مکاشفۀ عیسی مسیح - شمارهٔ هفده

استخوان‌های خشکیده‌ای که مرده در کوچه افتاده‌اند و «صدای» آن کسی را می‌شنوند که در بیابان ندا می‌دهد، این را از آن رو می‌کنند که تسلی‌دهنده آمده است، در تحقق وعدهٔ عیسی که او را بفرستد. در نخستین یأسِ میلریت‌ها، ایشان دریافتند که در زمانِ درنگِ مَثَلِ باکره‌ها به سر می‌برند.

کسانی که به‌وسیلهٔ میلری‌ها نمونه‌وار معرفی شده‌اند، تجربهٔ نخستین یأس و سرخوردگی را تکرار می‌کنند، و هنگامی که چنین می‌کنند، باید درک کنند که ایشان نیز در زمانِ تأخیرِ مَثَلِ باکره‌ها به سر می‌برند. تنها تأثیرِ تسلّی‌دهنده است که به آنان امکان می‌دهد این حقیقت را ببینند. آن شناخت، که به‌واسطهٔ تسلّی‌دهنده پدید می‌آید، با نخستین نبوّتی نمود یافته است که به حزقیال دستور داده شد آن را برای وادیِ استخوان‌های خشک و مرده اعلام کند.

«شور» نمایندهٔ روح‌القدس است. در آن هنگام، باکرگان باید تشخیص دهند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند. دستورالعمل‌های کتاب‌مقدسی دربارهٔ اینکه نومیدشدگان، هنگامی که درمی‌یابند در زمانِ تأخیر هستند، چه باید بکنند، فراوان است. ارمیا تعلیم می‌دهد که ایشان هرگز نباید به «مجمعِ استهزاکنندگان» بازگردند، که در پیام به فیلادلفیا، همان کنیسهٔ شیطان است. همچنین باید گران‌بها را از پَست جدا سازند. گران‌بها در تقابل با پَست، دارای معنایی دوگانه است.

من خود سال‌ها پیش این تمایز نبوی را آموختم، هنگامی که کاربردی از رؤیای ویلیام میلر ارائه کردم. من جواهرات را به‌درستی به‌عنوان حقایق کلام خدا تعریف کردم، و جواهرات تقلبی را به‌عنوان تعالیم تحریف‌شده. پس از آن، به من خاطرنشان شد که جیمز وایت نیز کاربردی از رؤیای ویلیام میلر ارائه کرده بود، و او در کاربرد خود، جواهرات را قوم امین خدا، و جواهرات تقلبی را مدعیان کاذبِ حقیقت معرفی کرده بود. هنگامی که بررسی کردم جیمز وایت درباره آن رؤیا چه تعلیم داده بود، دریافتم که هر دوی ما درست گفته بودیم. جواهرات می‌توانند نمایانگر امینان خدا باشند، و جواهرات بدلی، بی‌وفایان را؛ اما جواهرات همچنین می‌توانند نمایانگر حقایق کلام خدا باشند و جواهرات تقلبی نیز می‌توانند تعالیم باطل باشند. جیمز وایت رؤیای میلر را بر تاریخی که خود در آن زمان در آن زیست می‌کرد منطبق ساخت، اما من به آن رؤیا به‌مثابه تاریخ ایام آخر نگریسته بودم. این دو کاربرد، در کنار یکدیگر، آشکار می‌سازند که انسان‌ها همان می‌شوند که بدان ایمان می‌آورند، و اگر برگزینند که به تعالیم گمراه‌کننده متمسک شوند، همراه با تعالیمی که با آن‌ها پیوند یافته‌اند، به‌وسیله مردِ جارویِ خاک‌روب از پنجره به بیرون رانده خواهند شد. ما همان چیزی هستیم که می‌خوریم.

هنگامی که نومیدان درمی‌یابند که در زمانِ تأخیر به‌سر می‌برند، بنا بر ارمیا باید گران‌بها را از پست جدا سازند.

ارجمند و خوار نمایانگر حقیقت و خطاست. همچنین نمایانگر دو طبقه از انسان‌هاست.

