مکاشفۀ عیسی مسیح — شمارۀ هشت

«چون آمریکا، سرزمین آزادیِ مذهبی، با پاپیّت در واداشتنِ وجدان و مجبور ساختنِ مردم به تکریمِ سَبَتِ جعلی متحد گردد، مردمانِ هر کشورِ جهان به پیروی از نمونهٔ آن رهبری خواهند شد.» شهادت‌ها، جلد ۶، ص. ۱۸.

«به‌موجب فرمانی که برپایی نهاد پاپیّت را در نقض شریعت خدا الزام‌آور می‌سازد، ملت ما خود را به‌طور کامل از پارسایی جدا خواهد کرد. هنگامی که پروتستانتیسم دست خود را از فراز این شکاف دراز کند تا دست قدرت روم را بفشارد، هنگامی که بر فراز این ورطه دست بگشاید تا با روح‌گرایی دست دهد، هنگامی که کشور ما، تحت تأثیر این اتحاد سه‌گانه، هر اصلِ قانون اساسیِ خود را به‌عنوان حکومتی پروتستان و جمهوری‌خواه مردود شمارد و برای گسترش دروغ‌ها و فریب‌های پاپی تدارک بیند، آنگاه خواهیم دانست که زمانِ عملکرد شگفت‌انگیز شیطان فرارسیده و پایان نزدیک است.» شهادت‌ها، جلد ۵، ۴۵۱.

«مردم ایالات متحده قومی مورد التفات بوده‌اند؛ اما هنگامی که آزادی مذهبی را محدود کنند، پروتستانتیسم را واگذارند، و به پاپ‌گرایی میدان دهند، پیمانهٔ گناه ایشان لبریز خواهد شد و “ارتداد ملی” در دفاتر آسمان ثبت خواهد گردید. نتیجهٔ این ارتداد، هلاکت ملی خواهد بود.» Review and Herald, May 2, 1893.

او نیز به سرزمینِ جلال داخل خواهد شد، و ممالک بسیاری سرنگون خواهند گردید؛ اما اینان از دست او خواهند رَست: ادوم و موآب و برگزیدگانِ بنی‌عَمّون. دانیال ۱۱:۴۱.

وَنَظَرْتُ وَسَمِعْتُ مَلَاكًا طَائِرًا فِي وَسَطِ السَّمَاءِ، قَائِلًا بِصَوْتٍ عَظِيمٍ: وَيْلٌ، وَيْلٌ، وَيْلٌ لِسُكَّانِ الْأَرْضِ، مِنْ أَجْلِ بَقِيَّةِ أَصْوَاتِ أَبْوَاقِ الْمَلَائِكَةِ الثَّلَاثَةِ، الَّذِينَ هُمْ مُزْمِعُونَ أَنْ يُبَوِّقُوا بَعْدُ! رؤيا 8:13.

اور آسمان پر ایک بڑا نشان ظاہر ہوا: ایک عورت جو سورج کو اوڑھے ہوئے تھی، اور چاند اس کے پاؤں تلے تھا، اور اس کے سر پر بارہ ستاروں کا تاج تھا۔ اور وہ حاملہ تھی، اور دردِ زہ میں چیختی، اور جننے کی تکلیف میں مبتلا تھی۔ پھر آسمان پر ایک اور نشان ظاہر ہوا؛ اور دیکھو، ایک بڑا سرخ اژدہا تھا، جس کے سات سر اور دس سینگ تھے، اور اس کے سروں پر سات تاج تھے۔ اور اس کی دُم نے آسمان کے ستاروں کا تیسرا حصہ کھینچ کر زمین پر ڈال دیا؛ اور اژدہا اس عورت کے سامنے جا کھڑا ہوا جو جننے کو تھی، تاکہ جب اس کا بچہ پیدا ہو تو اسے ہڑپ کر جائے۔ اور اس نے ایک بیٹا جنا، ایسا فرزندِ نرینہ جو لوہے کے عصا سے سب قوموں پر حکومت کرے گا؛ اور اس کا بچہ خدا اور اُس کے تخت کے پاس اٹھا لیا گیا۔ مکاشفہ 12:1–5۔

