مکاشفۀ عیسی مسیح - شماره پنج

در هفده آیهٔ نخستِ اشعیا چهل، آن صد و چهل و چهار هزار نفر به‌گونه‌ای نبوی در پایانِ سه روز و نیم قرار داده شده‌اند، همان‌جا که در حالی که جهان شادی می‌کرد، در کوچه‌ها افتاده و مرده بودند. همهٔ انبیا با یکدیگر موافق‌اند، و رویدادهای نبوی‌ای که عرضه می‌دارند همواره با دیگر انبیا هماهنگ است، زیرا خدا صاحبِ تشویش و آشفتگی نیست.

تسلی‌بخش، که عیسی وعده داد در غیاب خود او را بفرستد، در نخستین واژگانِ نخستین آیه از بیست‌وشش فصلی که واپسین روایت نبویِ اشعیا را تشکیل می‌دهد، جای داده شده است. «قوم مرا تسلی دهید، تسلی دهید، خدای شما می‌گوید.» قاعدهٔ نخستین‌ذکر تأکید می‌کند که بیست‌وشش فصلِ پس از آن باید با ارجاع به کمال و تحقق نهاییِ آمدنِ تسلی‌بخش فهمیده شود.

فریادِ نیمه‌شبِ تاریخِ میلری در تاریخِ یکصد و چهل و چهار هزار تکرار می‌شود.

یہ سوال کیا جاتا ہے: "کون سی آواز" اُن لوگوں کو "بیدار" کر سکتی ہے جو "سوئے" ہوئے ہیں؟ یسعیاہ کے چالیسویں باب میں جو "آواز" اُنہیں بیدار کرتی ہے، وہی "آواز" ہے جو "بیابان" میں "پکارتی" ہے۔

پیام ندای نیمه‌شب همچنین پیام باران آخر نیز هست.

خدا کے کلام میں پائے جانے والے اُن بہت سے نشانوں میں سے ایک، جو اخیر کی بارش کے پیغام کی نمائندگی کرتا ہے، وہ نشان ہے جو الفاظ یا فقروں کے دہرائے جانے سے پہچانا جاتا ہے۔ الفاظ یا فقروں کا یہ دہرانا، آخری ایام میں نصفُ اللیل کی پکار، یا اخیر کی بارش کے پیغام کی علامت ہے۔ “تسلی دو، تسلی دو” کے دہرائے جانے کی علامت، یسعیاہ باب چالیس کے آغاز کو ٹھہراؤ کے وقت میں رکھتی ہے، جب وہ پیغام جس کی تمثیل دس کنواریوں کی مثل میں نصفُ اللیل کی پکار کے طور پر کی گئی ہے، پہچانا جانا اور پھر منادی کیا جانا ہے۔ اُس وقت مسیح تسلی دینے والے کو بھیجتا ہے تاکہ سوئی ہوئی کنواریوں کو بیدار کرے، جو نبوتی طور پر سوتی ہوئی دکھائی گئی ہیں، اور بعض نبوتی مقامات میں موت کی نیند سوتی ہوئی ظاہر کی گئی ہیں۔ یسعیاہ چالیس کی پہلی آیت، نبوتی طور پر 18 جولائی 2020 کی مایوسی کے ‘بعد’ ساڑھے تین علامتی دنوں پر واقع ہے، کیونکہ اسی وقت تسلی دینے والا اُن لوگوں کو جگانے کے لیے بھیجا جاتا ہے جو سوئے ہوئے ہیں۔ ساڑھے تین دن بیابان کی ایک علامت ہے، اور وہیں “آواز” “پکارنا” شروع کرتی ہے۔

مکاشفهٔ یازده، حزقیال سی‌وهفت، متی بیست‌وپنج، و تاریخ میلری‌ها (همراه با همان نشانه‌های راهِ تاریخ میلری که در هر جنبش اصلاحی رخ می‌نماید)، در کنار یکدیگر «فرایندی مشخص» را برای بیدار ساختن باکره‌های خفته شناسایی می‌کنند. این فرایند با به خواب رفتنِ باکره‌ها در هنگامِ مأیوس‌شدگی آغاز می‌شود. دورهٔ زمانِ درنگ که با آن مأیوس‌شدگی آغاز شد، سرانجام به‌عنوان زمانِ درنگ شناخته می‌شود. بخش پایانیِ زمانِ درنگ، تکوینِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب است. هنگامی که این پیام استقرار یافت، سپس اعلام می‌گردد تا به اوجِ خود، یعنی داوری، برسد.