ارمیا را دستور داده شد که اگر بازگردد، لازم است خود را از باکره‌های جاهل جدا سازد، و نیز باید از تعالیم خطاکارانهٔ باکره‌های جاهل کناره گیرد. آن یکصد و چهل و چهار هزار، کسانی‌اند که به وحدت کامل درمی‌آیند. ارمیا نمایانگرِ کاری است که آنان که به‌واسطهٔ پیام دومِ حزقیال دربارهٔ چهار باد برای مُهر شدن فراخوانده شده‌اند، اگر قرار است هنگام سخن گفتن رؤیا «دهان» خدا باشند، باید به انجام رسانند. رؤیا در تاریخ میلریتی، هنگامی که داوری فرارسید، سخن گفت؛ و در تاریخ آن یکصد و چهل و چهار هزار نیز سخن می‌گوید، آنگاه که حیوانِ زمین سخن می‌گوید و داوریِ وایِ سوم فرامی‌رسد. سپس آنان که کارِ مشخص‌شده به‌وسیلهٔ ارمیا را به انجام رسانده‌اند، به‌عنوان دیده‌بانانِ خدا برافراشته می‌شوند.

جب خداوند تسلی‌بخش را می‌فرستد تا نومیدان را از مرگشان بیدار کند، کاری از تطهیر را معین می‌سازد که اگر بخواهند در بحران قانون یک‌شنبه سخنگویان او باشند، باید آن را به انجام رسانند. اشعیا با اندرز ارمیا موافقت دارد.

آنان که «بشارت می‌آورند» و «سلامتی و نجات را اعلام می‌کنند»، «با هم آواز خویش را برمی‌افرازند»، زیرا «رو در رو خواهند دید».

عبارتِ «بشارت می‌آورد» در فرازِ اشعیا دو بار تکرار شده است تا تاریخِ ندای نیمه‌شب را مشخص سازد؛ چنان‌که آیاتی که به توصیفِ اشعیا از آن وحدتی می‌انجامند که هنگامِ جدا شدنِ گران‌بها از پست حاصل می‌شود نیز همین امر را نشان می‌دهند.

ارمیا نمایندهٔ کسانی است که در نخستین ناکامی‌اند و درمی‌یابند که در زمانِ تأخیر به سر می‌برند. اشعیا همان اشخاص را فرمان می‌دهد که «بیدار شو، بیدار شو». آنان بیدار می‌شوند و سرانجام به نقطه‌ای می‌رسند که دیگر هیچ نامختون و ناپاکی در کلیسای خدا نخواهد بود، زیرا کارِ جدا ساختنِ گرانبها از خبیث را به انجام رسانده‌اند. «خداوند می‌خواهد کلیسای او پیش از آنکه داوری‌هایش به‌گونه‌ای آشکارتر بر جهان فرود آید، تطهیر شود.»

آنان که به تعالیم کاذب تمسک می‌جویند، در تاریخی که با «صدا»ی نداکننده در بیابان آغاز می‌شود، جدا خواهند شد. آنان که از این امتناع می‌ورزند که به قدرت خلاقۀ خدا اجازه دهند در زندگی شخصی ایشان تجربه‌ای تقدیس‌شده پدید آورد، در تاریخی که با «صدا»ی نداکننده در بیابان آغاز می‌شود، از «طلا» جدا خواهند شد. ایشان همچنان لائودیکیه‌ای باقی خواهند ماند، درست در همان نقطه‌ای که لائودیکیه به فیلادلفیا فرامی‌گذرد.

کارِ جدا ساختنِ گران‌بها از پست، تقریباً به‌طور کامل کارِ فرستادهٔ عهد است که ناگهان می‌آید تا پسران لاوی را تطهیر کند، اما ما نیز باید در آن مشارکت داشته باشیم.

ارمیا را امر شد که اگر می‌خواست در داوریِ آینده سخنگوی خدا باشد، گران‌بها را از پست جدا سازد. این واقعیت که ارمیا مشورت خدا را خطاب به خود می‌شنید، نشان می‌داد که حضور تسلی‌دهنده از پیش در دسترس بود، اگر او برمی‌گزید که این کار را بر عهده گیرد.

مکاشفہ باب گیارہ کے ساڑھے تین دن، جب خشک ہڈیاں گلی میں مردہ پڑی ہیں، ایک “بیابان” کی علامت ہیں، اور “بیابان” احبار چھبیس کے “سات زمانوں” کی نمائندگی کرتا ہے۔ ساڑھے تین دنوں کی پراگندگی کے اختتام پر، وہ جو ایک لاکھ چوالیس ہزار میں شامل ہونے کے لیے بلائے گئے ہیں، “بیدار” ہوں اور “گرد جھاڑ” دیں۔ سسٹر وائٹ فرماتی ہیں، “خداوند چاہتا ہے کہ اُس کی کلیسیا پاک کی جائے، پیش ازاں کہ اُس کے احکام دنیا پر زیادہ نمایاں طور پر نازل ہوں۔”