پیش از آنکه دردِ زایمان بر او عارض شود، زایید؛ پیش از آنکه دردش فرا رسد، پسری به دنیا آورد. چه کسی چنین چیزی شنیده است؟ و چه کسی مانند این امور را دیده است؟ آیا زمین در یک روز به زاییدن واداشته می‌شود؟ یا امتی در یک‌باره مولود می‌گردد؟ زیرا صهیون، به‌محض آنکه دردِ زایمان کشید، فرزندان خود را زایید. آیا من به هنگامِ ولادت می‌رسانم و سببِ زاییدن نمی‌شوم؟ خداوند می‌فرماید. آیا من سببِ زاییدن می‌شوم و رَحِم را می‌بندم؟ خدای تو می‌فرماید. اشعیا 66:7–9

با اورشلیم شادمان شوید و با او به وجد آیید، ای همهٔ شما که او را محبت می‌دارید؛ با او از شادی به وجد آیید، ای همهٔ شما که برای او ماتم می‌گیرید؛ تا از پستان‌های تسلی‌های او بمکید و سیر شوید؛ تا از فراوانی جلالش بنوشید و لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌فرماید: اینک، سلامتی را مانند نهری به سوی او جاری خواهم ساخت، و جلال امت‌ها را همچون جویباری لبریز؛ آنگاه خواهید مکید، بر پهلوهای او برداشته خواهید شد، و بر زانوهای او نوازش خواهید یافت. چنان‌که مادری فرزند خویش را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شادمان خواهد شد، و استخوان‌های شما مانند گیاه تازه خواهد شد؛ و دست خداوند بر بندگانش شناخته خواهد شد، و خشم او بر دشمنانش. اشعیا 66:10–14.

“خدا کے سچے لوگ، جن کے دل میں خداوند کے کام کی روح اور جانوں کی نجات بسی ہوتی ہے، ہمیشہ گناہ کو اس کی حقیقی، گناہ آلودہ حیثیت میں دیکھیں گے۔ وہ ہمیشہ ان گناہوں کے بارے میں، جو خدا کے لوگوں کو آسانی سے گھیر لیتے ہیں، وفادار اور صاف گو برتاؤ کے حامی ہوں گے۔ خصوصاً کلیسیا کے لیے آخری کام میں، یعنی ایک لاکھ چوالیس ہزار کے مُہر کیے جانے کے وقت، جو خدا کے تخت کے سامنے بے عیب کھڑے ہوں گے، وہ خدا کے اقراری لوگوں کی بدیوں کو نہایت گہرائی سے محسوس کریں گے۔ یہ بات نبی کی اُس تمثیل میں نہایت قوت کے ساتھ پیش کی گئی ہے جس میں آخری کام کو اُن آدمیوں کی صورت میں دکھایا گیا ہے کہ ہر ایک کے ہاتھ میں ہلاکت کا ہتھیار ہے۔ اُن میں ایک آدمی کتان پہنے ہوئے تھا، اور اس کے پہلو میں کاتب کی دوات تھی۔ ‘اور خداوند نے اُس سے کہا، شہر کے بیچوں بیچ، یعنی یروشلیم کے بیچوں بیچ سے گزر، اور اُن لوگوں کی پیشانیوں پر ایک نشان لگا دے جو اُس کے درمیان ہونے والی سب مکروہات پر آہیں بھرتے اور فریاد کرتے ہیں۔’” Testimonies, volume 3, 266.

یہ حکم ہے: ’’شہر کے بیچ میں سے، یعنی یروشلیم کے بیچ میں سے گزر، اور اُن لوگوں کی پیشانیوں پر ایک نشان لگا دے جو اُن سب مکروہ کاموں کے سبب جو اُس کے درمیان کیے جاتے ہیں، آہیں بھرتے اور فریاد کرتے ہیں۔‘‘ یہ آہیں بھرنے اور فریاد کرنے والے لوگ زندگی کے کلمات پیش کرتے رہے تھے؛ انہوں نے ملامت کی، مشورہ دیا، اور منت کی۔ بعض لوگ جو خدا کی بےحرمتی کرتے رہے تھے، توبہ کر کے اُس کے حضور اپنے دلوں کو فروتن کر چکے تھے۔ لیکن خداوند کا جلال اسرائیل سے رخصت ہو چکا تھا؛ اگرچہ بہت سے لوگ اب بھی مذہب کی ظاہری صورتوں کو جاری رکھے ہوئے تھے، اُس کی قدرت اور حضوری مفقود تھی۔