پیام‌آوری که در اشعیا به‌عنوان «صدا» معرفی شده است، پرسید پیامی که باید اعلام شود چیست. به او گفته شد که به زبان نمادین، پیام اسلام را عرضه کند. پیام نبوتیِ اسلام را نمی‌توان از قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی خواهد آمد جدا ساخت، زیرا اسلام قدرتی شیپوری است، و هفت شیپورِ مکاشفه نمایانگر داوری خدا بر قدرت‌هایی هستند که قوانین یکشنبه را وضع می‌کنند. آن قدرت‌ها عبارت بودند از رومِ بت‌پرست در سال ۳۲۱، که نمادی از اژدهاست؛ رومِ پاپی در سال ۵۳۸، که نمادی از وحش است؛ و قانون یکشنبه‌ای که به‌زودی در ایالات متحده خواهد آمد، که نمادی از نبیِ کاذب است.

در ارتباط با شناسایی این‌که آن پیامی که «صدا»یی که در بیابان ندا می‌داد می‌بایست اعلام کند چه بود، این وعده قرار داشت که کلام خدا هرگز ناکام نمی‌شود. «وعده و اطمینان»ِ این‌که کلام خدا هرگز ناکام نمی‌شود، در همان بستر نبویِ یکسانی قرار دارد که در حبقوق، فصل دو، آیهٔ سه، چنین بیان شده است: «در پایان، آن سخن خواهد گفت و دروغ نخواهد گفت؛ اگرچه درنگ کند، برای آن منتظر بمان؛ زیرا که یقیناً خواهد آمد، و تأخیر نخواهد کرد.» پیام اسلام هرگز ناکام نخواهد شد؛ یقیناً خواهد آمد. آخرین آیهٔ اشعیا، فصل چهل، خطاب به کسانی است که منتظر آن رؤیا در حبقوق هستند.

«تاریخِ پنهان»ِ هفت رعد، که اکنون در حال گشوده شدن است، سه نشانه را مشخص می‌سازد که با یأس آغاز می‌شوند و با یأس پایان می‌پذیرند. در آن تاریخِ نمادین، سه نشانه وجود دارد که به‌وسیلهٔ دو دورهٔ زمانی از یکدیگر جدا شده‌اند. یک یأس، زمانِ درنگ را آغاز می‌کند. زمانِ درنگ به پیامِ اصلاح‌شده و پیشگوییِ فریادِ نیمه‌شب منتهی می‌شود. پیامِ فریادِ نیمه‌شب، دوره‌ای از اعلامِ پیامِ فریادِ نیمه‌شب را آغاز می‌کند که به یأسِ دوم می‌انجامد، و آن به‌صورتِ داوری بازنمایی شده است. آن سه گام، که به‌وسیلهٔ دو دورهٔ زمانی از هم جدا شده‌اند، نمایانگرِ آلفا و اُمگا هستند، چنان‌که در واژهٔ عبریِ «حقیقت» آفریده شده‌اند.

در حزقیال سی‌وهفت، حزقیال همچنین نمایندهٔ «صدا»ی اشعیای چهل است. آن صدا در اشعیای چهل می‌پرسد: «چه را ندا دهم؟» سپس «صدا» در حزقیال سی‌وهفت، آیهٔ هفت، «چنان‌که» به او «فرمان داده شده بود» «نبوت کرد».

نخستین نبوتِ حزقیال استخوان‌ها و گوشت را به هم پیوست، اما هنوز زنده نبودند. «پس» حزقیال «چنان‌که» بارِ دوم «مأمور شده بود» نبوت کرد. نبوتِ دوم بدن‌ها را به حیات آورد. این دو نبوت به‌واسطهٔ آفرینشِ آدم نمونه‌وار گردیده‌اند.

دو مرحلہ‌ای عمل، جس کے ذریعے مردہ خشک ہڈیوں کو زندگی بخشی جاتی ہے، سب سے پہلے آدم کی تخلیق میں مذکور ہے؛ یوں اس بات پر زور دیا جاتا ہے کہ خدا کا نبوی کلام اُس کی تخلیقی قدرت بھی ہے۔ خدا نے پہلے آدم کو “بنایا”، اور حزقی ایل کی پہلی نبوت نے ہڈیوں اور بدنوں کو یکجا کر دیا، پھر خدا نے “اُس کے نتھنوں میں زندگی کا دم پھونکا؛ اور انسان جیتا جاگتا نفس بن گیا۔”