در ارتباط با یک «کلیسای تطهیرشده»، او به فرایند جداسازیِ ارمیا اشاره می‌کند که «گران‌بها را از پست» جدا می‌سازد. همچنین آن را با باب سومِ ملاکی مرتبط می‌داند، جایی که رسولی راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد. آن رسولی که راه را مهیا می‌کند، همان «صدای نداکننده در بیابان» در اشعیاست. رسولِ عهد، مسیح است که در تدارک آن است تا با آن یکصد و چهل و چهار هزار نفر داخلِ عهد شود؛ کسانی که «همچون» «لاویان»، «به‌وسیلهٔ او برای کار ویژه‌اش جدا شده‌اند». سپس آنان را کاهنان معرفی می‌کند و از عیسی نقل می‌کند که می‌فرماید: «پس شما کامل باشید، چنان‌که پدر شما که در آسمان است کامل است.»

یک فرایندِ تطهیر وجود دارد که در پایانِ دورهٔ زمانِ تأخیر مشخص می‌شود، زیرا خداوند برای صد و چهل و چهار هزار نفر کاری ویژه دارد تا آن را به انجام رسانند، و او پیش از آن‌که «احکام او به‌گونه‌ای بارزتر بر جهان فرود آید» کلیسایی مطهَّر خواهد داشت. احکام او هم‌اکنون نیز در جهان جاری است، اما در هنگام قانونِ یکشنبه، «احکام ویرانگرِ خدا» آغاز به فرود آمدن می‌کند.

آن داوری‌ها «زمانی از رحمت برای کسانی است که هرگز حقیقت را نشناخته‌اند.» اما در آن داوری‌ها برای کسانی که نخواستند وارد فرایند ضروریِ تطهیر شوند، هیچ رحمتی نیست. «داوری‌ها» که «به‌گونه‌ای برجسته‌تر فرود می‌آیند»، داوری‌هایی را مشخص می‌سازند که نشانه‌اند. آن‌ها علامتی را نمایان می‌سازند، و روح‌القدس از آشوب و سردرگمی‌ای که به‌وسیلهٔ آن داوری‌ها پدید می‌آید استفاده می‌کند تا تمایزی را میان کسانی که «روزِ استراحتِ جعلی» را نگاه می‌دارند و کسانی که «با وجدانی بیدار، سَبَتِ خداوند را نگاه می‌دارند» مشخص سازد؛ زیرا این تنها راهی است که «جهان می‌تواند هشدار یابد.» داوری‌هایی که نشانه‌اند، پس‌زمینه‌ای هستند که روح‌القدس از آن استفاده می‌کند تا فرزندان خدا را که هنوز در بابل‌اند هدایت کند تا عَلَمِ یکصد و چهل و چهار هزار را تشخیص دهند.

لیکن سسٹر وائٹ صرف ملاکی کے تیسرے باب کا حوالہ نہیں دیتیں، بلکہ وہ ملاکی کی کتاب کے چوتھے باب کی اختتامی آیات کو بھی شامل کرتی ہیں، اور ایک بار پھر اُس “آواز” کا حوالہ دیتی ہیں جسے عہد کے فرستادہ کے لیے راہ تیار کرنا تھا۔ وہ اختتامی آیات عہد کے فرستادہ کے لیے تیاری کے بارے میں نہیں ہیں؛ وہ موسیٰ کی شریعت کو یاد رکھنے، اور باپوں کے دلوں کے بیٹوں کی طرف اور بیٹوں کے دلوں کے باپوں کی طرف پھیرے جانے کے بارے میں ہیں۔ “آواز” پہلے مسیح کے لیے، بطور عہد کے فرستادہ، راہ تیار کرتی ہے تاکہ وہ اچانک اپنے ہیکل میں آئے اور اپنے اُن مایوس لوگوں کو، جو جگائے گئے ہیں، پاک کرے، تاکہ وہ عَلَم کے کام کو انجام دیں۔ پھر ملاکی “آواز” کے کام کے ایک دوسرے پہلو سے خطاب کرتا ہے۔

او «دلِ پدران را به سوی فرزندان، و دلِ فرزندان را به سوی پدران ایشان بازخواهد گردانید»، و این کار را در ارتباط با شریعتی که در حوریب داده شد انجام خواهد داد. ایلیا، که همان «صدای» اشعیا نیز هست، گناهان قوم خدا را آشکار خواهد ساخت. این بخشی از فرایند تطهیر است. برای گناه تنها یک تعریف وجود دارد، و آن تعدی از شریعتی است که در حوریب داده شد. یحییِ تعمیددهنده ایلیا بود، و کار او همین عنصر را نیز دربر می‌گرفت.