«در زمانی که غضب او در داوری‌ها به ظهور خواهد رسید، این پیروانِ فروتن و وقف‌شدهٔ مسیح از سایر مردم جهان به‌سبب اندوه جان‌هایشان متمایز خواهند شد؛ اندوهی که در نوحه و گریه، در توبیخ‌ها و هشدارها آشکار می‌گردد. در حالی که دیگران می‌کوشند بر شرّ موجود پرده‌ای بیفکنند و آن شرارت عظیمی را که همه‌جا رواج دارد توجیه کنند، آنان که برای حرمت خدا غیرت دارند و برای جان‌ها محبت، برای به‌دست آوردن رضایت هیچ‌کس خاموش نخواهند ماند. جان‌های پارسای ایشان روزبه‌روز از اعمال ناپاک و گفتار ناعادلانهٔ شریران در عذاب است. ایشان از بازداشتن سیلاب خروشان گناه ناتوان‌اند، و از این‌رو از اندوه و هراس لبریز می‌شوند. آنان در حضور خدا ماتم می‌گیرند، چون می‌بینند که دین حتی در خانه‌های همان کسانی که نور عظیم یافته‌اند، خوار شمرده می‌شود. ایشان نوحه می‌کنند و جان‌های خود را می‌آزارند، زیرا تکبر، حرص، خودخواهی، و فریبِ تقریباً هر نوعی در کلیسا یافت می‌شود. روح خدا که آدمی را به توبیخ برمی‌انگیزد، پایمال می‌گردد، حال آنکه خادمان شیطان به شادمانی می‌پردازند. خدا بی‌حرمت می‌شود و حقیقت بی‌اثر می‌گردد.»

“هغه ډله چې پر خپلې روحي زوالمنۍ نه غمجنېږي، او نه د نورو د ګناهونو لپاره ماتم کوي، د خدای له مُهره به بې‌برخې پرېښودل شي. رب خپلو استازو ته، هغو سړیو ته چې د وژنې وسلې یې په لاسونو کې دي، امر کوي: ‘تاسې د هغه پسې په ښار کې وګرځئ او ووهئ؛ نه دې ستاسې سترګه وسپموي، او نه دې رحم وکړئ: زاړه او ځوانان، پېغلې، واړه ماشومان او ښځې په بشپړه توګه ووژنئ؛ خو هغه سړي ته مه نږدې کېږئ چې نښه پرې وي؛ او زما له مقدس ځایه پیل وکړئ. نو هغوی له هغو زړو سړیو څخه پیل وکړ چې د کور مخې ته وو.

"در اینجا می‌بینیم که کلیسا—مقدسگاه خداوند—نخستین جایی بود که ضربهٔ غضب خدا را احساس کرد. مشایخ، همانانی که خدا به ایشان نور عظیم عطا کرده بود و به‌عنوان پاسداران منافع روحانی قوم ایستاده بودند، امانت خویش را خیانت کرده بودند. آنان این موضع را اختیار کرده بودند که ما دیگر نباید در انتظار معجزات و ظهور آشکار قدرت خدا، چنان‌که در ایام پیشین بود، باشیم. زمان‌ها تغییر کرده است. این سخنان، بی‌ایمانی ایشان را تقویت می‌کند، و می‌گویند: خداوند نه نیکی خواهد کرد و نه بدی. او بسی رحیم‌تر از آن است که قوم خود را با داوری تفقد نماید. بدین‌سان، «صلح و سلامتی» فریادی است که از مردانی برمی‌خیزد که هرگز بار دیگر آواز خود را چون کرنا بلند نخواهند کرد تا به قوم خدا تعدیات ایشان و به خاندان یعقوب گناهانشان را بنمایانند. این سگان گنگی که بانگ نمی‌زدند، همان کسانی‌اند که انتقام عادلانهٔ خدای برانگیخته را احساس می‌کنند. مردان و دوشیزگان و کودکان خردسال، همه با هم هلاک می‌شوند." Testimonies, volume 5, 210, 211.

و فرشته‌ای دیگر از پی آمد و گفت: «بابل، آن شهر عظیم، سقوط کرد، سقوط کرد؛ زیرا همهٔ ملت‌ها را از شراب خشم زناکاریِ خود نوشانید.» مکاشفه 14:8.