دومین نبوّتِ حزقیال «به سوی باد» بود، نه به سوی استخوان‌ها، زیرا به او گفته شد که «به باد بگو»، «ای نَفَس، از چهار باد بیا و بر این کشتگان بدم، تا زنده شوند.» دومین نبوّتِ حزقیال، که آن بدن‌های مرده را چون لشکری عظیم به حیات بازمی‌آورد، نه متوجهِ بدن‌های مرده، بلکه متوجهِ باد بود. این فرمانی به باد بود تا بر آن بدن‌ها بوزد. نخستین بار که واژۀ «نَفَس» در کلام خدا ذکر می‌شود، در آفرینشِ آدم است، و در آنجا به‌عنوان نَفَسِ حیات تعریف می‌گردد؛ و آنچه حیات را به بدن‌های مرده درمی‌آورد، از چهار باد می‌آید.

دو پرسش در اینجا چنین‌اند: آیا ما خواهیم خفت، و آیا مرده خواهیم بود؟... دو اصطلاح برای یک وضعیت نبویِ واحد. پیامِ چهار باد که به‌وسیلهٔ فرشتگان نگاه داشته می‌شوند، همان پیامی است که سبب می‌شود نَفَسِ خدا به مردگان درآید و آنان برخیزند و زنده شوند. پیامِ چهار باد، پیامِ اسبِ خشمگینِ اسلام است. پیامِ چهار باد در کتابِ مکاشفه، پیامِ مُهر کردن است. پیامِ مُهر کردنِ مکاشفه باب هفت، آیات یک تا سه، همان پیامی است که نشان می‌دهد چهار باد نگاه داشته می‌شوند تا آنکه بندگانِ خدا مُهر شوند.

پیش‌گویی دومِ حزقیال خطاب به باد بود، و حیاتی که باد به آن بدن‌ها رسانید، از پیامِ چهار باد سرچشمه می‌گرفت. در آیات هشت تا دهِ حزقیال سی‌وهفت، واژه‌ای که در هر مورد به صورت «باد» یا «نَفَس» آمده است، همان واژهٔ عبریِ واحد است. خدا در آدم دمید، نَفَسِ حیات را؛ و در حزقیال، نَفَسِ حیات همان پیامِ مُهر کردنِ یکصد و چهل و چهار هزار است که از چهار باد می‌آید. آن پیام، قدرتِ آفرینندهٔ خدا را به بدن‌هایی می‌رساند که به‌واسطهٔ پیامِ نخست، در وادیِ مرگ گرد آورده شده‌اند. پیامِ چهار باد، پیامِ اسلام است که به سببِ قانونِ یکشنبه، داوری را بر ایالات متحده می‌آورد. این همان پیامِ فریادِ نیمه‌شب است.

تاریخِ پنهانِ هفت رعد با یک نومیدی آغاز می‌شود؛ نومیدی‌ای که زمانِ تأخیر را آغاز می‌کند. در مکاشفهٔ یازده، هنگامی که آن دو نبی در ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ کشته شدند، زمانِ تأخیر آغاز شد. حزقیال در میان مردگان بود، آنگاه که خداوند از حزقیال پرسید آیا آن دو شاهدی که در کوچه بر خاک افتاده‌اند می‌توانند زنده شوند.

در آیهٔ هفتم، هنگامی که حزقیال نخستینِ آن دو نبوت را ابلاغ می‌کند، پیام به‌سادگی این بود: «ای استخوان‌های خشک، کلام خداوند را بشنوید.» یوحنا در مکاشفه می‌نویسد: «خوشا به حال آنان که سخنان نبوتِ این کتاب را می‌شنوند.» حزقیال نمایانگرِ آن استخوان‌های خشکِ مرده است که مبارک‌اند، یعنی کسانی که فرمانِ حزقیال را برای شنیدنِ کلام خداوند می‌شنوند، و کلام او حق است. در فصل دومِ حزقیال، تجربهٔ کسانی که کلام خدا را می‌شنوند، توصیف شده است.

در باب یازدهم مکاشفه، هنگامی که اجساد مرده کلام خداوند را می‌شنوند، تسلّی‌دهنده به درون ایشان داخل می‌شود و بر پاهای خویش می‌ایستند. این تسلّی‌دهنده است که ایشان را بر پاهایشان برپا می‌دارد.