یوحنای تعمیددهنده به «بیابانِ» سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازده آمد، زیرا همهٔ انبیا بیش از روزگاری که خود در آن می‌زیستند، از ایام آخر سخن می‌گویند. او پیامی آورد تا از گناه توبه شود، زیرا ملکوت آسمان نزدیک بود؛ چنان‌که مکاشفهٔ عیسی مسیح نیز هنگامی گشوده می‌شود که «وقت نزدیک است». یوحنای تعمیددهنده کارِ «صدا» را مجسّم می‌سازد، زیرا بنا بر گفتهٔ عیسی، او همان ایلیایی نیز بود که می‌بایست بیاید.

عیسی تصریح می‌کند که هویت نبوتیِ یحییِ تعمیددهنده آزمونی بود. او به‌صراحت می‌فرماید: «اگر بخواهید آن را بپذیرید». سپس عیسی شاگردان خود را به پذیرفتن آن ترغیب می‌کند، آن‌گاه که می‌گوید: «هر که گوش شنوا دارد، بشنود.» چه چیز را بشنود؟ بشنود که آن صدا که به آخرین بیابانِ کتاب‌مقدس می‌آید کیست، و راه را برای رسولِ عهد مهیا می‌سازد تا یکصد و چهل و چهار هزار تن را آماده کند که در زمان داوری‌های علامت‌دارِ خدا، کاری ویژه انجام دهند.

یوحنا «جامه‌ای از موی شتر بر تن داشت، و کمربندی چرمی بر کمر؛ و خوراکش از ملخ‌ها و عسل وحشی بود.» «خوراک» او پیام اسلام بود، زیرا واژهٔ «ملخ‌ها» نمایانگر اسلام است، و عسل کلام خداست که در دهان او شیرین بود. پیام شیرینی که او خورد دربارهٔ «گورخر» عربیِ «وحشی» بود، همان نخستین نماد اسلام در کتاب‌های مقدس. پیام شیرینِ گورخرِ وحشیِ عربیِ اسلام، که با «ملخ‌ها» نیز نمایانده شده است، در جامهٔ او نیز بافته شده بود، زیرا شتران نیز نمادی دیگر از اسلام‌اند. به‌کار بردن واژهٔ «ملخ‌ها» به‌عنوان نماد اسلام، تحریفِ این کلمه نیست، حتی اگر خوراکی که یوحنا خورد اشاره به درختِ خرنوب داشته باشد، نه به حشرات. واژهٔ «ملخ‌ها» نماد اسلام است، و یوحنا نمایانگر خوردن هیچ خوراک جسمانی‌ای نبود؛ رژیم غذایی او نمادی از پیام نبوی‌ای بود که خورده بود.

کمربند او همان «نبوتی» بود که در حبقوق به تصویر کشیده شده است. آن نبوت، نخستین مأیوس‌شدگی، زمان درنگِ باکره‌ها، و بنیان‌های ادونتیسم را، چنان‌که بر نمودارهای مقدس بازنمایی شده‌اند، به هم پیوند می‌دهد. حبقوق کمربندِ نبوی‌ای بود که همهٔ آن حقایق را به یکدیگر بسته بود.

پیام نبوی‌ای که همچون کمربندی، پیام‌هایی را که هشدارِ «صدا» را تشکیل می‌دهند به هم پیوند می‌داد، مَثَلِ باکره‌هاست در ارتباط با رؤیایی که درنگ کرد، اما سخن خواهد گفت. رؤیای فریادِ نیمه‌شب تمایزی پدید می‌آورد میان پست، که «جانش در او متکبر است»، و گران‌بها، که به‌واسطهٔ ایمان عادل شمرده می‌شوند. عادل‌شمردگی به‌واسطهٔ ایمان، کمربندی است که «صدا» بر کمر دارد.