او با آوازی نیرومند، به قوت فریاد زد و گفت: «بابلِ عظیم سقوط کرده است، سقوط کرده است، و مسکن دیوها و مأوای هر روحِ پلید و قفسِ هر پرندهٔ ناپاک و نفرت‌انگیز شده است.» مکاشفه ۱۸:۲

«تسلی دهید، تسلی دهید قوم مرا»، خدای شما می‌گوید. «با اورشلیم به دلگرمی سخن گویید و به او ندا دهید که جنگ او به پایان رسیده، که گناهش آمرزیده شده است؛ زیرا از دست خداوند برای تمامی گناهان خویش دو چندان دریافت کرده است.» اشعیا ۴۰:‏۱، ۲

خداوند چنین می‌فرماید: آسمان عرش من است، و زمین پای‌انداز من؛ پس آن خانه‌ای که برای من بنا می‌کنید کجاست؟ و جای آرامش من کجاست؟ زیرا دست من همهٔ این چیزها را ساخته است، و همهٔ اینها پدید آمده‌اند، خداوند می‌گوید؛ اما به این شخص نظر خواهم کرد: به آن که فقیر و شکسته‌روح است و از کلام من می‌لرزد. آن که گاوی را ذبح می‌کند، چنان است که گویی انسانی را کشته باشد؛ آن که بره‌ای را قربانی می‌گذراند، چنان است که گویی گردن سگی را بریده باشد؛ آن که هدیه‌ای تقدیم می‌کند، چنان است که گویی خون خوک تقدیم کرده باشد؛ آن که بخور می‌سوزاند، چنان است که گویی بتی را متبرک ساخته باشد. آری، آنان راه‌های خود را برگزیده‌اند، و جان ایشان از مکروهات خویش لذت می‌برد. من نیز مصیبت‌های ایشان را برخواهم گزید، و آنچه را از آن می‌ترسند بر ایشان خواهم آورد؛ زیرا هنگامی که خواندم، هیچ‌کس پاسخ نداد؛ چون سخن گفتم، نشنیدند؛ بلکه آنچه را در نظر من بد بود به‌جا آوردند، و آنچه را که من از آن خشنود نبودم برگزیدند. اشعیا 66:1–4.

خداوند کا کلام سنو، اے تم جو اُس کے کلام سے لرزتے ہو؛ تمہارے بھائی، جنہوں نے تم سے عداوت رکھی اور میرے نام کے سبب تمہیں نکال باہر کیا، کہتے تھے، "خداوند جلال پائے"؛ لیکن وہ تمہاری خوشی کے لیے ظاہر ہوگا، اور وہ خود شرمندہ ہوں گے۔ شہر سے شور کی آواز، ہیکل میں سے ایک آواز، خداوند کی آواز جو اپنے دشمنوں کو بدلہ دیتا ہے۔ یسعیاہ 66:5، 6۔

اور جب پینتیکُست کا دن پورا ہو گیا تو وہ سب ایک دل ہو کر ایک ہی جگہ جمع تھے۔ اور ناگہان آسمان سے ایسی آواز آئی جیسے ایک تیز چلنے والی زبردست آندھی کی، اور اُس نے سارے گھر کو جہاں وہ بیٹھے تھے بھر دیا۔ اور اُنہیں آگ کے مانند پھٹی ہوئی زبانیں دکھائی دیں، اور اُن میں سے ایک ایک ہر ایک پر آ ٹھہری۔ اعمال 2:1-3۔

آوازی از هیاهوی شهر، آوازی از معبد، آوای خداوند که به دشمنان خویش جزا می‌رساند. اشعیا 66:6.

પીડા આવતી પહેલાં જ તેણીએ પ્રસવ કર્યો; પ્રસવવેદના આવે તે પહેલાં જ તેણીએ પુત્રને જન્મ આપ્યો. આવી વાત કોણે સાંભળી છે? આવી ઘટનાઓ કોણે જોઈ છે? શું પૃથ્વી એક જ દિવસે જન્મ આપી શકે? અથવા શું કોઈ રાષ્ટ્ર એકાએક જન્મી શકે? કારણ કે સિયોનને પ્રસવવેદના થતાં જ તેણીએ પોતાના સંતાનોને જન્મ આપ્યો. “શું હું જન્મ સુધી લાવીને પ્રસવ ન કરાવું?” યહોવા કહે છે; “શું હું પ્રસવ કરાવું અને ગર્ભાશય બંધ કરી દઉં?” તારો દેવ કહે છે. યશાયા 66:7–9