برخاستن مردگان، گام نخست در فرایندی دو مرحله‌ای است که آنان را از قبرهایشان برمی‌خیزاند تا به آن عَلَمی بدل شوند که در داوریِ قانون یکشنبه برافراشته می‌گردد. هنگامی که آنان در باب یازدهم برمی‌خیزند، «ترسی عظیم» بر کسانی که ایشان را می‌بینند مستولی می‌شود.

پیامِ فریادِ نیمه‌شب در تاریخِ میلری، بخشِ دومِ پیامِ فرشتهٔ دوم بود. پیامِ فرشتهٔ دوم موجبِ جداییِ میلری‌ها از کلیساهایی شد که در آن زمان به‌عنوانِ دخترانِ بابل شناخته می‌شدند، و وفاداران فراخوانده شدند تا بیرون آیند و در کنارِ میلری‌ها بایستند. به‌وسیلهٔ آن پیام، «بدنی» از ایمانداران تشکیل شد، و سپس گامِ دوم، پیامِ فریادِ نیمه‌شب بود که به پیامِ دوم پیوست و به آن قدرت بخشید. آنگاه میلری‌ها به لشکری عظیم بدل شدند که آن پیام را همچون موجی خروشان در سراسرِ سرزمین پیش بردند. آن فرایندِ دو مرحله‌ای، همان دو صدای مکاشفهٔ هجده است، و عیناً همان فرایندِ رستاخیزِ استخوان‌های خشکِ مرده در حزقیال است که در کوچهٔ مکاشفهٔ یازده کشته شده بودند.

نخستین نشانهٔ راه در تاریخ پنهانِ هفت رعد، نومیدی‌ای است که زمانِ درنگ را آغاز می‌کند. زمانِ درنگ دوره‌ای زمانی است که به صورت سه روز و نیم به تصویر کشیده شده است، که نمادی از بیابان است. در پایانِ چهل سال سرگردانی در بیابان، یوشع سپاهی عظیم را به درونِ سرزمینِ موعود رهبری کرد. در پایانِ آن سه روز و نیم، حزقیال به وادیِ مرگ برده می‌شود و به او گفته می‌شود که به اجسادِ مرده فرمان دهد تا «کلام خداوند را بشنوید.» حزقیال «آوازی» است که در بیابان ندا می‌دهد. فرمانِ شنیدنِ کلامِ خداوند، اعضای بدن را به یکدیگر پیوند می‌دهد، اما ایشان هنوز زنده نیستند، هنوز سپاه نیستند، هنوز مُهر نشده‌اند. «کلام خداوند» که حزقیال در فصلِ دو بر زبان می‌آورد، آشکار می‌سازد که هنگامی که تسلی‌دهنده می‌رسد، قومِ خدا بر پا می‌ایستند، در همان حال که هم‌زمان کلامِ خداوند را می‌شنوند. مسیح وعده داد که تسلی‌دهنده را خواهد فرستاد، سه روز و نیم پس از آن‌که ایشان در کوچه کشته شدند.

آن‌گاه که آن بدن‌ها که «هنوز زنده نیستند» برپا ایستادند، نبوتی دوم به ایشان داده خواهد شد. «صدای نداکننده در بیابان» در اشعیا می‌پرسد: آن نبوتی که باید ندا دهد چیست؟ «پیامی» که هم حزقیال و هم «صدا» در اشعیای چهل مأمورند عرضه کنند، پیام اسلام است. هنگامی که آن نبوت ابلاغ شود، «آدم» چون لشکری عظیم به حیات درمی‌آید. سپس آن دو شاهدِ زنده، پیام داوری اسلام را بر ایالات متحده اعلام می‌کنند، به سبب تصویب قانون یکشنبه که به‌زودی خواهد آمد. داوریِ قانون یکشنبه، سومین نشانه در تاریخ پنهانِ هفت رعد است. چون آن به انجام رسد، آن لشکر به‌مثابه عَلَمی به سوی آسمان افراشته می‌شود، و در مکاشفه چهارده به تصویر کشیده شده است.

آن علمِ برافراشتہ وہ تیسرا فرشتہ ہے جو آسمان کے بیچ میں اُڑتا ہے اور بنی نوعِ انسان کو حیوان کے نشان کو قبول کرنے سے متنبہ کرتا ہے۔ وہ عظیم لشکر اُس پیغام کو دنیا کے سامنے پیش کرتا رہتا ہے، یہاں تک کہ میکائیل اُٹھ کھڑا ہو اور انسانی مہلتِ آزمائش ختم ہو جائے۔

ما این افکار را در مقالهٔ بعدی ادامه خواهیم داد.