جب 18 جولائی 2020 کی مایوسی کے بعد مایوسی کی وہ «بیابان میں پکارنے والے کی آواز» پہنچی، تو اُس کا پیغام وہی پیغام تھا جو 11 ستمبر 2001 سے رہا تھا۔ آنے والے ایلیاہ کا وہ پیغام، منتظر، مایوس، مردہ، خشک ہڈیوں کے لیے، یہ ہے کہ اسلام ہی «علامتی عدالتیں» ہے، جو بابل میں خدا کے دوسرے فرزندوں کے لیے راستبازی سیکھنے کا پس منظر فراہم کرتی ہیں۔

یحیی تعمیددهنده، که همان ایلیایِ آمدنی بود، «صدا» در «بیابانِ» سه روز و نیمِ فصل یازدهمِ مکاشفه است. کار او دربرگیرندهٔ شناساییِ نسل چهارم و نهاییِ ادونتیسم است؛ نسلی که جان‌هایشان برافراشته شده و بر میراث روحانیِ پدران خود توکل دارند، اما احساس می‌کنند که غضب خدا در شُرُفِ آمدن است. ایشان نسل چهارم‌اند، زیرا به‌طور کامل به نسلی تظاهر یافته‌اند که درست ضدِ مسیح است. آنان نسلِ افعیان‌اند، اما همچنان به پدر خود، ابراهیم، اشاره می‌کنند تا استدلال کنند که در واقع نسلِ برّه هستند. نسلِ برّه همان نسلِ برگزیدهٔ پطرس است؛ آنان کسانی‌اند که هر جا برّه برود، او را پیروی می‌کنند.

یُوحَنّا آشکارا گناهانِ کسانی را که برای شنیدنِ پیامِ او می‌آمدند، پیشِ رویشان نهاد، زیرا آنان توبه کردند و تعمید یافتند. او همچنین به ایشان اعلام کرد که کسی پس از او خواهد آمد که خرمنگاهِ خویش را به‌کمال پاک خواهد ساخت. آن شخص، رسولِ عهد است؛ او «مردِ جاروبِ غبار» است که سکّه‌ها و جواهراتِ تقلبی را از پنجره به بیرون می‌روبد و جواهراتِ اصلی را بازمی‌گرداند، و آنگاه آنها ده بار درخشان‌تر از زمانی می‌درخشند که ویلیام میلر به‌وسیلهٔ فرشتگان در کارِ گردآوردنِ جواهراتِ اصلی در جنبشِ فرشتهٔ اول هدایت شد.

یوحنا تعمیددهنده در نکوهش صریحِ اعتمادِ ادونتیستِ لائودیکیه‌ای به پدر خود، ابراهیم، مستقیم بود؛ زیرا ایلیای موعود می‌بایست دل‌های پدران را به سوی فرزندان و نیز دل‌های فرزندان را به سوی پدران بازگرداند. اصلِ کاربردِ کتاب‌مقدسیِ نخست و آخر در آن عمل نمایان است، اما همچنین علاجِ کسانی نیز در آن نهفته است که خود را در وضعیتی پراکنده، در سرزمین دشمنان، و مرده در بیابان می‌یابند. آنان باید گناهان خود و گناهان پدران خویش را بازشناسند و توبه کنند. همراه با بازشناختِ گناهان خود و گناهان پدران، باید همچنین اقرار کنند که در طول دورهٔ بیابانِ سه روز و نیم با خداوند سلوک نکرده‌اند. افزون بر این، باید اقرار کنند که خدا نیز در طی آن تاریخ با ایشان سلوک نکرده است.

لعنت از آن رو بود که ایشان سَبَت‌های زمین را به یاد نیاوردند.

یوحناى تعمیددهنده، که همان ایلیایِ موعود بود، مظهر آن «صدا» در بیابانِ سه روز و نیمِ مکاشفهٔ یازدهم بود. او استخوان‌های خشکِ مرده را رهنمون می‌شد تا شریعتِ موسی را در حوریب «به یاد آورند»، و اگر چنین می‌کردند، آنگاه رسولِ عهد، عهدِ پدران ایشان را «به یاد می‌آورد». اما تنها در صورتی که به گناهان خود، گناهان پدران خود، و از آن فروتن‌کننده‌تر، به تعدیاتِ مشخصی که «بر ضد» خدا مرتکب شده بودند، اقرار می‌کردند.

آنها همچنین می‌بایست اقرار کنند که «برخلاف» خدا رفتار کرده بودند، و اینکه خدا نیز «برخلاف» ایشان رفتار کرده بود.

آنان همچنین می‌بایست دریابند که همان استخوان‌های خشکِ مرده در کوچهٔ مکاشفهٔ یازده هستند، زیرا ناگزیر بودند اعتراف کنند که خدا ایشان را به سرزمینِ دشمن آورده است، و سرزمینِ دشمن مرگ است.

به‌گفتهٔ یحییِ تعمیددهنده، آنان همچنین می‌بایست به این پرسش پاسخ دهند که آن «صدا»ی نداکننده در «بیابان» کیست، زیرا یحیی پرسید: «چه کسی شما را آگاه ساخته است تا از غضبِ آینده بگریزید؟»

ما این موضوعات را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.