با اورشلیم شادی کنید و با او مسرور شوید، ای همۀ شما که او را دوست می‌دارید؛ با او از شادی به وجد آیید، ای همۀ شما که برای او ماتم می‌کنید؛ تا از پستان‌های تسلی‌های او بمکید و سیر شوید؛ تا از فراوانی جلال او شیر نوشیده، لذت ببرید. زیرا خداوند چنین می‌فرماید: اینک من صلح را چون نهری به سوی او جاری خواهم ساخت، و جلال امت‌ها را چون سیلابی روان؛ آنگاه خواهید مکید، بر پهلوهای او برده خواهید شد، و بر زانوهای او نوازش خواهید یافت. چنان‌که مادری فرزند خود را تسلی می‌دهد، من نیز شما را تسلی خواهم داد؛ و در اورشلیم تسلی خواهید یافت. و چون این را ببینید، دل شما شاد خواهد شد، و استخوان‌های شما چون گیاه خرّم خواهد گردید؛ و دست خداوند نسبت به بندگانش شناخته خواهد شد، و خشم او نسبت به دشمنانش. اشعیا 66:10–14.

زیرا اینک خداوند با آتش خواهد آمد، و ارابه‌های او همچون گردباد، تا خشم خود را با غضب، و توبیخ خویش را با زبانه‌های آتش ظاهر سازد. زیرا خداوند با آتش و با شمشیر خود با تمامی بشر داوری خواهد کرد؛ و کشتگان خداوند بسیار خواهند بود. آنان که خویشتن را تقدیس می‌کنند و خویشتن را در باغ‌ها، در عقبِ درختی در میان، طاهر می‌سازند، و گوشت خوک و چیزِ مکروه و موش می‌خورند، جملگی با هم هلاک خواهند شد، خداوند می‌گوید. زیرا من اعمال ایشان و افکار ایشان را می‌دانم: زمانی خواهد آمد که همهٔ امت‌ها و زبان‌ها را گرد خواهم آورد؛ و ایشان خواهند آمد و جلال مرا خواهند دید. اشعیا 66:15–18.

ازاین‌رو بنی‌اسرائیل باید سَبَّت را نگاه دارند، تا سَبَّت را در تمامی نسل‌های خود به‌جا آورند، به‌عنوان عهدی جاودانه. این، در میان من و بنی‌اسرائیل، تا ابد نشانه‌ای است؛ زیرا خداوند در شش روز آسمان و زمین را آفرید، و در روز هفتم آرام گرفت و تازه‌قوت یافت. خروج 31:16، 17.

و در میان ایشان نشانی خواهم نهاد، و از ایشان آنان را که رهایی یافته‌اند به سوی امت‌ها خواهم فرستاد: به ترشیش، فول، و لود، کمان‌کشان، به توبال و یاوان، و به جزایر دوردست که آوازهٔ مرا نشنیده‌اند و جلال مرا ندیده‌اند؛ و آنان جلال مرا در میان امت‌ها اعلام خواهند کرد. و همهٔ برادران شما را از میان تمامی امت‌ها بر اسبان، و بر ارابه‌ها، و بر تخت‌روان‌ها، و بر استران، و بر چارپایان تیزرو، به کوه مقدس من، اورشلیم، برای خداوند همچون هدیه‌ای خواهند آورد، خداوند می‌فرماید؛ چنان‌که بنی‌اسرائیل هدیه را در ظرفی پاک به خانهٔ خداوند می‌آورند. و از میان ایشان نیز برای کاهنان و لاویان خواهم گرفت، خداوند می‌فرماید. زیرا همچنان‌که آسمان‌های جدید و زمین جدیدی که من خواهم ساخت در حضور من پایدار خواهد ماند، خداوند می‌فرماید، نسل شما و نام شما نیز پایدار خواهد ماند. و واقع خواهد شد که از یک ماه نو تا ماه نوی دیگر، و از یک سَبَّت تا سَبَّتی دیگر، تمامی بشر برای پرستش در حضور من خواهند آمد، خداوند می‌فرماید. و بیرون خواهند رفت و به لاشه‌های مردمانی که بر من عصیان ورزیده‌اند خواهند نگریست؛ زیرا کرم ایشان نخواهد مرد و آتش ایشان خاموش نخواهد شد؛ و ایشان برای تمامی بشر مایهٔ نفرت خواهند بود. اشعیا 66:16–24.