14 کہتا ہے کہ خوب صورت کنواریاں “گریں گی، اور پھر کبھی نہ اٹھیں گی۔”

هنگامی که باکرگانِ زیباروی، در همان زمانی که در برابر صورتِ وحش تعظیم می‌کنند، ادعا می‌نمایند که ادونتیست‌های روز هفتم هستند، یوحنا ایشان را چون یهودیانی معرفی می‌کند که می‌گویند یهودی‌اند، اما نیستند. آنان مدعی‌اند که فرزندان ابراهیم‌اند، اما دروغ می‌گویند.

آنان نشان پاپیّت را پذیرفته‌اند و بدین‌سان خصلت او را نیز پذیرفته‌اند. دعوی می‌کنند که یهودی‌اند، یا دعوی می‌کنند که ادونتیستِ نگاه‌دارندۀ سبت‌اند، اما در آن صورت دارای خصلت پاپ هستند، که از جمله در «هیکل خدا» می‌نشیند. دعوی می‌کنند که ادونتیست‌اند، یا دعوی می‌کنند که در هیکل ادونتیستی هستند، اما به همان اندازه که پاپ مسیحی نیست، آنان نیز ادونتیست نیستند.

کسانی که «به این سو و آن سو» می‌دوند و در جست‌وجوی «کلام خداوند» هستند، همان «حکیمان»ی که در کتاب دانیال شناسانده شده‌اند نیستند—بلکه به عنوان «باکره‌ها» شناخته می‌شوند. آشکار است که آنان که در آیات سرگردان‌اند، گرسنگی می‌کشند و از تشنگی می‌میرند، «کلام‌های خداوند» را «درک» نمی‌کنند، زیرا در همان آیات در پیِ همان چیز هستند. کلام خداوند که درست پیش از بسته شدن زمانِ آزمایش آشکار می‌شود، مکاشفهٔ عیسی مسیح است، و باکره‌های جاهل، شریر یا «دوشیزگانِ زیبا» کسانی هستند که افزایش معرفتِ برخاسته از کتاب دانیال را درک نکردند. آنان روغنِ لازم را نداشتند تا، چنان‌که متی تعلیم می‌دهد، به سوی عروسی ادامه دهند.

آن «قحطی» همان پایانِ مهلتِ توبه است. «دوشیزگانِ» عاموس که در آن آیات در جست‌وجوی نان (کلامِ خدا) و آب (روح‌القدس) هستند، همان «شریرانِ» دانیال‌اند که «نمی‌فهمند». آنان همان دوشیزگانِ نادانِ متی هستند که در پیِ روح‌القدس‌اند؛ و این، به اتفاقِ سه شاهد، آنان را به‌عنوان کسانی معرّفی می‌کند که درمی‌یابند فرصتِ ایشان برای آماده شدن جهتِ عروسی سپری شده است و جامه‌ای برای رفتن به عروسی ندارند، زیرا از «شنیدنِ» پیامِ خاصّی که اکنون در حالِ گشوده شدن است، سر باز زدند. از زمانی که آن پیامِ خاص گشوده می‌شود تا پایانِ مهلتِ توبه، زمانِ آخرین دعوت برای نجات است. رسیدن به آن زمان در حالی که آماده نباشند، یعنی خود را برای شنیدنِ این کلمات آماده کرده‌اند: «بسیار دیر شده است!»

خطِ نبوتی که در مَثَلِ ده باکره بازنمایی شده است، از روغن به‌عنوان نمادِ سیرت استفاده می‌کند، اما «روغنِ زرّین» و «روغنِ مقدّس» نیز نمایانگرِ پیام‌های «روحِ خدا» است.

کسانی که در عاموس «از این‌سو به آن‌سو می‌دوند» بر شهادتی می‌افزایند که آن گروه از ادونتیست‌های روز هفتم را شناسایی می‌کند که مسئولیت خود را برای «فهمیدن» آن پیام ویژه از کتاب مکاشفه، که هنگامی که «وقت نزدیک است» گشوده می‌شود، رد می‌کنند.